Mali przyjaciele z lasu i podwórka

Barbara Niedźwiedzka

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Okładka: Agnieszka Barć

agnieszka.barc89@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-71-6

Wydanie 1.

Warszawa, 19 grudnia 2014

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od redakcji:

Zbiorek miniopowiadań i wierszyków dla przedszkolaków. Głównym tematem są zwierzęta i dziwna więź dzieci ze zwierzątkami, zwłaszcza tymi małymi, z miękkimi futerkami, ale nie tylko. Okazuje się, że gdy się dorośnie, nie słyszymy tego, co może usłyszeć małe dziecinne uszko, gdy wkroczy na podwórko pełne gęgających, kwaczących, piejących i gulgających ptaków na wiejskim podwórku. Dzieci potrafią też rozmawiać z małą białą owieczką albo z leśnym przyjacielem, szarym zajączkiem, a wielki bernardyn sprawuje opiekę nad całą grupą przedszkolną, pilnując ich i bawiąc się razem w śniegu. Nigdy żadne przygody nie są nudne, a do zabawy włączają się też drzewa, leśne zwierzęta i dziwne bajkowe stwory, jak krasnoludki. Będąc przedszkolakiem można zostać bohaterem, ale te przyznać się do błędu objadania słodyczami.

Każdemu z przedszkolaków na pewno zdarzyło się coś ciekawego i chętnie posłucha, jakie przygody spotkały Jurka, Antosia, Szymonka, czy Tobiasza w ten magiczny czas każdego z nas, gdy bajeczny świat przeplata się jeszcze z rzeczywistością.

Spacer po wiejskim podwórku

Tobiasz z niecierpliwością czekał na ciepły, słoneczny dzień. Marzył o spacerach na łące i o spotkaniu z mieszkańcami podwórka. Do Anulki przyjechał z miasta, gdzie nigdy nie spotkał zwierząt z zagrody wiejskiej. Miał tam przyjaciół: Pawełka i Michałka. Żadnych innych dzieci nie znał.

Do dziewczynki przywieźli Tobiasza latem. Chłopiec wyszedł z samochodu ubrany w niebieskie spodnie i czerwoną koszulę w białą kratkę. Pod pachą trzymał kartonowe, kolorowe pudełko. Chłopiec zatrzymał się na chwilę. Po podwórku biegały różne ptaki i zwierzęta. Jedne gdakały, gulgały, inne chrumkały. Straszny hałas był w zagrodzie. Zdziwił się na widok zwierząt. Nigdy dotąd nie widział czegoś równie ciekawego. Znał je tylko z opowiadań mamy i różnych obrazków z książek dla dzieci. Dziewczynka spojrzała na zdziwionego Tobiasza.

— Tobiaszu, wkrótce poznasz wszystkich mieszkańców zagrody — oznajmiła Anulka.

W niedługim czasie przyszli kuzyni dziewczynki — Błażej i Irek.

— Tobiaszu! — zwrócił się do chłopca Błażej. — Pójdziemy na spacer.

— Tak, tak! Zwiedzisz zagrodę wiejską — przytaknął Irek.

Cała czwórka dzieci, czyli Anulka, Tobiasz i Błażej z Irkiem poszli najpierw do kurnika. Kurnik był najbliżej domu. Tak, więc mama dziewczynki, gdy tylko usłyszała gdakanie kur, wiedziała, że jajka można już zabrać z gniazd, bo kurki je dopiero, co zniosły.

— To jest kurka Kwoczka, a to jej mąż kogut — powiedział ze znawstwem Błażej. — Kogut jest, że tak powiem… Dyrektorem podwórka. To rozsądny organizator.

— Ko, ko, ko witamy pięknie! To prawda! Mój mąż zna swoje obowiązki i nikt nie może mu nic złego zarzucić. Codziennie wstaje bardzo wcześnie, zaczyna próbę głosu i przybiera pozy do porannego „kukuryku” — zagdakała z wysokiej nuty kurka najgłośniej, jak tylko mogła, poprawiając przy tym swoją kolorową sukienkę.

— Kukuryku, kukuryku! A to, kto? — zapiał czupurny kogut.

Chłopiec. jakby zrozumiał, o czym rozprawiały ptaki i szybciutko im odpowiedział:

— Mam na imię Tobiasz. — przedstawił się bardzo elegancko.

— Moja droga żono, daj mu jajko, niech skosztuje — powiedział kogutek.

Nagle zza płotu wyszła kaczka z kaczorem. Obok nich człapały cztery kaczątka. Kaczka była troskliwą mamusią. Bardzo kochała swoje dzieci. Dbała o ich bezpieczeństwo.

— Witamy, witamy dostojnego gościa kwa, kwa, kwa — zakwakała z radości na widok chłopca kaczka. Tak naprawdę pierwszy raz widziała go na wiejskim podwórku. A przecież było tyle do zobaczenia.

Wtem zagadnął kaczor.

— Co słychać chłopaki, kwa, kwa, kwa! — zatrzepotał białymi jak śnieg skrzydłami — Mam dla was jajo kacze. Życzę smacznego. Ono jest trochę inne niż kurze jajo, ociupinkę większe kwa, kwa, kwa!

— Dzieci! Kwa, kwa, kwa, chodźcie do mamusi prędziutko! Jeden, dwa, trzy, cztery.

— Nie denerwuj się moja droga i przestań ciągle je liczyć — zakwakał kaczor.

— No zobacz, co narobiłeś! Pomyliłam się i muszę zacząć liczyć od nowa. Chodźcie do mamusi. Mamusia was ogrzeje, przytuli, ulula…

— A ja wam moje dzieciaczki… zaśpiewam … Aa… aa… jajka trzy — zafałszował kaczor.

— Już ty lepiej nie śpiewaj — odpowiedziała mu żona. — Lepiej policz, czy przypadkiem żadnego nie brakuje.

Tobiasz z Anulką i Błażej z Irkiem uśmiechnęli się do siebie i poszli dalej. Błażej trzymał jajo kurze, Irek zaś, jajo kacze.

— Gę, gę, gę może panom w czymś pomóc? — zapytała roztropna gęś.

Chłopcy przystanęli na chwilę. Chcieli z bliska pokazać koledze z miasta śnieżnobiałą gęś, gdy tymczasem Tobiasz oczy z wrażenia wybałuszył:

— Jaki piękny łabędź — zachwycił się — Skąd się wziął w zagrodzie łabędź?

Wszyscy zaczęli się śmiać. Natychmiast wyjaśnili Tobiaszowi, że ten duży biały ptak, który jest tak podobny do łabędzia, naprawdę mieszka w zagrodzie wiejskiej i jest domową gęsią.

— Mężu mój, kiedy wreszcie pójdziemy na spacer! Dzieci się niecierpliwią — powiedziała do męża gęsiora pani gęś.

— Nie bądź natrętna! Proszę wybaczyć mojej żonie! — odpowiedział stanowczo gąsior. — Moja droga żonusiu, proszę o jajo dla gości.

— Tak, oczywiście! Bardzo proszę i życzę smacznego — odpowiedziała śnieżnobiała dama.

Tobiasz zabrał z gniazda gęsie jajo. Było o wiele większe od pozostałych. Delikatnie włożył do pudełka i pomaszerował z Anulką dalej. Obok nich szli Błażej z Irkiem. Obaj trzymali w dłoniach jaja kurze i kacze.

— Gul, gul, gul, gul, gul… Kto idzie i czego chce? — zagulgotał naburmuszony indor.

— Kukuryku! Kukuryku! Panie indyku kochany, mamy gości!— ucieszył się dumny kogut. — Trochę szacunku proszę! Zachowuje się pan jak gbur. Co dzieci o nas pomyślą!

— Co to za wrzaski! Że też niektórzy nie mają za grosz poczucia czasu gul, gul, gul. Mój drogi mężu, ucisz proszę tego koguta. W głowie się mu przewróciło! Rano pieje, w południe pieje i popołudniu pieje!!! Nie mogę dłużej tego znieść!

— Przesadzasz moja droga gul, gul, gul. Witamy, witamy drogie dzieci w zagrodzie. Nie przejmujcie się moją żoną, ona tak zawsze! Zresztą, sami się przekonacie. Moja żonusiu, poproszę o jajo dla dzieci. Będą miały wspaniałe śniadanie.

Wzięła Anulka jajo indycze, włożyła do kieszonki fartuszka, podziękowała i poszła z Tobiaszem dalej zwiedzać wiejskie podwórko. Obok nich szli: Błażej i Irek, również z jajkami.

— A to, kto? — zapytał Tobiasz.

— To jest pani Perliczka — powiedział Irek. — Taka dziwaczka... No, bo jak inaczej powiedzieć o kimś, kto mieszka na drzewie?

— Moi kochani — powiedziała pani perliczka. — No, cóż mam z piętra piękny widok. Wszystko widzę i doskonale słyszę. Z tej wysokości mam wszystkich na oku.

— Też coś! Co ja mam z tymi ptakami! Gul, gul, gul! — powiedział pan indyk. — Moja droga perliczko, poproszę o jajko dla dzieci.

— A fe! Panie indyku! Co też pan, ja mam dać jajko? Nigdy!

Nagle powoli, wszedł na podwórko pan Paw. Poprawił swoje piękne pióra, podniósł łeb do góry i rzekł:

— O, co tyle hałasu! Za grosz dobrego wychowania! Ten hałas może zaszkodzić mojej urodzie. Proszę o ciszę!

— Panie pawiu! Pan się strzeż! Pan się strzeż! — ostrzegła go perliczka.

Perliczka podbiegła do pawia i chwyciła dziobem jego piórko.

— Proszę nie dotykać! Proszę nie dotykać! Zniszczy pani moje piękne pióra! — powiedział zdenerwowany pan paw.

— Też mi elegant z podwórka! — oburzyła się perliczka.

Przysłuchiwały się kłótni dzieci — przedszkolaczki.

— Moi kochani! Po co te kłótnie, po co te swary głupie? Czy nie lepiej w zgodzie żyć? — powiedział Tobiasz. — Zapraszam w imieniu dzieci na poczęstunek. Będzie omlet z jarzynami, a na deser ciasteczka zbożowe.

— Gul, gul, gul!

— Kukuryku, kukuryku!

— Kwa, kwa, kwa!

— Gę, gę, gę!

— Brawo, brawo, brawo!

Uczta była wspaniała! Wszyscy jedli, pili i świetnie się bawili. Tylko pan paw i pani perliczka usiedli na drzewie i kłócili się o to, kto ma lepszy widok na wiejskie podwórko.

Późnym wieczorem ucichło w zagrodzie wiejskiej. Zwierzęta poszły spać i dzieci poszły spać. Tobiasz wtulił się w miękkie posłanie.

— Uf! Ale cisza i spokój. Muszę omijać z daleka te rozwrzeszczane ptaki. Mam nadzieję, że inne zwierzęta nie są aż tak rozgadane i rozgęgane! — szepnął do siebie Tobiasz. — mimo wszystko na wsi jest pięknie. Tyle tu wszędzie kolorów i zapachów, tyle rzeczy do obejrzenia.

Za oknem, hen wysoko na niebie, księżyc rozświetlił wiejskie podwórko i ogród. Przez uchylone okno zapachniało maciejką i soczystą trawą. Rodzice mieli rację — wieś to coś bardzo pięknego. Aaa! Dobranoc!... Do jutra!

Spis treści

Od redakcji:

Spacer po wiejskim podwórku

O zwariowanym jaju

Kaczka i deszcz

Ażurka

Tuż, tuż…

W marcu jak w garncu

Antoś

YOLA

O małej damie

Gaśnie życie

Skrętuś

Zajączki

Kogut

Na statku

Przygoda Szarej Łapki