Renata Górska

Przyciąganie niebieskie

© Copyright by Renata Górska & e-bookowo

Redakcja:

Ewa Piasecka

Projekt okładki:

Krzysztof Troszczyński

Wydanie pierwsze:

Instytut Wydawniczy „Compassion” Szczecin

www.compassion.pl

ISBN 978-83-7859-128-3

Wydawca:
Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl

Kontakt:
wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

„Nie budźcie i nie płoszcie miłości, dopóki sama nie zechce!”

Pieśń nad Pieśniami 2:7

Wstęp

Kroczył przed siebie, pogwizdując, skupiony bardziej na trasie niż na towarzyszącej mu dziewczynie. Nie, żeby ją ignorował. Obwarował się grzecznością, unikając temperatur, mogących roztopić dzielącą ich szybę. Podobnie zachowywał się od wielu tygodni. Prowadził jakąś osobliwą grę, nie zdradzając Dominice jej reguł. Odgrodził się nie tylko psychicznie, nie spotykali się już prawie wcale. Aż wreszcie zameldował się, proponując ten wyjazd:

– Ruszmy się na weekend z miasta! Co powiesz na góry?

– Hej, powoli… – przystopowała go, zaskoczona. – Pomysł nie jest zły, ale…

Jej opory zniknęły, kiedy Kuba podzielił się szczegółami planu. Mieli jechać tylko we dwoje, a noc spędzić w hotelu! Dziewczyna z trudem skrywała radość, mniejsza nawet o wędrówkę, którą trzeba będzie zaliczyć! Telefon Kuby przywrócił jej nadzieję, że wszystko wróci na dawne tory. Prawdę mówiąc, była już bliska desperacji i niewiele brakowało, by zrobiła jakieś głupstwo. Powstrzymała ją przed tym nie tyle duma, co strach przed ryzykiem. Dopóki i ona milczała, nic nie było jeszcze przesądzone.

Tego wieczora gdy zadzwonił, Dominika długo nie mogła zasnąć. Jej fantazja stwarzała najpierw proste, potem już szalenie złożone wizje, które odświeżały zwiędłe pragnienia, rozpulchniając glebę pod zasiew nowych. Rankiem zbeształa siebie, widząc w lustrze rezultat nieprzespanej nocy. Pomimo tego czuła się szczęśliwa. Nawet typowy dla Poli sceptycyzm nie zdołał ostudzić jej podniecenia.

– Wyluzuj! – ganiła ją przyjaciółka. – Ledwo się zgłosił, ty znów cała w euforii! Jawnie wodzi cię za nos! Czemu się na to godzisz?

– Przesadzasz. Chyba nie powiesz, że ciągle tak było. Przypomnij sobie, jak narzekałaś, że nie mam czasu dla ciebie, że tylko Kuba i Kuba?

– Legendy...

– Fakt, ostatnio oddalił się ode mnie, ale na pewno były ku temu jakieś powody!

– Powody? Oby nie stała za tym jakaś powódka! – docięła Pola z szelmowskim wyrazem twarzy.

– Chcesz mnie podłamać?!

– Raczej wzmocnić twój kręgosłup – przyjaciółka westchnęła z rezygnacją, jakby z góry wiedząc, że to na nic. – Nika, nie spodziewaj się za wiele...

– A właśnie że w górach będzie cudownie! Nie zepsujesz mi radości!

– Czy ja ci zabraniam cieszyć się naturą? – zrobiła minę niewiniątka.

– Za to jednym jej przedstawicielem, z gatunku homo sapiens.

– Bo niestety poznałam się na Kubie… On niczego nie robi tak sobie.

– Nie kracz! A może akurat zaskoczy mnie czymś miłym?

– Nika, na co ty właściwie liczysz? – Pola popatrzyła na nią z naganą. – Na wielkie słowa, za którymi pójdą czyny? Zrozum wreszcie, że Kuba należy do facetów, którzy niczego nie przyrzekają. Ale też nie zapomną zostawić sobie furtki do powrotu.

– Czemu tak sądzisz?

– Widzę, jak z tobą pogrywa. Zapomniałaś już?

– Daj spokój, to przeszłość! – przerwała jej i szybko zmieniła temat. – Pracowałaś wczoraj? Chciałam pogadać, ale byłaś nieosiągalna.

– Wybraliśmy się na tę nową komedię Woody Allena. W kinie wyłączyłam komórkę… – rozgadała się o filmowych wrażeniach.

– Powiedz raczej, kiedy wreszcie poznam tego twojego Justyna? – Dominika nie po raz pierwszy o to dopytywała.

– Nie wiem, czy zdążysz, ciągle się sprzeczamy!

– Słaba wymówka…

– Niestety, nie! Sama się dziwię, że jeszcze z nim wytrzymuję, straszny z niego uparciuch! – Pola roześmiała się, potrząsając lokami, których zazdrościła jej niejedna dziewczyna.

– Widać, ma też jakieś zalety.

– A, owszem. Słodkie usta, delikatne dłonie… – wymieniała z przesadną namiętnością w głosie. Po chwili dodała już poważniej: – Justyn to dobry chłopak, intuicja rzadko mnie zawodzi. Męczy mnie tylko jego krańcowość, dla niego wszystko jest czarne lub białe. Możliwe jednak, że to jakaś poza.

– Myślisz, że nie jest z tobą szczery?

– Nie wiem, ale to nie jest fałsz, raczej zagubienie. On jest taki zmienny… chciałabym wiedzieć, co się za tym kryje! Jednego dnia pragnie żyć pełną parą, a drugiego z przesadą stawia siebie do pionu. Kiedy mam tego dosyć, przeprasza i mówi, jak bardzo mu jestem potrzebna.

– Pola – siostra miłosierdzia! – zakpiła Dominika.

– I co z tego? Ja lubię takie wyzwania! – rzuciła przekornie. – A Justyn to naprawdę trudny przypadek!

– Widzisz?! A ode mnie żądasz konsekwencji! Kuba też nie jest łatwy…

– I to podobno my, kobiety, jesteśmy skomplikowane!

– My?! My po prostu lubimy jasne sytuacje!

– Nie nasza wina, że faceci tak wszystko gmatwają!

– Właśnie! Co zrobiliby bez nas?

– Ach, jakie jesteśmy wspaniałe…

– Niezastąpione.

– Podpora ludzkości!

– I jej ozdoba!

– Królestwo za takie jak my!

Umiały tak bez końca, to była sprawdzona metoda pozbycia się złych emocji, wygaszenia ich w zarodku. Podziałała i teraz. Wzrok roześmianych dziewczyn wyrażał ten niepowtarzalny rodzaj akceptacji, możliwy jedynie między prawdziwymi przyjaciółkami.

Różniły się bardzo, zarówno zewnętrznie, jak i cechami charakteru. Pola, niska czarnulka z imponującym biustem odznaczała się żywym temperamentem i lubiła dominować. Nie zyskiwało jej to sympatii, lecz osoby, które miały z nią częsty kontakt, przekonywały się o szlachetności serca dziewczyny i jej niezłomnej lojalności. Potrafiła złajać bez owijania w bawełnę, gdyż nie umiała ścierpieć głupoty i dobrowolnego pchania się w nieszczęście. Jednak, gdy pomimo jej przestróg coś kończyło się małym dramatem, pierwsza przychodziła z pomocą.

Spokojna Dominika mogła się wydawać osobą nieśmiałą. W rzeczywistości nie przepadała tylko za większym gronem ludzi, z pojedynczymi osobami dogadywała się bez trudu. Zbyt szybko rosnąc, popadła w kompleksy, których nie wyzbyła się nawet, gdy nie było już ku temu podstaw. Smukła i długonoga, o dużych, lekko rozmarzonych oczach, wyglądała młodziej niż jej rówieśniczki. Najbliższa była jej Pola, z którą znała się od liceum.

– To nie tak, że nie życzę ci udanego weekendu! – przyjaciółka usprawiedliwiała się, gdy przy winie powróciły znów do tematu. – Jedź, wykorzystaj końcówkę lata, naciesz się Beskidami! Ale nie może być tak, że Kuba tygodniami cię unika, a ty zachowujesz się teraz, jakby nic się nie stało! Zapytaj go, o co mu szło?

– Tak po prostu?

– A dlaczego by nie? Należą ci się jakieś wyjaśnienia!

Dominika nie znalazła kontrargumentu, jednak miała obawy, że się na to nie odważy.

– Nie lubisz go, prawda? – spytała po chwili.

– Nie znoszę jego manipulacji! – Pola wytrzymała jej spojrzenie i już bardziej miękko dodała: – Nie pozwalaj mu na to.

* * *

Powietrze przesycała przedwieczorna wilgoć, tak znamienna dla późnego lata. Kręta dróżka prowadziła z lasu na skraj górskiej przełęczy. Zatrzymali się, zastygając w podziwie. Widok przed nimi, choć piękny, mimowolnie wzbudzał też respekt. Przeciwległe szczyty, zarośnięte gęstym lasem, odcinały się nierówną linią od pastelowo zabarwionego nieba. Panował tu bezczasowy spokój.

Usiedli na kamiennej półce, naturalnie wyżłobionej deszczem i wiatrem. Wyryte w skałkach znaki wskazywały, że od dawien dawna zachodzili tu wędrowcy. Po współczesnych pozostały też inne ślady – niedopałki papierosów, jakieś stare śmieci. Dominika zdjęła plecak i kurtkę, Kuba poszedł w jej ślady. Odpoczywali w milczeniu, ogrzewani promieniami zniżającego się słońca.

– Jak wiele tracimy, żyjąc w mieście – chłopak jako pierwszy przerwał ciszę.

– Tak. I jeszcze nam się zdaje, że to jakiś przywilej. Sprzedaliśmy się wygodzie...

– Ale to nie przymus! – zaoponował. – Wybór należy do nas. Pytanie tylko, czy chcemy wybierać?

– Może za mało w nas odwagi, żeby pójść za głosem serca?

Nie doczekawszy się odpowiedzi, Dominika odgadła, że uznał jej pytanie za czysto retoryczne. Zanim odwrócił się od niej, zauważyła zmieszanie w jego wzroku. „Coraz mniej cię rozumiem!”, stwierdziła niemo.

Ostry krzyk w górze oderwał ją od niewesołej refleksji. Pod niebem dostrzegła dwa ptaki. Mniejszy krążył wokół roślejszego od siebie, ignorującego jego obecność w majestatycznym locie naprzód. Nagle pierwszy gwałtownie skręcił i minął się z tamtym, zdawało się, o centymetry. Przeraźliwie skrzecząc, odfrunął do lasu, podczas gdy większe ptaszysko, nie przejmując się zajściem, nieprzerwanie wznosiło się dalej, płynnie poruszając skrzydłami. Zaobserwowana scenka poruszyła Dominikę, pozazdrościła ptakowi jego zdecydowania. „Wiedział, dokąd zmierza!”, pomyślała, uświadamiając sobie mglistość własnych celów. I swoją skłonność do ustępstw.

– Chodźmy już! – poprosiła. – Daleka droga przed nami!

– Bez paniki, mam wszystko pod kontrolą! – uspokajał Kuba, jednak podniósł się z miejsca.

– Nie pozostaje mi nic innego, jak ci zaufać… – celowo obniżyła tonację, nadając słowom posmaczku wieloznaczności.

Zignorował prowokację, a zarazem szansę na większą poufałość. Tego dnia była to norma. Dominika tęskniła za dawnym Kubą i za zbladłym już uczuciem pewności, które kiedyś brała za coś oczywistego. „Powinnam wiedzieć, że szczodrość losu nigdy nie trwa wiecznie”, westchnęła.

Las na powrót przeniknął ich chłodem. Dominika poślizgnęła się na ściółce z choinowych igieł i cicho zaklęła. Wystające spod ziemi korzenie nie ułatwiały szybkiego schodzenia w dolinę. Kuba szedł pierwszy, zwinnie pokonując wszystkie zasadzki, przywykły do górskich wędrówek. Prawie wcale się nie odzywał, zagadywany odpowiadał neutralnie i krótko, tyle, by nie wyjść na milczka. „Czy on już zawsze będzie taki... czujny?”, Dominikę irytowała poprawność, którą swoim zachowaniem narzucał im obojgu.

A przecież kiedyś było inaczej, spontanicznie i bez zahamowań. Umieli ze sobą rozmawiać otwarcie, nie bojąc się konsekwencji. Wszystko było jasne i proste. Zdawało się, że przeznaczenie samo popycha ich w dobre jutro, nie wymagając od nich najmniejszego wysiłku. Miało być coraz lepiej, coraz bliżej i intensywniej, aż do dnia, w którym stwierdziliby, że nie wyobrażają sobie życia bez siebie. Do tego jednak nie doszło. Co gorsza, z czasem ich stosunki zamiast ocieplać, zaczęły się ochładzać. Wcześniejsza zażyłość przekształciła się w osobliwy układ bez wzajemnych zobowiązań, zasad i obietnic.

Dominika wróciła myślami do czasu, który z obecnej perspektywy wydawał się nieskazitelny. Wchodziła w dojrzałość naiwnie, z oczekiwaniem wyłącznie pozytywnych życiowych niespodzianek. Zewnętrznie nadal wiotka jak świeży pęd roślinki, z pierwszymi zaledwie pączkami kobiecości, nie była świadoma ich powabu. Nie wiedziała, że to, co brała za ułomność, niecierpliwie wyglądając bardziej krągłych kształtów, zaprocentuje przedłużoną młodością, i to nie tylko ciała. Jedynie mama uzmysławiała jej czasem, jak cennym darem została obdarzona:

– Ciesz się, że jesteś podobna do taty, do dziś można mu pozazdrościć figury! Nigdy nie będziesz musiała myśleć o dietach! – westchnęła na wspomnienie własnych zmagań z wagą.

– Za to na razie biorą mnie za smarkulę... – marudziła Dominika.

Inauguracja roku akademickiego pozbawiła ją złudzeń, że status studentki zmieni coś w tym względzie. W dziekanacie zwrócono się do niej „moje dziecko”, gdy do innych per „pan” czy „pani”, a dla kolegów z grupy, forujących seksowniejsze dziewczyny, była wręcz niewidzialna. Zdecydowanie nie był to jeszcze jej czas.

Uniwersytet w jej mieście był kompleksem chaotycznie rozrzuconych budynków i rozeznanie się w nich wymagało dobrej orientacji. Dominika, początkowo gubiąc się między nimi, najczęściej trzymała się stałej trasy. Wkrótce wtopiła się w swoisty rytm uczelni, poznała nowych ludzi, nabrała większej pewności siebie. W klubach studenckich bywała jednak rzadko, gdyż preferowała stare towarzystwo koleżanek z liceum. Nie umawiała się z żadnym chłopakiem, choć rozkwitała coraz efektowniej i zaczynała się podobać. Nadal nie była gotowa, by pójść z kimś do łóżka, a przynajmniej nie z jednym z tych, którzy proponowali jej randki. Seksualnie aktywna Pola miała ją za niedzisiejszą.

Dominika była już na trzecim roku, kiedy wpadł jej w oko jeden ze starszych studentów. Nie zdawała sobie sprawy, że to on pierwszy zwrócił na nią uwagę i nieprzypadkowo wciąż natykali się na siebie. Z pozoru nie było w tym nic dziwnego, mijali się na korytarzach, oboje korzystali z biblioteki uniwersyteckiej, posilali się w tych samych barach szybkiej obsługi. Dziewczyna smutniała, kiedy nie zauważała go przez kilka dni z rzędu. Tym większa była potem jej radość, gdy znowu go wypatrzyła. Wciąż zachowywała w sobie pamięć tamtego podniecenia.

Wyrazista, trochę egzotyczna uroda chłopaka podobała się dziewczynom, Dominika nie była wyjątkiem. W odróżnieniu od innych nie miała jednak śmiałości, by zainicjować znajomość. Zwłaszcza że wzbudzał w niej pragnienia, których wstydziła się nawet przed samą sobą. Omal więc nie doznała szoku, kiedy pewnego dnia podszedł do niej, jak gdyby nigdy nic, zagadując:

– Cześć! Dołączyłabyś do naszej akcji? Jestem Kuba.

– Cześć… Dominika – podała mu dłoń, a tając speszenie, spytała: – Co to za akcja?

– Protestacyjna. Dziekanat planuje wprowadzenie opłat za korzystanie z siłowni. Nie pozwolimy na to.

– Bo ja wiem …– zawahała się. – Na kulturystkę chyba raczej nie wyglądam.

– Tym bardziej powinno ci zależeć na darmowym dostępie do sprzętu! – przekonywał.

– Nie zabrzmiało to jak komplement – zaśmiała się. – Aż tak źle ze mną?

– Przepraszam, werbuję od rana i gadam już od rzeczy! Po prostu im będzie nas więcej, tym lepiej. Jesteś na germanistyce, prawda? – nie czekając na reakcję, zaproponował ze zniewalającym uśmiechem: – Może usiądziemy gdzieś i pogadamy? Zapraszam cię na colę, co ty na to?

– No, dobrze – zaskoczył ją inwencją. – Mam trochę czasu do wykładu.

Znaleźli stolik w klubie na terenie uczelni. Dominika starała się wrócić do równowagi, co w tak nieoczekiwanej bliskości Kuby wcale nie było łatwe. On tymczasem opowiadał o akcji, o swoim kierunku – geologii, a potem zaciekawił się, jak ona odbiera studenckie życie. Próbowała się rozluźnić, lecz sytuacja przerastała ją trochę. Kuba chyba musiał coś wyczuć, ponieważ zaprzestał pytań. W zamian za to rozładował atmosferę kawałem, na który ona błyskawicznie zareagowała śmiechem.

– Załapałaś! – wyraził uznanie. – Nie ma nic bardziej żenującego niż cisza po niezrozumianym dowcipie!

– Testujesz w ten sposób wszystkie dziewczyny?

– Tak, ale ty pierwsza na to wpadłaś – przyznał się z rozbrajającym uśmiechem, po czym równie otwarcie dodał: – Miałem nadzieję, że będziesz właśnie taka.

- Jaka?

- Bystra i sympatyczna.

To była chwila, w której zrozumiała, że nie przypadkiem ją zaczepił. Rozluźniła się wreszcie, w czym pomógł fakt, że nadawali na tych samych falach. Odkryli, że mają nie tylko podobne poczucie humoru, ale i łatwość wzajemnej komunikacji – jak zawsze, gdy życzliwość płynie z obu stron. Wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazywały, że nie skończy się na tej jednej rozmowie. Przy wyjściu z klubu Kuba jednak wolał się upewnić:

– Zobaczymy się jeszcze?

– Przekonałeś mnie… przyjdę na tę akcję. A kto wie, może i na siłownię?

– Prawdę mówiąc, wolałbym spotkać się z tobą z dala od konkurencji! – zażartował, po czym zniżając głos, dodał: – Poważnie, Dominiko, umówmy się!

– Czekam więc na poważną propozycję!

– Czy mogę prosić cię o rękę?

Pokryła zażenowanie karcącą miną. Umówili się na wieczór, po nim znowu i tak dzień po dniu, aż nie było już potrzeby ustalania terminów. Dominika przedziwnie łatwo przywiązała się do niego, nie zastanawiając się nad tym głębiej i biorąc taki stan rzeczy za całkiem normalny.

Mijały tygodnie, stali się więcej niż przyjaciółmi, ale nadal nie byli parą. Szczerze powiedziawszy, Dominika marzyła już o tym, by posunął się dalej; zakochała się w nim i coraz gorzej potrafiła to ukryć. Rozważała nawet, czy nie przejąć inicjatywy, lecz Kuba, jakby odgadując jej zamiary, rzucił, że szanuje tylko te dziewczyny, które szanują siebie. Niekiedy flirtowali ze sobą, raz on ją podpuszczał, to znów ona kokietowała jego. Jednakże nawet wtedy nie tracili wyczucia, co jest jeszcze zabawą, a co już krokiem serio. Raz i drugi pocałowali się nawet, jednak potem Kuba konsekwentnie naprowadzał ich z powrotem na przyjaźń. Z reguły sprowadzało to się do dłuższych przerw w kontaktach.

Kiedy tygodnie wydłużyły się do miesięcy, Dominika zaczęła się niepokoić. Spekulowała, że wszystkie żarty Kuby mogą być kamuflażem, mistrzowskim skrywaniem braku pociągu do niej. Pola, która od początku miała uprzedzenia do jej niby-chłopaka, mówiła wprost:

– Tacy przystojniacy zawsze są dla mnie trochę podejrzani. Jak nie narcyz, to gej!

Dominika głośno obalała jej słowa, lecz zasiane ziarno wątpliwości powoli w niej dojrzewało. Nie mając pewności, kim jest dla Kuby, stała się przewrażliwiona i humorzasta. Nie wierzyła, aby wolał chłopców, reagował na ładne kobiety i dobrze całował. Dlaczego jednak nie dążył do zbliżenia fizycznego? Coraz częściej wysyłała jednoznaczne znaki, których Kuba zdawał się nie zauważać, a to na nowo rozbudzało jej wahania.

– Daj sobie z nim spokój! – niezmiennie słyszała rady przyjaciółki. – Coś jest z nim nie tak. Każdy zdrowy facet w jego wieku myśli tylko o seksie! Kuba ani o to nie zabiega, ani nawet nie jest o ciebie zazdrosny. Na moje wyczucie, on coś kręci. Najlepiej zrobisz, jak zapomnisz o nim!

Aż wreszcie nadeszła wyjątkowa noc, po wieczorze spędzonym w bliźniaczych nastrojach, gdy jedno spotkanie oczu umiało wyrazić więcej niż słowa. Byli na imprezie w akademiku, która z wesołej przeobraziła się w niemal intymną, z tańcami, przytulaniem i pocałunkami. Wypiła więcej, niż powinna i gdy Kuba odprowadził ją potem do domu, nie pozwoliła mu odejść. Pragnęła go, a co więcej, wyczuwała, że on również jej pragnie. Kiedy wtulając się w niego, szepnęła: „teraz albo nigdy”, zrozumiał w lot i pozwolił ponieść się żądzy.

Samo przeżycie zawiodło Dominikę, odbiegało nie tylko od jej marzeń, ale i mniej romantycznych oczekiwań. W następnych dniach chodziła przygnębiona, lecz nawet z Polą nie chciała o tym rozmawiać. Musiało minąć trochę czasu, by mogła racjonalnie zastanowić się nad tym, co zaszło. Ostatecznie uznała, że nie powinna niczego żałować, ale też przestała prowokować chłopaka. Uzyskawszy pewność, że wszystko z nim w porządku, zatrzymała się na tamtym przedsmaku jedności. Nie rozumiała tylko, dlaczego Kuba nigdy nie wrócił do tego zdarzenia. Było jej przykro, że potraktował je jak niebyłe. Któregoś dnia w przypływie animuszu spróbowała nawiązać do nocy, która wprowadziła ich w nowy wymiar bliskości. Lodowate spojrzenie chłopaka przerwało potok jej wspomnień, stawiając tamę śmiałości, wręcz zawstydzając do bólu.

Temperatura ich relacji opadła znów do przyjacielskiej. Widywali się rzadziej i to z powodu rezerwy okazywanej przez Kubę. Dominika godziła się na to, ponieważ miała wyrzuty sumienia, że doprowadziła do tego dystansu. Czuła, że w jakiś niepojęty dla niej sposób zawiodła Kubę, lecz nie ośmieliła się poprosić o wyjaśnienia. Równie męcząca była jego nieprzewidywalność. Potrafił pojawić się w wyśmienitym nastroju i zaskakiwał ją kolejnym nowym hobby. Ten wspaniały czas, przepojony jego radosną żywotnością, przywracał Dominice nadzieję. Potem jednak Kuba znowu znikał na dłużej.

„Gdybym tylko umiała przestać go kochać!”, wzdychała, zdając sobie sprawę, że uzależniła się od niego również emocjonalnie. Dzień, w którym nie spotkała się z Kubą, uważała za stracony.

On najczęściej tłumaczył się pisaniem pracy dyplomowej, był na ostatnim roku. Dominika wzięła się w garść i powstrzymała od stawiania żądań, wierząc, że czas przyniesie rozwiązania. Koncentrowała się na swoich zajęciach, zaliczając świetnie wszystkie przedmioty, a wolne wieczory spędzała z koleżankami. Kuba uzyskał dyplom, jednak w ich wzajemnej relacji nawet wtedy nie nastąpiła żadna istotna przemiana. Spotykali się lub nie, i nigdy nie było wiadomo, jaki będzie miał nastrój.

Nadeszły upragnione wakacje. Dominika zaliczyła czterotygodniowy pobyt w Dreźnie, a przez nastepne dwa tygodnie wypoczywała z Polą nad morzem. Kuba, który tymczasem podłapał jakieś sezonowe zlecenie na Pomorzu, obiecywał, że któregoś dnia zajedzie do dziewczyn. Nie doczekały się jego odwiedzin, co dla Poli stało się kolejnym dowodem na jego krętactwa, a w najlepszym razie – na brak dobrej woli.

Od początku nie ufała mu i jako jedyna w otoczeniu Dominiki w najmniejszym stopniu nie uległa czarowi Kuby. Nie okazywała mu niechęci, lecz dawała jawnie do zrozumienia, że nie ma co liczyć na jej pobłażanie. Jakby to wyczuwając, w jej obecności zawsze nadskakiwał Dominice. Ta broniła go przed przyjaciółką, wskazując, że chłopak jest niezwykły, lecz Pola wiedziała swoje.

– Jak długo się znacie? – przypominała wciąż tym samym pytaniem.

Dominika wolała nie liczyć.

Dziewczyny wróciły do miasta, niebawem też na powrót znalazł się w nim Kuba. Zameldował się, niby stęskniony, lecz potem znowu jej unikał. Ona miała w sobie zbyt wiele godności, a za mało wyrafinowania, by narzucać mu swoją obecność. Skutkiem tego najczęściej znów się mijali. W czasie, w miejscach i jakby też w odczuciach...

W końcu jednak zadzwonił.

Dominika przybyła w góry z podskórnym oczekiwaniem wyjątkowego przeżycia, lecz teraz, w miarę upływu godzin, traciła na to nadzieję. Nie czuła z nim tej rzadkiej, szczególnej więzi i, jak na razie, nic nie zdołało jej wskrzesić. Znów oddzielała ich niewidoczna szyba.

* * *

Zmęczona kilkugodzinną marszrutą dziewczyna poddała się wreszcie. Subtelne wysiłki, by przebić się do Kuby, okazały się marnotrawstwem energii i tylko ją zdołowały. Nie rozumiała, jaki był cel wspólnego wyjazdu, skoro nie zależało mu na odnowieniu bliskości.

Dróżka rozszerzyła się, znów mogli iść obok siebie. Dominika zerknęła na profil twarzy, tylekroć wspominanej, odtwarzanej w każdym szczególe. Kuba wyczuł jej wzrok i uśmiechnął się.

– Wymęczyłem cię tą wędrówką...

– Nie, nie – zaoponowała.

„I po co się tak przymilam?”, zganiła się już w myślach. W rzeczywistości bolały ją nogi, ale na szczęście lasek iglasty wyraźnie się przerzedzał. „Potem tylko to gliniaste zejście i zaczną się łąki. Stamtąd już naprawdę blisko”, dodawała sobie otuchy przypominaniem szczegółów trasy. Przy skarpie Kuba zatrzymał się i podał jej rękę:

– Ostrożnie, tutaj jest trochę ślisko!

Ich dłonie połączyły się i na krótką chwilę spotkały się też ich spojrzenia. Kuba momentalnie uciekł wzrokiem, nie przedłużając sytuacji, która mogła przerodzić się w coś więcej. Po zejściu na równiejszą powierzchnię natychmiast też puścił dłoń dziewczyny, pod pretekstem wskazania czerwonej łuny na niebie. Dominika, w obecnym stanie ducha, nie potrafiła dzielić jego zachwytu.

Droga przez pole była ubita i prosta; mogli znów przyspieszyć. Usatysfakcjonowany wędrówką Kuba prawdziwie się teraz rozgadał i wspominał podobne wycieczki. Zmęczona Dominika słuchała jego wywodu, tylko przytakując, niezdolna do większego zaangażowania.

Niedługo potem zbliżyli się do pierwszych zabudowań. Niebo odbijało się w oknach purpurą, stwarzając iluzję ognia. Przydomowe wiejskie ogrody, pełne kwitnących kwiatów, wydawały intensywną, przedwieczorną woń. Jeden z upojnych zapachów podziałał na zmysły Dominiki i zbudził odległe skojarzenia. Zatęskniła za nocą i za inną sobą, odważną uwodzicielką, jaką była wyłącznie w swoich marzeniach.

Kuba nie chciał jej takiej. Pojęła to już wtedy, kiedy kochał się z nią pospiesznie, za nic mając jej pragnienia, nie słuchając próśb. Czuła się potem podle, niczym zdemaskowana grzeszna kusicielka. Później wielokrotnie, rozdwojona między tym, czego natrętnie domagały się instynkty, a co zagłuszał rozsądek – i Kuba, pytała siebie, czy miłość do niego ma w ogóle sens. Pragnęła jej odwzajemnienia i dopełnienia, bez osądzania, jakie nierzadko widziała w jego wzroku. Chociaż Kuba powtarzał, że zależy mu na niej, nigdy nie zdobył się na wyznanie uczuć. Przypuszczała, że należy do facetów, którzy nie potrafią wyrazić ich słowami. Gdyby tylko zechciał potwierdzić je inaczej! Cóż, kiedy nawet tego nie czynił, albo też słane przez niego znaki były dla niej nieczytelne. Westchnęła lekko.

– A może wcale tego nie chcesz?

Pytanie Kuby zaskoczyło ją do tego stopnia, że posądziła go o zdolności telepatyczne. Na szczęście zaraz dodał:

– Gość z recepcji zapewniał, że będzie świetna muza, podobno mają dobrego didżeja! To jak?

Dominika uspokoiła się; mówił o dyskotece w hotelu. Odpowiedziała szybko, siląc się na nawet uśmiech:

– Chcę, chcę. Byle nie od razu… jestem padnięta.

– Sorry, ta trasa była raczej dla zaprawionych! Ja ostatnio więcej trenuję, to i kondycja lepsza…

– Nie przesadzaj, jeszcze żyję! A, właśnie! Remigiusz wspominał, że wzięliście się ostro za siebie... – podjęła temat.

– Z nim w siłowni, ale też sam… rower, biegi.

– To dobrze, bo chyba za dużo siedziałeś ostatnio przy kompie! – trzymała się tego, co o nim wiedziała.

– Lepiej nie wnikaj, ile! – przyznał ze śmiechem. – Wirtualny światek cholernie wciąga, jeszcze trochę, a przestałbym wierzyć, że istnieje jakiś inny!

– Jesteś pewien, że istnieje? – zapytała z filuternym spojrzeniem. – A może uczestniczymy teraz w jednej z gier, a wszystko wokół jest jedynie cybernetyczną iluzją?

– O, nie. Nasz świat na pewno jest realny. Żyjemy tutaj i teraz. Dlatego trzeba umieć wykorzystać szansę, gdy się pojawi. Jutro może jej nie być.

Zamyślił się na moment i pobiegł wzrokiem gdzieś daleko. Serce Dominiki ścisnęło się z żalu – jak zawsze, gdy zamykał się przed nią. Zapragnęła objąć Kubę i wtulić się w jego ramiona, przekonać się, że i oni dwoje są realni, a to, co ich łączyło – prawdziwe. Nie zdążyła. Kuba, jakby odgadując jej pragnienie, położył mu kres żartobliwym banałem:

– Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło! Internet wprawdzie pomniejszył nam świat, ale też otworzył masę nowych możliwości! Wiesz, że wczoraj czatowałem jednocześnie z farmerem australijskim i maklerem z Nowego Jorku!

– Po co? – spytała, w duchu zazdrosna o czas, który poświęcał innym.

– Nie chodzi o to, po co, ale że w ogóle można! – wykręcił się od podania szczegółów. – Szybkość komunikowania się, dostęp do informacji… jeszcze nie tak dawno była to czysta fantastyka!

– Nie musisz przybliżać mi zalet Internetu! – zaśmiała się. – Gdyby nie strona niemieckiej uczelni, nie spędziłabym lipca w Dreźnie! I to niemal za friko!

Chciał coś powiedzieć, ale w ostatniej chwili zamilkł. Dominika wyczuła, że coś go dręczy, lecz zanim zdołała do tego nawiązać, zmienił już temat. Nie zmylił jej tym. W czasie ostatniego roku nauczyła się odróżniać jego pozy i pozory od prawdziwych reakcji. Podobnie analizowała wypowiedzi Kuby pod kątem ukrytych znaczeń. Tylko taka droga dawała szansę poznania, jaki był naprawdę i zrozumienia jego intencji. Cel był jeszcze daleko przed nią, ale niektóre znaki stały się już czytelne. W sekundzie pojęła, że Kuba ukrywał coś przed nią. Nie czuła się teraz na siłach, by podjąć próby wydobycia z niego konkretów. Zresztą dochodzili już do hotelu.

Nieciekawy zewnętrznie przeżytek epoki, po której zostało wiele takich klocowatych budowli, zdobiło otoczenie sosen. W holu było spokojnie, kroki pojedynczych gości tłumiły dywany. Kuba odebrał klucze z recepcji i każde z nich udało się do swego pokoju; znajdowały się na innych piętrach. Dominika przypuszczała, że to nie był przypadek.

Rozstali się na schodach, gdy skręcała w swój korytarz, a Kuba poszedł wyżej. Po dotarciu do siebie ściągnęła tylko buty i rzuciła się na łóżko. Dopiero teraz ujawniło się całe jej zmęczenie; nie wiedzieć kiedy, zasnęła. Z drzemki wyrwała ją melodia telefonu. To był Kuba.

– Mam przyjść po ciebie czy spotkamy się w restauracji?

– Już teraz?! – przeraziła się. – Muszę jeszcze ekspresem pod prysznic... Jak chcesz, to zejdź na dół pierwszy. Może w tym czasie zamówiłbyś dla nas kolację? – wypowiadając machinalnie „dla nas”, poczuła przyjemną wagę tych słów.

– Dobrze. A na co masz ochotę?

– Szczerze? – wymownie zamilkła na parę sekund, po czym wolno dodała: – Zdaję się całkowicie na ciebie.

Dominika wiedziała, że balansuje na krawędzi niemego paktu między nimi, lecz delikatna pikanteria obudziła ją, mobilizując umysł do działania. Z drugiej strony słuchawki usłyszała chrząknięcie, a zaraz potem oświadczenie Kuby:

– Wybiorę coś. Tylko nie każ mi długo czekać!

Obiecała, że dotrze najdalej za pół godziny. Nie ociągając się, ruszyła do łazienki. Kąpiel wskrzesiła w niej chęć do życia, pobudzając także nowe nadzieje. „Może jeszcze nie wszystko stracone?”, dodała sobie otuchy, myśląc o czekającym ją wieczorze z Kubą.

Zamierzała zaskoczyć go swoim wyglądem, ani myślała nadal odgrywać turystkę. Umyte włosy naturalnie podkręciły się, miękkimi, brązowymi falami spadając na ramiona. Lekki makijaż sprawił, że i twarz nabrała świeżości. Założyła spodnium, którego czarny, lejący materiał podkreślał szczupły wdzięk sylwetki. Jeszcze tylko maleńka, srebrna torebka na długim pasku, który skośnie przełożyła przez tułów i była gotowa do wyjścia.

Nie wiedziała, że czekał na nią tor wydarzeń dawno już wytyczony przez Kubę.

* * *

W holu zastała rozweseloną grupkę zmierzającą do baru w piwnicach. Zaczynała się tam cosobotnia dyskoteka, przytłumione rytmy muzyki docierały aż tutaj. Jedna z dziewczyn, mijając Dominikę, rzuciła jej miłą uwagę. Podziękowała i przelotnym spojrzeniem upewniła się w lustrze na ścianie, że zasłużyła sobie na ten komplement.

W sali restauracji odszukała wzrokiem Kubę. Zajmował miejsce przy jednym ze stolików przy oknie poważny, pogrążony w myślach; Dominika wiele by dała, aby móc je odgadnąć. Zauważywszy ją, w oka mgnieniu przybrał inny wyraz twarzy, zapraszający, rozjaśniony uśmiechem.

– Pięknie wyglądasz…

– Dziękuję. Zamówiłeś już coś? – spytała, siadając naprzeciw. – Mdleję z głodu!

– Kwadrans temu. Ale poprosiłem, by podano, gdy ty się pojawisz – na dowód tego dał znak kelnerowi. –Może na razie wodę?

Dominika przytaknęła. Jej towarzysz musiał również wypocząć, gdyż mimo wieczornej pory zdawał się być w dobrej formie. Włosy skręcone w ciemne, gęste pukle lśniły, jakby użył oliwki. Założył czystą, jasną koszulę, podkreślającą opaleniznę. Nawet z tej odległości szedł od niego przyjemny zapach. Dominice schlebiało, że zadbał o zrobienie na niej dobrego wrażenia. Tuż potem w jej głowie zakwitła myśl, która na moment skradła jej oddech. „Czyżby... ?!”. Upomniała się, aby trzymać fantazję w ryzach.

Kuba relacjonował jej koncert, na którym był parę dni wcześniej. Zabolało ją trochę, że nie zaproponował pójścia ze sobą, lecz ukryła zawód. Pola strofowała ją, że powinna żyć własnym życiem, że to głupota czekać wciąż w gotowości na jego telefon. Przyznawała jej rację, lecz nie potrafiła inaczej. Kiedy dała namówić się Poli na wspólny wyjazd nad morze, to chociaż było cudownie – za dnia wylegiwały się na plaży, a wieczorem szalały na tańcach – myślami i tak biegła wciąż ku Kubie. Bezustannie czekała na jego wiadomość, gryząc się wizjami, dlaczego nie melduje się, ani nie przybywa. „A dzisiaj nareszcie jestem z nim sam na sam!”, czym prędzej wróciła do teraźniejszości.

Zamówione danie okazało się gęstą zupą gulaszową, podaną w kokilkach podgrzewanych płomieniem. Do tego pajdy świeżego chleba wyłożone w koszyku i sałatka wiejska z kiszonymi ogórkami. Kuba uzasadniał swój wybór:

– W mieście mamy wybór potraw z każdej kuchni, od włoskiej po chińską, ale w górach jakoś bardziej pasują mi proste dania!

Wszystko było pyszne. Zjedli z wielkim apetytem, może tylko trochę za szybko, gdyż oboje zgrzali się przy tym. Syta kolacja pozbawiła ich także sił.

– Napijmy się czegoś wzmacniającego! W przeciwnym razie zaraz tu przyśniemy! – zauważył Kuba.

– Chętnie, ja może jakiegoś drinka. Ty pewnie piwko? Zostaniemy jeszcze tutaj?

– Jeśli nie masz nic przeciwko... W barze będzie za głośno, nie pogadamy – rozejrzał się za kelnerem.

Później, kiedy siedzieli już przy zamówionych trunkach, Dominika zorientowała się, że w Kubie zaszła pewna zmiana. Nie był już wyluzowany, jego ruchy stały się ostrzejsze, barwa głosu podwyższyła nieco, a wzrok coraz częściej kierował się za okno. Mówił to o tym, to o owym, nie zważając specjalnie na jej odpowiedzi, jakby dopiero rozgrzewając się przed przejściem do sedna rozmowy. W umyśle Dominiki zapaliła się ostrzegawcza lampka.

Podobnie zachowywał się w innych sytuacjach, tyle że wówczas dochodziło do starć z osobami, których poglądów nie znosił. Kilkakrotnie była świadkiem, z jaką precyzją odnosił słowne zwycięstwo nad nimi, choć początkowo zdawało się, że akceptuje ich zdanie, prowokując najpierw przerysowanymi hasłami. Patrząc teraz na niego, pojęła, że powtarza się znany jej schemat. Kuba przed walką, Kuba, którego nie wolno nie docenić, gdyż w tym jego siła. Kuba, który jeżeli chce, rozbija w puch, by potem, jeśli ma taki kaprys, okazać miłosierdzie, przeistaczając się w sprzymierzeńca pokonanego.

To oblicze Kuby Dominika odkrywała stopniowo, przebywając w jego środowisku. Ujawniał wtedy cechy, o których nie miała pojęcia, umiał być stanowczy, a nawet zacięty. Sama, z natury łagodna, wolała komuś przytaknąć, niż walczyć o swoje, natomiast Kuba był zdania, że głupotę trzeba tępić; przede wszystkim drażniła go czynna ignorancja. Niejeden raz dał popis niszczenia kogoś jego własną bronią.

Nie było wątpliwości, Kuba nastrajał się do starcia. „Ale przecież… jesteśmy tu tylko we dwoje!”, dotarło do Dominiki. Oblała ją zimna fala przeczucia, zaraz za nią przyszedł strach. Patrzyła na Kubę jak ogłuszona, nie rozróżniając wymawianych przez niego słów; pojedyncze sylaby łączyły się w jakiś spowolniony bełkot. Miała dziwne wrażenie, że coraz mocniej oddala się od niego, że rysy jego twarzy rozpływają się, stają się złowrogie. Trwało to może kilka sekund, lecz wywołało u niej zawrót głowy.

Przeprosiła Kubę i udała się do toalety. Lęk nie chciał odejść. Dominika oparła się o ścianę, by nie stracić równowagi; mokre od potu dłonie ślizgały się po zimnych kaflach. Jakaś kobieta poprawiała makijaż przed lustrem, zerkając na nią z bezdusznym zaciekawieniem. „Pewnie myśli, że jestem ćpunką”, żachnęła się w myślach. Kiedy została sama, nachyliła się nad umywalką, by prosto z kranu napić się lodowatej wody. Opluskała nią jeszcze policzki i przedramiona, aż powolutku ostudziła emocje.

– Blada jesteś – zauważył Kuba, gdy wróciła na salę. – Źle się czujesz?

– Nic mi nie jest – zmusiła się do potwierdzajacego uśmiechu.

Z twarzy Kuby zniknął wyraz czujności. „Udało się!”, ucieszyła się, że kupił odegraną lekkość ducha. Dzwon niedobrych przeczuć nie chciał zamilknąć. Całą siłą woli skupiała się teraz, aby tego nie ujawnić. Może tylko nazbyt śpiesznie wypity drink mógł zdumieć Kubę, lecz spostrzegłszy to, skinął na kelnera i nie komentując, zamówił dla niej następny. Dla siebie poprosił o drugie piwo.

Rozgadał się, pijąc je. Łowiła jego słowa tylko jednym uchem, nie były na tyle ważne, by angażować w nie intelekt. Pozwalało jej to przemyśleć taktykę obronną, przygotować się na atak, jaki niechybnie nastąpi. Nie umiała przewidzieć, z jakiej strony spadnie cios, lecz gdy go poczuje, nie chciała być zaskoczona. Oczekiwanie na ból miało w sobie coś z chorej, masochistycznej przyjemności.

Na razie zdobyła przewagę nad Kubą. Wyglądała dalszych zdradzających go sygnałów, a gdy pojawiały się, czyniła kolejny krok, wkraczając na niewidzialne pole bitwy. Duma, będąca często ostatnią tarczą traconej pozycji, ujawniła nową siłę dziewczyny. Panowała nad sobą, wręcz prowokowała, gdy ubierając oczy w niewinność dziecka, dopytywała o jego codzienność. Kuba jak zwykle kluczył, więc nie miała pewności, czy nie przeczuł jej podchodów. Rozmawiali spokojnie, wymieniając się uśmiechami, lecz w powietrzu między nimi już wyraźnie coś zawisło.

Dominika, uważnie śledząc Kubę, dostrzegła, że nadszedł decydujący moment rozgrywki. Przybrał inną pozycję, a jego czoło zmarszczyło się od namysłu. Uprzedziła chłopaka, z opanowaniem stawiając mu rzeczowe pytanie:

– Powiedz mi, proszę, dlaczego jesteśmy tu tylko we dwoje?

Spojrzał na nią, jakby nie dowierzając, że odważyła się zmusić go do klarowności. Zaraz potem roześmiał się, kręcąc głową. Dziewczyna zachowała powagę, pokazując tym samym, że nie kokietuje, lecz chce poznać prawdę. Wtedy zrozumiał. Następna chwila wydawała się wymykać z reguł czasu, niemniej Dominika nie miała złudzeń, że wkrótce się skończy. „A potem świat nie będzie już ten sam”, proroczo powtórzyła zasłyszaną gdzieś frazę.

Nie pomyliła się. Już pierwsze słowa Kuby potwierdziły, że teraz wszystko poleci na oślep.

– Właściwie dopiero później chciałem ci to wyjaśnić – zaczął nadzwyczaj łagodnie. – Skoro jednak nalegasz… Tak, jesteśmy tu celowo we dwoje. Chciałem, żeby ten dzień na zawsze pozostał w naszej pamięci.

Chwilę czekał na jej reakcję, lecz nie usłyszawszy żadnych pytań, kontynuował już jakby nieco mniej pewnie:

– Wiem, że ostatnio zaniedbywałem cię. Poświęcałem ci mało czasu, nie szukałem kontaktu. Przepraszam za to. Widziałem, że jest ci trudno! – przerwał na moment, patrząc na nią ze skruchą, a gdy i to nie poskutkowało, dodał już chłodniej: – Mnie też nie było lekko, ale nie mogłem inaczej! Wcześniej nie dałbym rady powiedzieć ci o wszystkim!

– O czym?

Kuba pociągnął łyk piwa. Każde ze słów przenikało ją do szpiku kości, docierało nitkami nerwów do wszystkich części ciała, sadowiąc się w nich niczym tkanka rakowa, już teraz niszcząc. Nie znała tylko rodzaju nowotworu i stopnia jego złośliwości. Jeszcze sekundy i usłyszy diagnozę, dającą nadzieję albo wyrok.

– Wyjeżdżam. Daleko i na długo.

Wyrzucił to z siebie, powalając ją mieczem nieuchronności. Dominika pojęła: wyrok śmierci. Czuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg, jak spada w otchłań bez końca; te wszystkie metafory literackie, dotychczas abstrakcyjne, objawiły jej całą brutalność bezpośredniego doznania. Przymknęła powieki, pojawiło się wirowanie, więc czym prędzej otwarła je na powrót. „To niemożliwe!”, wmawiała sobie, na przekór temu, co usłyszała. „To nie mnie się zdarza! Kubo, dlaczego mi to robisz?!”.

– Nika, powiedz coś! – poprosił z westchnieniem niecierpliwości.

Zjeżyła się w sobie, zakładając zbroję cynizmu. Jeśli umierać, to śmiercią bohaterską.

– Podjąłeś już ostateczną decyzję? – spytała beznamiętnie.

– Tak.

– To o co ci chodzi? O błogosławieństwo na drogę?

– Na to nie liczę! – żachnął się. – Czujesz się urażona, że zataiłem to przed tobą. Pozwól mi jednak wyjaśnić...

– Ależ proszę! – wymówiła z przesadną grzecznością.

– To wielka sprawa, dla mnie życiowa! – skarcił ją wzrokiem, zaraz jednak się opanował. – A zresztą długo nie miałem pewności, czy mi się powiedzie.

– Mógłbyś jaśniej? Dokąd ty się w ogóle wybierasz?

– Jadę na Bliski Wschód, do pracy. To nareszcie coś, czego szukałem! Były oczywiście pewne warunki do spełnienia, dość istotne, ale dyplom dawał mi duże szanse. Wymagano nie tylko fachowej wiedzy, ale masy innych rzeczy, od superformy fizycznej i zdrowotnej po zdanie testu z angielskiego, do tego spełnienia dziesiątek formalności. Było bardzo wielu chętnych.

– Co będziesz tam robić? – dopytywała.

– Hm, to coś jak połączenie ekspedycji naukowej i misji specjalnej. Ciężka harówka, ale i przygoda! Wybierając się na geologię, marzyłem właśnie o czymś takim! – nie ukrywał euforii.

– Świetnie, ale na razie jesteś jeszcze tutaj – Dominika nadal siliła się na spokój, próbując wmówić sobie, że może jest lepiej, niż myśli. – Nie powiedziałeś, na jak długo jedziesz...

Kuba nachylił się ku niej i objął jej dłonie swoimi. Nie chciała tego, obawiała się, że zaczną drżeć, ale nie miała wyjścia. On zaś, spoglądając na nią z uwagą, wyznał:

– Na początek podpisałem umowę na trzy lata.

– Na początek? Trzy lata?! – nie dowierzała własnym uszom.

– Tak – potwierdził. – To był warunek, z którym miałem najwięcej problemów. Nawet jak na przygodę, trzy lata to szmat czasu. Alternatywy nie było, albo – albo. I tak miałem wiele szczęścia, że się dostałem! Na moją korzyść działało i to, że jestem sam, niczym nie związany.

Dominika uwolniła dłonie. Nie chciała ciepła rąk Kuby i jednocześnie lodowatych sztyletów jego słów. Nie jest niczym związany. Ani nikim, ponieważ ona się nie liczy. To bolało, lecz drążyła dalej:

– Od kiedy wiesz, że cię wybrano?

– Nie tylko mnie – wyjaśniał. – Będziemy grupą. A powiadomiono mnie o tym kilka tygodni temu. Wtedy dopiero naprawdę się zaczęło! To całe załatwianie związane z wyjazdem, wizy, szczepienia, papierki! Wziąłem się też poważnie za trening, tamten klimat daje ludziom popalić...

– Ale dlaczego nic nie powiedziałeś? Byłoby mi łatwiej.

Kuba nic na to nie odrzekł. Spuścił wzrok i milczał, krzyżując palce w nieświadomym ruchu rąk. Kiedy na powrót zwrócił się ku niej, Dominika wiedziała, że teraz nastąpi najgorsze.

– Nika, wyjeżdżam w najbliższy poniedziałek! – wyrzucił z siebie. – Jutro z rana odwiozę cię do domu, a popołudniu będę już w drodze do Warszawy. Muszę.

– Jak to?!

– Samolot startuje bardzo wcześnie, lepiej przespać się bliżej lotniska.

– To znaczy, że...

– Tak, dzisiaj był mój ostatni wolny dzień. Przeznaczyłem go dla ciebie, moja przyjaciółko. Przyznasz, że minął pięknie, ale niestety dobiega już końca – ciepłą teraz tonacją głosu zmuszał do sączenia słodkiej trucizny.

Dominika sięgnęła po alkohol, niczym po deskę ratunku. Nie miała pewności, jak długo jeszcze będzie w stanie odgrywać swoją rolę. „Opuszcza mnie!”. Jej oddech przyspieszył, jakby nagląc do szukania rozwiązań, ale myśli były już zbyt narowiste, nie dały się spleść w sensowny wątek. Popadała w coraz większą rozpacz. Odruchowo wykrztusiła słowa, których pożałowała w tym samym momencie:

– Przed nami jeszcze cała noc...

– Ejże, chyba nie masz zamiaru mnie uwieść?!

Kuba wziął jej słowa za żart lub udał, że tak sądzi. Jako że nie odpowiedziała, dodał już poważniej:

– Nika, wierz mi, znienawidziłabyś mnie! Nie mogę ci przecież niczego obiecać!

Dominika nadal milczała, jednak dotychczasowe opanowanie ustępowało miejsca gniewowi. Odrzucona sugestia o nocy ostatecznie pogrzebała jej nadzieje. Pozostała wściekłość na niego, na siebie samą, na sytuację, w której znalazła się mimo woli. Kuba nie wyczuł jej wzburzenia i ciągnął swój monolog:

– Posłuchaj, w życiu trzeba stawiać sobie cele i umieć się dla nich poświęcić! Wybory są trudne, ale niestety konieczne. Nie byłem wobec ciebie nieuczciwy, wiedziałaś, że pasja geologiczna jest dla mnie priorytetem! Skoro dostałem tę szansę, zrobię wszystko, aby jej nie zmarnować!

– Przekreślając całą przeszłość?

– Powiedziałbym inaczej: nie obciążając się nią – przerwał na moment, dodając już cieplej: – A między nami, Nika, niech lepiej pozostanie, jak jest. Przyjaźń to jedyna opcja gwarantująca nasz dalszy kontakt! Przemyślałem wszystko. Może być, że wrócę po trzech latach, a może być, że szybciej lub… wcale. Sama więc widzisz, nie mogę składać żadnych przyrzeczeń! Gdziekolwiek jednak będę, na zawsze pozostaniesz w mojej pamięci...

– Aha, zasklepiona jak owad w bursztynie. Taki mały, nieważny trupek! – przerwała mu energicznie.

– Nie złość się, to nie tak! – poprosił. – Znaczysz dla mnie bardzo wiele i nic tego nie zmieni! To ani moja, ani twoja wina, że rwie mnie do przygód! Może z czasem lepiej mnie zrozumiesz, prawdę mówiąc, mocno na to liczę. Przed tobą także pracowity rok, końcówka studiów, dyplom… i dla ciebie otworzą się nowe możliwości! Żyjemy w innych czasach niż nasi starzy, nie musimy powtarzać tamtych schematów! Realizujmy się najpierw zawodowo, inne sprawy mogą poczekać!

To wszystko brzmiało sensownie, tym niemniej sztucznie. Dominika nie mogła się pozbyć wrażenia, że została okpiona, wystrychnięta na dudka. Brakowało jej argumentów. Nie mogła powołać się na jakieś wiążące słowa Kuby, ponieważ nigdy ich wymówił. Gra dwuznaczności przyniosła mu profity. Korzystał teraz z jej bezsilności; nie zdołałaby udowodnić chłopakowi zdrady. A jednak czuła się oszukana, zawiedziona Kubą aż do granic tolerancji.

– Dlaczego aż do tej chwili zwlekałeś, żeby o wszystkim mi opowiedzieć?! – w jej tonie słychać było skrywaną nutę urazy.

– No cóż, z tobą było mi najtrudniej. Może jeszcze i z moją mamą, ale ona podchodzi do życia bardzo praktycznie, więc po pierwszym szoku zaczęła mnie nawet zachęcać. Wobec ciebie miałem trochę innych obaw.

– Czyżby? Ciekawe jakich?

– Wydawało mi się, że ta wiadomość zwali cię z nóg, ale może to był tylko głupi wykręt z mojej strony. Chyba tak, bo gdy celowo zdystansowałem się do ciebie, okazało się, że świetnie sobie radzisz...

– Celowo zdystansowałeś się do mnie?! – Dominika podkreśliła te słowa, wymawiając je bardzo powoli. – To znaczy, że tych ostatnich kilka tygodni było swego rodzaju testem? Sprawdzianem na moją samodzielność, tak?! Naturalnie, że doskonale sobie radzę! Masz mnie za dzieciaka?!

– Nie przesadzaj! – zaśmiał się trochę nerwowo. – Nie testowałem cię, tylko dyskretnie obserwowałem, a to różnica. Zapomnij o słowie „dystans”, wyraziłem się niewłaściwie. W sumie samo wyszło, jak wyszło.

Dominika nie była tego pewna. Sądziła raczej, że wymknęło mu się coś ważnego, co teraz próbował zbagatelizować. „On mnie przyzwyczajał do swego odejścia!”, pojęła. Zrozumiała, że działał z premedytacją, o którą przed tą rozmową nie umiałaby go posądzić. Glazura uczciwości Kuby pękała na jej oczach niczym powierzchnia starego obrazu.

– Mniejsza zresztą o to! – kontynuował. – Jesteś dla mnie kimś szczególnym i dlatego chciałem pożegnać się z tobą w szczególny sposób. Zobacz, udało nam się spędzić cudowny dzień, zapamiętam każdy jego moment! I to jest dla mnie najpiękniejsze pożegnanie z Polską! I z tobą!

– Jasne. A ja oczywiście powinnam stanąć teraz na wysokości zadania i z przyjacielskim uśmiechem na ustach życzyć ci powodzenia! Tego po mnie oczekujesz, nieprawdaż? – zapytała z sarkazmem. – Nie, Kubo, przykro mi, ale nie potrafię! Może kiedyś, jak to powiedziałeś, zrozumiem, ale w tej chwili daleko mi do radości…

– Nika...

– Nic już nie mów, proszę! – przerwała mu. – Nie mam innego wyjścia, jak pogodzić się z twoim wyborem. Nie dałeś mi na to zbyt wiele czasu, trudno, niech będzie i tak. Ale teraz ty mnie wysłuchaj!

Jego brwi podniosły się w zdumionym wyczekiwaniu. Dominika wciągnęła powietrze, przygotowując się do ostatniego ruchu. Mając już pewność, że klamka zapadła i bezpowrotnie utraciła Kubę, musiała zdobyć się chociaż na odejście z klasą. Zmobilizowała resztkę sił i kontynuowała:

– Nie cierpię pożegnań, dlatego nie będziemy tego przedłużać. Za chwilę stąd wyjdę, jednak ty, proszę, nie idź za mną. To warunek zachowania naszej przyjaźni! Jutro wyjedziesz stąd sam, a ja wrócę pociągiem. Nie chcę cię więcej widzieć. Może kiedyś, w przyszłości, ale teraz już nie! Mówię to całkiem poważnie i będę bardzo wdzięczna, jeśli się do tego dostosujesz. Tak chcę.

Dominika podniosła się z miejsca, Kuba również, ale zatrzymała go gestem.

– Zostań, proszę! I ani słowa więcej. Bywaj zdrów, przyjacielu! – ostatnie zdanie rzuciła, uśmiechając się smutno.

Odchodząc, usłyszała jeszcze, że Kuba przywołuje ją imieniem, lecz nie odwróciła się więcej. Próbowała wyłączyć pewność, że odprowadza ją spojrzeniem, opanowała drżenie kolan, byleby tylko krok za krokiem dotrzeć do wyjścia z restauracji. Kiedy znalazła się wreszcie w holu, zezwoliła sobie na słabość i momentalnie zwilgotniały jej oczy. „Muszę się napić!”, czuła, że w przeciwnym razie rozklei się do reszty. Skierowała się ku schodom wiodącym do baru.

* * *

Królowały tu rytmy latynoskie. Dziewczyny rozgrzewały mężczyzn, kusząco kręcąc biodrami. Nie tylko na parkiecie było tłoczno, Dominika z trudem znalazła wolny stołek barowy przy samym końcu owalnej lady. Młodszy z barmanów dojrzał ją i przywitał uśmiechem nieskażonym jeszcze profesjonalizmem. Zamówiła koniak.

Sącząc go ukradkiem, zerkała na innych gości, bawiących się niefrasobliwie, widziała oczy lśniące po alkoholu. Wyczuwała przy tym, że i jej się przyglądano; zwłaszcza siedzący obok młody, szykownie ubrany mężczyzna czynił to nader jawnie. Dominika ignorowała go, póki nie zaczepił jej mało oryginalnym stwierdzeniem:

– Pani chyba także jest tutaj sama!

Musiał być od niej trochę starszy, lecz łagodne rysy niemal chłopięcej urody ujmowały mu lat. Pod lekko zadartym nosem rozchylały się w uśmiechu trochę za szerokie usta. Bardzo krótko, lecz po mistrzowsku ścięte włosy wydawały się jakby przyfarbowane na blond. Natomiast nieco powagi dodawały mu modne oprawki okularów, zza których lustrował ją przychylnym wzrokiem.

– Co za spostrzegawczość – odparła z ironią.

– Przepraszam, że jestem nachalny! – ciągnął niezrażony, trochę bliżej przysuwając się swoim stołkiem. – Nikogo tu nie znam, a chciałoby się z kimś pogadać… czy pozwoli pani, że się przedstawię? Tomasz Chojka.

Jednak to nie jego słowa, lecz szczere spojrzenie sprawiło, że Dominika zdecydowała podać mu dłoń i ujawnić imię. Niezobowiązująca rozmowa o niczym mogła też pomóc w ucieczce od własnych, niewesołych myśli. Wkrótce potwierdziło się, że jej nowy znajomy nie był podrywaczem.

– Miałem tutaj spędzić z kimś weekend… z przyjacielem… wystawił mnie do wiatru! – żalił się ciut za głośno. – Tym razem naprawdę mam dosyć, ciągle tylko wielkie obietnice, a potem znów to samo! Jestem chyba zbyt łatwowierny...

Dominika upewniała się w przypuszczeniu, że Tomasz był gejem. Nie przeszkadzało jej to, wręcz odwrotnie, taki neutralny układ był jej na rękę. Samotne przesiadywanie w barze wiązało się z ryzykiem narażenia na zaczepki podpitych facetów, a jeszcze nie chciała wracać do pokoju. Tomaszowi, z którym niebawem przeszła na „ty”, jej towarzystwo zdawało się również wystarczać. Nadzwyczaj szybko go polubiła, co samo w sobie było ewenementem. Miał ten rodzaj humoru, który ceniła najmocniej, z odrobiną sarkazmu, ale bez złośliwości. Znał też masę gejowskich anegdot i potrafił śmiać się z siebie.

Niestety, był dobrym antidotum na jej przygnębienie tylko do pewnego czasu. W miarę kolejnych drinków jego dowcip przeobrażał się bowiem powoli w wisielczy humor. Ostatecznie zaczął rozczulać się nad sobą, irytując Dominikę. Sercowe kłopoty Tomasza zbyt mocno przypominały jej własną porażkę.

– Daj spokój! – zganiła jego i własną słabość. – Wszystko kiedyś się kończy. Trzeba żyć chwilą!

Jej napomnienia na niewiele się zdały, upijał się wyraźnie na smutno. Dominika przekonała go w końcu, aby udał się na spoczynek. Przedtem wymógł na niej obietnicę, że spotkają się przy śniadaniu. Ustąpiła, nie wiedząc, czy będzie w stanie dotrzymać słowa.

Została znów sama. Większość gości dyskoteki bawiła się teraz i w barze przerzedziło się trochę. Dominika przyglądała się ludziom, lubiła to robić. Uczyła się czytać z nich jak z książki – jeszcze pisanej życiem, często już przewidywalnej, niekiedy zaskakującej jak dobre zakończenie kryminału. Młode osoby nie były tak łatwe do rozszyfrowania; za nieskazitelną buzią mogło kryć się chamstwo bądź bezdenna pustka. Niektóre twarze zdradzały trudne przeżycia, od jakich rysy zaostrzają się w przedziwnie podobnym wzorcu. Inne stanowiły już tylko reklamę kuchni polskiej, takiej z przewagą wieprzowiny.

„Wolę nie wiedzieć, co myślą o mnie!”, Dominika była świadoma, że widok młodej, samotnej kobiety w tym miejscu mógł intrygować. Może była dla nich potencjalną bohaterką opery mydlanej albo modliszką umiejętnie wyławiającą tu swą zdobycz? Miała nadzieję, że nie uznano jej za dziwkę. Jej spekulacje przerwało odczucie, że ktoś wpatruje się w nią, kryjąc za plecami innych.

Dyskretnie rzuciła tam okiem i rozpoznała Kubę. W porywie pierwszego wzburzenia chciała podejść, żeby mu nagadać. Odruchowo sięgnęła po koniak. Po uciszeniu emocji łykiem alkoholu, postanowiła udać, że niczego nie dostrzegła. „Po co tu przylazł? Znowu mnie testuje?”, nadal była na niego zła. Jednocześnie miała obawy, że nie zmyliła go swoją grą w oziębłość. Być może martwił się o nią? Wtem przyszła jej do głowy zupełnie inna myśl. „A może… zmienił zdanie co do dzisiejszej nocy?”. Zadrżała, czując, że nie umiałaby mu się oprzeć.

Problem sam się rozwiązał, bowiem Kuba zniknął. Mógł wmieszać się w tłum i nadal śledzić ją wzrokiem, przy barze była dobrze widoczna. Dominika ani myślała podejmować jego zabawę w kotka i myszkę, więc poprosiła o rachunek, a zapłaciwszy, podniosła się z miejsca. Chociaż wypiła – jak na siebie – dość sporo, była bardziej ożywiona niż śpiąca, toteż na nowo wkurzyła się na Kubę, że z jego powodu musi przedwcześnie wracać do pokoju.

Wtem muzyka przeszła z niewyszukanych, miarowych rytmów w takie, przy których większości plątały się nogi. To było coś dla Dominiki. W przyciągających ją dźwiękach space usłyszała szansę na pozbycie się resztek energii i na zapomnienie. „Dobrze, skoro Kuba mnie nie chciał, oddam się bożkowi tańca!”, orzekła i zamiast ku wyjściu, skierowała się w stronę opustoszałego parkietu.

Początkowo jej ruchy były delikatne, prawie niezauważalne. Dopiero zaznajamiała się z dźwiękami, które – powiązane wspólnym wątkiem – pozornie odbiegały od siebie, by za moment wrócić znów w jedno tempo. Muzyka zdawała się narastać pogłosem, wzbogacać w tony, a ona zespalała się z nią każdym swoim nerwem, aż po końcówki włosów. Jej nogi wybijały rytmy budzące pierwotną dzikość, a brzuch stał się zwinną uległością arabskich niewolnic. Przyjmowała muzykę nie tylko zmysłami, ale i całą swoją tęsknotą minionych dni, trwającą w niej oczekiwaniem na coś niepowtarzalnego. Niebawem straciła poczucie miejsca, przenosząc się w wibracje galaktyk i pulsujących słońc, nie wiedziała już nawet, czy to ona czy może ktoś, komu tylko użyczyła swego ciała.

Inni, którzy próbowali zmierzyć się z tym utworem, szybko dali za wygraną. Dołączyli do pozostałych, osobliwie przymuszonych do wodzenia wzrokiem za tancerką. Zdawało się, że lada chwila uniesie się lub nawet rozpłynie. Jej twarz wyrażała naprzemiennie radość i upojenie, sylwetka zdawała się jeszcze smuklejsza niż zwykle, a ramiona wzbudzały podziw harmonią ruchów. Rozrzucone swobodnie włosy poddawały się drganiom głowy, przelotnie tworząc poświatę, o którą zaczepiały się błyski kolorów. Było w tym coś enigmatycznego, ale już spowalniały rytmy muzyki, przycichały ostatnie, subtelne akordy. Dziewczyna pożegnała je łagodnym kołysaniem, póki całkiem nie zamilkły.

Na krótki moment bar stężał w bezruchu i ciszy.

Dominika nie zarejestrowała poruszenia, jakie uczyniła swoim tańcem. Wraz ze jednoczeniem z muzyką objęło ją uczucie elementarnego, oczywistego szczęścia, niezależnego od wszystkiego, co dotykało ją w realny sposób, a co teraz oddalone było o miliony lat świetlnych. Uspokajając oddech, wyciszała się bardzo powoli, połową siebie nadal znajdowała się w transie.

Opuszczała dyskotekę odprowadzana spojrzeniami; niektórzy z gości wymieniali między sobą uwagi. Dominika mijała ich z nieobecnym wyrazem twarzy, stwarzając wrażenie istoty nie z tego świata. Przyciągana jak lunatyczka smugą jasnego światła z holu, chciała już tylko stąd wyjść i zostać sama. Nie dostrzegła stojącego w cieniu Kuby, choć przeszła niespełna metr od niego. Nie zatrzymał jej.

I. Kruszenie kości

Świt zadziwił powrotem świeżej bieli, w nocy nasypało śniegu. Pod puszystą warstwą zniknęła topniejąca maź, dając ułudę nowej czystości miasta. Wszystko wokół zdawało się dzisiaj bardziej wolne i cichsze. Dominika szła przed siebie, nie zwracając na nic uwagi, ani nie patrząc w oczy mijanych przechodniów. Kierowała się do parku.

Zachodziła tam każdego poranka i to bez względu na pogodę. Spacer był jednym z nowych rytuałów, wymyślonych przez Polę, które miały jej pomóc trzymać się w pionie. W praktyce oznaczało to codzienne pokonywanie siebie, swojej apatii, niewiary w sensowność tego wysiłku. Wychodziła z domu, wiedząc, że przyjaciółka o to zapyta, dla świętego spokoju. Na opór miała równie mało siły, co na organizację życia. W gruncie rzeczy, co za różnica, gdzie spędzi pierwszą ranną godzinę? Zakładała więc kozaki, kurtkę i ruszała niezmiennie tą samą trasą, bezmyślnie, na pamięć.

Każdy z jej kroków pozostawiał niegłęboki ślad na białej powierzchni alejki. O tak wczesnej porze nikt tędy nie spacerował, tylko gdzieniegdzie przecinały ją delikatne wzorki dróg ptasich. Słońce przebijało się spoza chmur bladym, rozmazanym kręgiem, pozostając z dala od Ziemi, niczym chłodny obserwator. Nawet najmniejszy podmuch wiatru nie zakołysał gałęziami; panowała tu idealna cisza. Zastygły w mroźnym bezruchu, bajkowo ośnieżony park nie czynił na Dominice żadnego wrażenia. Do tego świata należała tylko ciałem.

„Dzisiaj będzie dobry dzień!”, wmawiała sobie, jak uczyła ją tego Pola. Nie miała dużej nadziei, że to poskutkuje, a jednak powtarzanie tej na pozór próżnej formułki zdawało się po części funkcjonować. Przeżyła jakoś jesień, nadeszła zima. Dni nie cieszyły jej, lecz była wdzięczna, że następują po nocy. Przez dni płynęła, kiedy noce zatapiały ją koszmarami. Rankiem jej wzrok naznaczony był bezsennością i bólem.

– Dziewczyno, weź się w garść, bo jesteś już cieniem dawnej Niki! – ganiła ją przyjaciółka. – Świat nie kończy się na tym jednym facecie, to jakaś obsesja! Znowu nie spałaś, prawda?

– Spałam, spałam, tylko krótko – usprawiedliwiała się. – Nie przejmuj się mną...

– A kto, jeśli nie ja?! Spójrz do lustra! Wyglądasz jak jakaś eteryczna, pozaziemska istota! Wprost słaniasz się na nogach! I wszystko leży u ciebie odłogiem! Nika, nie można tak… – mówiła już cieplejszym tonem. – Niczego tym nie zmienisz, a tylko zrujnujesz zdrowie!

– Wiem, ale nic mi się nie chce...

– Ja ci pomogę, ale ze swojej strony też musisz coś zrobić. Tylko pogarszasz sprawę tym zamykaniem się w sobie! Rozmawiaj ze mną, a przynajmniej słuchaj, co mówię do ciebie!

Początkowo opornie, ale w końcu zaczęła ulegać upartym namowom Poli. Przyjaciółka okazała się pomocna nie tylko jako doradca; zaglądała do niej w każdej wolnej chwili, zaopatrując jej lodówkę, wyciągając na przechadzki i na różne inne sposoby ułatwiając przebrnięcie przez pierwszy, najgorszy okres. Nie chcąc, by Dominika pogrążała się w smutku, mobilizowała ją pomysłami. Z czasem wyłonił się z tego swoisty harmonogram. Jego stałe punkty były jak kręgosłup podtrzymujący wolę życia dziewczyny. Oprócz porannych spacerów brała kąpiele relaksujące, czytała dobrze nastrajające lektury, wykonywała zwykłe domowe czynności. Jedynie do przyrządzania ciepłych posiłków nadal nie umiała się przymusić. Tłumaczyła się z tego przed Polą:

– Cóż z tego, że nawet coś tam upitraszę, kiedy potem nie jem. Nie mam apetytu, zrozum…

– Zmuszaj się! Każdego dnia odrobinkę więcej. Jeszcze kiedyś zemdlejesz na ulicy i wylądujesz w szpitalu!

Niebawem o mało do tego nie doszło. Zasłabła na uczelni, jak zwykle spiesząc na wykład bez śniadania. Kiedy ocucono ją, zobaczyła wokół siebie kilkuosobowy tłumek; debatowano właśnie, czy nie wezwać pogotowia. Zdążyła stanowczo zaprotestować. Jedna z dziewczyn spytała potem dyskretnie, czy nie jest w ciąży. To akurat nie wchodziło w rachubę, ale ostrzeżenie organizmu mówiło samo za siebie. Nie było z nią dobrze. Dawniej kpiła z romantycznych bohaterek mdlejących przy każdej okazji, zapadających z niespełnionej miłości na nieuleczalne suchoty. Teraz sama stała się nieszczęśliwą heroiną. Uzmysłowiła sobie trywialność swego położenia i odtąd do rad przyjaciółki podchodziła z większą powagą.

Przede wszystkim zaczęła walczyć z demonem samozniszczenia. Uczyła się przeżywać dzień godzina za godziną, bez oczekiwań i snucia dalekosiężnych planów. Posłusznie koncentrowała się na tym, co jest, a jej ewentualne życzenia były małe i proste. „Byleby tylko przetrwać do wieczora”, mówiła sobie rankiem, a kładąc się spać, marzyła, by noc przyniosła jej choć kilka godzin wytchnienia. Stagnacja stała się schronem, w którym skryła się przed atrakcjami życia, nie pragnąc ich, ani nie szukając.

Wspierała ją zawsze niezawodna Pola.

* * *

Dziewczyny poznały się w liceum. Obydwie należały do prymusek, lecz ani nie konkurowały ze sobą, ani też nie nawiązały bliższej koleżeńskiej więzi. Później nieoczekiwanie Dominika opuściła się w nauce i stała się zamkniętą w sobie samotniczką. Wiedziano, że zmarła jej ukochana babcia, lecz nie była to jedyna przyczyna zmiany, a o tej drugiej Nika już milczała. W tym okresie wyrobiła sobie w klasie opinię dumnej dziwaczki.

Ich niemal siostrzaną przyjaźń zapoczątkował, jak to zwykle bywa, przypadek. Pola natknęła się na szlochającą dziewczynę w toalecie szkolnej. Nie pozwoliła się zbyć i pozostała przy niej, a potem pomogła doprowadzić się do porządku. Dominika przełamała się wreszcie i wyjawiła powód swego rozbicia. Opowiedziała o porannej awanturze rodziców, od dłuższego czasu zaciekle walczących ze sobą, o własnej bezradności i brutalnym pożegnaniu z bezpiecznym dzieciństwem. Buntowała się, zamykając się w swojej skorupie. W rzeczywistości coraz częściej popadała w stany depresyjne, do których miała chyba skłonności.

W końcu rodzice rozwiedli się i dopiero wtedy przypomnieli sobie o córce. Każde z nich próbowało teraz pozyskać w niej sprzymierzeńca. Usprawiedliwiali się przed nią, przekonywali do swoich racji, co tylko pogarszało sprawę. Dominika nie umiała, a nawet nie chciała wybierać między nimi czy opowiadać się po czyjejś stronie. Ich nowe działania rozdrażniały ją tylko; była zdezorientowana i nie ufała już ani ojcu, ani mamie.

I znowu Pola przyszła jej z pomocą. Słysząc, że rodzice Dominiki zamierzają sprzedać wspólne mieszkanie, jakimś cudem namówiła ich do pozostawienia go córce. Załatwiło to sporną kwestię podziału majątku, ale też uwolniło rodziców od wyrzutów sumienia. Omawiając to z Dominiką, po raz pierwszy od dawna żadne z nich nie podniosło głosu.

– Jesteś już prawie dorosła – argumentował ojciec. – Matura za pasem, potem studia, własne lokum będzie jak znalazł!

– Dasz sobie radę! Jesteś rozsądna i ambitna! – motywowała ją mama.

– Oczywiście dopóki będziesz się uczyć, możesz na nas liczyć – obiecywali oboje.

Przyjęła prezent ze stoickim spokojem, nie ujawniając bólu, jaki sprawili jej przymuszeniem do samodzielności. W wieku osiemnastu lat nie była jeszcze na nią gotowa, a wsparcie finansowe z ich strony nie rozwiązywało przecież jej wszystkich problemów. Czuła się odstawiona na boczny, nieważny tor, tym bardziej że rodzice niemal od razu związali się z nowymi partnerami. Jej brak reakcji mylili z dojrzałością i nie domyślali się, że kiedy oni budowali nowe szczęścia, ona, pozostawiona sama sobie, cierpiała. Dominika na powrót popadła w apatię, a wpajane wcześniej wartości miała teraz za nic.

Pola była wtedy kimś więcej niż tylko życzliwą doradczynią. Przepychała przyjaciółkę przez kolejne dni, mobilizując do skupienia się na własnym życiu. Pocieszała ją:

– Twoi rodzice nie są już małżeństwem, ale nadal masz mamę i tatę. Nie porzucili przecież małego dziecka, wkrótce sama odeszłabyś od nich! Powinnaś docenić ich gest z mieszkaniem i być dla nich bardziej wyrozumiała!

– Łatwo ci mówić… Pozbawili mnie rodziny, nie potrafię im wybaczyć!

– Spójrz na to inaczej: jesteście na powrót w komplecie i znowu te kłótnie w domu! Nie idealizuj rodziny, przypomnij sobie, jak było naprawdę! Ludzie przestają się kochać, rozchodzą się, nic na to nie poradzisz. Wiele osób z naszej klasy mieszka tylko z mamą czy ojcem. Ja niby mam oboje starych, ale bez przerwy czepiają się, docinają mi, ile ich kosztuję! Wciąż tylko słyszę: matura i do roboty!

Dominika była wdzięczna Poli za ukazywanie zalet nowej sytuacji. Z upływem tygodni pogodziła się ze zmianami w swym życiu, nauczyła się decydować o sobie. Przypuszczała jednak, że nigdy nie stanie się tak zaradna jak Pola, która docinała jej półżartem:

– Ty powinnaś była urodzić się w dawnych czasach! I to jeszcze w zamożnej rodzinie, z pokojówkami i kucharką!

– Bo nie umiem gotować? Kiedyś jeszcze cię zadziwię!

– Akurat! – zachichotała. – Ale ja nie tylko o tym. Nie potrafię tego sprecyzować… jesteś ogólnie trochę inna. Nie korzystasz z życia, a mogłabyś przecież poszaleć. Wolna chata i te sprawy… Jesteś niedzisiejsza i już!

– Dobrze wiesz, co obiecałam rodzicom… nie chcę tu imprezować.

Jednym z warunków przekazania kluczy było przyrzeczenie, że do ukończenia liceum nikomu nie zdradzi, iż mieszka tu sama. Wtajemniczona została tylko Pola. Najpewniej rodzice i tak nie mieliby już wpływu na to, jak wykorzysta swoją wolność, lecz Dominika trzymała się danego słowa. Nie kosztowało jej to wiele, gdyż nie była w nastroju do zabaw. Zamiast szukać zapomnienia w rozrywkach, na powrót przyłożyła się do nauki. Chyba naprawdę była niedzisiejsza.

– Tak, pamiętam! Ale przemycić tu kogoś na noc to jeszcze nie impreza… – podpuszczała ją przyjaciółka.

– Zapomnij! – domyśliła się, ku czemu Pola zmierza. – Nie udostępnię wam mieszkania!

– Nie musisz! I bez twojej pomocy stracę z nim dziewictwo!

– O czym on jeszcze nie wie! – ze śmiechem dokończyła Dominika. – Poczekaj z tym chociaż do matury!

– Nie dam rady, mój zegar biologiczny się spieszy, mama mówi, że to rodzinne! Wiesz, że ona urodziła mnie, mając tyle lat, ile my teraz! Dlatego tak mnie pilnuje!

– I słusznie!

– Masz anachroniczne podejście do życia! – westchnęła Pola.

– Widać, mój zegar się spóźnia…

– Przecież muszę zebrać doświadczenia seksualne, zanim zdecyduję się być z kimś na poważnie! Im szybciej kogoś znajdę, tym lepiej, bo niestety, kobiety o moim typie urody szybko przekwitają! – perorowała z udawaną powagą.

W gruncie rzeczy Pola tylko prowokowała. Kiedy indziej twierdziła, że pragnie mieć jednego jedynego i z nim gromadkę dzieci, zaś w rzeczywistości jej ambicje biegły w zupełnie w innym kierunku. Pomimo braku wsparcia ze strony rodziców zamierzała osiągnąć pozycję gwarantującą niezależność. Myślała o studiach wieczorowych.

Tuż po zdaniu matury Dominika zaoferowała przyjaciółce wspólne mieszkanie, lecz ta nie skorzystała. Po latach dorastania w wielodzietnej rodzinie chciała wreszcie pobyć trochę sama, więc znalazła sobie pracę i kwaterę. Jak było do przewidzenia, Pola zdecydowała się na pragmatyczny kierunek studiów, otwierający przed nią dobre możliwości zawodowe, natomiast u Dominiki, choć mówiła inaczej, przeważyły sentymenty. Wybrała germanistykę z uwagi na język, który poznała dzięki swojej babci oraz na wspomnienia wspólnych wyjazdów do Niemiec. Nie bez znaczenia był również aspekt połączonej Europy.

Studia zmieniły jej życie, a kiedy pojawił się Kuba, zaczęła postrzegać samodzielność w bardziej pozytywnym świetle. Odwiedzał ją w domu, lecz nigdy nie nocował u niej, choć nie miałaby nic przeciwko temu. Tylko jeden jedyny raz złamał tę zasadę, owego pamiętnego wieczoru po imprezie w akademiku. Cóż, kiedy potem zaglądał do niej tylko sporadycznie, a ostatnio jego wizyty właściwie już całkiem ustały. „Testował, jak radzę sobie z rozłąką!”, Dominika przypominała sobie jego wyznanie. Prawda była taka, że mimo wszystko tęskniła za Kubą. Być może Pola miała rację, jej miłość do niego przeobraziła się w obsesję.

* * *

Niespodziewanie zameldował się Tomasz.

– Halo, Dominika, przypominasz mnie sobie? – zaczął, przedstawiając się też z nazwiska, a w niej odżyła pamięć o weekendzie w górach.

Nie zdążyła sposępnieć, nie pozwoliły jej radosne słowa znajomego, którymi wrócił do wspólnie spędzonej niedzieli. Przekonał ją wtedy, by nie zwijała się po śniadaniu, a zresztą Kuba dostosował się do jej życzenia i wyjechał przed nią. Pozostała tam do wieczora, a Tomek na trzeźwo okazał się wspaniałym kompanem, umiejącym wprowadzić ją w dobry humor. Tamtego dnia w swej ignorancji sądziła, że jej opanowanie dobrze rokuje na przyszłość. Zapomniała, że w szoku nie czuje się niczego. Ból dogonił ją później, po powrocie do domu.

Polubiła Tomka za jego prostolinijność i tak rzadko spotykaną u mężczyzn umiejętność mówienia o swoich odczuciach. Te cechy oraz dopiero co przeżyte rozczarowania byłymi partnerami zbliżyły ich wtedy do siebie. Wybrali się do pobliskiego skansenu, dużo rozmawiali, nie zabrakło też okazji do żartów. Żegnając się, obiecali sobie dalszy kontakt, ale potem nic z tego nie wyszło. Tomek nie dzwonił, zaś Dominika, w późniejszym stanie ducha, nie była zdolna do żadnej inwencji. Prawie zapomniała już o nowym znajomym, tym milej zaskoczył ją teraz jego telefon.

Tomasz wybierał się do jej miasta w sprawie nowej posady; wiązał z nią duże nadzieje. Umówili się na spotkanie w kawiarni przy rynku. Dominika wybrała taką, w której nigdy nie bywała z Kubą. Celowo unikała wszystkiego, co mogłoby wywołać niepotrzebne skojarzenia.

Przywitali się, jakby rozstali się dopiero wczoraj i żadne nie tłumaczyło się ze swego milczenia. Wkrótce stało się jasne, że bez względu na upływ czasu ich wzajemna sympatia nie straciła na sile. Natomiast uwagi Tomasza nie uszło, że dziewczyna zeszczuplała i stała się poważniejsza.

– Ale faceci i tak ślinią się na twój widok! – od razu podniósł ją na duchu i dodał: – Nie przesadzaj jednak z tym odchudzaniem, siostrzyczko!

– Siostrzyczko? – zaśmiała się niepewnie.

– Wybacz, kochana, nie mam rodzonej siostry, ale gdybym miał ją sobie wyobrazić, byłaby taka jak ty!

– Miło mi... – nie przywykła do takiej bezpośredniości i nadal była lekko zmieszana, więc czym prędzej zagadnęła go o posadę.

– Mam ją! – pochwalił się nie bez dumy. – Tyle że w ogłoszeniu była mowa o mieszkaniu służbowym, a teraz wykręcają się sianem. Wychodzi na to, że będę musiał coś wynająć i dopiero potem negocjować z firmą warunki odpłatności.

– Kiedy zaczynasz?

– Od pierwszego, zatem czasu jest mało. Dojazdy nie wchodzą w rachubę, to za daleko, więc na razie zatrzymam się chyba w hotelu. A może ty wiesz o jakimś niedrogim lokum do wynajęcia?

– Niestety nie, ale będę mieć oczy otwarte! – obiecała Dominika.

Tomasz przybliżył jej rodzaj przyszłej pracy, jak i powody, dla których zdecydował się na przeprowadzkę. Z dotychczasowym miastem łączyło go wiele różnych niepowodzeń, zarówno natury prywatnej, jak i zawodowej. W korzystnie brzmiącej ofercie zobaczył szansę dla siebie. Dosyć miał narzekania na pecha.

– Pora na zmiany! – powiedział z entuzjazmem w oczach. – Będzie dobrze, choć jesteś na razie jedyną osobą, którą tu znam. Za to jakże ujmującą!

– Oj, ja też umiem pokazać pazurki! – ostrzegała.

– Nie sądzę, abym się mylił – upierał się Tomasz. – To, że nie jesteś mimozą, tylko przemawia na twoją korzyść. W życiu trzeba umieć walczyć o swoje prawa, potulnością tylko się przegrywa.

– I ty tak umiesz?

– Nie bardzo – wyznał z rozbrajającą szczerością. – Ale uczę się tego! Kiedyś wydawało mi się, że jeśli będę kulturalny, inni odpłacą mi tym samym. Nic podobnego!

– Ja z reguły próbuję uprzejmością, dopiero w ostateczności działam inaczej. Przyznam jednak, że z różnym skutkiem… – zaśmiała się z lekka.

Chamstwo, jak żadne inne zachowanie, potrafiło sparaliżować jej odruchy. Wobec krzyku, przekleństw czy wulgaryzmów była bezradna, nie umiejąc zdobyć się na żadną stosowną reakcję. Dość wcześnie zrozumiała, że grzeczność nie przydaje się wtedy na nic. Wygrywało się tylko tą samą bronią. Dominika długo nie umiała się przemóc, by po nią sięgnąć. Kilka lekcji poniżenia nauczyło ją wreszcie przybierania pozy koniecznej stanowczości. Należało to do alfabetu przetrwania.

– Niestety, świat jest brutalny, a ludzie nie są chodzącą dobrocią – kontynuował Tomasz. – Dlatego w życiu tak ważna jest siła przebicia! Samym „proszę” i „przepraszam” niewiele się wskóra!

– Zależy kiedy… czasami warto pozostać miłym.

– Jasne, o ile masz dobre wyczucie ludzi. Masz je?

– Nie wiem… chyba tak. Jedynie... – Dominika zawahała się.

– Tak? – Tomasz wpatrywał się w nią pytająco.

– Najwyraźniej brakuje mi go, kiedy się zakochuję! – wyrzuciła z siebie.

– To akurat normalne, że traci się wtedy głowę! Jak myślisz, siostrzyczko, czy byłbym tu dzisiaj, gdyby nie kolejna porażka? A wszystko dlatego, że znów nie poznałem się na człowieku! Eh, jakże ja go kochałem! – pokręcił głową nad sobą i własnym losem.

Słowa Tomasza przyniosły jej ulgę. Nie strugał mocnego, był taki inny od reszty facetów, ale też od Poli, która chyba nie pojmowała, że serce to nie sługa. Jako najstarsza z rodzeństwa i wcześnie zmuszana do roli opiekunki, wyrosła na osobę mocno stojącą na ziemi. W swym pragmatycznym podejściu do życia nie była rozrzutna w okazywaniu uczuć, lecz miała w sobie naturalne ciepło, którym dzieliła się, nawet o tym nie wiedząc. Niekiedy wystarczała tylko jej obecność, by poczuć się lepiej i pewniej. Dominice brakowało jednak kogoś, z kim mogłaby szczerze porozmawiać o swoim smutku po wyjeździe Kuby. Pola starała się raczej wymazać go z jej pamięci. Nie zezwalała na sentymenty, a wszystkie próby rozczulania się nad sobą gasiła w zarodku. Najpewniej chciała dla niej dobrze, lecz gdy temat Kuby stał się tabu, Dominika tym mocniej dręczyła się nim w myślach.

W Tomaszu wyczuwała wrażliwość podobną do swojej, ubogaconą darem wyrażania emocji w słowach. Pewne osoby wzbudzały w niej zaufanie, inne nie, i to bez względu na czas znajomości. Tomek zdawał się należeć do tych pierwszych. Jego trochę naiwna wylewność zasygnalizowała: „to nie może być zły człowiek”. Może też zwyczajnie pragnęła znów wierzyć, że istnieją jeszcze ludzie, z którymi warto ryzykować stworzenie bliższych więzi.

Zapragnęła nagle, aby Tomasz nie zniknął z jej życia. Spotkała się z jego wzrokiem i nabrała pewności, że to przeczucie nie myli. Tak, mogła mu ufać. W tej samej sekundzie uśmiechnął się do niej i wyznał:

– Wiesz, tęskniłem za tobą. Chyba po raz pierwszy tęskniłem za dziewczyną!

Na taki komplement musiała się roześmiać. Dopiero teraz zaczęli się usprawiedliwiać, dlaczego wcześniej nie odświeżyli kontaktu. Jako że oboje przechodzili zawirowania natury sercowej, wybaczyli sobie nadzwyczaj łatwo.

– Posłuchaj, Tomku… a co powiedziałbyś na to, żeby zatrzymać się u mnie? – podsunęła mu zrodzoną nagle ideę. – Mieszkam sama, mam dwa oddzielne pokoje, spokojnie się pomieścimy! To byłoby jakieś wyjście na już, a z czasem znajdziesz sobie coś innego.

Popatrzył na nią, szczerze zdumiony. Początkowo kategorycznie odmawiał, kiedy jednak nalegała, aby przynajmniej zobaczył jej mieszkanie, po małych oporach wyraził na to zgodę. Podjechali do niej. Na miejscu, przekonany widokiem proponowanego lokum, nie bez radości przystał na jej propozycję.

– Muszę cię, siostrzyczko, wyściskać! – objął ją w pół i zakręcił się z nią po pokoju.

Stracili przy tym równowagę i zatoczyli się na kanapę, śmiejąc ze swojej niezdarności. „My rzeczywiście jesteśmy niczym cudem odnalezione rodzeństwo!”, pomyślała Dominika. Nie miałaby nic przeciwko temu.

Potem dogadali z Tomaszem szczegóły. Pomysł przyjęcia go pod swój dach podekscytował ją i rozruszał, więc nawet gdy pozostała znów sama, nie umiała przestać o tym myśleć. Nigdy dotąd nie mieszkała z kimś obcym, ale nie bała się nowego wyzwania, wręcz cieszyła się na nie. Nareszcie w jej życiu działo się znów coś ożywczego.

* * *

– Czy ty oszalałaś?! – zareagowała Pola, nazajutrz dowiadując się o wszystkim. – Ledwo go znasz… to może być jakiś oszust albo nawet zboczeniec!

– Nic mi z jego strony nie grozi. Jest łagodny jak baranek i dobrze patrzy mu z oczu. Poza tym woli chłopców.

– Co?! – Pola zamarła i dopiero moment później odzyskała głos: – To gej?! Nika, w co ty się pakujesz? On ci tu zrobi męski burdel!

– Zdaje się, że jestem już dorosła, nieprawdaż? – ucięła jej spekulacje. – Kiedy go poznasz, sama się przekonasz, że gadasz od rzeczy.

– Nie sądzę! – nadąsała się. – Będę mieć na niego oko! A w razie czego wkroczę do akcji!

– Tak jest, mamusiu! – Dominika próbowała ją rozbawić, lecz gdy zamiar się nie powiódł, dodała serio: – Tomasz to swój chłopak, naprawdę nie musisz mieć obaw! Sama zresztą mnie namawiałaś, żebym nie odgradzała się od ludzi. Ta zmiana dobrze mi zrobi! Zamiast z góry uprzedzać się do niej, doradź mi lepiej, co zrobić z tą dużą szafą po babci? Zajmuje tyle miejsca… może przesunąć ją do przedpokoju? Jak myślisz, zmieści się tam?

Celowo angażowała w to Polę, przewidując, że inne sprawy zejdą wtedy na bok. Przyjaciółka nie wyłapała podstępu. Planując przemeblowanie pokoju, a potem zamieniając plany w czyn, nie dostrzegła nawet, że o nieznanym jej Tomku mówi już z imienia.

Ponad tydzień później doszło do spotkania całej trójki. Dominika lękała się trochę, jak jej przyjaciele zareagują na siebie, lecz niepotrzebnie. Tomasz ujął dziewczyny, przywożąc pyszne domowe ciasto. Początkowa kąśliwość Poli ustąpiła miejsca ostrożności, stopniowo jednak lody topniały. Pomogła w tym także otwartość przybysza, bez zająknięcia odpowiadającego na wszystkie jej pytania, nawet te drażliwe. Z zaskoczenia zagadnęła Tomasza:

– A jak wyobrażasz sobie tutaj randki? Jeden facet w domu jeszcze ujdzie, ale gdy zaczną schodzić się następni, Nika może mieć kłopoty...

– Nic z tych rzeczy! – zaprotestował z miejsca. – Na pewno nie nadużyję jej gościnności! Poza tym nie wprowadzam się na stałe, mam nadzieję za niedługo znaleźć coś innego.

Dominikę krępowało trochę to przesłuchanie. „Może moja intuicja pozostawia wiele do życzenia, lecz on jest w porządku!”, postanowiła upierać się przy swoim. Nie było to potrzebne, Pola nie miała dalszych zastrzeżeń. Nie byłaby jednak sobą, gdyby nie ostrzegła Tomka o swej czujności. Zapowiedziała regularne wizyty.

Pod koniec miesiąca Tomasz wprowadził się do Dominiki. Domu nie wypełniała już cisza i stał się przytulny, jak w latach, gdy żyła w nim jeszcze babcia. Tomasz był gadułą, lecz na ogół Dominiki nie męczyła jego elokwencja. Wplatał w swoje słowa tyle komizmu i typowej dla siebie uczuciowości, że nawet jej przybyło wigoru. Problemem były tylko poranki. Nadal źle sypiała, wstawała więc wyczerpana i zawsze lewą nogą. Po kilku drobnych incydentach uprzedziła wreszcie Tomka, aby rano nie odzywał się, dopóki ona pierwsza nie zacznie. Najczęściej miało to miejsce dopiero po powrocie z przechadzki. Jej współlokator dostosował się do tego, miał zresztą też swoje małe dziwactwa. Na przykład zdumiewała jego pedanteria. Tomasz był przesadnym estetą, miał niemal fobię na tle utrzymania ładu i sprzątał również po Dominice. Kilkakrotnie upomniała go, by tak nie robił, jednak to skutkowało tylko na chwilę. Zazwyczaj, wracając z pracy, od razu łapał za odkurzacz i porządkował całe mieszkanie. Karcony, śmiał się ze swego drobnego świra, uzasadniając:

– Ależ siostrzyczko, zrozum, że inaczej nie będę miał spokoju! Ja po prostu nie potrafię usiedzieć, jeśli w domu jest coś do zrobienia. Wiem, wiem, jestem dziwakiem i lepiej nie myśleć, jaki dopiero będę na stare lata!

Z czasem Dominika poddała się, z rzadka tylko buntując się, gdy znów wypucował po niej łazienkę czy wyprasował jej rzeczy.

– Peszysz mnie! Jeszcze trochę i zabierzesz się za pranie moich majtek!

– A cóż to za problem wrzucić bieliznę do pralki? – jak zwykle bagatelizował. – Zresztą,nie jeden raz rozwieszałem ją, żeby wyschła. Podpaski też ci już kupowałem. Nie znoszę fałszywego wstydu, nic, co ludzkie, nie powinno nas żenować! W życiu przychodzą przecież różne sytuacje, również i takie, kiedy trzeba zdać się na pomoc innych. Wyobraź sobie, że masz wszystkie kończyny w gipsie. I co wtedy? Trzeba pozwolić sobie pomóc!

– Jak na razie mam jeszcze zdrowe ręce – kpiła z jego przykładu.

– Przyznasz chyba jednak, że osobom pruderyjnym jest wtedy dużo trudniej.

Poznawszy swoje słabostki, zgodnie uznali, że są do zaakceptowania. W myśl ich przewidywań, odtąd układało się im bez zarzutu.

Dominika poinformowała rodziców o wynajęciu pokoju. Nie wtrącali się do decyzji córki; ojciec twierdził, że jest dorosła i wie, co robi, mama uśmiechała się dwuznacznie. Pomimo jasnego postawienia sprawy najpewniej uważała Tomka za jej nowego chłopaka. Podobnie myśleli chyba sąsiedzi, bez wyjątku starsi ludzie, przykładając do ich relacji znane sobie schematy. Nikt z lokatorów nie zorientował się, że Tomasz był gejem.

Pola, tak jak obiecała, wpadała do nich często i zwykle bez uprzedzenia. Z jednej strony była zadowolona, że przyjaciółka rzadko jest teraz sama, z drugiej – momentami czuła się jakby o Tomka zazdrosna. Czepiała się go wtedy, niby w żartach, ale trochę złośliwie. Wreszcie jednak, po kilku tygodniach, szalę przeważyła sympatia do niego.

Któregoś wieczora przedzwoniła do Dominiki:

– Przechodziłam dziś w pobliżu i wstąpiłam, otworzył mi Tomek. Ale masz z nim dobrze!

– Mówił mi, że byłaś! Po wykładach musiałam jeszcze do biblioteki… czemu nie zaczekałaś? A że mam z nim dobrze, to wiem nie od dzisiaj!

– Zaprosił mnie do kuchni, bo kończył właśnie sałatkę – ciągnęła Pola. – Nie powiem, robił ją całkiem fachowo! Na patelni dopiekało się mięsko… i co dziwniejsze, nigdzie ani śladu bałaganu! Chciał mnie poczęstować obiadem, ale już jadłam, więc napiłam się tylko kawy. Pogadaliśmy sobie trochę…. wiesz, chyba coraz bardziej go lubię!

– Podobnie jak on ciebie! – zapewniła ją Dominika. – A ja was oboje. Jesteście moimi dobrymi duszkami!

Zdawała sobie sprawę, że miała wiele szczęścia, trafiając akurat na tych dwoje. Dzięki zdolnościom kulinarnym swego współlokatora jadła znów regularne posiłki i jej wygląd poprawił się, choć nadal była trochę za szczupła. Uspokojona tym Pola nie przychodziła już do niej każdego dnia, nie zapominała jednak o codziennych telefonach. Tomek i ona mieli wiele wspólnych rysów charakteru, jednym z nich była opiekuńczość. Niekiedy jakby konkurowali ze sobą, wyprzedzając się w dowodach życiowej zaradności. Mimochodem korzystała na tym Dominika, najmniej przedsiębiorcza z nich.

W czasie weekendów Tomasz najczęściej wyjeżdżał. Wracał potem w różnych nastrojach, które zdradzały, jak przebiegły te dni, jeszcze zanim opowiedział wszystko Dominice. Nie krył przed nią swoich przygód, ale relacjonował je po swojemu. To, co bolesne, wyrzucał z siebie poprzez żarty, być może w ten sposób ujmując znaczenia zawodom, zaś radosne przeżycia i związane z nimi nadzieje przedstawiał z kolei w nazbyt euforycznym świetle.

Była cierpliwą słuchaczką jego wynurzeń. Ceniła bezpośredniość przyjaciela, jednak własne sekrety zachowywała dla siebie. Nierzadko Tomasz wyczuwał jej przygnębienie i domyślał się jego przyczyn, lecz nigdy nie stawiał niezręcznych pytań. Wychodził z założenia, że na zawód sercowy najlepszym lekarstwem jest czas. Dominika, niestety, odnosiła odmienne wrażenie, mijały miesiące, a ona nadal myślała o Kubie. Chociaż porzucił ją, by realizować swoje cele, nie umiała przestać na niego czekać. Liczyła na jakiś znak z jego strony, ten jednak nie nadchodził.

Stopniowo wypaliło się ożywienie, jakie czuła w pierwszych tygodniach po wprowadzeniu się Tomka. Był nie tylko współlokatorem, stał się jej przyjacielem, a jednak coraz częściej czuła się znów samotna. Dzielili ze sobą mieszkanie, lecz życie już tylko pozornie, nie byli przecież parą. Dominika coraz częściej uśmiechała się tylko na siłę, a w jej umyśle na nowo zagościł pesymizm. Wmawiała sobie, że nigdy nie miała radosnej natury, lecz prawda była inna. Znalazła się znów niebezpiecznie blisko depresji.

* * *

Zza srebrzyście oszronionych drzew parku wyłonił się biegacz. Jaskrawy kolor jego ubrania był Dominice znany; regularnie natykała się na tego sportowca. Podobnie jak ona korzystał z parku wczesną porą. Dotychczas trzymali się z dala od siebie, lecz dziś skręcił w alejkę, którą szła. Zbliżał się do niej miarowym tempem, a będąc już bardzo blisko, uśmiechnął się i w geście powitania lekko skinął głową. Spod brody przebijała młoda twarz i zerkały ciekawe, intrygująco czarne oczy. Zanim zamyślona Dominika zdążyła zareagować, biegacz ją minął. Skrzyp śniegu pod jego butami oddalał się w coraz cichszym dźwięku.

Jej kroki tworzyły równy szlaczek na dziewiczym śniegu, w którym nogi mężczyzny pozostawiły głębokie, rozmazane ślady. Nie odwróciła się za nim, nigdy tego nie robiła. „Jesteś taka dumna, niektórzy mówią, że wynosisz się nad innych!”, w jej głowie zabrzmiał głos Izy, koleżanki z liceum. Nie pomogły tłumaczenia, że to wcale nie tak, że najczęściej nie słyszy zaczepek, ani nie widzi potrzeby, by gapić się na ludzi. Nie tylko Iza sądziła, że Dominika jest nieprzystępna, choć przecież na ogół starała się być miła. Koleżanki jednak raziło, że rzadko szuka ich towarzystwa: nie wydzwaniała do nich, nie plotkowała. Wyjątek czyniła tylko dla Poli.

Szczerze powiedziawszy, gubiła się w dużej grupie, w powierzchownych gadkach-szmatkach i dowcipkowaniu z byle czego. Imponowali jej ludzie charyzmatyczni i mądrzy, umiejący prowadzić ciekawe dyskusje, ale też mocno ceniła optymizm, znając własne tendencje do melancholii. Pogodna Pola śmiała się często i jej usposobienie korzystnie wpływało na Dominikę. Z kolei Tomasz wprowadzał jej umysł na najwyższe obroty, płynnie operując dość specyficzną formą humoru, mocno zabarwioną sarkazmem i autoironią. W jej otoczeniu byli i dalsi znajomi, z którymi porozumiewała się bez trudu, lecz nie zawsze miała ochotę ich widzieć. Zwłaszcza odkąd porzucił ją Kuba, o czym z całą pewnością byli poinformowani.

Co gorsze, ostatnio Dominice nie zależało prawie na niczym, zaniedbała nie tylko kontakty, ale i studia. Miała wrażenie, że daje z siebie resztki mocy, tyle, by robić, co trzeba, lecz oszczędzając sferę doznań. „Jeśli się wypalę... no cóż... wszystko ma swój koniec”, takie myśli coraz częściej wkradały się w jej umysł. Po powrocie z uczelni czuła się wyczerpana, jakby miała za sobą ciężką fizyczną pracę i zapadała w swoisty letarg, umysł był jak zamulony. Jedynie przy Poli i Tomku próbowała mobilizować się do działania, choć bardziej przypominała automat niż dawną Dominikę.

Na wymuszone poranne spacery wychodziła z nawyku i wracała z nich lepiej nastawiona do dnia. Wprawdzie zaczerpniętej w naturze energii wystarczało zaledwie na kilka godzin, lecz bez tego nie przetrwałaby chyba wykładów, ani indywidualnych spotkań z wymagającą promotorką, pod której okiem opracowywała szczegóły pracy magisterskiej. Przerażało, że wkrótce będzie musiała zacząć ją pisać. W obecnej kondycji psychicznej nie była do tego zdolna.

Opuściła park i za bramą skierowała się na prawo, w stronę swojej uliczki. Znajdowała się niedaleko, toteż wkrótce dotarła do domu, po drodze wstępując do piekarni na rogu. Nowa sprzedawczyni usiłowała wmówić jej chęć na ciasto, lecz kupiła tylko pieczywo. Do niedawna pracowała tu jeszcze starsza pani, trochę powolna, ale zawsze taktowna i szczera. Zwolniono ją. Podobno jej utarg odstawał od wyników z innych filii tej sieci. Prawa rynku wobec takich osób, jak ona, były bezwzględne.

Dominika, wymarznięta przechadzką, miała nadzieję, że Tomek zaparzył już kawę. Nie było to regułą, lecz tego dnia ekspres był już włączony, a stół nakryty do śniadania. Wyłożyła na koszyk bułki, a na ikeowskie żółte talerzyki produkty z lodówki i nareszcie sobie usiadła. W tym samym momencie do kuchni wszedł Tomek, pachnący dobrą wodą po goleniu. Uśmiechnęła się do niego, dając mu sygnał, że jest już dobudzona.

– Dzień dobry! – przywitał się i zerkając przez okno, dodał: – O, znowu sypie! Mam już serdecznie dosyć tej zimy!

– Nie narzekaj! Takie bajkowe widoczki w mieście to rzadkość.

– Ale to nie moja bajka! Najchętniej zasnąłbym jesienią i zbudził się dopiero wiosną…

– Mówiłbyś inaczej, gdybyś wybrał się ze mną do parku.

– W taki mróz? Za żadną cenę! – aż się wzdrygnął.

Przekomarzali się jeszcze trochę, niewinnie, bardziej dla żartów niż celem przytyku. Tomasz miał ruchomy czas pracy i nie zaczynał nigdy przed dziewiątą. Był typową sową. W dzień wchodził późno, natomiast nie umiał pożegnać się z wieczorami. Ile się dało, opóźniał pójście do łóżka. Którejś nocy, udając się po coś do kuchni, dosłyszał szloch w pokoju Dominiki. Zapukał do drzwi i uchylając je lekko, zapytał:

– Nika… wszystko w porządku? Dobrze się czujesz?

– Tak, tak... – próbowała się uspokoić, lecz z miernym skutkiem.

– Wejdę do ciebie, mogę? – i nie czekając na zgodę, zbliżył się do łóżka.

Speszona wsunęła głowę pod kołdrę, ale wnet zabrakło jej powietrza, więc wynurzyła się stamtąd. Na szczęście w pokoju panował półmrok, rozjaśniała go tylko smuga światła wpadająca z przedpokoju. Tomasz tymczasem dopytywał, co takiego się stało i jak może pomóc. Zdawał się tak przejęty jej płaczem i sam wyglądał tak bezradnie, że wytarła nos w chusteczkę i dzielnie odrzekła:

– To nic. Będzie znów lepiej.

– Naprawdę? Powiedz szczerze, może wezwać lekarza?

– Nie trzeba, Tomku. Przepraszam, ale nie umiem o tym mówić. Zostaw mnie, proszę, samą i zapomnij o wszystkim.

– Już idę, ale… szkoda życia na rozpacz! Może w moim ustach zabrzmi to jak paradoks, ale coś ci powiem, siostrzyczko. Wszyscy faceci to dranie! – ruszył do wyjścia, jednak przy drzwiach się odwrócił i dodał nadzwyczaj miękko: – Jeśli kiedyś będziesz chciała pogadać… to wiesz… możesz na mnie liczyć. A teraz postaraj się zasnąć! Jutro niedziela, urządzimy sobie fajny dzień, już ja coś wymyślę. Dobranoc!

Była mu wdzięczna, że wyszedł, nie roztrząsając sytuacji. Tym niemniej kilka ciepłych słów przyjaciela pocieszyło ją i niebawem zasnęła, już bez poczucia osamotnienia i beznadziejności. Rankiem świat wyglądał zupełnie inaczej, a Tomasz faktycznie dotrzymał słowa, zarówno nie wracając do nocnej rozmowy, jak też spędzając z nią cały dzień.

Dominika spojrzała na niego tkliwie, był jak starszy brat, którego nigdy nie miała. Niepokoił się o nią i nie tylko tamtej niedzieli zrobił wiele, by ją rozchmurzyć. Wciągnął wtedy Nikę w eksperymenty kulinarne, a potem wspólnie oglądali filmy, które wypożyczyli w wideotece. W następnych dniach wracał do domu zaraz po pracy.

Dziewczyna udawała przy nim, że wszystko idzie ku dobremu, lecz w rzeczywistości czuła się coraz gorzej. Kuba w dalszym ciągu wpływał na jej nastroje, jakby rozstając się, nałożył na nią niewidzialne kajdany. Wszystkie argumenty przemawiające za wymazaniem go z pamięci roztapiały się pomiędzy chęciami a brakiem sił do protestu.

Za dnia zapalała się jeszcze do małych zrywów żywotności, jednak nocami gasła niczym dopalająca się świeca. Myliła się jednak, sądząc, że przyjaciele tego nie dostrzegają. Ich uwadze nie uszła sztuczność zachowania Dominiki, wymuszone uśmiechy i momenty zamyślenia, podczas których jej spojrzenie robiło się odległe i mokre. Pola i Tomek zrobili wreszcie naradę i uznali, że sprawa jest poważna. Postanowili działać.

* * *

Niedługo potem Tomasz zagadnął Dominikę:

– Podobno wkrótce twoje urodziny... będziesz świętować?

– Zaproszę ciebie i Polę na kolację. W zeszłym roku... – urwała, przypominając sobie dzień spędzony z Kubą.

Jej oblicze bezwiednie się zasępiło.

– A co powiedziałabyś na to, żebyśmy urządzili tu party?

– Że oszalałeś…

– Powoli, najpierw mnie wysłuchaj! Za mało widujesz się z ludźmi, ciągle tylko ja i Pola. Impreza urodzinowa byłaby dobrym pretekstem, żeby odświeżyć kontakty i trochę zaszaleć. Nie patrz z takim przerażeniem! Nie musiałabyś się o nic martwić, ja i Pola zajmiemy się wszystkim!

– Widzę, że już to zaplanowaliście… – odparła z przekąsem.

– To tylko propozycja, ale owszem, rozmawialiśmy o tym. Nie tylko tobie przydałaby się jakaś mała odmiana, my też chętnie się zabawimy. Naturalnie szanowna solenizantka musi najpierw wyrazić zgodę – posłał jej czarujący uśmiech.

– Nie wiem, chyba jakoś nie mam ochoty…

– W tym właśnie rzecz, żeby się przemóc! Dominiko, jeśli od czasu do czasu nie przypomnisz się znajomym, skreślą cię na dobre!

– Nie dbam o to.

– Teraz tak mówisz, ale nie wiesz, jak będzie za kilka miesięcy, rok czy dwa lata. Im człowiek starszy, tym trudniej o nowe towarzycho.

– Można mieć wielu znajomych, a mimo to odczuwać samotność – orzekła nie bez racji.

– Pewnie, nie wszyscy muszą być naszymi przyjaciółmi. Dobrze jednak mieć świadomość swojego miejsca wśród ludzi. Człowiek to istota przynależąca do stada, nie jesteśmy stworzeni do życia w pojedynkę.

– Oszczędź mi, proszę, wykładu z socjologii – przerwała z sarkazmem.

– Mam na myśli proste, codzienne układy międzyludzkie. Są ważne. Jako ten „inny”, niestety, wiem coś o tym . Nika, unikanie ludzi nie rozwiązuje niczego, a wręcz pogarsza!

– Chyba przesadzasz… aż taką samotniczką nie jestem – broniła się.

– Dobrze, więc zadam ci kilka pytań. Sama sobie na nie odpowiesz, mnie nie musisz – rzeczowo odrzekł Tomasz. – Zatem… pomijając Polę, kiedy ostatnio zaprosiłaś kogoś do siebie albo sama byłaś gdzieś zaproszona? Jakie jest twoje ulubione miejsce, klub, knajpka, gdzie zawsze możesz spotkać kogoś ze znajomych? Czy dzwonią do ciebie, by zapytać chociażby, co słychać? Czy ty interesujesz się nimi?

– Oni też nie zaglądają, nie dzwonią i tak dalej – usprawiedliwiała się.

– Teraz nie pora dociekać, kto pierwszy zaczął się oddalać – wszedł jej w słowo. – Ważne, żeby odmrozić to wszystko, choćby i trochę na siłę. Twoje urodziny byłyby optymalną okazją.

– Dobrze, zastanowię się nad tym – poddała się Dominika.

W głębi duszy przyznawała mu rację, lecz zrezygnowana i odrętwiała nie widziała sensu angażowania się w problemy innych. „Jak pomóc komuś, jeśli sobie nie umiem?”.

Pytania Tomasza wywołały jednak wyrzuty sumienia z powodu rodziców. Od czasu do czasu mama zapraszała ją do siebie, jednak ostatnio Dominika najczęściej wymawiała się od tego. Odkąd założyła konto w banku, nie było też potrzeby, by osobiście zgłaszać się po pieniądze na nowy miesiąc. Niekiedy ojciec zaskakiwał ją nawet nadprogramowym przelewem. Kiedy dziękowała mu telefonicznie, przyciszał głos, jakby nie chciał, żeby rozmowę usłyszała jego nowa żona. Dominika nie przepadała za nią, a kobieta odpłacała jej jawną wrogoscią. Doszło do tego, że dziewczyna przestała u nich bywać.

– Myślisz, że nie widziałam?! Znowu wciskałeś jej jakiś banknot! Jest już na tyle dorosła, że mogłaby sama zadbać o siebie! – któregoś razu, kiedy wychodziła z ich łazienki, dobiegł ją głos kobiety. – Musimy oszczędzać, dzisiaj ma się pracę, jutro może jej nie być! Twoja córka powinna...

Opuściła wtedy ich dom i nie wróciła tam więcej. Czasami ojciec przyjeżdżał do niej, ale zawsze na krótko. Rozkojarzony nie słuchał, co do niego mówi, spoglądał nerwowo na zegarek, odmawiał poczęstunku. Natomiast wybił córce z głowy pomysł, że podejmie pracę i przestanie go obciążać.

– Zarabiam teraz tyle, że nikomu nie stanie się krzywda. Wystarczy już, że ja żyję w stresie! Widok twojego dyplomu będzie dla mnie najlepszą zapłatą!

Mama, z którą miała częstszy kontakt, widziała to podobnie:

– Dziecko, czy ty w ogóle masz pojęcie, ile płacą studentom?! Za tych kilka złotych na godzinę harowałabyś całymi dniami, a nazbiera się ledwo, ledwo na przeżycie. A co z zajęciami na uczelni, czasem na naukę? Nie, to nonsens! Skończ najpierw studia i więcej nie zaprzątaj sobie tym głowy. Jeszcze zdążysz powalczyć w życiu na własny rachunek!

Dominika nie umiała się z nią nie zgodzić. Dorywcze zarobki jej studiujących koleżanek były rzeczywiście marne i dziewczyny opuszczały zajęcia albo przysypiały na nich. Pola właśnie z tego powodu od razu zdecydowała się na studia zaoczne i przynajmniej nie miała żadnych zaległości. Skarżyła się za to na kapitalistyczny wyzysk w fabryce, w której zatrudniła się tuż po maturze. W porównaniu z nią Dominika miała wprost komfortową sytuację. Dzięki Tomaszowi, z którym po połowie pokrywali opłaty, udało jej się nawet odłożyć pewną sumkę a konto wakacji, choć jeszcze nie kreśliła konkretnych planów na lato. Nie kusił jej żaden zakątek Ziemi, najpewniej chodziłaby po nim samotnie.

Pewnej nocy przyśniło się jej, że biegnie wyludnioną plażą. Wyczuwała pod stopami aksamitne ziarna piasku, a na skórze ciepły powiew wiatru. Uciekała przed kimś, uskakiwała w fale, słysząc za sobą śmiech, tak dobrze znany, wywołujący w niej szczęście. Dominika śniła, wiedząc, że śni, zarazem niemal fizycznie wyczuwała bliskość ukochanego. Przywoływał ją po imieniu, a doganiając – dotykał jej ramion i włosów. Przebudziła się nagle, zasmucona, że sen się przerwał, gdyż najchętniej pozostałaby w nim już na zawsze.

A potem przywołał obrazy, które okazały się nietrwałe jak zalana wodą akwarela. W pamięci Dominiki istniały nadal i zarówno ich barwa, jak i kontury nie straciły ostrości. Niczym w galerii scen, utrwalonych jednak nie ręką mistrza, a życiem, przebiegała wzrokiem od jednej do drugiej. Zatrzymała się na zdarzeniu z pozoru nieprzypominającym jej snu; nie było w nim piasku, fal, ani tak gorących promieni słońca. Przeniesiona w tamto wspomnienie dosłyszała za sobą zdyszany głos:

– Teraz mi już nie zwiejesz!

– Nie tak szybko, mój miły! – wykręciła mu się w nagłym zwrocie i dopadła grubego drzewa, sprytnie chroniąc się za nim.

Roześmiana uskakiwała to w prawo, to w lewo, nie pozwalając złapać się Kubie. Kilka razy chwycił już nawet jej kurtkę, lecz dziewczynie udawało się wywinąć. I może jeszcze długo uciekałaby mu wokół drzewa, gdyby nie mokre poszycie parku; krótki poślizg wystarczył, by znalazła się w ramionach Kuby. Przycisnął ją do pnia, jakby bojąc się, że znów mu ucieknie, a ona, z trudem łapiąc powietrze, zaśmiewała się i próbowała wyzwolić. Wtem zorientowała się, że Kuba spoważniał. Przestała się śmiać i zamarła, czując jego oddech tak blisko, jak nigdy wcześniej. Tuż potem przeszedł ją dreszcz podniecenia, w sekundzie docierający do każdej cząsteczki jej ciała. Mimowolnie przymknęła powieki, wyczekując tego, co musiało teraz nastąpić, czego od dawna pragnęła, nie poganiając wydarzeń. Wreszcie usta Kuby dotknęły jej ust, jednak na moment tak krótki, że zdawał się iluzją. Dominika nie otwarła jeszcze oczu, gdy uścisk Kuby zelżał i usłyszała jego „przepraszam”. Następnie szybko odwrócił się od niej, kierując ku ścieżce...

Przypominając sobie teraz tę scenę, pomyślała, że mimo wszystko była wtedy szczęśliwa. Nawet te małe rozczarowania zbliżały ich do siebie, prowadząc ku temu, czego oboje chcieli. Byli młodzi, a zresztą w perspektywie wieczności czas nie miał znaczenia. Dzisiaj wiedziała już, że wspólna wieczność nie była im pisana.

Dominika wzdrygnęła się. „Jestem jak te staruszki, dla których szczęście to już tylko przeszłość!”.

* * *

Leżała w mroku, wsłuchując się w równomierne dźwięki zegara ściennego, pamiątki po babci. Zza okien nie dochodziły żadne odgłosy. Ruch samochodów na ich ślepej uliczce nawet za dnia był nieduży, a domy postawiono w pewnym oddaleniu od jezdni. Powojenne, zbudowane na miejscu dawnych stajni wojskowych, przypominały stare bloki, te jeszcze sprzed ery wielkiej płyty. Trzypiętrowe klocki z maleńkimi balkonami i niepozornymi wejściami stały w nierównym szeregu tylko po jednej stronie zaułka. Po drugiej, naprzeciw, wysoki kamienny mur oddzielał je od parku. Za domami rozciągały się kiedyś połacie łąk i nieużytków. Odkąd powstało tam duże osiedle, już tylko wąski pas natury oddzielał je od miasta, a dawne dróżki polne pokrywał teraz asfalt.

Dominika mieszkała tu od urodzenia i znała prawie wszystkich, jeśli nie osobiście, to z widzenia. Lubiła sąsiadów, tolerowała nawet tych wścibskich, bez zahamowań pytających o wszystko, jakby prywatność była zbędną fanaberią. Od wiosny po jesień lokatorzy przesiadywali na ławkach pośród klombów, o które dobrowolnie sami się troszczyli. Plotkowali tam, niekiedy się sprzeczali, w przerwach częstując się owocami z działek albo upieczonym właśnie kołaczem. Odwiedzające ich wnuki oblegały skrzypiącą huśtawkę, której pisków z czasem nikt już nie słyszał. Psy i koty wylegiwały się w słońcu, zachowując dystans i tylko niekiedy dając popis udawanej wrogości.

Choć zaułek zmienił się z czasem – gdzieniegdzie powstały brzydkie garaże, a bliskość osiedla pozbawiła go atmosfery peryferii – dla Dominiki pozostał jej ukochanym kawałkiem ojczyzny. Cieszyła się także swoim niedużym mieszkaniem, kojarząc je z dobrym czasem, kiedy żyła tu jeszcze babcia. To jej zawdzięczała rogaliki na śniadanie i ulubione dania obiadowe, a jako jedyna wnuczka otrzymała też aż nazbyt hojny przydział pieszczot. Po powrocie z podwórka babcia myła jej umorusaną buzię, obdzielała całusami, ale też klapsami, kiedy dziewczynka coś nabroiła. Nucąc małej niemieckie piosenki, mimochodem zaszczepiła w niej miłość do tego języka. Dla Dominiki nigdy nie był on twardy i nieprzyjazny, ponieważ łączyła go z ukochaną osobą.

Wspominając dzieciństwo, automatycznie myślała o babci. Była w nim zawsze obecna. Powszednie dni w większości spędzały razem, niedziele były już rodzinne. Szło się wtedy do kościoła i wracało do domu pachnącego rosołem. Jeśli tylko aura dopisała, po obiedzie wychodzili na spacer; Dominika z babcią z przodu, a rodzice w tyle za nimi. Zawsze elegancka mama trzymała pod rękę ojca, który – przymuszony do garnituru – poruszał się trochę sztywno. Poniedziałek nie tylko jego uwalniał od odświętnych ubrań. Dominika nie znosiła swych niedzielnych sukienek, ponieważ chłopcy z ulicy, z którymi kiedy indziej łaziła po drzewach, kpiąco wołali wtedy za nią „lalunia”.

Wakacje również spędzała głównie z babcią. Wyjeżdżały do jej krewnych na wieś opolską, a także do Niemiec. Nie pamiętała tęsknoty za domem, lecz gdy lato dobiegało końca, bez żalu powracała do miasta. Uwielbiała początek roku szkolnego, zeszyty pachnące nowością, podręczniki będące zwiastunem kolejnej, coraz wyższej klasy. To znowu babcia czekała na nią po szkole, wypytywała o wszystko, by później, trochę koloryzując, powtarzać nowiny pracującym rodzicom dziewczynki.

Kuchnia była centralnym miejscem mieszkania, w niej skupiało się życie rodziny; przy stole kuchennym Dominika odrabiała też swoje lekcje. Większy z pokoi był ich salonem, zarazem służył za sypialnię rodzicom. We wczesnym dzieciństwie nocowała tam z nimi, potem wstawiono jej łóżko do pokoju babci.

Mama jako jedyna narzekała na ciasnotę mieszkania, lecz ojciec powtarzał, że nie chce mieszkać w betonach i lepiej zaoszczędzić na własny dom. Upłynęło sporo lat, zanim zdecydował się wreszcie nabyć parcelę pod jego budowę. Odtąd każda niedziela zamieniała się w wycieczki na przedmieścia, gdzie powstawało nowe osiedle domków. Na tamtym etapie nie był to ciekawy widok, lecz w barwnych marzeniach Dominiki ich przyszły dom wyglądał przepięknie. Miał go otaczać kwitnący kolorowy ogród, na który spoglądałaby z okien swego pokoju pod dachem. Na ten własny pokoik cieszyła się najmocniej. Zasmucało ją tylko, że babcia upierała się przy pozostaniu na starym miejscu. „Będziesz odwiedzać mnie tutaj! To tylko drugi koniec miasta, a nie świata!”, niezmiennie pocieszała wnuczkę.

Prace na budowie posuwały się powoli. Dom już stał, lecz nie nadawał się jeszcze do zamieszkania, kiedy na ich rodzinę zaczęły spadać nieszczęścia. Najpierw ojciec Dominiki nieoczekiwanie stracił pracę. Zakład, w którym był inżynierem, prawie z dnia na dzień został rozwiązany i nikt nie zadbał o los zatrudnionych w nim ludzi. Nie mogąc znaleźć nowej posady, ojciec postanowił założyć własną firmę. Dołączyło do niego kilku bezrobotnych kolegów, którym zaufał, wierząc w ich przedsiębiorczość. Nie obeszło się bez zaciągnięcia wysokiego kredytu w banku, czemu mama Dominiki była bardzo przeciwna. Zaczęły się ich pierwsze poważne kłótnie.

Na dodatek babcia zaczęła niedomagać. Ukrywała to przed bliskimi, lecz gdy schudła i osłabła, zmuszono ją do dokładniejszych badań. Nie było dobrze, dlatego natychmiast skierowano ją do kliniki. Leczenie nie przynosiło poprawy, próbowano chociaż zniwelować jej cierpienia. Przed Dominiką przemilczano powagę sytuacji, tym większego doznała więc szoku, gdy kiedyś, pędząc do babci po lekcjach, nie zastała jej na szpitalnej sali. Okazało się, że zmarła kilka godzin wcześniej. Bezpieczny świat dziewczynki, wtedy już nastolatki, runął wraz z odejściem ukochanej osoby. Bardzo długo nie umiała się z tym pogodzić. Miała pretensje do rodziców, że przez ich kłamstwa nie pożegnała się z babcią. Miała też w sercu żal do Pana Boga, że zabrał jej najbliższą istotę.

Tak, babcia była jej najbliższa. Ogromnie tęskniła za nią, na domiar złego miała wrażenie, że tylko ona jedna przeżywa żałobę. Znerwicowani rodzice skupiali się na swoich problemach, a te zaczęły ich przerastać. Pewnego wieczoru dziewczynę zbudził podniesiony głos mamy, która wpadła w histerię na skutek hiobowych wieści ojca. Wyszło na jaw, że jego współpracownicy niefortunnie zainwestowali posiadany kapitał. Stracili go, praktycznie rujnując firmę. Zadłużenia w banku obciążały głównie ojca Dominiki i to on poniósł większość konsekwencji finansowych. Kilka miesięcy później, pomimo jego usilnych działań, nowy dom, do którego nie zdążyli się jeszcze wprowadzić, został zlicytowany przez bank i sprzedany obcym ludziom.

Niechętnie wracała myślami do czasu, który potem nastąpił. W domu nie było dnia bez kłótni. Rodzice nawzajem obrzucali się zarzutami, zabijając w sobie resztki uczuć i zdrowego rozsądku. W niepozbawionej egoizmu krańcowości nie docierało do nich, że świadek awantur, ich córka, mocno je przeżywa. Nie przejęli się nawet tym, że wychowawczyni Dominiki, która wezwała ich do szkoły, próbowała otworzyć im oczy na fakt, że z dziewczyną dzieje się coś złego. Zaślepieni wzajemnymi pretensjami, nie patrząc na nic, toczyli swą wojnę, rozejm przyniósł dopiero rozwód. Dominika nienawidziła ich wtedy i ślad tamtego urazu pozostał w niej aż do teraz.

Nie robiła nic, by ocieplić wzajemne stosunki, jednak coraz częściej czuła, że nie jest w porządku. Owszem, rodzice zawiedli ją, lecz minione lata uczyniły z nich innych ludzi, nawet między sobą zawarli coś w rodzaju ostrożnej przyjaźni. Obecnie Dominikę chyba najbardziej raziły ich związki – stały ojca i zmieniające się mamy, gdyż jako jedyna nie miała czym zastąpić rozbitej rodziny. W głębi serca wiedziała, że niedobrze pielęgnować w sobie żal i że powinna na powrót zbliżyć się do rodziców. „Może kiedyś…”, westchnęła tylko, jak zwykle niezdolna do podjęcia konkretnej decyzji.

W zamian wróciła myślami do rozmowy z Tomkiem, ale zmierzenie się z jego ostrzeżeniami również nie było proste. Zdawała sobie sprawę, że zasklepia się na powrót, obojętniejąc i nie dopuszczając nikogo do swego świata. Zapachniało jej to cofnięciem do punktu wyjścia. Co gorsza, zaczęła obawiać się o stan swojej psychiki. Od pewnego czasu odbierała osobliwe przyciąganie ciemnej strony, zapraszające wołanie nicości, której się bała, a która jednocześnie ją nęciła.

* * *

W sobotę nie wyszła na poranny spacer. Skowyczący wiatr uderzał o okna marznącym deszczem, mszcząc się za szklane przeszkody na swojej drodze. Dominika spojrzała na zegar ścienny i zdecydowała, że jeszcze pośpi. Zza drzwi dolatywały odgłosy krzątaniny Tomka; wyjeżdżał gdzieś na weekend. Po godzinie wstała i ona, znajdując w kuchni kanapki przykryte przezroczystą folią. Troskliwość przyjaciela wywołała na jej twarzy uśmiech. Zaparzyła kawę i dobudzała się przy niej; głodna nie była.

Dominika obiecała sobie sumiennie, że dokończy dzisiaj referat; sesja była coraz bliżej. Dawniej uczyła się z wielkim zapałem, mając ambicje dorównania najlepszym na roku. Obecnie zaliczenia stały się czystym obowiązkiem. Gorzej, że nie miała także pojęcia, co będzie robić po studiach. Uprzytamniała sobie, że jej nastawienie do własnej przyszłości jest bardzo niedojrzałe. Bolała ją ta nieporadność. „Już za niedługo będę musiała stanąć na własnych nogach!”, napominała siebie. Wizja ta nie napawała szczęściem.

Ociągała się do południa, nim wreszcie zmusiła się do referatu. Pisanie szło jej opornie, nie potrafiła się skupić, nawet Internet chodził dziś wolno jak nigdy. W końcu uznała, że to bez sensu, ale potem z kolei snuła się po mieszkaniu, nie bardzo wiedząc, co ze sobą począć. Pogoda nadal była fatalna, a mocno wiejący wiatr wzbudzał w niej dziwny niepokój. Kilkakrotnie próbowała połączyć się z Polą, lecz bezskutecznie. „Pewnie jest z Justynem”, tłumaczyła sobie. Spotęgowało to w niej poczucie osamotnienia, wręcz odosobnienia od reszty świata. Kiedy więc do jej uszu dotarł odgłos przekręcanego w drzwiach klucza, odetchnęła z ulgą. „Tomek!”.

Zaraz potem zafrapowało ją, że wrócił już dzisiaj, ponieważ zapowiedział wyjazd dwudniowy. Podniosła się z miejsca, udała do przedpokoju i aż krzyknęła na widok przyjaciela z obandażowaną głową:

– Co się stało?! Miałeś wypadek? Rozbiłeś samochód?

Zaprzeczył. Jego ubranie było pobrudzone i mokre, rękaw kurtki naderwany. Dominika pomogła mu ściągnąć ją z siebie, a także zdjąć buty. Widać było, że każdy ruch sprawiał mu trudności. Chłopak cały drżał, może jednak z zimna.

– Pobito mnie… Zaraz ci wszystko opowiem, muszę tylko trochę odpocząć – powiedział to tonem, jakiego dotąd nie znała.

– Dobrze, spokojnie! – rzuciła ku niemu, uspakajając i siebie.

Udzielił się jej strach, który dostrzegła w oczach przyjaciela. Tomek pokuśtykał do swego pokoju i po dłuższej chwili wrócił stamtąd otulony szlafrokiem. W ręku trzymał butelkę koniaku.

– Przyniosę szkła! – zaoferowała Dominika.

Pierwszą lampkę Tomasz od razu wypił duszkiem. Przy drugiej oparł się ostrożnie o tył fotela i przeciągle spojrzał na przyjaciółkę. Wreszcie zaczął mówić, nieśpiesznie, robiąc przerwy na złapanie oddechu:

– Byliśmy z moim znajomym na stacji benzynowej. Zatankowałem, a potem pokręciliśmy się jeszcze po sklepie, bo brakowało nam paru rzeczy. Tam po raz pierwszy zobaczyliśmy tych bydlaków... Taka banda młodocianych, co to wiesz, z osobna są małymi dupkami, za to w grupie czują się silni…

Dominika przytaknęła mu niemo, a on kontynuował:

– Przy kasie jeden z nich wrył się przede mnie, wyraźnie zaczepiał, ale ustąpiłem. Kiedy wracaliśmy do samochodu, znów ich zauważyłem. Stali przy swoich autach, popijali piwo z puszek i wołali coś za nami. Ruszyliśmy stamtąd, a niewiele później zobaczyłem, że jadą za nami.

– Aż boję się słuchać dalej…

– Potem jedno z aut wyprzedziło nas i zaczęła się zabawa.... Musisz wiedzieć, że droga leciała przez las, nie było dokąd uciec. A oni to przyspieszali, to zwalniali, wymuszali zjazd na pobocze, raz nawet mocno stuknęli w zderzak... Potem nie dało się już jechać, zwyczajnie nas zablokowali… i dalej już sama widzisz.

– Och, Tomku, ale czego chcieli?!

– Czego? Niczego! Szukali pretekstu, aby udowodnić sobie, jacy są ważni i męscy. Było ich siedmiu, nie mieliśmy najmniejszych szans. Siedmiu wspaniałych! – rzucił z sarkazmem.

– Nie rozumiem… byliście przecież w samochodzie. Nie pozamykaliście się, czy jak?!

– Jasne, ale dla takich otworzyć auto to drobiazg! Walili nam po masce, wskakiwali na nią, zachowywali się jak jacyś dzicy… koszmar! Nie zauważyliśmy nawet, że jeden z nich otworzył drzwiczki, te tylne. Równie dobrze mogli jednak wybić nam szybę... Potem wywlekli nas na pobocze.

Zamilkł na moment, a gdy znów się odezwał, z jego głosu przebijał żal:

– Nika, skopali nas jak psy, bez żadnego powodu! Może dla rozrywki. Albo za wygląd...

– Uważasz, że domyślili się... ?

– No, pewnie! Epitety nie pozostawiały żadnej wątpliwości. Znajomy chciał dyskutować i przypłacił to wybiciem zęba. Tym bandziorom nie było do rozmów, pragnęli krwi... Myślałem nawet, że zakopią nas tam na śmierć.

Tomasz znowu dolał sobie koniaku. Przestał drżeć, za to Dominika dygotała coraz mocniej. Nie mieściło się jej w głowie, że można kogoś tak po prostu napaść, zupełnie brutalnie i bezsensownie.

– Słuchaj, a nie przejeżdżały tamtędy inne samochody? – uświadomiła sobie, że musiało być jeszcze jasno.

– Owszem, nawet kilka, ale nikt się nie zatrzymał. Pomyśleli chyba, że to jakieś porachunki mafijne i woleli się nie mieszać. Łudziłem się, że ktoś przynajmniej zawiadomi policję, ale gdzie tam!

– Nie rozumiem tego, naprawdę… cholerna znieczulica. A wy nie zdążyliście zadzwonić?

– Znajomy próbował, ja musiałem skupić się na prowadzeniu. Podobno cały czas było zajęte, albo on z nerwów wybierał jakiś inny… nie wiem. Jakby tego było mało, wpieniał mnie jeszcze gadaniem, że musiałem ich czymś sprowokować! Kompletny idiotyzm!

– Opowiadaj, co było dalej! – poprosiła. – Tamci w końcu odjechali?

– Tak, zostawiając nas na śniegu. Przedtem nie omieszkali nas jeszcze okraść. Potem pozbieraliśmy się jakoś i wróciliśmy do samochodu. Ruszyliśmy stamtąd do najbliższego miasta, znaleźliśmy szpital. Prześwietlono mnie i wygląda na to, że wszystko w porządku. Jestem tylko poturbowany i mam małą ranę na głowie, nic groźnego. Za to znajomy potrzebował szycia, ma też złamane dwa żebra.

– Zawiadomiliście policję?

– Ktoś ze szpitala, więc zeznania składaliśmy od razu tam. Ale ci policjanci wcale nie robili wrażenia, że zależy im, żeby kogokolwiek łapać. Gdybyś widziała te ich uśmieszki...

– Tomku, tak mi przykro! – Dominika czuła, jak narasta w niej gniew. – Co za dranie!

Nienawidziła przemocy, a ta napaść, w jej mniemaniu, była nie tylko pijacką zabawą, lecz potępieniem odmienności, atakiem na coś, czego nie rozumieli.

– Nie odważyliby się, gdyby byli w pojedynkę, ale w grupie jeden popisywał się przed drugim! – pieklił się jej przyjaciel.

– Ci policjanci też dobrzy...

– To dla mnie akurat nic nowego – westchnął. – Zdziwiłabyś się, ilu homofobów w naszym społeczeństwie!

– Miałeś już wcześniej takie przeżycia?

– Były jakieś zniewagi, okazywanie pogardy, ale po raz pierwszy zostałem pobity. Nasz kraj mieni się europejskim, lecz jeśli chodzi o tolerancję, jesteśmy niewiele lepsi od muzułmanów. Jedynie metody na ogół bardziej cywilizowane. Ale też nie zawsze, jak widać na załączonym obrazku... – zaśmiał się gorzko.

– Jestem zaszokowana. Nie pojmuję, skąd tyle agresji?! Co ją powoduje? A może zawsze jest w ludziach i tylko czeka na okazję, by się ujawnić? – dociekała na głos Dominika.

– Wywołaliśmy ją, bo jesteśmy gejami. Równie dobrze mogło trafić na Cygana czy niekatolika. Ale co się dziwić, kiedy ci na świeczniku wcale nie są lepsi… kiedy słyszę wypowiedzi niektórych polityków, aż mnie skręca! – przerwał na moment, łapiąc spokojniejszy oddech. – Coraz częściej nachodzi mnie chęć, aby stąd uciec, emigrować do Stanów albo Australii...

– Tomku, masz rację, brakuje u nas tolerancji. Ale mimo wszystko pośród swoich zawsze łatwiej niż na obczyźnie. Myślisz, że gdzie indziej nie ma ignorantów i fanatyków?

– Tak, są. Ale od swoich bardziej boli.

Siedzieli obok siebie w milczeniu, każde z osobna myślało o zaistniałym zajściu, o innych niesprawiedliwych aktach przemocy i nadużywania siły. Dominika przypomniała sobie nagle koleżanki z klasy wyśmiewające się z dziewczyny, która ubierała się biednie, niemodnie. Była stałym obiektem ich prześladowań i nie pomogło nawet wstawianie się za nią. Tamte zawsze znalazły sposobność, by jej dokuczyć, pokazać, że jest gorsza. W końcu odeszła z ich liceum i choć oficjalna wersja mówiła, że nie dawała sobie rady z nauką, Dominika domyślała się, że powód był inny.

Nie potrafiła pocieszyć przyjaciela. Dopijała swój koniak, lecz zamiast ją uspokajać, burzył krew i wywoływał smutne myśli. „Tomasz nie myli się. Nigdy nie wiadomo, czy nikczemność ludzka nie dotknie i nas. Nie trzeba aż wojny, by do głosu doszły najgorsze męty. Zawsze można czymś podpaść, wystarczy odróżniać się od masy. I znajdą się chętni, co niczym Jagnę Borynową wywiozą nas na gnoju swych uprzedzeń, mszcząc się za własne niespełnione życie, za kompleksy, lęki i ograniczenia. A najczęściej za wolność, którą dostrzegli u ofiary, a na którą sami nie mają dość odwagi”.

* * *

Nazajutrz Dominika zrelacjonowała zajście Poli, a ta była równie wzburzona, co przerażona. Jeszcze tego samego dnia zajrzała do nich, wymuszając na Tomku powtórzenie całej historii i zgodę na lustrację jego obrażeń. Na jedno i drugie przystał bardzo niechętnie. Pola namawiała go, aby wniósł sprawę przeciwko sprawcom. Uważał, że na to za wcześnie, gdyż nie ustalono jeszcze ich tożsamości. Cóż kiedy tydzień później sytuacja nadal wyglądała tak samo. Tomasz kilkakrotnie wydzwaniał na policję, traktowano go jak natręta.

– Podobno, jak ich znajdą, sami mnie zawiadomią. To jakaś parodia, gdyby chcieli, już dawno by ich mieli! Banda musi działać w tamtej okolicy i z pewnością to nie pierwszy ich wybryk. Podaliśmy policji wiele danych, od opisu aut napastników po ich wygląd, zapamiętaliśmy nawet niektóre imiona…! Tymczasem nic. Kpią sobie z nas i tyle! Najgorsze, że muszę na nowo wyrabiać dokumenty, zginęły mi też różne wizytówki i karty…

Załatwił, co było można, a z egzekwowaniem swych praw dał sobie spokój. Pozornie wszystko wróciło do normy, jednak Dominika dostrzegała zmianę Tomka. Stał się bardziej nerwowy i jego śmiech nie był już tak beztroski jak wcześniej. Rzadziej teraz wychodził i nawet weekendy spędzał w domu.

Któregoś sobotniego popołudnia, gdy niebo zasnuła zimowa szarość, Dominika zmobilizowała Tomka, by urządzić sobie wieczór filmowy. Podjechali razem do wideoteki i każde z nich wybrało po filmie. W domu rozłożyli kanapę, robiąc sobie przed telewizorem wygodne legowisko. Przezornie zaopatrzyli się w różnorakie łakocie, po które wystarczyło sięgnąć ręką. W ich specyficznym układzie odmienność płciowa nie krępowała w żaden sposób. Nawet leżąc tuż obok siebie i dotykając się mimochodem, pozostali naturalni, wyluzowani.

Pierwszym z oglądanych filmów była komedia, w której każde znalazło szczególny powód do zadowolenia: Dominika osobę głównego aktora, a jej przyjaciel brytyjski humor. Nareszcie pośmiali się znów tak serdecznie jak dawniej, krztusząc się słonymi czipsami i szybko zapijając je colą. Fabuła filmu była łatwa i przewidywalna, więc odprężyła ich i wprawiła w dobry nastrój.

Po przerwie na kolację przyszła kolej na melodramat. O dziwo, wybrała go nie Dominika, lecz Tomasz. Oglądali go już w większym skupieniu, tylko z rzadka wtrącając komentarze. Gdyby ten nieco przydługi film skończył się happy endem, Dominika najpewniej podsumowałaby go jednym zdaniem i szybko o nim zapomniała. Stało się jednak inaczej. W jednej z ostatnich sekwencji bohaterka dramatu zrezygnowała ze szczęścia, usuwając się z życia kochanka – artysty. Reżyser filmu nie pozostawił widzom najmniejszej wątpliwości, że to rozstanie na zawsze. Dominika nie uroniła ani jednej łzy, była wręcz zdezorientowana, a nawet rozdrażniona. Jeszcze w trakcie końcowych napisów odezwała się do Tomasza głosem pełnym nieskrywanej pretensji:

– Dlaczego to zrobiła?! Jej ofiara jest zupełnie bez sensu! Gdyby jeszcze wyjaśniono, z jakiego powodu odchodzi, ale tak po prostu zniknąć, pozostawiając kogoś w nieświadomości?!

– To niepotrzebne. Ten malarz domyślał się, że ona go opuści – Tomasz bronił wizji twórców filmu. – A zresztą wybrał życie dla sztuki. Zawiódłby tylko kochankę i z czasem stałaby się zgorzkniała. Najpewniej i tak by odeszła, tyle że zamiast cudownych przeżyć zapamiętałaby tylko końcowy koszmar.

Dominika zadumała się nad jego argumentacją. Była w niej pewna logika, jednak nie potrafiła jej przyjąć.

– Nie pojmuję takiej miłości. Mieć siebie w zasięgu ręki i nie chcieć?! To tchórzostwo, mogli przecież przynajmniej spróbować!

– Nie wiem, siostrzyczko… niekiedy nie warto. Po co burzyć piękną iluzję?

– To jak? Od jednej ułudy do drugiej?! Przykro mi, ale nie rozumiem...

Tomasz spojrzał na nią przeciągle i zapytał:

– A ty? Nigdy nie oszukiwałaś samej siebie? Nie byłaś zakochana, jednocześnie pragnąc kogoś i bojąc się, że nie dorówna twym marzeniom?

Dominika zastanowiła się, starając się wyszukać w swej przeszłości porównywalne doświadczenie. Cóż, w jej wspomnieniach istniał tylko Kuba, tak jakby jego osoba wymazała z pamięci wszystkie starsze epizody uczuciowe. A przecież, będąc podlotkiem, musiała podkochiwać się w chłopakach, fantazjować o nich… Tamto zostało zapomniane, przetrwał wyłącznie Kuba.

Przemówiła wreszcie:

– Zakochana byłam. Ale ja czekałam na ciąg dalszy. To mnie odrzucono jak niepotrzebny balast, aby pognać gdzieś z wiatrem, wyżej, daleko ode mnie... Ja tego nie chciałam. Byłam gotowa na zmierzenie się ze wszystkim, co może nas spotkać… ponieważ… ponieważ wierzyłam w nas. I chyba dlatego jestem teraz przeczulona, gdy widzę podobne sceny. Facet z filmu może i zrozumiał, dlaczego ona go opuściła. Ja nie zrozumiałam. I nadal ciężko mi pojąć, że można kogoś zostawić tylko z obawy, że realia okażą się inne od marzeń – przy końcowych słowach jej głos niebezpiecznie się załamał.

– Mówisz o Kubie, prawda? To przez niego czasem płaczesz…

Rzuciła mu zdumione spojrzenie.

– Nie pytaj, skąd wiem, to chyba jasne! – dodał szybko. – Przycisnąłem kiedyś Polę do muru i coś niecoś o nim opowiedziała. Mam tylko wątpliwości, czy naprawdę był aż takim strasznym łajdakiem… Jakoś nie wierzę, abyś mogła zakochać się w kimś zupełnie złym.

– Nagadam jej! – zapowiedziała Dominika. – Zawsze miała coś do niego.

– Ani się waż! Obiecałem, że jej nie zdradzę! Nika, przepraszam, normalnie nie jestem tak ciekawski, ale po prostu bałem się o ciebie! A potem przynajmniej już wiedziałem, w czym rzecz, i byłem spokojniejszy.

– Niby dlaczego? – nie rozumiała.

– To może zabrzmi brutalnie, ale na złamane serce nikt jeszcze nie umarł. Przechodzi z czasem.

– Pobożne życzenie – wzruszyła ramionami.

– Doświadczenie. Ja też mam za sobą taką historię, właściwie nawet niejedną. W moich kręgach nie ma lojalności i wszystko od początku do końca jest oszustwem. To następna sprawa, o której wolę nie myśleć, aby nie zwariować – na jego ustach pojawił się smętny uśmieszek. Zaraz jednak wrócił do rzeczy: – Ale może teraz ty opowiesz coś o Kubie? Powiedzmy, dla porównania z tym, co mówiła Pola…

Dominika poczuła, że przyszedł właściwy moment, aby zwierzyć się Tomkowi. O tym, że potrafił słuchać, przekonała się niejednokrotnie. Dotychczas relacjonowała mu tylko codzienność, z rzadka łącząc ją z minionym, ale już wtedy skupiał się na każdym jej słowie.

– Zostało coś jeszcze z tego koniaku, który piliśmy ostatnio? – zapytała z nadzieją.

Tomek podniósł znacząco brwi, uśmiechnął się i wyszedł do swego pokoju, po chwili wracając z butelką. Po kilku łykach wybornego trunku Dominika pokrótce streściła koleje znajomości z Kubą. Przy drugiej lampce ujawniły się jej emocje:

– Najgorsze w tym wszystkim, że ja nie umiem go zapomnieć! Kuba prześladuje mnie dzień po dniu, noc po nocy. I chociaż wciąż wracam do naszej ostatniej rozmowy, nie potrafię uwierzyć, że naprawdę to zrobił! Że wyjechał, zupełnie nie licząc się ze mną… I wiesz co? Z czasem wcale nie jest lepiej. Jest inaczej, ale nie lepiej. Najpierw była czarna rozpacz, potem gniew, a nawet wściekłość, tym bardziej, że nie dał mi przecież żadnej możliwości kontaktu ze sobą! To tak, jakby wyjść w połowie kłótni i zatrzasnąć drzwi! A we mnie wrzało i wrzało, rozsadzało od wewnątrz. Niekiedy już myślałam, że nie dam rady...

Dominika zamoczyła usta w koniaku i kontynuowała:

– Potem wszystko zaczęło przycichać i przestałam czuć cokolwiek. Tak mi się zdawało. Nie przewidziałam jednak, że on zagnieździł się we mnie jak jakiś pasożyt! Zżera mnie od środka, zabiera chęć do życia, wysysa ze mnie każdy przypływ energii, każde uczucie! Źle powiedziałam, bo ja nadal czuję wszystko, ale ... jakby sparaliżował mi nerwy! Mnie nie ma, rozumiesz? Ta prawdziwa ja jest gdzieś we mnie, znieruchomiała i bezradna.

– Nika, to tylko zraniona psychika podsuwa ci takie rzeczy! – Tomasz kręcił głową. – Jesteś tutaj i jak najbardziej umiesz zapanować nad swoim życiem!

– Chciałabym w to wierzyć… ale widzę, co jest!

– Ludzie widzą fatamorganę, co nie znaczy, że ona istnieje!

– Sugerujesz, że coś sobie wmawiam? Kto wie, może masz rację, może to jakaś fobia, choroba psychiczna, sama nie wiem. Ostatnio jednak stale czuję go przy sobie… nawet we śnie!

– To tylko złudzenie! – upierał się Tomasz.

– Posłuchaj! Kuba wcześniej też oddalał się, znikał… ale potem wracał! – przekonywała go rozgorączkowana Dominika. – Może teraz jest podobnie, a to wszystko, co przeżywam, ma mnie wzmocnić… na lata, które nadejdą? Kłamał, mówiąc przed wyjazdem, że daje mi wolną rękę. Wtedy tego nie wiedziałam, ale dzisiaj jestem tego pewna. On nie zapomniał o mnie, o nas. I tego samego spodziewa się z mojej strony.

Tomasz popatrzył na nią uważnie, wahając się, czy jej przerwać. Zdecydował się:

– Nika, miłość, która wystawiałaby kogoś na tak sadystyczne próby, jest niszczycielską, egoistyczną siłą. Nie chciej jej.

– Odrzucić?! Tak po prostu, co? – zaśmiała się gorzko.

– Nie powiedziałem, że to będzie proste. Ten człowiek miał nad tobą wielką władzę. Teraz jednak go tu nie ma. Nie wmawiaj sobie, że musisz czekać na jego powrót. Uwolnij się wreszcie od niego!

Chciała zaprotestować, ale zawahała się i zamilkła. Odezwała się dopiero po chwili:

– Coraz mocniej gubię się w tym! Czekam na coś… ale sama nie wiem, na co.

– Może na egzorcyzm?

– Tak, to jest jak opętanie! Może ktoś rzucił na mnie zły urok?! – zaśmiała się nerwowo.

– Odczarujemy cię! – zapewnił ją ciepło.

– Chyba nie daję sobie z tym rady – na powrót spoważniała. – Ostatnio znowu wszystko do mnie wraca i to z podwójną siłą. Wiem, Tomku, że trudno mi coś doradzić, ale dla mnie jest ważne, że choć wysłuchałeś mnie, że jesteś blisko. Chyba nawet ulżyło mi trochę...

Ujęty jej szczerością, Tomasz objął ją ramieniem, na co Dominika przystała bez oporu. Przemawiał do niej, starając się przywrócić nadzieję:

– Nie martw się, to tylko przejściowa depresja, która wkrótce minie. Wyjdziemy z tego wspólnymi siłami, możesz na mnie liczyć. I wiesz, co myślę? Twoim głównym problemem nie jest wcale Kuba! Nie sądzę, aby omotał cię jakimiś magicznymi sztuczkami. To trzeźwo myślący facet, który zdecydował się na życie w pojedynkę. Jego błędem było, że nie powiedział tego jasno i to dużo wcześniej. A kiedy w końcu zdecydował się na to, trafił chyba w najgorszy z możliwych momentów. Twoje oczekiwania były wtedy całkiem inne!

– Mogłam się spodziewać, że weźmiesz go w obronę – odparła z lekkim zawodem.

– To nie tak! – zaprzeczył. – Masz pełne prawo czuć do niego żal. Ale, siostrzyczko, źle być aż tak zależnym od kogoś drugiego. Mało tego, mam wrażenie, że stworzyłaś w swojej głowie całkiem innego Kubę niż ten, którego znałaś! To z kolei twój błąd, nic więc dziwnego, że pogubiłaś się i kręcisz w kółko.

– Co mam robić, Tomku? – spojrzała na niego z nadzieją.

– Zatrzymaj się. Rozejrzyj. Wróć do prawdziwego świata! A potem, krok po kroku, do przodu, bez oglądania się za siebie!

Dominika przysłuchiwała się jego słowom i nagle zadała sobie pytanie, czy jej odczucia z ostatniego okresu nie były tylko dobrowolną ucieczką w iluzję. W jakimś momencie straciła nad nimi kontrolę i zabłądziła na grząski grunt zaburzeń emocjonalnych. Ktoś powiedział kiedyś, że jest obdarzona zbytnią wrażliwością zmysłową. Jeśli w istocie tak było, teraz płaciła za to cenę.

Tej nocy długo nie mogła zasnąć, starając się odszukać kładkę na bezpieczny brzeg. Przeczuwała, że potem czeka ją niełatwa droga, ale choćby nawet miała być niebezpieczna i kręta, była gotowa nią pójść. Liczyło się, że nie prowadziła już w dół. Na razie nie miała pojęcia, czego wypatruje i w jaką stronę ma się zwrócić. Zapamiętała jednak słowa Tomka, że najpierw powinna się zatrzymać. Tak, zrobi to i dopiero potem ruszy przed siebie. Nie musiała się spieszyć.

O Autorce

Renata Górska – (również Renata L. Górska) polska autorka literatury obyczajowej. Od ćwierćwiecza żyje poza granicami Polski, do ojczyzny wraca chętnie i często. Pracowała w księgarniach, antykwariacie, galerii sztuki. Pisuje dla pism polonijnych („Samo życie”, „Polonika”). Publikowała też felietony i opowiadania w Internecie. Na polskim rynku wydawniczym zadebiutowała w 2007 roku powieścią „Cztery pory lata” (wyd. II – 2011). W 2010 roku ukazała się jej druga powieść – „Za plecami anioła”. Następną jej powieścią są „Błędne siostry”. Najnowsza to wydane w 2012 roku „Przyciąganie niebieskie”.

Renata Górska o sobie:

Moje pisanie porównałabym do reinkarnacji – przy każdej kolejnej powieści zaczynam żyć nowym życiem. Kluczem pojedynczej idei otwieram inne światy i przez wiele miesięcy przemykam się do nich. Wcielam się w ich mieszkańców, uczestniczę w ich radościach i smutkach, myślę ich myślami. Rozwijam te historie, lecz one też mnie przemieniają, dlatego kończąc powieść jestem trochę inna niż na jej początku. W moich książkach wszystko jest fikcją, mam wtedy największą satysfakcję tworzenia. Dokumentację naszej rzeczywistości pozostawiam już innym. Piszę, ponieważ jednego życia mi mało? Możliwe. Renata oznacza bowiem „odrodzona”, „urodzona na nowo”…

Więcej informacji o autorce i jej twórczości: http://www.gorska.blogspot.de/