Panel autora Strefa autora Zaloguj się
A A A

Monique Stalens i jej Teatr

Monique Stalens i jej Teatr
12.00 pln
12.00 pln
12.00 pln
Jeżeli posiadasz rabat indywidualny, przed dodaniem produktu do koszyka - zaloguj się

Monique Stalens i jej Teatr

Witkiewicz, Gombrowicz, Schulz...
wydawnictwo: e-bookowo
kupując teraz e-book (PDF) zamiast 12.00 pln łącznie zapłacisz 11.28 pln
kupując teraz e-book (EPUB) zamiast 12.00 pln łącznie zapłacisz 11.28 pln
kupując teraz e-book (MOBI) zamiast 12.00 pln łącznie zapłacisz 11.28 pln

 Opis

 

ebook w języku francuskim i polskim

 

Jest to pierwsza obszerna publikacja, jaka ukazuje się w języku francuskim i polskim o teatrze Monique Stalens, reżyserki teatralnej i aktorki polsko-francuskiego pochodzenia. Kilka rozmów, jakie Paweł Zapendowski z nią przeprowadził, zawiera opis i refleksję dotyczącą głównie paru ostatnich lat z twórczości reżyserki i działalności jej Atelier-Théâtre. Spośród autorów sztuk jej ponad stu inscenizacji we Francji i w Polsce w centrum zainteresowania znalazło się trzech Polaków: Stanisław I. Witkiewicz, Witold Gombrowicz i Bruno Schulz oraz Rosjanin żydowskiego pochodzenia Ilja Erenburg. Monique Stalens w fascynującej opowieści o teatrze nawiązuje do osobistości, jakie wywarły największy na nią wpływ: Jeana Vilara, Petera Brooka – z fenomenem pustej sceny, Jerzego Grotowskiego. Do publikacji trafiły wspomnienia z obfitujących w dramatyczne chwile lat po wojnie, refleksje o konfrontacji losów i kultur Wschodniej i Zachodniej Europy, o jej upartym dążeniu do poznania języka rodzinnego kraju, który jako małe dziecko musiała opuścić. Specjalnością Monique Stalens jest teatr młody, tworzony z aktorami młodymi, bezkompromisowy, podejmujący ryzyko, szukający rozwiązań jakie rodzi chwila. Jest to teatr bez zbędnych dekoracji, skupiony na słowie, cielesności, odkrywaniu indywidualności aktora i autora. W roku 2010 Monique Stalens za osiągnięcia w propagowania polskiej kultury teatralnej na świecie otrzymała Nagrodę im. Stanisława Ignacego Witkiewicza. Reżyserka mieszka w Paryżu, jest matką aktorki Juliette Binoche i reżyserki dokumentalistki Marion Stalens. E-book zawiera pełną listę ról teatralnych i inscenizacji Monique Stalens oraz liczne fotografie.

 

 

Mówi Monique Stalens:

 

Przeczytałam rozmowy, jakie przeprowadził ze mną Paweł Zapendowski i które trafiły do e-booka „Monique Stalens i jej teatr”. Powtarza się w nich pewien stały temat: odrzucenie zarówno „zawodowstwa” jak i „amatorstwa”. Jak pisze Gombrowicz – „jesteśmy wiecznymi kandydatami na artystów i pragniemy dojrzałości”.

 

Ten ideał przeciwstawia się systemowi legalizacji osób pracujących w teatrze, jaki istnieje w Polsce, gdzie aktor nie może pracować w teatrze zawodowym, jeśli nie ma oficjalnego dyplomu. W teatrze tradycyjnym, na przykład w Japonii, można jedynie urodzić się aktorem, jest to pewien rodzaj spadku rodzinnego. Osobiście miałam obsesję na punkcie braku mojego zalegalizowanego wykształcenia. W wieku pięćdziesięciu lat ciągle byłam stażystką u Yosi Oida...

 

Młodzi artyści, których spotykam i którzy decydują się na przygodę teatralną ze mną, są w większości w trudnej sytuacji materialnej, podobnej do tej, w jakiej ja byłam na początku mojej drogi. Na początku czegoś, co nigdy nie okazało się karierą. Ponadto, od przeszło dziesięciu lat moje grupy teatralne są dwujęzyczne, dwunarodowe – Polacy i Francuzi.


Moja rodzina została wygnana z Polski, tak jak inne rodziny z powodu uwarunkowań historycznych i sojuszu pomiędzy dwoma totalitaryzmami: brunatnym i czerwonym, które postanowiły podzielić Polskę  między siebie. Znaczna część moich aktorów reprezentuje pokolenie, które przeżyło koniec komunizmu i weszło w nową epokę w Polsce, wraz z jej progresywnym podbojem europejskiej „normalności”. Przypuszczam, że dla moich aktorów, tak jak dla mnie, tworzenie teatru jest zarazem fizycznym i chemicznym zjawiskiem regenerującym, kołem ratunkowym, zdobyciem języka kiedyś utraconego i ponownie odnalezionego. Wspólne cele połączyły osoby, które lubią podobne rzeczy: mierzyć się z niepewnymi okolicznościami biednego teatru. Jak znaleźć lub ukraść czas? Jak zagnieździć się w jakimś miejscu? Gdzie dokładnie znaleźć zrozumienie w tym lub innym kraju? Doprowadzienie projektu do końca jest ryzykowną podróżą. Musimy mieć zatem w nas samych coś więcej: cząstkę irracjonalności, wierność i motywację. Możemy się do tego zbliżyć przez naszą grę, gdyż niedojrzałość, która daje nam witalność, jest niezbędna. Wtedy stajemy się  zwierzęciem interesującym: Europejczykiem wielokulturowym i – mam nadzieję – kreatywnym artystą.

 

tłum. Mariola Odzimkowska

 

 

 

PATRONAT MEDIALNY

 

Logo iFrancja_fmt.png (2014-04-11 14:55:22) e-teatr_temp_opt.png (2014-04-11 14:58:19)

 

 

1. Je devine les acteurs – conversation avec Monique Stalens
2. L’inassouvissement – Witkiewicz– à propos du spectacle «Les Cordonniers»
3. Ferdydurke et Bakakaï– à propos des spectacles «Bakakaï»,plusieurs contes de Witold Gombrowicz
4. Où est mon Gomel? – à propos du spectacle «Lazik» d’après «Lazik le Tumultueux» d’Ilya Ehrenbourg
5. Virus – conversation avec Monique Stalens à propos du communisme
6. Monique Stalens à Cracovie – une répétition (reportage)
7. Gombrowicz – conversation avec Monique Stalens<
8. Bruno Schulz – à propos du spectacle «Le Messie Inachevé»
9. L’Atelier-Théâtre Monique Stalens
10. Monique Stalens


1. Czuję aktora – rozmowa z Monique Stalens
2. Nienasycenie – Stanisław Ignacy Witkiewicz – o spektaklu „Szewcy”
3. Tango z Gombrowiczem – o spektaklach „Ferdydurke” i „Bakakaj”
4. Gdzie jest mój Homel – o spektaklu „Lejzorek” wg „Burzliwego życia Lejzorka Rojtszwańca” Ilji Erenburga
5. Wirus – rozmowa z Monique Stalens o komuniźmie
6. Monique Stalens w Krakowie – reportaż z prób
7. Dialog „East-West” – o wspomnieniach z Polski, Gombrowiczu, Erenburgu i tai-chi
8. Bruno Schulz – o spektaklu „Mesjasz Nieskończony”
9. Atelier-Théâtre Monique Stalens
10. Monique Stalens

Monique Stalens et son Théâtre Witkiewicz, Gombrowicz, Schulz... by Katarzyna Krzan

 O autorze

Paweł Zapendowski

Paweł Zapendowski

dramaturg, malarz. Autor sztuk teatralnych: „Jak z Almodovara”, „Kokaina”, „Jestem jaka jestem”, które reżyseruje (Konsulat Austriacki w Krakowie, Teatr Groteska, CSW Solvay, Espace Baujon w Paryżu). Publikuje w prasie. Wystawia malarstwo, collages i aranżacje, m.in. wystawa „Dwie Polski” w Miejskiej Galerii Sztuki w Zakopanem w 2008. W latach 90. współpracował z kabaretem Piwnica pod Baranami jako kompozytor, realizując spektakle muzyczne („Mgła na dzień dobry”, „Żegnaj Poro!”, „Dzieci Rimbauda”). Urodził się w Krakowie, gdzie ukończył scenografię na ASP i teorię muzyki na Akademii Muzycznej. Od 2009 mieszka w Paryżu. Należy do Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i Związku Polskich Artystów Plastyków.

http://www.zapendowski.com/

Czytaj więcej
Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies). Pozostając na stronie akceptujesz to (NACIŚNIJ W CELU AKCEPTACJI). Więcej o ciasteczkach dowiesz się tutaj.