Waldemar Lejdward

Równy gość

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Piękna 24/26A

00-549 Warszawa

Korekta: Dominika Dycha

jezykowapomoc@gmail.com

Okładka: Katarzyna Jackiewicz

na podstawie projektu Waldemara Lejdwarda

okovabi@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

Skład do druku: Katarzyna Krzan

kasia@a3m.pl

ISBN: 978-83-65227-45-4

Wydanie 1

Warszawa, 16 listopad 2016

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od redakcji:

Mateusz pewnego dnia odkrywa, że rozwija się w nim nieuleczalna choroba — stwardnienie rozsiane. Diagnoza brzmiała jak wyrok. Na szczęście miał pracę w zakładzie introligatorskim. Na szczęście, bo właśnie tam pewnego dnia trafił młody fotograf, przygotowujący się do swojego wernisażu. Do prezentacji swoich prac potrzebował fachowo wykonanych passe partout. Mateusz świetnie się wywiązał z tego zlecenia. Został zaproszony na wystawę. Tam poznał nowych przyjaciół.

Historia, jakich wiele, jak mogłoby się wydawać, ale autor posiada wiedzę techniczną z zakresu fotografii i z dużym profesjonalizmem opowiada o sprzęcie i technikach wykonywanych zdjęć oraz wywoływaniu klisz i odbitek. Świetnie też opisuje prace malarskie i wrażenia z obejrzanych przez bohaterów filmów krótkometrażowych, których minifestiwal był zorganizowany przez dom kultury w ich mieście.

A rzecz cała dzieje się kiedyś, w przeszłości, w czasach, gdy jeszcze nie było komputerów i komórek, a fotograficy pracowali jedynie na aparatach fotograficznych ze światłoczułą kliszą wewnątrz.

Ciekawe przeżycie dla osób, które te czasy pamiętają, ale i dla tych, którzy nie wyobrażają sobie życia bez wszechobecnej, otaczającej nas miniaturyzacji i komputeryzacji.

PROLOG

Zaczęło się od mrowienia w mięśniach przedramienia i bólach w kościach. Zlekceważył pierwsze oznaki choroby. Ale po pewnym czasie bóle w kościach odezwały się ponownie. Wybrał się więc do lekarza, żeby dowiedzieć się czegoś więcej o zaistniałych objawach. Doktor nie widział w tym żadnego zagrożenia i napisał pacjentowi jedynie magnez. Pierwiastek magnezu jest substancją niezwykle życiodajną, potrzebną organizmowi. Brak magnezu opóźnia produkcję białek, co utrudnia odnowę organizmu. Magnez jest potrzebny także układowi nerwowemu, by ciało nie było zbyt podatne na wszelkiego rodzaju bodźce. Wykupił więc zapisaną receptę i zaczął regularnie zażywać ten ważny minerał.

Lecz zaaplikowany środek nie pomógł. Po pewnym czasie, ból w stawach i swędzenie oraz pieczenie skóry znów zaczęły mu dokuczać. Po raz kolejny więc udał się do lekarza. Tym razem doktor skierował nieszczęśnika na badanie krwi. Zalecił wykonanie posiewu tkanki łącznej. Morfologię krwi wykonuje się, gdy zachodzi podejrzenie obecności w krwiobiegu bakterii lub groźnych wirusów. Analiza obejmuje także wzrost leukocytów, które są odpowiedzialne za utrzymanie odporności organizmu. Zbyt duża liczba krwinek białych świadczy o różnego rodzaju chorobach neurologicznych. Diagnoza lekarska była prosta — schorzeniem, które dotknęło cierpiącego, było stwardnienie rozsiane. Ponieważ wtedy odpowiednim lekarstwem na chorobę był baklofen, doktor zalecił przyjmowanie niewielkiej ilości leku, które posiadało działanie uspokajające, przeciwbólowe i rozluźniające mięśnie organizmu, jednak jego spożywanie nie usuwało przyczyny schorzenia.

Czym jest stwardnienie rozsiane? Pytanie przemożnie nurtowało Mateusza Korna. Nigdy nie słyszał o podobnej chorobie. Czy jest groźna, czy też przejściowa? Utrudnia życia, czy nie przeszkadza w normalnym funkcjonowaniu człowieka? I najważniejsze, czy nie prowadzi do zbyt wczesnej śmierci? Miał dopiero dwadzieścia pięć lat i całe życie przed sobą. Począł szukać źródeł informacji w różnych artykułach, publikacjach i książkach. Wiedza, którą gromadził, budziła coraz większą grozę.

Stwardnienie rozsiane jest dolegliwością w obrębie układu nerwowego. System nerwowy zbudowany jest z komórek, które są odpowiedzialne za czynne kierowanie organizmem. Komórka, czyli neuron posiada wypustki; jedne z odnóg przenoszą stosowne sygnały elektryczne do mózgu, drugie zaś przekazują bodźce dalej. Wszystkie włókna nerwowe są otoczone specjalnymi osłonkami, które pełnią rolę izolatorów. Jeżeli dojdzie do uszkodzenia otoczek, wtedy następuje poważne utrudnienie w przekazywaniu impulsów. Mamy do czynienia ze stanem chorobowym. Sygnały, które przemierzają system, są zniekształcone i powodują niewłaściwą reakcję organizmu. Występują różnego rodzaju dolegliwości, w postaci skurczów mięśni, wszelkiego typu bólów, zaburzenia w widzeniu, przemęczenia oraz depresji.

Mateusz im więcej czytał, tym obraz schorzenia stawał się coraz czarniejszy. W wyniku rozwoju choroby chory traci zdolność poruszania się — jest zdany na wózek inwalidzki. Nie jest w stanie wykonywać najprostszych czynności życiowych. Uzależniony zostaje od czyjeś pomocy, dobrych chęci czy zwykłej łaski. Na dodatek, delikwenta imają się inne choroby, jak na przykład osteoporoza, czyli łamliwość kości z braku wapnia w tkance kostnej lub miażdżyca, blokująca dopływ krwi do mózgu i powodująca udar centralnej części układu nerwowego bądź zawał serca, który przyczynia się do martwicy mięśnia głównego narządu krwionośnego. Wszystkie niedomagania prowadzą do jednego skutku — przedwczesnej śmierci, przed którą nie ma ucieczki.

Powoli Mateusza zaczęło ogarniać przygnębienie psychiczne. Stał się apatyczny. Wiele wydarzeń i spraw, które niegdyś młodego człowieka bawiły, przestały cieszyć. Często miewał napady lęku. Wyobraźnia podsuwała różne nieprzyjemne rozwiązania prostych scenariuszy życiowych. Udzielało mu się coraz większe zniechęcenie. Brakowało nowych pomysłów i idei na przyszłość. Jakby życie kończyło się, zanim tak naprawdę się zaczęło. Tracił poczucie wartości. Stopniowo nasuwały się też myśli samobójcze.

Ale żywot Mateusza nie dobiegał końca. Czysty przypadek sprawił, że potoczyło się zupełnie innym torem. Nabrało nowego znaczenia.

ROZDZIAŁ I

Mateusz był zatrudniony w warsztacie introligatorskim. Pracował jako pomocnik mistrza zawodu. Praca, którą wykonywał nie była ani trudna, ani ciężka. Zakład zajmował się głównie naprawą książek i woluminów, ale wykonywał też oprawy publikacji różnego typu, sporządzał albumy fotograficzne i klasery fotograficzne, a nawet wytwarzał wszelkiego rodzaju opakowania okolicznościowe.

Zajęcie Mateusza polegało początkowo na prostych pracach introligatorskich, takich jak bigowanie czy falcowanie arkuszy papieru. Bigowanie ograniczało się do wykonywania rowków na papierze w celu składania wydruków, natomiast falcowanie odnosiło się do załamywania różnych materiałów papierniczych, by uzyskać stosowny format produktu. Później zajął się sztancowaniem wyrobów zakładu. Sztancowanie polegało na wykrawaniu w kartonie czy tekturze rozmaitych, nieszablonowych kształtów i uzyskiwanie odpowiednich wymiarowych opakowań do produkowanych przez rzemiosło towarów. Właśnie sztancowanie przypadło młodemu pracownikowi do gustu, ponieważ praca ta sprowadzała się do tworzenia form z jednej strony użytecznych, a z drugiej przestrzennych, mających charakter estetyczny i dekoracyjny.

Pewnego razu do warsztatu zawitał pewien niezwykły gość. Przedstawił się. Nazywał się Jarosław Rygiel. Gość złożył zamówienie na nietypową pracę. Zamówił szesnaście kartonowych passe partout do obrazów fotograficznych, których był autorem. Klient nie miał zbyt wysokich wymagań. Wybrał jedynie gatunek tektury i podał dokładne wymiary zewnętrznych obramowań i okien wewnętrznych do eksponowania dzieł. W trakcie rozmowy z Mateuszem powiedział, że szykuje wystawę wykonanych prac. Wyjaśnił pracownikowi warsztatu, że ubiega się o przyjęcie do Związku Polskich Artystów Fotografików. Zamierzenia fotografika zainteresowały Mateusza. Zauważył, że obaj są niemal rówieśnikami, zapytał się więc przybysza, czy prace autora będą dostępne dla osób postronnych i czy będzie można dzieła obejrzeć? Zleceniodawca odparł, że fotografie będą udostępnione widzom do oglądania w Klubie Międzynarodowym Prasy i Książki i podał termin ekspozycji. Mateusz obiecał, że zamówienie zostanie wykonane na czas i postara się, by wymagane oprawy zostały starannie przygotowane.

W wyznaczonym terminie, w zakładzie pojawił się fotograf i poprosił o wydanie zamówienia. Mateusz przyniósł komplet obramowań i zaprezentował wykonaną pracę. Passe partout prezentowały się doskonale. Ramy były wykonane z kredowo białego kartonu i przycięte dokładnie według życzenia klienta. Fotograf przejrzał wszystkie obramowania i wyraził zadowolenie z przygotowanych opraw. Zapłacił za wykonaną usługę i włożył passe partout do specjalnej tekturowej teczki. Wychodząc, jeszcze raz przypomniał o terminie mającej się odbyć wystawy i zaprosił Mateusza do złożenia wizyty w KMPiK-u. Mateusz obiecał, że na pewno przybędzie do Klubu, żeby podziwiać prace autora. Uważał bowiem, że w pewnym stopniu przyczynił się do publicznej prezentacji dzieł fotografika.