Z życia kobiety chwil kilka

Barbara Niedźwiedzka

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Dorota Brzostek

dorotas113@wp.pl

Okładka: Agnieszka Barć

agnieszka.barc89@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-65227-03-4

Wydanie 1

Warszawa, 8 września 2015

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od redakcji:

Tekst dla kobiet dojrzałych. Doświadczenie zdobywane przez całe życie w każdej chwili kształtuje nas, pomaga dokonywać wyborów. Na szczęście, autorka ze swoimi rozterkami nie jest sama. Na szczęście, ma kochającego męża, który pobłażliwie i delikatnie pomaga jej w tym codziennym szamotaniu się, tych chwilach albo wręcz chwilkach, kiedy coś nie wychodzi i dopada chandra. Emocje i silne uczucie wieloletniego małżeństwa są mocno zaznaczone na kartach niniejszych migawek z życia autorki. Czyż każda kobieta nie może przytoczyć podobnych chwil ze swojego życia? Ileż razy złość i bezradność, a potem w oka mgnieniu szczęście wzięło Was, kobiety, w swoje posiadanie?

Zapach porannej kawy

Tak, ten zapach jest najważniejszy — tylko on się liczy. Pamiętam go przez cały dzień. Pozostałe — ma się rozumieć — również ważne, lecz nieco inne. Wącham wszystko: mdławe, słodkawe, ostre, różne — przyczepiły się jak rzep psiego ogona — z lekka odtrącam. Wszystko!

Najpierw wolno wyciągam z szafki filiżankę, tę w ulubionym kolorze, ze spodeczkiem, do której nie ma nikt prawa, tylko ja. Ostrożnie stawiam na kuchennym bufecie, po chwili nieco odsuwam. Z satysfakcją wsypuję — nie za dużo, nie za mało, tyle ile potrzebuję dla spokoju ducha i czułego podniebienia — czarną, zawoalowaną damę aromatu. Już tylko krok od, wydawałoby się, wiecznej szczęśliwości. Czekam cierpliwie i pokornie — rozkoszne są chwile oczekiwania — i już wiem, że przede mną wszystko, co najlepsze.

Dokładnie w tej samej chwili słyszę bulgotanie wody.

Wlewam wrzątek i z satysfakcją odstawiam czajnik. Dobrze wykonał usługę. Wpatruję się w małą filigranową filiżankę. Spod delikatnej beżowej woalki unosi się niewidoczny, aromatyczny kusiciel. Widzę, jak wiruje coraz szybciej i coraz dalej. Zapach zdaje się dochodzić do wszystkich zakamarków pomieszczenia — karuzela szczęścia. Wreszcie siadam na najbardziej czułym i niedostępnym dla innych miejscu. Ten zapach pieści moje nozdrza. Zadaję sobie pytanie… czy ktoś czuje ten zapach? Jak delikatnie pieści ciało i duszę? To prawda! Zapach porannej kawy… szczególnie porannej kawy wprowadza w nastrój błogości i uniesienia.

Ziewam.

Jeszcze jedno spojrzenie w dal — widzisz to coś? Nie widzisz? To nic.

Jeszcze jedno muśnięcie nozdrzami. Teraz wiem, że jestem panią rytuału powonienia.

Po krótkiej chwili, z filiżanką kawy w dłoni, siadam w ulubionym fotelu. Tajemniczy uśmiech na twarzy, obok szczęśliwy pies merdający ogonem. Dostojny aromat zaprasza do tańca.

— Pani pozwoli?

— Który to już raz?

Nowy wspaniały ciuch

Nowy — to znaczy mieć coś, czego się jeszcze nie ma. Nieważne, czy kupujesz w sklepie, na targu czy w lumpeksie. Nowy i już!

Zanim jednak dokonasz zakupów, mizdrzysz się przed lustrem. Nakładasz puder, wydłużasz rzęsy maskarą (my, kobiety, to uwielbiamy) i wychodzisz.

Wypatrujesz na ulicy elegantki, oglądasz wystawy sklepowe. Nagle coś przyciąga twoją uwagę. „To jest to!” — szepczesz do siebie.

Wpada w oko i już. Tylko to się liczy. Piękna garsonka z francuskim cięciem w kolorze błękitu, sukienka malinowa, bluzeczki — każda inna. Chciałoby się mieć je wszystkie. Jednak finanse...

Poziom adrenaliny rośnie. Wchodzę do sklepu.

— W czym mogę pomóc? — pyta uprzejmie ekspedientka.

— Sama nie wiem!

Zastanawiam się chwilę. Potem wieszak po wieszaku zdejmuję ciuchy, sprawdzam jakość tkaniny — mądra mina do złej gry.

— Proszę mi pokazać tę… i… tę.

Pani ekspedientka zdejmuje garsonkę błękitną, po chwili sukienkę malinową.

— A może tę beżową sukienkę? — zachwala. — Najnowszy fason, z nowej kolekcji. Z całą pewnością będzie pasowała. Jakby specjalnie szyta na panią.

Kręcę nosem, wykonuję ruchy nieadekwatne do bodźca.

Ekspedientka bacznie mnie obserwuje. Po chwili kolejno zdejmuje z wieszaków nowe, inne fatałaszki. To sukienkę, to garsonkę, to bluzeczkę.

Stać ją jeszcze na wspaniały uśmiech.

— Proszę przymierzyć — zachęca, jak może.

Za kotarą szamotanina. Zasłonka dygocze ze strachu przed zerwaniem. Po chwili świst suwaka i chwila ciszy. Sekundy niepewności trwają całą wieczność. Wychodzę.

— Dziękuję, źle się czuję w tej sukience! Proszę mi pokazać tę apaszkę.

— Jasna cholera! — syknęła.

— Czy pani coś mówiła? — pytam.

— Ależ skąd! — cedzi przez zęby ekspedientka. — Zapakować?

— Hm… Sama nie wiem...

Po kilku sekundach przewiązuję apaszkę wokół szyi i płacę rachunek, w sam raz na swoją kieszeń.

— Do widzenia — mówię uprzejmie.

Tak oto nabywam nowy ciuch, a właściwie rzecz — apaszkę za… złotych. Wspaniałe uczucie dobrze spełnionego dnia i psychicznego komfortu. Czuję się wspaniale. A ekspedientka?

Lepiej nie mówić. Zresztą…

Zabawa na sto dwa

Rzecz działa się niedawno. W drodze do pięknego zakątka naszego kraju. Do Bieszczad. Weszłam do autobusu. Większość osób w średnim wieku siedziała, kręcąc się na fotelach. Kilka kobiet dość głośno ponaglało kierowcę do ruszenia w nieznany zakątek Polski. Bo tak naprawdę tylko wyjazd kłębił się w ich umysłach. Tak mi się zdaje.

Spojrzałam na starszą kobietę siedzącą przy oknie.

— Czy wolne? — spytałam onieśmielona.

Kobieta zaprzeczyła ruchem głowy.

— Ojej! Zajęte! A to?

— Nie, proszę pani... Zajęte.

Przeszłam autobus wzdłuż i... Nic! Zajęte!

— Gdzie jest wolne miejsce?! — spytałam donośnym głosem.

Spojrzeli po sobie.

„Do licha! — pomyślałam — wszystkie zajęte? To niemożliwe! A jednak...”

Dziwnie podekscytowana stanęłam z wielka torbą podróżną pośrodku autobusu i uśmiechnęłam się do wszystkich uczestników wycieczki. Nagle powiedziałam:

— To wszystko jest super!

I cmoknęłam.

Nie miałam nic więcej do powiedzenia, poza tym uśmiechem.

Skupiłam się nad pytaniem, czy aby różnorodność zachowań nie jest sednem sprawy i czy ludzkie słabości nie naruszają jakiejś równowagi.

Wtem pani Ula wstała z miejsca — siedziała tuż obok kierowcy i dziwnie podniesionym głosem, czerwona z podniecenia dowodziła, że taka sytuacja jest niemożliwa, a potem powiedziała, że miejsc w autobusie jest tyle, ile trzeba, i że dla wszystkich musi wystarczyć. Na koniec dodała:

— Cholera! Jest tyle osób, ile miejsc w autobusie — pokazując uśmiech numer sześć, że tak powiem, czyli od ucha do ucha.

Zmieszałam się. Prawdę mówiąc, potrafię patrzeć... Nawet liczyć! Miałam, jak na ironię, dobrą matematyczkę w szkole (w podstawówce i w średniaku, nawet wykłady na uniwerku z matematyki były na tyle ciekawe, że zgromadziłam trochę wiedzy z zakresu arytmetyki, nie mówiąc już o rachunku prawdopodobieństwa).

Obejrzałam się dookoła.

— Jak z tym miejscem? — spytałam ponownie... w pokorze rzecz jasna.

Cisza.

Nic!

Groch o ścianę.

Mój wzrok utkwił w siedzącej po prawej stronie przy oknie kobiecie. Podeszłam bliżej.

— Czy tu jest wolne, obok pani?

— Wolne — odpowiedziała spokojnym głosem. — Miała siedzieć pani Ania, ale poszła tam, do przodu, usiąść.

Patrzyła na mnie, jakby miała wyrzuty sumienia, bo przecież jeszcze przed chwilą stanowczo zaprzeczyła, że to oto miejsce jest zajęte!

„Jak niewiele trzeba do szczęścia” — pomyślałam i uśmiechnęłam się do starszej pani najpiękniej, jak tylko mogłam.

Najwyraźniej samo słowo: „WOLNE” wywołało we mnie ogromną radość. Usiadłam i rozejrzałam się wokół. Wtedy coś mnie podkusiło, żeby powiedzieć:

— Chwała Bogu za wolne miejsce w autobusie!

I podniosłam ręce.

Śmiech rozległ się wokoło. Starsza pani uśmiechnęła się do mnie, ale nieznacznie. Taki sobie uśmiech z wielką niewiadomą… Troszkę z głupiego, troszkę z mądrego.

— A teraz jedziemy w świat — powiedziałam donośnym głosem.

Kiedy starsza pani tłumaczyła się z popełnionej gafy, udałam, że to nieistotne, nieważne. Kobieta zgarbiła się, zmarszczyła czoło i pochyliła głowę. Kąciki ust poszły ku dołowi. Aż wzięła głęboki oddech z tego ciężaru.

Spis treści

Od redakcji:

Zapach porannej kawy

Nowy wspaniały ciuch

Zabawa na sto dwa

O butelce koniaku i śmiechu na zabój

A od bajek wara!

Marzenie

Kryśka

Komplement

Pierwsze koty za płoty

Ja to wiem

Co się pani stało?

Jak pani Pola pilnowała wianuszka córci

Oj tam, oj tam!

I kto to zrobił

Frycek

Co to kogo obchodzi?