Siellandia

Tom II

Paweł Marek Bronicki

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Izabela Jurkiewicz

izabela_golebiewska@o2.pl

Okładka: Katarzyna Jackiewicz

okovabi@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-80-8

Tom II

Wydanie 1

Warszawa, 3 marca 2015

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

WSZYSTKIE POSTACI W KSIĄŻCE SĄ FIKCYJNE.

WSZELKIE SKOJARZENIA Z KIMKOLWIEK W RZECZYWISTOŚCI

NIE POWINNY MIEĆ MIEJSCA.

PODOBIEŃSTWA DO OSÓB LUB ZDARZEŃ SĄ CAŁKOWICIE PRZYPADKOWE I NIEZAMIERZONE.

AUTOR NIE BIERZE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA NASUWAJĄCE SIĘ SKOJARZENIA.

Od redakcji:

Tom drugi „Siellandii” jest najważniejszy. Przedstawia mitologię, czyli powstanie wszystkiego na Ziemi. Prowadzi nas tu Czas, Flora, Fauna, Słońce… Zjednoczenie wszystkich i wszystkiego w harmonii z naturą. Prapoczątki istoty życia. Kto wie, kto ma rację? A może wszyscy jesteśmy częścią „Siellandii”? Autor w to wierzy, inaczej nie zdradziłby tylu tajemnic, języka i zwyczajów. Żeby to wiedzieć, trzeba się dogłębnie im przyjrzeć i polubić bohaterów, bo to oni nam pomagają zawsze i wszędzie, mimo że jako ułomna rasa, nie zauważamy ich wokół siebie. Podziwiajmy piękno harmonii życia.

Tę swoistą historię, może w mniejszym stopniu powstania Ziemi i życia na niej, chociaż nie tak do końca, zaś na pewno w większym stopniu początków i rozwoju siellandiańskiej cywilizacji, spisaną przez jednego z nas, ale według tego, co one same, czyli kolejne pokolenia Siellandian opowiedziały i pozostawiły w swoich przekazach następcom — chciałbym (...) zadedykować (...) cierpliwej i wyrozumiałej żonie Katarzynie, kochanym i cudownym pod każdym względem dzieciom — córce Marcie oraz synowi Markowi oraz tym wszystkim osobom, które cierpliwie znosiły moje kaprysy, jakie towarzyszyły mi podczas pisania tego sześcioksięgu. Jednym słowem: istotom, które zawsze były, są i do końca moich dni będą dla mnie tymi najważniejszymi na świecie. Bez ich pomocy i wsparcia miałbyś przed sobą puste karty, Drogi Czytelniku (...).

Chciałbym im w ten oto sposób podziękować, mówiąc szczerze i prosto z  serca: DZIĘKUJĘ.

Paweł Marek Bronicki, „Zamiast wstępu dedykacje” — Siellandia, tom 1.

Mamie, Maćkowi, Grześkowi

TOM 2

MITOLOGIA

Szanowny Czytelniku,

nie ukrywam, że chylę przed Tobą czoła, a także lekko Ci zazdroszczę niewątpliwego zaszczytu, jakim to Los nieoczekiwanie w tym momencie Cię obdzielił. Tej nobilitacji. Mocnego, acz nie bolesnego kopniaka otrzymanego od świata. Dlaczego? Masz oto bowiem przed sobą rarytas. Książkę, której kolejne strony wyjaśnią Ci wszelkie wątpliwości. Rzucą jaśniejsze światło na niezbadane dotychczas, miejscami nawet zagmatwane, w wielu przypadkach ukryte w mroku obłudy, niepamięci czy nawet tabu wydarzenia, o których do tej pory ledwie wiedziałeś i których istnienia ledwie się domyślałeś. Tak, tak, leży oto przed Tobą sławna i przez wielu poszukiwana, unikatowa, bo rozpowszechniona w świecie jedynie w kilkudziesięciu egzemplarzach, i to ręcznie wykonanych, siellandiańska mitologia, czyli dzieło szczególne. Wyjątkowe.

I z tych to powodów uważam Cię za niezwykłego szczęściarza. A i Ty, bez kompleksów, możesz w tej sytuacji dumnie nosić głowę.

O sile tej pozycji w Panteonie innych napisanych dzieł w świecie nie muszę chyba nic pisać, bo jest ona niezaprzeczalna. Zarówno Ty, jak i ja zdajemy sobie z tego sprawę. Podobnie i z faktu, że wszyscy bez wyjątku — czy my, czy oni, Siellandianie — wiemy, że bez zapoznania z „Mitologią” nie jesteśmy w stanie nic zrozumieć. I nie tylko Ich — odwiecznych mieszkańców przepięknej krainy, jak i obecnych: żyjących teraz, współcześnie w Rozproszeniu, pośród nas (w tym też dobrze znanej nam trójki przyjaciół — Ewy, Adama i Tadeusza) — ale chyba przede wszystkim samych siebie. Te ostatnie słowa kieruję oczywiście do nas — Ludzi. Chociaż nie ukrywam, iż i Wy — Siellandianie — przyjmiecie je z podobnym, jak nie takim samym entuzjazmem oraz ze słowami, jak uczynił to przed wiekami jeden z wielkich władców Polski, gdy w bitwie pod Grunwaldem — wielkiej średniowiecznej chwale polskiego oręża — przyjmował od Krzyżaków dwa nagie miecze.

Niech jednak ewentualne Wasze skojarzenia tych dwóch faktów nie wpłyną niekorzystnie na moje intencje, jakimi się kierowałem, gdy opracowywałem tę książkę oraz słowo wstępne. Bo to zaciemniłoby obraz i mogłoby źle wpłynąć na nasze mocno już nadwątlone relacje. Choć są bardzo kruche, to jednak jestem daleki od ich dalszego kruszenia.

Czym się zatem kierowałem, ślęcząc całymi dniami i długimi wieczorami nad klawiaturą komputera, przenosząc na cyfrowy papier tę książkę? Przede wszystkim chęcią rozszerzenia jej zasięgu. Trafieniem „pod strzechę” każdego domu — zarówno po tej, jak i po tamtej stronie barykady. A wszystko po to, by ostatecznie spróbować pomóc jej autorowi osiągnąć zamierzony cel. Tylko tyle.

I aż tyle.

I niczego więcej na ten temat już nie napiszę. Lecz myślę, że nie muszę Ci tego dzieła w jakiś szczególny sposób reklamować. Bo dobrze wiesz, czym ono jest dla siellandiańskiej cywilizacji i jak bardzo nie tylko scala tę rozproszoną po świecie w następstwie Wielkiej Wojny z Ludzkością nację, ale też staje się łącznikiem pomiędzy tą „sprzed”, a tą „po” Pogromie. Daleki też jestem od sugerowania czegokolwiek, wyjaśniania, ani tym bardziej tłumaczenia. Nie jestem do tego wszak uprawniony. Z wiadomych względów.

Lecz myślę, że nie muszę Cię zbytnio zachęcać do tego, ażebyś do niej zajrzał.

W tym miejscu, gwoli ścisłości, dodam, iż jest to „żywcem” przepisany słowo w słowo jeden z krążących po świecie ręcznie napisanych przez Andrzeja P. oryginałów. Taki sam, na którym początki swojej miłości do Siellandii kształtowali nie tylko Tadeusz, Adam czy Ewa, ale całe rzesze pokoleń zmuszonych do exodusu, jak i rozproszonych w jego wyniku po świecie. I co najważniejsze, nie ingerowałem w ten tekst. Nie uszczknąłem też z niego ani jednego słowa czy przypisu. Ja jedynie go przepisałem, ułożyłem i w ostatecznej formie oddałem do wydawnictwa.

I w tym miejscu pragnę jego kierownictwu serdecznie podziękować za to, że podjęło się wydania tej książki, dzięki czemu świat w końcu o niej usłyszy, zobaczy i poczuje. Oczywiście robię to w imieniu nie tylko swoim, lecz przede wszystkim wszystkich żyjących, zmarłych oraz jeszcze nienarodzonych pokoleń Siellandian.

I to by było na tyle, co mam w tej sprawie do napisania.

Chociaż nie, wszak jest jeszcze jedna bardzo ważna kwestia, którą muszę tu poruszyć. Czynię tak tylko dlatego, ażeby podczas lektury tej książki nie prześladowały Cię demony niewyjaśnionego problemu, który od tego momentu będzie Ci kołatał w głowie i przysłaniał zapisaną tu treść. Otóż chodzi o fakt posiadania przeze mnie tej pozycji. Nie będę rozwodził się jednak nad tym, w jaki sposób znalazła się ona w moich rękach. Owszem, to bardzo interesujące, ale nie czas i nie miejsce na tego typu wynurzenia. Nie chcę bowiem przyćmić nimi tego wspaniałego tekstu.

Dlatego spuszczam na tę sprawę kotarę milczenia.

Co nie oznacza, że Ci kiedyś tego nie wyjaśnię.

Jednakże teraz zajmijmy się najważniejszym, a mianowicie treścią „Mitologii”.

A zatem niech przemówi jej autor oraz jego dzieło.

Paweł Marek Bronicki

Poniższy tekst jest wydaniem pierwszym „Mitologii” napisanej przez Andrzeja P., w tej formie przepisanym, edytowanym i przygotowanym do druku zgodnie z kopią polskiej wersji oryginału przez Pawła Marka Bronickiego.

WSTĘP

Chociaż zawsze miałem, no dobrze, starałem się mieć umysł otwarty, a także nigdy nie bałem się nawet karkołomnych wyzwań (i tu nie ma, że starałem się, bo tego jestem pewien, jak swego imienia i nazwiska), to jednak nigdy, nawet w najpiękniejszych snach nie przypuszczałem, że coś takiego będzie miało miejsce.

A jednak się wydarzyło. I to już w momencie mego pierwszego pojawienia się w Siellandii.

Faktem jest, iż nie spodziewałem się, że tak bardzo zwiążę się z tą krainą. Najciekawsze, że stało się to zupełnie przypadkowo, przynajmniej tak mi się wydaje, chociaż może to było celowe zrządzenie losu? Przypadek, który zdarzył się całkiem nieprzypadkowo?

Wtedy i długo potem tak właśnie myślałem.

Jednakże teraz — z perspektywy lat — widać jak na dłoni, że wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują jednak na to, że nie kierowało tym nic konkretnego, a już na pewno nie czyjeś celowe działanie. Oczywiście mam na myśli kogoś materialnego, z krwi i kości. Kogoś takiego jak człowiek czy inna istota. Lecz moja żona ma zupełnie inną teorię, śmiałą, może niedorzeczną, ale dla nich jakże możliwą. Twierdzi ona bowiem, że tak po prostu miało być. Widocznie zostało w zamierzchłych czasach zapisane, wynikało z przepowiedni, starych opowieści, które zawsze były dla tej krainy drogowskazami i dlatego miało miejsce.

Być może coś w tym jest. Na pewno patrząc na to z ich perspektywy. A jak ona wyglądała z mojej? Zwyczajnie. Banalnie. Po prostu udałem się w podróż, bo miałem dość problemów dnia codziennego, kłopotów oraz kłód bardzo często rzucanych przez życie pod nogi. Chciałem zapomnieć o podłym losie. O odrzuceniu przez otoczenie. To była swoista ucieczka od zgiełku, krzyku i hałasu cywilizacji. Potrzebowałem tego, by przystanąć na zakręcie, przemyśleć przez chwilę dotychczasowe życie, przeanalizować to, czym do tej pory obdarował mnie los, wreszcie przede wszystkim naładować akumulatory.

I w ten oto sposób znalazłem się w tej krainie.

Czym zatem to było, gdyby zdefiniować to z mojego punktu widzenia? Przypadkiem? Zrządzeniem losu? Opatrznością? Szczęściem? Niespodziewanym wydarzeniem?

Pomimo długich, wieloletnich i usilnych poszukiwań odpowiedzi na te natrętnie powracające pytania, do dnia dzisiejszego nie potrafię ich znaleźć.

A może nie chcę, bo tak mi jest wygodniej?

Wówczas, na samym początku, nie wiedziałem nawet, że miejsce, w którym się znalazłem to Siellandia. Bo skąd niby miałem to wiedzieć? Z czasem okazało się, że jest ono dla mnie czymś szczególnym, czymś, co przy pierwszym spotkaniu z nim cicho i niepostrzeżenie zakradło się w moje serce i do końca już nie odpuściło, jak miłość do tej jedynej osoby. I do dzisiaj nie wiem, czy doprowadził do tego fenomen tej krainy, czy też może zwyczajny zbieg okoliczności. A może moja dusza pragnąca nagłego znalezienia czegoś nowego, głównie chwili wytchnienia, znalazła to coś właśnie tu, w tej krainie?

Los pokierował moim życiem zgodnie ze starym przysłowiem, że im dalej w las, tym więcej jest drzew. Tak było i tym razem, albowiem im bardziej odkrywałem moją nową krainę, tym bardziej się do niej przywiązywałem, zapominając częstokroć o swoim pochodzeniu, o swoich korzeniach. I chyba tak miało być, bo ta robiła wszystko, by tak właśnie się stało. Przyjęła mnie bowiem wszystkim, co najlepsze: zapachem roślin, wspaniałością swego klimatu i ukształtowania powierzchni, wreszcie tym, że to właśnie tu zapominałem o świecie, z którego pochodziłem. Jakże diametralnie innego od tego, w którym się znalazłem! No i rozbudzała wyobraźnię, wzruszała duszę, przyspieszała bicie serca, otumaniała myśli, wreszcie łechtała wszelkie zmysły. Na dodatek czułem się w niej bezpieczny i swobodny. To tu poczułem, jak to jest być sterem, żeglarzem i okrętem.

Czego mi więcej było trzeba do szczęścia? Niczego.

Z czasem poznałem też cudownych mieszkańców tej ziemi, którzy miast rozwiązywać niejednokrotnie (jak my) sztucznie tworzone problemy, narzekać i przeszkadzać sobie wzajemnie, tak jak to bywa często w naszym zwyczaju, w ludzkim świecie, potrafili żyć zarówno ze sobą, jak i z przyrodą w symbiozie, w pełniej harmonii i zgodzie oraz czerpać pełnymi garściami z siebie, jak również i otaczającego ich świata wszystko to, co w nim najlepsze. Tym żyć, karmić się, wychowywać kolejne pokolenia swoich rodaków. Wiedli przy tym spokojne, beztroskie, niczym nie zmącone życie.

To przez to właśnie wydawało się, że czas zatrzymał się w miejscu. I nie płynie. Było to oczywiście kompletną bzdurą, bo i tu płynął, ale chyba jednak trochę inaczej aniżeli tam. Może trochę wolniej? Na pewno spokojniej toczył swe wody, patrząc na boki i słuchając głosów z serc, dusz oraz umysłów, czyli zupełnie przeciwnie aniżeli w świecie, z którego pochodziłem. Emanowały stamtąd też ciepło i siła, które zarażały sobą dosłownie każdego, kto tam się zjawił.

I ja nie oparłem się ich urokowi.

Kiedyś, jeszcze w młodości, usłyszałem (a może przeczytałem? Dzisiaj już nie pamiętam szczegółów), że gdy podróżuje się daleko, na pewno odnajdzie się samego siebie. I lepiej się go pozna. Przez wiele lat nie rozumiałem tych słów, chociaż próbowałem ogarnąć je rozwijającym się i coraz bardziej doświadczanym umysłem. Jednakże bezskutecznie. Dopiero Siellandia dała mi taką możliwość. Tak, ta prawda najpełniej się zrealizowała właśnie na moim przykładzie, a właściwie to podczas moich pobytów w tej wspaniałej krainie.

I za to jej chwała, bo tylko dzięki niej i codziennemu obcowaniu z nią mogłem spojrzeć na siebie inaczej. Z innej perspektywy. Bardziej krytycznie. I dzięki temu odkrywać także na nowo lub ponownie wydobywać na światło dzienne dawno ukryte i zahukane gdzieś we mnie tak charakterystyczne dla Człowieczeństwa cechy jak dobroć, miłość, altruizm, empatia. I oczywiście zrobiłem to.

Z każdą kolejną chwilą było mi tu coraz lepiej. Dlaczego miałoby być inaczej, skoro życie płynęło bez trosk dnia codziennego, problemów i kłopotów, a jedynym moim zmartwieniem było poszukiwanie odpowiedzi na pytania typu: kogo nowego będzie mi dzisiaj dane spotkać, co nowego zobaczę, jakich to wspaniałych wydarzeń będę świadkiem i czego ciekawego dowiem się z ich bogatej historii? Wreszcie: czym nowym mnie pobyt w tej krainie zaskoczy?

Ten spokój i szczęście, jakim kraj ten oddziaływał na otoczenie, siłą rzeczy udzielił się i mnie. Ale nie żałuję. Wręcz przeciwnie, dziękuję za to szczęście.

W końcu jednak ponownie dała znać o sobie prawie już utracona we mnie natura Człowieka — istoty stamtąd, innej od tej stąd — bardzo okrutnie potraktowanego, doświadczonego przez życie. I dlatego zapragnąłem wrócić do korzeni. Do starego świata. Do codzienności, monotonii i szarości dnia powszedniego.

Myślę, że my, współcześni Ludzie, jednak na dłuższą metę nie potrafilibyśmy żyć w Siellandii, albowiem źle funkcjonujemy bez odpowiedniej dawki adrenaliny, jaką daje nam tylko i wyłącznie nasz świat. I nie jest to naszą winą, albowiem to jest przypadłość będąca wynikiem oddziaływania na rodzaj ludzki otoczenia, poprzedników, historii oraz współczesności. I to ona czyni z nas kameleony tego świata, które dostosowują się do panującego wokoło szeroko pojętego środowiska. I to jest ta nasza swoista sztafeta pokoleniowa, którą i my wzbogacimy o przypadłości naszych czasów, a potem przekażemy dalej, innym pokoleniom. W kodzie DNA.

Spójrzmy uczciwie na historię Ludzkości: zawsze była naznaczona nienawiścią jednego do drugiego, wzajemnymi niesnaskami, czy wręcz wojnami. A wszystko to zawsze z hasłem: „Dobro dla Człowieka”, rozbrzmiewającym na roześmianych ustach. To leży gdzieś w nas samych. I sami tego z siebie nie wyplewimy, bo nam z tym dobrze. Wszystko, co najlepsze jest przecież ugotowane we własnym sosie i z niego najtrudniej zawsze zrezygnować.

I chyba tym należy tłumaczyć to, że ciężko się czułem w świecie, w którym wszystko było piękne, w którym odnosiło się wrażenie, że czas zatrzymał się. Owszem, każdemu z nas potrzebna jest odrobina zapomnienia, ale powinno być to dawkowane, a nie zamienione na stałe. Dlatego często przechodziłem pomiędzy tymi światami. Kiedy miałem tej natury, tej naturalnej naszej skóry dosyć. Kiedy czułem, że właśnie już teraz muszę to zrobić, bo zaraz zagubię całkowicie poczucie Człowieczeństwa.

Nic mnie nie zatrzymywało i uciekałem do tego świata, do krainy, która jawiła mi się jako kraj ułudy, spokoju i ciszy, tak wspaniale kontrastujący z hałasem i zgiełkiem „tamtego mojego” świata. Przechodziłem, by naładować akumulatory, a potem ponownie móc funkcjonować w rzeczywistości dla mnie stworzonej. Hm, przynajmniej teoretycznie. Ale czyż nie każdy z nas niekiedy źle czuje się we własnej skórze i chciałby ją zmienić? Lecz nie każdemu jest to dane. Ja miałem to szczęście, bo los obdarował mnie tą małą przewagą nad innymi. Mogłem zawsze, kiedy tylko chciałem, wyjść z natury Człowieka i znaleźć się w świecie marzeń, nadziei oraz wiary. W świecie idealnym, z którego wszyscy wyszliśmy.

A wszystko oczywiście dla dobra mojej duszy.

Nie omieszkałem korzystać z tej sposobności. I to bardzo często.

Lecz niestety, popełniłem błąd. Któż ich nie popełnia? Tylko że ten mój był brzemienny w skutkach.

Dzisiaj, patrząc na to z perspektywy lat, uważam, że postąpiłbym inaczej. Zachowałbym to miejsce dla siebie. W niektórych sprawach jednak egoizm powinien zwyciężać nad altruizmem. Ale skąd mogłem przypuszczać, że inaczej zostanę odczytany? Cóż, czasu nie da się cofnąć. Szkoda, bo niczego innego nie pragnę.

Co takiego zrobiłem? Pozornie nic, za wyjątkiem tego, że opowiedziałem innym Ludziom o tym, co spotkałem. Z początku nie chcieli wierzyć, ale w końcu, w myśl starej zasady, że kłamstwo raz powiedziane jest kłamstwem, dziesięć razy nadal jest kłamstwem, ale przy tysięcznej powtórce staje się prawdą, wreszcie uwierzyli. Nie żeby to była nieprawda, po prostu taka jest rzeczywistość i w tym wypadku powiedzenie to również się sprawdziło.

Lecz to był początek końca, bo doszło do masowego najazdu na tę wspaniałą ziemię. Źle się to skończyło dla Siellandii, gdyż ludzie ją dosłownie „zadeptali”. Poza tym stoczyli krwawą dla umysłów i serc tamtejszych istot bitwę o tę krainę i... doprowadzili do wygnania jej mieszkańców. Prawie zniszczyli całą bogatą, wielowiekową i piękną siellandiańską kulturę, zmuszając ją przy tym do rozproszenia jej tradycji po świecie.

A tam zostawili po sobie... tylko zgliszcza.

I pomyśleć, że wszystko to z powodu zwykłej zazdrości. Po to, by zdobyć za darmo największy skarb tej ziemi, a potem z niego dowoli korzystać!

Dzisiaj czuję na sobie wielki ciężar. Sam go sobie co prawda włożyłem na barki, to fakt. Przede wszystkim ciąży mi dlatego, że to ja niestety przyczyniłem się do zagłady wielkiej, cudownej kultury, bez której współczesna Ziemia jest jednak niekompletna. Można mówić (i wielu tak twierdzi), że to nieprawda i jedna kultura wiosny nie czyni, a jednak nie zgadzam się z tą tezą.

Z drugiej strony jest mi ciężko, bo chociaż byłem w niej z początku obcy, to jednak w końcu zaczęto mnie uważać za swojego. Długo to wzajemne badanie i budowanie zaufania trwało, ale ostatecznie lody puściły i mur niepewności został definitywnie zburzony. Wręcz wyrwany z fundamentami. Tym bardziej jest mi źle z tego powodu, że tak podle postąpiłem i zdradziłem ich wszystkich. Przez to czuję się, jakbym... napluł im w twarz.

Jest jeszcze jeden aspekt tej sprawy, albowiem czuję na sobie oddech wielu wieków siellandiańskiej historii, które palą mnie dzisiaj zza światów i szydząc ze mnie, wytykają co rusz palcami.

Ale czyż nie mają racji?

I z tych właśnie między innymi powodów postanowiłem napisać tę książkę. Czuję się bowiem swoistym powiernikiem historii. Myślę, że ta ziemia, na której dzisiaj osiadłem już na zawsze, zasłużyła sobie na to i oczekuje tego ode mnie. Czekają na to też ci wszyscy Siellandianie, którzy po wielkim Pogromie postanowili uciec stąd w obawie przed utratą życia lub szykanowaniem. Uciekli, by rozproszyć się po całej planecie i tam — kamuflując się pomiędzy Ludźmi — jakoś przeczekać ten trudny okres. Liczą na to, że czas ostatecznie wyleczy rany, pozwoli zapomnieć oprawcom i da kiedyś możliwość kontynuowania pisania historii.

Tych żyjących w diasporze jest niewielu, bo tylko nieliczna grupa Siellandian przeżyła najazd. Ale tkwi w nich na pewno wciąż szok i strach wywołany sytuacją, jaką przeżyli. Trauma. Niech świadczy o tym choćby fakt, że przez wszystkie lata mego tutaj pobytu nikt z dawnych mieszkańców tu nie powrócił.

Czy założyli nową Siellandię? Nie sądzę. Zbyt jest ich mało, są rozsiani po świecie, kontakt między nimi jest na pewno utrudniony. Poza tym są zbyt mocno przywiązani do tradycji i historii, by szybko zapomnieć o korzeniach. Nie, to nie w ich stylu, to raczej mało prawdopodobne. Uważam, że kiedyś jedno z nich odnajdzie drogę do krainy ojców i dziadów i wypełni się stara przepowiednia. Pamięć w ich sercach jest bowiem nadal żywa i wciąż na pewno żyją wiarą w to, co niosły sobą mity: że uda się. A uda się na pewno. Musi tylko kilka pokoleń przeminąć.

Ja już pewnie nie doczekam tych czasów. Ale stanie się na pewno znowu. I Siellandia ponownie będzie wielka. Odrodzona.

Okres, jaki minął od Rozproszenia wykorzystałem na to, aby to wszystko, co kiedyś usłyszałem, przeczytałem i widziałem zebrać w jedną całość. Nadać temu taki właśnie kształt, jaki tu oto masz przed sobą. Myślę, że tym wszystkim pokoleniom, o których wcześniej napisałem, należy się pamięć. Stworzyłem to dzieło również dlatego, ponieważ jestem przekonany o tym, że Siellandia, żeby przetrwała trudny czas, musi być wciąż w pamięci. Tylko ona pozwala przetrwać najgorsze.

Myślę, że jest to jedyna okazja do tego, aby tak się właśnie stało.

Poza tym jest jeszcze jedna sprawa, o której należy w tym miejscu napisać. Na imię jej: następne pokolenia. Trzeba im coś pozostawić, aby nie zapomniały swoich korzeni. Drzewo czy grzyb bez korzeni nie przetrwa. Tak samo jest ze społeczeństwem. I z Siellandianami też. Tym bardziej że cały dorobek tej kultury został zniszczony. No, może nie cały, bo coś tam pozostało po pożodze zabrane wraz z Rozproszonymi, ale literacki dorobek nie zachował się prawie w ogóle. Trzeba zapełnić tę lukę. Na początek tą książka, z czasem przyjdzie reszta. Oby mi tylko starczyło życia. I sił.

Myślę, że chociaż jeden z dwudziestu egzemplarzy tej książki dotrze do nich. A wtedy samodzielnie lub razem, w grupach, będą go czytać, wspominać. A kiedy odzyskają swoją Siellandię na nowo, będą mieli z czego uczyć się patriotyzmu.

Pisałem też tę książkę dla Ludzi (dlatego właśnie oprócz wersji napisanej w języku siellandiańskim powstała jej wersja „ludzka”). Stworzyłem ją dla gatunku, który reprezentuję, aby zrozumiał, co okropnego uczynił, do czego doprowadził, i co w efekcie tego stracił. Co zniszczył. Ja już dawno to zrozumiałem, bo zaraz po Pogromie. Teraz kolej na innych. Niech tak jak i ja palą się ze wstydu. A jak! Ale... dlaczego mieliby mieć lepiej ode mnie?

W tym miejscu chciałbym podziękować tym wszystkim, bez pomocy których książka by nie powstała. Przede wszystkim mam na myśli moją kochaną, cudowną i wspaniałą żonę, która od urodzenia przecież pozostawała pod przemożnym wrażeniem opisanego tu przeze mnie świata, a która wniosła niemały wkład w powstanie tej książki. Kto jak kto, ale to przecież ona jest Siellandianką z dziada pradziada, więc najlepiej z nas wszystkich rozumiała i czuła to, o czym pisałem. Toteż i ona, ślęcząc po nocach, przepisywała kolejne kopie tej książki, by stworzyć dziewiętnaście jej egzemplarzy. Wreszcie to ona podczas jej powstawania niejednokrotnie służyła mi pomocą w sprawach edytorskich i korektorskich. Bez niej nie powstałaby ta książka, to jest pewne. Należy wszak zauważyć, że jest to przeniesienie na papier zasłyszanych przeze mnie opowieści, które przed laty mi opowiedziano. Czas zatarł wiele wydarzeń, mnóstwo szczegółów uleciało od tamtego okresu z mojej głowy, więc praca nad tą książką była bardzo trudna. I żmudna. Ale przyszła mi w sukurs żona, która tu wszak się urodziła i wychowała, znała każdą piędź ziemi, nasiąkła każdą z tych legend oraz karmiła się tymi mitami. I to z jej pomocą udało mi się odszukać w najdalszych zakamarkach naszych pamięci brakujące ogniwa, by wydobyć je wszystkie na światło dzienne takimi, jakie były, a potem wszystko to w jedną całość scalić.

I właśnie w ten sposób udało się dosyć wiernie i bez przekłamania oddać to wszystko w tej opowieści.

Wielkie słowa podziękowania kieruję również pod adresem moich synów, którzy będąc pół-ludźmi, pół-Siellandianami z racji nie tylko pochodzenia, ale i z przekonania oraz potrzeby serca, żywo interesowali się tym krajem. Dlatego też i oni wiele cennych uwag wnieśli już na etapie powstawania tej książki. Ale również pomogli mi i swojej mamie przy przepisywaniu kolejnych jej kopii. Poza tym obiecali zachować po jednym egzemplarzu, by przekazywać w swojej rodzinie z pokolenia na pokolenie zawarte w niej treści. Zadeklarowali się jeszcze jednej rzeczy: że spróbują odnaleźć wszystkich rozproszonych po świecie Siellandian, przekazać im oraz spotkanym po drodze Ludziom te egzemplarze, a następnie wrócić z Siellandianami do Ojczyzny dziadów i ojców. To ma być, jak mówią, swoiste wypełnianie mego testamentu.

Dziękuję wam za to. I trzymam za waszą misję kciuki.

Nie mógłbym tu nie wspomnieć o tysiącach bezimiennych Siellandian, którzy bardzo byli mi pomocni podczas wieloletniego zbierania materiałów do tej opowieści. Szczególnie cenne okazały się podania i legendy o tamtych dniach, przedstawiające świat i Siellandię od narodzin aż do dni współczesnych. Wszystkie je zasłyszałem od mieszkańców tej krainy podczas długich rozmów odbywanych przy rożnych okazjach, podczas moich wypadów do Siellandii. Społeczeństwo Siellandii, chociaż jest bardzo zróżnicowane, to jednak na szczęście bardzo przywiązane do tradycji, swojego pochodzenia i historii. Poza tym bardzo sympatyczne i chętne, wręcz otwarte na wszelkiego rodzaju rozmowy, a nawet krytyczną ocenę swojej przeszłości i dnia codziennego. Zresztą z tym spotykałem się na każdym kroku. Prześladowały mnie jak mantra. W ich domach, na ulicach, w parkach, podczas spotkań plenerowych. Dosłownie wszędzie.

Na koniec chciałbym jeszcze dodać, że książkę opatrzyłem przypisami. Dzięki takiemu zabiegowi łatwiej jest zrozumieć (głównie ludziom, chociaż i dla Siellandian mogą być źródłem wiedzy) całe spektrum pewnych ważnych dla funkcjonowania tego fantastycznego świata uwarunkowań, od pojęć charakterystycznych dla tego kraju, tutejszej kultury, poprzez obyczaje, język, a także tradycje kraju oraz jego mieszkańców. Siellandianie nie powinni mieć z tym problemów, ale laik to i owszem. Ponadto odwołania dają możliwość lepszego zrozumienia zawartych tu treści. A zamieszczone na końcu dodatki nie tylko je uzupełniają, ale także systematyzują.

Winny jestem jeszcze krótkiego wyjaśnienia tytułu. Długo wahałem się nad jego wyborem, ale w końcu za namową rodziny i przy jej jednomyślnej akceptacji zdecydowałem się na tytuł „MITOLOGIA”. Dlaczego?

Jak ważne są mity w życiu każdej społeczności nie trzeba chyba mówić, bo każdy to wie. Wszak to one przekazywane z pokolenia na pokolenie kształtują poczucie dumy narodowej, tożsamości, w końcu uczą historii w najprostszy sposób, najczytelniej przemawiający. Chociaż wielokrotnie poprawiane, modyfikowane, zmieniane przez kolejne pokolenia, to jednak w swoim rdzeniu wciąż niosące prawdę o dniach minionych z odległej historii, której nikt z żyjących nie mógł przecież dotknąć. O zdarzeniach mających wpływ na miejsce danego pokolenia tu i teraz. To one sięgają swą głębią do korzeni i najpiękniej czczą miłość do ojczyzny. Są swoistym spoiwem wszystkich dotychczasowych pokoleń oraz łącznikiem pomiędzy dawnymi, obecnymi i przyszłymi czasami. I nie ma lepszego, bo pokolenia przemijają, a mity zostają. Bo są ponadczasowe.

Każda społeczność, wielka czy mała, krótkotrwała czy trwająca wiele, wiele lat, zawsze miała swoje własne spojrzenie na powstanie świata oraz swoje własne troski i zmartwienia, wytyczające ich własną drogę poprzez wieki. Miała swoje mity. Każda, bez wyjątku. Takie mity posiada też społeczność Siellandiańska. I to one wielokrotnie pomagały jej przetrwać zawieruchy losu. Były przy tym takie proste, stworzone z odruchów serc, że głównie właśnie w tej swej prostocie piękne.

Dziś myślę, że są im potrzebne bardziej niż kiedykolwiek dotychczas, by mogli przetrwać ciężkie czasy. A poza tym i nam, Ludziom, przydałoby się przeczytać je, by zobaczyć, że była to bardzo bogata, sięgająca głęboko swymi korzeniami w głąb czasu i zahaczająca prawie o jego początki cywilizacja. Na pewno „sroce spod ogona nie wyskoczyła”, jak to niektórzy próbowali insynuować. Dlatego tej sfabularyzowanej opowieści powstałej na podstawie mitów nadałem właśnie taki, a nie inny tytuł.

Wierzę przy tym, że spełni ona swoje zadanie i oczekiwania w tej materii, jakie przed nią stawiam.

Zdaję sobie sprawę, że po przeczytaniu szczególnie my, Ludzie, będziemy mieli mieszane uczucia co do zawartych tu treści. Wierzyć, czy nie wierzyć? Prawda to czy fałsz? To normalne, albowiem przedstawiony tu obraz powstania świata całkowicie przeczy temu znanemu przez nas. I burzy nasze poglądy w tej kwestii. Lecz zanim wydamy wyrok, zastanówmy się nad sensem tego, co przeczytaliśmy, ostudźmy emocje i spróbujmy podejść do tych „rewelacji” w myśl usłyszanej lub przeczytanej przed laty (nie pamiętam już, jaka jest prawda) maksymy, która brzmi: „Jak mówisz, że czyjeś wierzenia nie są prawdziwe, myślę, że mówisz, że ich życie nie jest prawdziwe, ani ich prawda prawdziwa nie jest”, albo zwyczajnie zarzućmy kotarę milczenia, żeby przypadkiem nikogo nie obrazić. Nawet nieświadomie.

Tu warto zauważyć, że do tej pory nikt nie spisał tych wszystkich opowieści w jedną spójną całość, taką jak moja. Dotychczas, przez wiele pokoleń, to wszystko funkcjonowało na zasadzie luźnych opowiadań przekazywanych z pokolenia na pokolenie oraz umieszczonych w jednej wielkiej księdze złożonej w Muzeum Historii Siellandii na Wyspie Czasu. Zatem próba zebrania ich w usystematyzowaną, spójną całość, będącą jedną, długą opowieścią, stanowi pionierskie rozwiązanie. Lecz myślę, że mój trud nie poszedł na marne, ja sam zaś osiągnąłem zamierzony efekt.

Ty to ocenisz, Czytelniku, oraz Wy, następne pokolenia zarówno Siellandian, jak i Ludzi.

W tym miejscu, jedynie gwoli wytłumaczenia, należy się zwrócenie uwagi czytelnikowi na pewną sprawę edytorską, a mianowicie podział na trzy części. Jest to mój celowy zabieg. A wynika on z pewnego rzucającego się w oczy podziału losów świata według siellandiańskich mitów pomiędzy jego poszczególnych władców. Oczywiście traktując to w aspekcie ogółu (na początku) oraz kolejnych szczegółów (potem) ograniczonych (zawężonych) jedynie do tworzenia i życia na Ziemi oraz na małej wyspie (półwyspie) o nazwie Siellandia. I tylko z tego wynika taki właśnie podział „Mitologii”.

Dla każdego narodu ważne jest to wszystko, co go dotyczy. I to złe, i to dobre. Czarne lub białe. Historii unieważnić się nie da. Zatem dla obiektywizmu historycznego, a także patriotyzmu zachować należy odpowiednią wagę i powagę zdarzeń, adekwatną do ceny, jaką zapłaciło się lub zapłaci społeczeństwo. Oni zapłacili ogromną cenę. A zatem dla ich pokrzepienia niech będzie ta opowieść.

Myślę też, że jednak dla tego rozproszonego po świecie, ale też i wielu kolejnych, nie wiem, być może jeszcze długo żyjących w Rozproszeniu pokoleń (a może już nie?) opowieść ta jest i będzie jak mity, jak opowiadania, które znają, a które zachowały się tylko dzięki ustnym przekazom.

I to wszystko skłoniło mnie do napisania tejże książki.

Tworzyłem ją nocami i dniami z myślą o obecnych i przyszłych pokoleniach, które zostały zmuszone przez nas — „skażonych Olbrzymów” — do życia w Rozproszeniu. Jakże wiele bym dał, by się chociaż dowiedzieć, kiedy to się skończy i nastąpi ich tak oczekiwany powrót do Ojczyzny. Co prawda Kaktus powiedział swego czasu: „Wiele pokoleń jednak trzeba będzie, aby rozproszona ziemia znów się w jedno scaliła. I uczyni to ten, po którym najmniej by się tego spodziewać. Na pół-rozpaczający, na pół-rozproszony. Lecz istota chyba bardziej przesiąknięta krwią naszą niźli rodowici mieszkańcy tej ziemi. Co więcej, zrobi to zupełnie przypadkowo.”.

Na koniec mam do Ciebie, Czytelniku, jeszcze jedną prośbę. Przeczytaj zawarte w tej książce treści. Potem oceń to, co jest w niej napisane według własnego sumienia. Lecz nie odkładaj przypadkiem na półkę. Przeczytaj ją kolejny raz. Wracaj do niej w każdej chwili zwątpienia, błądzenia, potrzeby wyciszenia się czy zaklęcia rzeczywistości. Następnie przekaż ją następnym pokoleniom jako testament, by sztafeta tych, którzy poznają Siellandię, rozszerzyła się o kolejnych biegaczy. By zakochiwali się w niej bezgranicznie, jak ja. By ten łańcuszek trwał i trwał, a pamięć o pięknej i unikalnej krainie nie ginęła i nie bledła wraz z narodzinami kolejnych pokoleń.

I za to Ci z góry i z całego serca dziękuję.

Zakochany w Siellandii ponad życie

Andrzej P.

CZAS

Na początku była Pustynia. A wszystko dlatego, że historia zatoczyła koło i powróciła do punktu wyjścia. No, może niezupełnie w dosłownym tego słowa znaczeniu, bo ta teraz nie była jednak taka sama jak poprzednia, ta sprzed wieków. Ale kiedy spojrzeć na ten aspekt z innej perspektywy, to okazuje się, że doszło do swoistego powrotu do przeszłości. Było to wszystko wynikiem wielkiej porażki otaczającego ją świata, poniesionej na wszystkich możliwych płaszczyznach. We wszystkich kierunkach prowadzonych działań.

Lecz ślepy los, do tej pory raczej bezwzględny w stosunku do swoich ofiar, tym razem postanowił zmienić swój stosunek do tych, z którymi tak okrutnie się obchodził. I z tego to powodu miał Jej wkrótce zrekompensować wszystkie straty: jako jedyna w historii świata miała dostąpić niewątpliwego zaszczytu otrzymania ponownej szansy, swoistego drugiego życia. Ale to miało nastąpić dopiero w przyszłości. Wiele lat później.

Zatem pierwotnie — za pierwszym, jak i drugim razem — była to Pustynia. Raczej Pustynna Wyspa — tak będzie poprawniej. Chociaż de facto mógł być to i Półwysep, ponieważ posiadał mały, długi skrawek lądu łączący go z kontynentem. Lecz w związku z nieproporcjonalnością tego łącznika do części głównej tego tworu, spokojnie i bez obaw możemy pozostać przy stanowisku, iż jednak to Pustynna Wyspa.

W obu przypadkach była ogromna i wydawać by się mogło, gdyby stanąć na jej środku, że nie miała końca. A przecież zajmowała tylko niecałe pięćdziesiąt tysięcy kilometrów kwadratowych powierzchni, w całości pokrytej drobnym i suchym piaskiem. Mimo to robiła wrażenie na każdym, kto spojrzał na nią lub też znalazł się na niej. I oddziaływała niesamowicie na zmysły.

Nie tylko to, bo również drobny szczegół. Fakt, że te same miliardy ziarenek kwarcu, z których była zrobiona, gorące od codziennego bombardowania przez promienie słońca, w tych samych momentach zamieniały się w miliardy iskierek, dzięki którym pokrywała się swoistym złotym kobiercem. To dodawało jej dodatkowego uroku. Ale te piekielne drobiny piasku i unoszący się sponad nich delikatny, wkradający się w każdy, najdalszy nawet zakamarek pyłek, który dławił, kąsał i wyciskał łzy, czyniły też to miejsce niedostępnym i okropnym do życia.

A jednak czas później spłatał figla i uczynił go najpiękniejszym na świecie.

To ukształtowane przez Bogów, ale też i w pewnej chwili kompletnie przez nich zapomniane miejsce, stworzone z tysięcy, a może i milionów ton piasku, kształtem przypominało konia. Wielkiego kopytnego zwierzaka stojącego na tylnych łapach, a przednimi wierzgającego przed niewidzialną zaporą.

Powierzchnia jego była niejednolita. Różnorodna. Mocno pofałdowana. Znajdowały się na niej zarówno wielkie, nieregularne wzniesienia, jak i głębokie nawet na kilka metrów otwory. Tylko gdzieniegdzie i w znaczniej mniejszości w porównaniu do reszty teren był płaski jak stół.

Nie zawdzięczała tego Słońcu, a raczej Wiatrowi, który złośliwie, dzień po dniu, targając jej powierzchnię, porywał Piasek i przesypywał go z miejsca w miejsce. Tak więc charakter jej powierzchni nie był stały, a zmieniał się w zależności od sytuacji oraz otoczenia. I oczywiście, a jakby inaczej, od kaprysu czy też „złego dnia” Wiatru lub Słońca.

I właśnie Ci dwaj Bogowie, a zarówno dwa żywioły, uczyniły z niej miejsce szczególne. Z jednej strony piękne, lecz z drugiej groźne i okrutne, odbijające w sobie jak w lustrze kwintesencję charakterów jego Twórców i Mentorów.

Z racji tego, do jakiego stanu zostało doprowadzone, zarówno w poprzednim jak i obecnym wcieleniu, nie było zdolne do niesienia w swoim łonie jakiegokolwiek życia. A już do rodzenia w ogóle. Chociaż nie… bo mogła dać i dawała życie… Kolejnym suchym i bezwzględnym ziarenkom piasku. Więc je rodziła, powiększając w ten sposób swoją powierzchnią i przybliżając planetę coraz szybszymi krokami do klęski.

Zdawać by się mogło, że tkwiła w tym miejscu od wieków, jak reszta. Wciąż niezmienna, taka sama od lat, wkomponowana w otaczające ją ze wszech stron morza i oceany. Połączona ze stałym lądem długą i wąską groblą. Nic podobnego. Każdy, kto przebywając na niej lub patrząc na jej powierzchnię odnosi takie wrażenie, był i jest w błędzie.

Tak, to prawda, że kiedy po raz pierwszy powstawała, była znacznie młodsza od lądu, z którym była połączona swoistym „lądowym ogonem”. A ten znajdował się na tej planecie już kilka milionów lat. I choć były pod tym względem na pozór do siebie podobne, to jednak nie były sobie równe.

W innych sprawach to i owszem.

Tu mam na myśli okres sprzed drugiej szansy, kiedy to zarówno na niej, jak i na sąsiedniej przestrzeni, wielokrotnie większej od niej, a z którą była połączona, tętniło życie, występowały lasy, jeziora, sadzawki, wzniesienia i góry. Ćwierkały ptaki. Biegały zwierzęta. Rzeki i strumienie toczyły swe wody.

Ale w pewnym momencie Bogowie zmienili to miejsce w pustynię, która z minuty na minutę, z godziny na godzinę coraz bardziej się rozszerzała, zabierając wodzie ostatnie bastiony oporu i tym sposobem przybliżając planetę do nieuchronnej samozagłady.

Lecz taki był szalony plan Bogów, Stworzycieli i Mentorów.

Spis treści

Od redakcji:

TOM 2

MITOLOGIA

WSTĘP1

CZAS

PRZESTRZEŃ I NATURA

FLORA, FAUNA I… TEN TRZECI

DODATKI

Dodatek pierwszy — O MITACH

Dodatek drugi — WYKAZ MITÓW580 SIELLANDII

Dodatek trzeci — O JĘZYKU

Przypisy