Spotkanie w Rzymie

Ligia Hubert

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Karolina Kaźmierska

karkazmierska@wp.pl

Okładka: Katarzyna Jackiewicz

okovabi@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-86-0

Wydanie 1

Warszawa, 5 maja 2015

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

WSZYSTKIE POSTACI WYSTĘPUJĄCE W KSIĄŻCE SĄ FIKCYJNE.

WSZELKIE SKOJARZENIA Z KIMKOLWIEK Z RZECZYWISTOŚCI NIE POWINNY MIEĆ MIEJSCA.

PODOBIEŃSTWA DO OSÓB LUB ZDARZEŃ REALNYCH SĄ CAŁKOWICIE PRZYPADKOWE I NIEZAMIERZONE. AUTOR NIE BIERZE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA NASUWAJĄCE SIĘ SKOJARZENIA.

Od redakcji:

Opowiadanie obyczajowe. Historia niby banalna, ale wciągająca w wir swoich wydarzeń. Która z kobiet nie chciałaby być tak hołubiona i kochana mimo wszystko? Która nie chciałaby mieć takiego adoratora jak Marco? Wysoki, o wspaniałej sylwetce, ciemnej karnacji, kruczoczarnych włosach i z nienagannymi manierami, a do tego wzięty adwokat pracujący w Paryżu, mieście zakochanych! Jego wybranka to piękna Polka, blondynka o niebieskich oczach. Zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia. Co więc stanęło na przeszkodzie ich szczęściu? Dlaczego mała Zosia nie zna mamy? Jak to możliwe, że życiorysy mogą się tak pokręcić? W obecnych czasach nie ma barier ani granic, ale w latach siedemdziesiątych XX wieku przyjaciel obcokrajowiec mógł sprowadzić nieszczęście na głowy członków polskiej rodziny, z którą zbyt mocno chciał się związać. Jakże powikłane były to czasy. A historia tej przedziwnej miłości zaczęła się właśnie wtedy, w głęboko zakorzenionym jeszcze komunizmie. Maryla i Marco to przykład miłości ponad wszystko.

W przyciemnionym świetle nocy widziała długie rozkładające się jasne smugi. Ileż to już razy przemierzyła te przestrzenie znane jej sercu?

Teraz była kobietą w dojrzałym wieku, przedtem uroczą dziewczyną o wylęknionym spojrzeniu, czułych, niebieskich oczach.

Odgłos brzęczących much w rozkwitłych pąkach róż dawał posmak pełności...

Zupełnie inaczej czuła wtedy ten świat w swym sercu na wpół jeszcze dziecinnym. Być może był on jeszcze niedojrzały, lecz jakże pełen uroku, swobody, wypełniony barwnymi kolorami, świeżymi zapachami i tym bijącym mocno sercem, tak mocno, że aż rozpierającym wnętrze.

W młodości Marylka była uroczym, już po części rozkwitłym dziewczęciem i gdzie się tylko pojawiała, oczy wszystkich kierowały się na nią. Za pięknym panięciem kryła się jednak prawda starej swymi korzeniami rodziny, teraz w odróżnieniu od przeszłych wieków, okrytej ubóstwem. Tyle wieków przeminęło, a ona ciągle trwała w tym samym domostwie. Raz to je ulepszając, raz to zmieniając według panujących gustów epoki. Prababcia Marylki była wielce zamożną osobą, słynącą ze swej hojności, lecz wszystko zmieniło się wraz z nadejściem wojny. Zamożna rodzina straciła całe swoje mienie, hojnie wspierając sprawę niepodległej ojczyzny. Wojna skończyła się i zrujnowana rodzina Zamojskich wkroczyła w nową fazę swego istnienia.

Lecz wróćmy do Marylki, młodej, nierozważnej, pełnej skupienia wokół swego małego, uroczego światka. Był to jej tylko właściwy świat: pełen marzeń, niemożliwych do spełnienia pragnień, wyolbrzymionych ideałów. I w gruncie rzeczy w tym tkwił mankament jej życia: zupełny brak realności świata, jego zbyt wielkie wyidealizowanie.

Uśmiech pojawiał się często w owym czasie na twarzy Marylki. Dni były dla niej jasne i słoneczne... To topola w jej ogrodzie szumiała i opowiadała jej stare niejasne do końca historie; to mały krecik rozczulał się nad wstającym słońcem; to małe ptaszki ciągle bawiły się, piszcząc swoimi cienkimi głosikami. Świat był piękny i słoneczny, cały w zapachach i ptasim śpiewie.

* * *

Maria Zamojska otwarła oczy, przesunęła ręką po splecionych włosach. Musiała już wstać. Był to już najwyższy czas, aby pójść do pracy. Wzywały ją obowiązki szarego dnia. Z oczami pełnymi łez wyjrzała przez okno. Było szaro. Bezlistne drzewa spowite były mglistą smugą. Wiatr wiał w jej okno. Ptak zakwilił w pobliskiej gęstwinie. Wczoraj zawiesiła dla niego klatkę na drzewie. Powoli zamknęła okno. Pośpiesznie ubierając się, spojrzeniem natrafiła na fotografię w kolorowej ramce. Przystojny mężczyzna obejmował ją opiekuńczym gestem. Maryla zamyśliła się na chwilę, po czym zdecydowanym ruchem ręki odgarnęła z czoła swoje włosy i wyszła z pokoju. Pośpiesznie wypiła swoją poranną kawę, przygryzając do niej kawałek chleba z serem. Była już parę metrów poza domem, gdy przypomniała sobie, że powinna sprawdzić, czy nie ma dla niej jakichś listów w skrzynce. Od dawna oczekiwała na korespondencję, zwłaszcza na jedną bardzo ważną przesyłkę. Miała szczęście. Po chwili, rozdarłszy drżącymi rękoma białą kopertę, z oczami utkwionymi w koślawe litery, czytała treść listu. Potem oparła się o barierę płotu, a kartka wypadła z jej ręki. Z suchych warg wiatr przechwycił wyszeptane słowo:

— Przepraszam!

Przed jej oczyma jeszcze pełnymi łez stanął obraz z przeszłości. Śniegiem zasypane drogi, ona idąca z torbą na ramieniu na skraju przejezdnej drogi. Wracała z pracy, ale niestety, tym razem ostatni autobus jej uciekł i nie wiedząc co robić, stała, wyczekując na nie wiadomo co. Wtem usłyszała, że ktoś ją woła. Na poboczu drogi zatrzymał się samochód i elegancki, przystojny mężczyzna zaproponował jej, że ją podwiezie. Takie to były początki późniejszej długiej miłości. A teraz ten list byle jak napisany rozrywał ranę, o której myślała, że jest już zagojona.

Maryla Zamojska otarła ostatnią spływającą łzę z oczu. Z westchnieniem powracała do swojej teraźniejszości. Oczywiście jej nowa praca tłumacza przysięgłego była interesująca, lecz żyjąc samotnie, nie miała z kim dzielić się swoją codzienną radością. A wszystko poprzez tę nagłą rozłąkę. Wszystko przez ludzką głupotę, przez wzajemne niezrozumienie się. Gdyby przeszłość mogła na nowo zaistnieć. Tyle czasu straconego, rozerwanego, przepłakanego.

Plany wyjazdu do Włoch

W tym samym czasie w innym kraju mała dziewczynka popłakiwała cichutko. Ania, jej koleżanka szkolna, wyśmiewała się z niej, mówiąc:

— Zosia ma tylko swojego tatę. Prawdopodobnie jej mama była pijaczką, która zmarła po pewnym czasie.

— A może była prostytutką? — dorzuciła ze złośliwą satysfakcją Valentine.

Słysząc to Zosia, obrażona odwróciła się od nich i wróciła sama do domu.

Lecz tak właściwie to nic nie wiedziała o swojej mamie. Jej tata nigdy nie chciał z nią rozmawiać na ten temat. Jak tylko chciała się czegoś dowiedzieć, ojciec mówił, że jest zajęty, że później porozmawiają, że teraz nie ma czasu. I nigdy tak w gruncie rzeczy nie dowiedziała się od niego, co się stało z mamą. W nocy w snach często wydawało się jej, że ją widzi jako piękną kobietę o jasnoniebieskich oczach, która bierze ją za rękę, przytula do siebie i opowiada jej dziwne, niestworzone historie. Czasami gładzi ją po głowie, po jej kręconych włosach, i mówi po cichu do ucha: „Bardzo cię kocham”. Były to jej najpiękniejsze sny, o których długo nie mogła zapomnieć. Lecz zdarzało się też, że miała sny pełne grozy, strachu, były koszmarami. Rano po takiej nocy budziła się, drżąc jeszcze na całym ciele i myśląc: „Kim jest moja mama i czy ona jeszcze żyje?”.

Jej tata wszedł do domu i po chwili usłyszała, jak ją woła:

— Zosiu, gdzie jesteś?! Mam dla ciebie dobrą nowinę!

Wrócił dzisiaj wcześniej. Na jego twarzy widoczny był uśmiech. Widząc Zosię jeszcze zapłakaną, od razu wziął ją w swoje mocne ramiona.

— Co ci jest, córeczko? Co się stało, że jesteś taka smutna?

— Tato, dlaczego nie chcesz mi nic powiedzieć o mamie? — zapytała.

Mocne objęcia taty rozluźniły się, a jego twarz spoważniała.

— Później o tym porozmawiamy — odparł i zamyślił się głęboko.

Przed oczyma stanęły mu obrazy z niedawnej przeszłości. Nie, jeszcze za bardzo go raniły, aby o tym wszystkim mógł spokojnie rozmawiać z córką. To dlatego, aby o tym wszystkim zapomnieć, wyjechał przecież do innego kraju. Z drugiej strony wiedział, że Zosia ma prawo wiedzieć, gdzie jest jej mama i co się z nią dzieje... Machinalnie sprawę znowu odłożył na później. „Jeszcze nie dzisiaj, może jutro, tak, na pewno jutro jej powiem” — postanowił.

— Tato, a o jakiej dobrej nowinie chciałeś mi powiedzieć? — zapytała Zosia, ocierając łzy.

— Jedziemy na wakacje do Włoch! — odparł już z mniejszym entuzjazmem niż z tym, z którym przed chwilą wkraczał do domu.

— A więc będę mogła wreszcie poznać moje kuzynki! — ucieszyła się dziewczynka.

Zosia marzyła już od dawna, aby poznać swoje czarujące kuzynki; znała je bowiem jedynie ze zdjęć, które co roku na święta od nich otrzymywała. Rozmawiała też z nimi parę razy przez telefon. Z początku trudno jej było je zrozumieć, bo mówiły z dziwnym akcentem i czasami wtrącały w rozmowę słowa całkowicie dla niej niezrozumiałe. Oczywiście była to rodzina ze strony ojca, zamieszkała we Włoszech. Dziadek Zosi ze strony ojca tam się urodził. Zosia nie znała ani słowa po włosku. Z drugiej strony, był to język ojczysty jej taty. Było to dziwne, lecz w gruncie rzeczy Zosia nie zastanawiała się nigdy nad tym poważnie. Dopiero właściwie teraz zaczęła stawiać sobie pytania: dlaczego jej ojciec nie rozmawia z nią nigdy po włosku, a przecież jest to jego język ojczysty, i dlaczego posyła ją do polskiej szkoły w Paryżu? Chociaż właściwie to bardzo lubiła tę swoją polską szkołę i ten język polski, którym rozmawiała tylko w szkole i w domach swoich koleżanek szkolnych, lecz naturalnie nie we wszystkich, bo na przykład w domu Valentine rozmawiało się po francusku, a to z uwagi na rodziców Valentine, którzy mieli korzenie polskie, lecz sami nie potrafili już swobodnie porozmawiać w tym języku. W gruncie rzeczy Zosia, która kochała bardzo swojego ojca, uważała, zastanawiając się od dłuższego czasu, że był on człowiekiem dziwnym, pełnym tajemnic. Czasami dostrzegała wzruszenie na twarzy taty, ale pytając o jego przyczynę, nigdy nie otrzymywała odpowiedzi. W jego pokoju nie było jej wolno ruszać wielu rzeczy. Owszem, ojciec wychowywał ją surowo, ale z miłością, i ona czuła jej ogrom.

Mieszkali na przedmieściach Paryża. Dom otoczony ogrodem miał urok letniej rezydencji. Na zewnątrz zwracał uwagę swoją malowniczością, co podkreślało jeszcze rozmaitość zasadzonych drzew. Znajdowały się tu drzewa oliwkowe, kilka modnych we Francji małych drzewek japońskich z jasnofioletowymi kwiatami, wspinające się po murze ogrodzenia gałęzie winorośli, pięknie owocującej we wrześniu, choć owoce niestety były cierpkie o posmaku goryczy. Oczywiście w ogrodzie było także parę kwiatów o wysokich łodygach typowych dla wybrzeża atlantyckiego, a nie dla regionu paryskiego. Widać, że mieszkańcy lubili podróżować. Dom zaś swoją architekturą zaznaczał powinowactwa z ciepłym południem Francji, jak i z zakopiańskim stylem drewnianych domów.

Była sobota rano. Tata Zosi spał jeszcze w swoim pokoju. W nocy długo pracował w swojej prywatnej kancelarii adwokackiej i teraz odsypiał godziny nadliczbowe.

Gdy zadzwonił telefon, Zosia podniosła słuchawkę.

— Marco, to ty? — usłyszała w słuchawce raźny kobiecy głos.

— Dzień dobry. To nie Marco, mówi Zosia, jego córka — grzecznie odpowiedziała Zosia, a w słuchawce zapadła głucha cisza, więc dziewczynka kilka razy powtórzyła: — Halo... halo…? — ale bez żadnej odpowiedzi, a osoba z drugiej strony po chwili odłożyła słuchawkę.

Zauważyła zdjęcie leżące na podłodze, tuż obok biurka taty. Przedstawiało ładną, pełną radości twarz kobiety. Spojrzenie tych pięknych i czułych oczu nie dawało jej spokoju. „Kto to może być?” — zastanawiała się, odkładając zdjęcie na biurko. „Nigdy nie widziałam tej pani. Kim ona jest dla mojego taty?” — myślała.

Instynktownie czuła, że nie jest to osoba przewrotna i powierzchowna, jakich wiele zdarzało się jej ojcu spotykać. Był on bowiem przystojnym mężczyzną i zajmował poważne stanowisko cenionego w Paryżu adwokata. Jeszcze raz Zosia wzięła do ręki zdjęcie. Spoglądała z niego kobieta, do której mogła mieć zaufanie. Zosia postanowiła wypytać o nią tatę. „Tym razem nie dam się zbyć, musi mi powiedzieć trochę więcej o swoich sprawach, które przecież dotyczą także i mnie. W końcu jestem jego córką”.

Marco Benetto tego dnia miał dużo pracy w swojej kancelarii, lecz w gruncie rzeczy myślami błądził zupełnie gdzie indziej. Z natury był człowiekiem pogodnym. Wychowany według dobrych zasad moralnych, kierował się w swojej trudnej czasami do pogodzenia z moralnością pracy resztkami etyki związanej ze swoim zawodem. Marco pracował i żył w Paryżu, lecz jego rodzina wywodziła się z Włoch, pochodziła z rodziny patrycjuszy rzymskich, których druga wojna światowa porozrzucała po różnych zakątkach świata. Oczywiście, niektórzy członkowie licznej rodziny pozostali we Włoszech. O swojej dzikiej, rozrywanej pasjami młodości myślał rzadko, bowiem rany były zbyt świeże i rozpamiętywanie sprawiało jeszcze więcej bólu. Los okazał się dla niego litościwy, zostawiając mu córkę, Zosię. Przez te dziesięć lat starał się być dla niej jak najlepszym ojcem. Wiedział doskonale, że brakowało jej matki. Toteż bardziej smucił się nad losem tego dziecka niż nad swoim. A przecież i jemu było ciężko żyć samotnie z dziewczynką u boku tak bardzo potrzebującą matczynej opieki. Przyjaciele, widząc ten stan rzeczy, chcieli, ażeby spotkał kogoś, z kim mógłby dzielić swoje smutki i radości; po prostu chcieli, żeby się ożenił, więc wynajdywali różne panie i namawiali go na spotkania z nimi, ale bez skutku; jakoś żadna nie chwyciła Marco za serce. Oczywiście były one jak najbardziej sympatyczne i pociągające, lecz żadna nie zdołała wzbudzić w nim uczucia miłości. Coś w sercu Marco pękło wiele lat temu, a rana nie mogła się zasklepić.

Teraz zaś od paru już dni Marco cieszył się, że wyjedzie wkrótce do Włoch, do kraju, w którym się urodził i skąd wywodziła się cała jego rodzina. Wiedział też, że podróż ta sprawi radość Zosi, która pozna lepiej swoje kuzynki oraz zazna wreszcie tego głębokiego ciepła, jakie daje duża rodzina. Zbliżało się lato i długie wakacje dzieci. A może też i dla niego wszystko się zmieni na lepsze? Odpocznie w kręgu rodzinnym, zmieni pejzaż życiowy i może czarne myśli przestaną go już nawiedzać. A po drugie, naprawdę potrzebował odpoczynku od tego paryskiego życia na pokaz. Po prostu potrzebował wyjechać, odpocząć od swojej wyczerpującej pracy, od codziennego pośpiesznego rytmu, od tych ciągłych dojazdów pełnych korków przez paryską obwodnicę do swojej kancelarii adwokackiej — zmienić na jakiś czas codzienną rutynę.

Porządkując dokumenty ostatniej sprawy, którą zajmował się, natknął się wzrokiem na zdjęcie, które leżało na spodzie jego szuflady. Była to twarz, o której nie mógł przez tyle lat zapomnieć. Jego ręce zadrżały gorączkowo, a usta wyszeptały jakieś niezrozumiałe słowa. Czuł, jak jego serce zaczyna mocniej bić. Musiały go ogarnąć dziwne, sprzeczne uczucia, bowiem po chwili gorączkowo odsunął zdjęcie. „Zostaw mnie w spokoju” — wyszeptał.

Spis treści

Od redakcji:

Plany wyjazdu do Włoch

Oczekiwanie na przyjazd Joanny

Pytania Zosi o mamę

Przybycie do Rzymu

Wreszcie w domu Laury

Przybycie Maryli do Rzymu

Nieudany pościg za taksówką

Tak, to ja...

Powodzenia, tato!

Lecz co będzie dalej?

Pierwsze spotkanie po latach

Niespodziewany wyjazd Maryli

Powrót do Paryża

List

Głupi żart?

Jagoda Wiśniewska

Decyzja Maryli

Wreszcie zadzwoniła!

Wyjazd do Paryża

Rodzice Maryli

Złe sny Zosi

Wspólne zwiedzanie Paryża

Wyjazd do Warszawy

Co to za komedia?

Przed domem Maryli

Wyjaśnienia