Konflikt

Janusz Szablicki

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45, 02-103 Warszawa

Korekta: Karolina Kaźmierska

karkazmierska@wp.pl

Okładka: Katarzyna Jackiewicz

okovabi@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-65-5

Wydanie 3.

Warszawa, 27 listopada 2014

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od redakcji:

Opowiadanie science-fiction. Wraz z bohaterami krążymy wokół własnego Układu Słonecznego. Dziwne zdarzenia mają miejsce w jego obrębie. Znika statek, inni miewają omamy, widzą niespotykane dotychczas i trudne do wyjaśnienia zjawiska. Próby ich wyjaśnienia przez najtęższe umysły spełzają na niczym. Walka z nieznanym pochłania ofiary. Według autora „Konfliktu” wróg może przybierać postacie różne, znane nam z zupełnie innych ich właściwości. Coś, co wygląda jak wielka pomarańcza czy mgła otulająca sobą wszystkie napotkane osoby. Nikt nie jest w stanie oprzeć się jej niszczącej sile.

W skład proponowanego niniejszym zbioru wchodzi sześć opowiadań fantastyczno-naukowych wydanych po raz pierwszy w 1978 roku przez I. W. Nasza Księgarnia w ramach popularnej serii „Stało się jutro”. Obecna wersja została poddana przez autora autokorekcji. W opowiadaniu „Nowa Teoria Nieskończoności” autor proponuje oryginalną alternatywę istoty kosmosu, według której my, Ziemianie, mielibyśmy stanowić jedynie jedno z licznych ogniw pomiędzy jego największymi i najmniejszymi elementami.

Akcje pozostałych pięciu opowiadań rozgrywają się w głębokim kosmosie. Dochodzi w nich do zetknięcia się przedstawicieli Ziemian z najrozmaitszymi formami Obcych, co jednak zazwyczaj nie dostarcza reprezentantom naszego gatunku nadmiernej satysfakcji

ŚLEDZTWO

Nim dałem nura w wytyczony radiolatarniami obręb Układu, przeszedłem z szybkości międzygwiezdnej na przyplanetarną. Była to operacja na wskroś banalna, nieomal sztubacka. Tym jednak razem, pewnie przez nieuwagę prawdopodobnie wypływającą właśnie z rutyny, musiałem uczynić to ociupinkę nazbyt gwałtownie, w iluminatorze łysnęła bowiem rdzawa poświata, a generatory kompensacyjne zabuczały gniewnie, zaciekle, niczym rój trzmieli podniesiony nieopatrznym gestem z ukwieconej łąki.

Raźno, zupełnie jakbym chciał zatrzeć w swym umyśle to maleńkie niedopatrzenie, zakrzątnąłem się koło instrumentów. Rychło wyszło na jaw, że jest nieodzowna drobna korekta trajektorii. Sprawnie skorygowałem to, co trzeba i wkrótce znalazłem się na orbicie zejściowej. Wywoławszy kosmoport, przekazałem swoje podstawowe dane i zadeklarowałem gotowość do lądowania. Na zgodę nie musiałem czekać nazbyt długo: po jakichś pięciu minutach poinformowano mnie uprzejmie, że już został przygotowany na moje przyjęcie siłowy komin. Podziękowałem krótkim chrząknięciem i wyłączyłem radio, skupiając całą uwagę na dwudziestostopniowej skali polometru. Kiedy tylko strzelisty grocik pełznącej niespiesznie wskazówki musnął cyferkę sześć, klepnąłem energicznie po guziczku zawiadującym blokiem siłowym, likwidując w ten sposób zbędny już teraz ciąg zerowy.

W iluminatorze wolno przesunął się gwiezdny pył, potem czerń poczęła się przemieniać w błękit. W pewnym momencie prychnęła zgniłą zielenią kontrolna lampeczka. Ni mniej, ni więcej oznaczało to, że rufa grawilotu weszła już prawidłowo w pierścień kotwowy. Odczekałem tyle, ile należało, regulaminowe paręnaście sekund, po czym zablokowałem pulpit sterowniczy, zawadiacko przerzuciłem przez ramię rzemień przygotowanego zawczasu, mocno już sfatygowanego worka z absolutnie niezbędnymi, przynajmniej wedle mego mniemania, rzeczami osobistymi i pomaszerowałem do drzwi. Znalazłszy się w śluzie pośredniej, skasowałem blokadę i uruchomiłem mechanizm przesuwu klapy.

Musiała minąć dobra chwila, nim oczy moje jako tako oswoiły się ze światem wprost pławiącym się w ciepłych, miodowozłotawych promieniach tutejszego słońca. Ograniczające szarawą taflę lądowiska budowle towarzyszące — kapitanat, hangary remontowe i aprowizacyjne, kompleksy hotelowo-restauracyjne oraz rozfalowane w łagodnych łukach przęsła generatorów pól bazowych — były pobudowane śmiało, z prawdziwym rozmachem. Widać przestrzeń, gdzie indziej niemal w dosłownym tego słowa znaczeniu na wagę złota, tutaj nie stanowiła jeszcze pierwszoplanowego problemu! Poprzez delikatną siateczkę anten lokalizacyjnych przypominających z oddali rozpiętą nie wiadomo na czym pajęczynę mgliście przeświecała panorama miasta.

W pewnym momencie od jednego z wartko toczących się w rozmaitych kierunkach strumieni różnokształtnych maszyn transportowych oddzielił się niewysoki, przysadzisty emiter. Jego operacyjna wieżyczka w miarę przybliżania się do mego grawilotu rozwierała się na podobieństwo zakwitającego pąka tulipana. Zastopował tuż przy obłym obrzeżu pierścienia kotwowego i do mojego poziomu — niczym danie na półmisku — został płynnie podany na tafli energopola biomech wystrojony w srebrzysty kostium z charakterystycznym emblematem pomocniczej służby kosmicznej na lewym ramieniu.

Jeżeli idzie o mnie, jako żywo nigdy nie miałem nic przeciwko biomechom. Wprost przeciwnie: darzyłem je nawet niekłamaną sympatią. Za takt, pracowitość i wszelkie inne zda się przyrodzone im zalety. Bo wyglądało na to, iż stworzyliśmy je z samych tylko zalet, że szczęśliwie udało nam się uniknąć tych wszystkich niekiedy doprawdy kardynalnych błędów, jakie Natura popełniła wobec nas, ludzi. Jednakowoż daleko nie wszyscy podzielali moje w tym względzie zapatrywania. Mam tutaj głównie na myśli owych starych wyjadaczy Przestrzeni, którzy niezmiennie łypali na nie kosym okiem, jakby się spodziewali po nich popełnienia lada chwila nie wiadomo jakich zbrodni. To właśnie jest głównie ich zasługą, że biomechy nadal są w pewnej mierze dyskryminowane. Bo jakżeż można inaczej określić sytuację, skoro nie dopuszcza się ich do wykonywania całego szeregu zawodów, takich jak na przykład pilot, cybkonstruktor, fantomatyk czy kosmedyk, pomimo ich niewątpliwych w tych kierunkach predyspozycji? Dla owej zapewne już nieco skostniałej w poglądach generacji biomech jak był, tak i pozostał oszałamiającą, z najwyższym tylko trudem mieszczącą się w głowie nowalijką, czymś niemal zagrażającym autorytetowi człowieka, istotą urągającą fundamentalnym prawom Natury. Dla mnie natomiast, przeciętnego reprezentanta średniego pokolenia, któremu rzesze biomechów towarzyszyły w dobrym i złym od zarania kariery w Przestrzeni, zawsze był on kimś, na kim można w pełni polegać, komu można zaufać.

— Poproszę o breloczek — powiedział miłym głosem, wyciągając ku mnie bynajmniej nienachalnie rękę.

Sięgnąłem do kieszonki; podałem mu to, o co prosił, to znaczy breloczek z identyfikacją. Strzelił weń swym zdolnym do wychwycenia niemal każdego pojedynczego atomu okiem, skinął głową, ściągając twarz w skąpym uśmiechu, i uprzejmie przesunął się nieco w bok. To było zaproszenie. Dałem krok, stając zda się na niczym. Natychmiast zaczęliśmy opadać łagodnie, z umiarkowaną prędkością, zdając się przy tym w ogóle nie wytrącać powietrza z idealnego bezruchu. Zupełnie jakbyśmy tkwili w jakimś precyzyjnie dostosowanym do naszych sylwetek pęcherzu o niewidzialnych ściankach.

Miękko wylądowawszy na wyłożonym szorstkim plastykiem pomoście obejmującym na kształt kołnierza już powoli składającą się wieżyczkę, przymierzyłem się do zeskoku, lecz biomech powstrzymał mnie krótkim, ale stanowczym gestem.

— Podwiozę cię — odpowiedział na moje odrobinę zdziwione spojrzenie. — Centrum przysłało autopter. Czeka na ciebie przy kapitanacie.

Szparko potoczyliśmy się po równej jak stół tafli kosmodromu. W połowie drogi zerknąłem do tyłu przez ramię. Mój grawilot szybko malał, jakby się wtapiał w tło. Przed kapitanatem przesiadłem się do wskazanego mi aparatu i w chwilę później znalazłem się w powietrzu. Zawsze byłem ciekaw nowych światów, więc zainteresowanie budził we mnie naturalnie i ten, w którym się obecnie znajdowałem. W dole pomykały szybko do tyłu lekkie, szczodrze przeszklone segmenty mieszkalne poprzedzielane serpentynami wewnętrznych tras komunikacyjnych, wijących się i wznoszących pod najrozmaitszymi kątami. Umiejętnie, z dużym smakiem architektonicznym wkomponowane w różowawe skalne spiętrzenia, Centrum już z daleka polśniewało pleglasem i nierdzewnymi stopami metali.

Sprawnie przycupnąwszy na samym skraju komunikacyjnej platformy, na wprost rozwartej na oścież bramy, pilot pchnął drzwiczki. Nie śpiesząc się, zgarnąłem z tylnego siedzenia swój skromniutki worek podróżny i zeskoczyłem na lekko chropowatą tutaj taflę. Co prawda nie oczekiwałem jakichś powitalnych fanfar, spodziewałem się jednakowoż, że ktoś wyjdzie mi na spotkanie. Nikogo nie było. Odczekałem chwilkę, chcąc dać szansę na nadrobienie tego zaniedbania, wreszcie machnąłem ręką i wkroczyłem do środka.

Rozkład pomieszczeń w tego typu budowlach był już od dawien dawna znormalizowany w najdrobniejszym szczególe, więc z poruszaniem się nie miałem najmniejszych kłopotów. Wezwałem windę i w chwilę później znalazłem się na właściwej kondycji. Pod stopami leciuteńko ale wyczuwalnie uginało się beżowe, gumowate tworzywo. Ledwie stanąłem w świetle drzwi Ośrodka Kompleksowego Dowodzenia, ich płyta utkana z twardego pola siłowego rozwiała się w gwałtownym, rozedrganym wirze.

Przestąpiłem niewysoki próg; w głębi pomieszczenia, plecami do fantookna, za lekko uchylonym skrzydłem którego sędziwe, rozłożyste dęby szemrały kojąco liśćmi nieustannie atakowanymi podmuchami fantowiatru, siedział dyżurny operator. Po twarzy pełgał mu odblask to zapalających się, to znów gasnących różnokolorowych, miniaturowych kontrolnych lampeczek. Odczekałem cierpliwie, póki nie skończył rozmowy z kimś na niewidocznym dla mnie, ustawionym tyłem do drzwi ekranie wifonu.

— Dzień dobry — chrząknąłem, kiedy to już nastąpiło. — Kolew z GIB-u. Bądź tak uprzejmy, zamelduj Głównemu, że już jestem.

Zmierzył mnie od stóp do głów szybkim, acz uważnym spojrzeniem.

— Tak jest — powiedział z wyraźnym respektem: widać nieczęsto dane mu dotąd było stykać się z moimi kolegami! — I odepchnąwszy się obydwiema nogami od podłogi, wykonał wraz z fotelem efektowny zwrot o pełne dziewięćdziesiąt stopni. Nim jeszcze na dobre zastopował, trafił bezbłędnie wskazującym palcem w klawisz łączności wewnętrznej.

— Tak? — odezwał się po chwili głośniczek, jak się nietrudno było domyśleć, głosem Głównego.

— Jest już tutaj inspektor.

— No to na co czekasz? — zdumiał się żartobliwie Główny, dając tym poznać, że nie jest mu obce poczucie humoru. — Proś!

Operator, sapnąwszy, zwolnił klawisz i obrzucił mnie takim wzrokiem, jakby pragnął się upewnić, czy słyszałem, co powiedział jego pryncypał. Przesłałem mu pokrzepiający uśmiech i zgrabnie zsunąłem z ramienia rzemień worka.

— Mogę to tutaj zostawić? Wezmę, jak będę wracał.

Nie czekając odpowiedzi, ulokowałem worek na fotelu.

Kiedy przestąpiłem próg, Główny akurat dźwigał się zza ogromniastego, w jakiś bliżej nieokreślony sposób trącącego staroświecczyzną biurka. Bezlitośnie wysmagane wichrami wielu planet, wiecznie brunatne czoło zdawało się być jedynie tłem dla niezliczonych bruzd, szram i zmarszczek tnących je na wszelkie możliwe do pomyślenia sposoby. Głęboko osadzone, jakby leciusieńko podświetlone miodowozłotym blaskiem tutejszego słońca oczy miały ów doskonale mi znany wyraz oczu człowieka, który w swoim niebanalnym życiu widział niejedno i potrafi z tego jakże trudnego do trafnego ocenienia kapitału uczynić właściwy użytek. Oszczędnym gestem zachęcił mnie do zajęcia miejsca w jednym ze stojących przed biurkiem foteli.

Wiedziałem, że rozmowa, która nas czeka, zajmie trochę czasu, przeto rozsiadłem się, jak można najwygodniej, wyciągając nogi daleko do przodu. Przez dłuższą chwilę mierzyliśmy się uważnym wzrokiem, jakby oceniając się nawzajem. Zapewne moja osoba w jego oczach znalazła jakieś tam uznanie, gdyż wreszcie westchnął:

— To dobrze, że już jesteś!

*

Półtorej godziny później wkroczyłem do przydzielonego mi na czas pobytu w centrum pomieszczenia. Od zastępującego jedną ze ścian fantolasu ciągnął ostry, cierpkawy zapaszek nabrzmiałego sokami igliwia wymieszany w trudnej do określenia proporcji z mdławym aromatem grzybów. Po stronie przeciwległej stał dość niski, ale za to niezwykle szeroki tapczan z kolumienką standardowego dreamteachera u wezgłowia. Przez chwilę tkwiłem na środku pokoju, wchłaniając pełną piersią powietrze, rozkoszując się przepełniającymi je odurzającymi woniami, z jakimi się już od całych zda się wieków nie stykałem, a następnie zabrałem się do rozpakowywania worka. Uporawszy się z tym jak zwykle z niejakim trudem, ściągnąłem z siebie podróżny skafander i przeszedłem do kabiny sanitarnej, gdzie zaaplikowałem sobie gorący prysznic. Widać tego mi właśnie było najbardziej potrzeba, od razu bowiem poczułem się o całe niebo raźniej! Wystroiwszy się w ważący tyle co nic domowy plastium, wyciągnąłem się jak długi na tapczanie.

Rozmowa z Głównym, zresztą zgodnie z moimi przewidywaniami, do sprawy nie wniosła niczego nowego. Z wszystkimi znanymi mu szczegółami miałem możność zapoznać się już wcześniej, u siebie w Centrali. Niespełna miesiąc temu zaginął frachtowiec pilotowany przez Hiltona. Szedł zwykłym kursem towarowym do Piątej po ładunek traxeru, ostatni sygnał lokalizacyjny wyemitował z siódmego sektora i zapis ów był wszystkim, co po nim pozostało. Następny wypadek, w tymże sektorze, wydarzył się dziesięć dni temu. Tym razem chodziło o patrolowiec prowadzony przez jednego z najwytrawniejszych pilotów Układu — Mirskiego. W działaniach powypadkowych lokalnego Centrum nie można się było doszukać nawet najdrobniejszego uchybienia regulaminowi. Postawienie na nogi całej służby nasłuchu, bezwzględne wyciszenie wszelkich własnych radioźródeł, natychmiastowe zorganizowanie ekspedycji interwencyjnych... Przeczesano wówczas z największą skrupulatnością te parę bilionów mil sześciennych próżni, lecz jedynym tego praktycznym efektem było doprowadzenie zapasów paliwa do niemal krytycznego poziomu. Równolegle wzięto na tapetę atesty każdej śrubki, każdego z osobna gwintu i zaworu zaginionych jednostek, a także psytesty, jakim poddani zostali w swoim czasie obydwaj piloci w ramach badań okresowych obowiązujących pilotów oraz wszystkich inny członków latającego personelu. Wszystko okazało się być w idealnym wprost porządku. Jednym słowem, istna sielanka; tyle tylko, że dwa pojazdy bliskiego zasięgu ni z tego, ni z owego wyparowały w Przestrzeń, przepadły jak kamień w wodę!

Dalsze dość smętne medytacje przerwał mi melodyjny świergot dzwonka. Nie śpiesząc się, wyciągnąłem rękę do deski rozdzielczej. Skasowałem pole imitujące płytę drzwiową. W progu stał przystojny, postawny mężczyzna.

— Jestem Pedersen — przedstawił się. — Przysłał mnie Główny. Powiedział, że chcesz ze mną pogadać.

Przyglądałem mu się przez chwilę w miarę dyskretnie. Rozrośnięte, iście atletyczne bary mocno kontrastowały ze szczupłymi, chłopięcymi niemal biodrami. Młoda twarz pokryta równą, głęboką opalenizną, w zestawieniu z którą jasne włosy wydawały się niemal białe. Twarz młoda, lecz tak nieruchoma, martwa prawie, jak gdyby pod gładką skórą cyrkulowała nie krew, lecz lodowata woda. Takie twarze to dla mnie nie nowina. Tyle tylko, że zwykle należały one do ludzi w sile wieku, którym dane było przeżyć wiele. Na tyle dużo, że ich nic już nie jest w stanie zadziwić ni wytrącić z równowagi.

— Proszę, siadaj — zachęciłem, nie zmieniając pozycji.

Wzruszył szerokimi ramionami; zmitygowałem się; ponownie sięgnąwszy do deski rozdzielczej, wymodelowałem odpowiednio pole. Na samym środku pokoju, niczym wyczarowany z powietrza przesiąkniętego najrozmaitszymi woniami lasu, pojawił się głęboki fotel. Dopiero wtenczas odkleił się od progu. Jego krok był lekki, sprężysty: zupełnie jak krok wyruszającego na łowy wielkiego kota!

— Zapewne domyślasz się, w jakiej sprawie wezwałem cię tutaj? — westchnąłem.

Potrząsnął głową w taki sposób, że można to było odczytać, jak komu było wygodniej; założył ręce na wysoko sklepionych piersiach; przerośnięte bicepsy napięły rękawy kombinezonu jak dwa ogromne, podłużne bochny chleba.

— Obawiam się, że nie będziesz miał ze mnie wielkiego pożytku — burknął mało zachęcająco. — Prawdę powiedziawszy, nawet się nie orientuję, na czym właściwie stanęło prowadzone przez Dowództwo dochodzenie. Widać uważano, że nam, pilotom, informacja ta w ogóle nie jest potrzebna do szczęścia!

— O ile można ci coś doradzić, to nie zamartwiaj się na zapas! — uspokoiłem go żartobliwie. — Jestem przekonany, że jakoś sobie wspólnym wysiłkiem poradzimy.

Przyjął to bez uśmiechu. Chwilę się zastanawiałem, od czego by tu zacząć. Wreszcie zadałem parę stereotypowych, na pozór niezmierzających do niczego konkretnego pytań. Długość stażu, przebieg pracy w Układzie i tym podobne bzdety. Odpowiedzi naturalnie znałem i bez niego: kiedy tylko zapoznałem się z patrogramami owych feralnych dni, z miejsca poprosiłem o pełną dokumentację dotyczącą jego osoby. Pragnąłem jedynie utkać z tych pytań coś na kształt pomostu porozumienia, zadzierzgnąć choćby cieniuteńką nitkę wzajemnego zaufania. Na nic się to jednak zdało: Pedersen jak był na początku, tak i pozostał chłodny, obojętny, daleki jakiś... Jak gdyby go cała ta sprawa ni ziębiła, ni grzała.

— Znałeś Hiltona? — zagadnąłem po chwili milczenia, z wolna acz zdecydowanie niechętnie godząc się z fiaskiem mych dotychczasowych zabiegów.

— Tak sobie — odpowiedział wykrętnie.

— To znaczy jak? — nie dałem za wygraną.

— Z widzenia — wyjaśnił z taką miną, jakby mi wyświadczał nie wiedzieć jak wielką łaskę. — On przybył tutaj zaledwie parę miesięcy temu.

— Parę miesięcy to nie tak znów mało! — zauważyłem głosem chłodnym niczym najprawdziwszy sopel lodu.

— Jak dla kogo — uśmiechnął się krzywo. — Hilton raczej... stronił od towarzystwa. A i ja nie przepadam za większymi zgromadzeniami. W rezultacie, o ile sobie przypominam, widywałem go właściwie jedynie w mesie.

— Rozumiem — chrząknąłem, tym razem przyjmując jego wyjaśnienie za dobrą monetę. — A co mógłbyś mi powiedzieć o... Mirskim?

Przymknął powieki, jak gdyby go niespodziewanie zmogła senność.

— Doskonały pilot — raczył wreszcie wymruczeć. — Zresztą, licencja pilota pierwszej klasy mówi sama za siebie!

Skinąłem głową na znak zgody. Milczałem ze dwie sekundy, potem strzeliłem:

— No a co się tam u was, wśród pilotów, właściwie o tym wszystkim mówi?

— Pozwolę sobie zauważyć, że ocena wydarzeń tego pokroju nie leży w moich kompetencjach — wycedził arogancko.

Szczerze mówiąc, miałem już serdecznie dosyć tych jego ustawicznych wyślizgiwań się od konkretnych odpowiedzi. Pomimo to jednak nadal uprzejmie się uśmiechałem. Mówiąc dokładniej, uśmiechała się tylko moja twarz. Nic trudnego, kwestia odpowiedniego treningu. Trzeba jedynie posiąść umiejętność kontrolowania odpowiednich partii mięśni.

— Święta racja! — zgodziłem się. — Od tego jest Dowództwo. A obecnie i ja. Natomiast do twoich obowiązków należy udzielanie wyczerpujących odpowiedzi na pytania. Bez względu na to, czy ci się one podobają i co o nich sądzisz. To jest obowiązek, a nie czyjeś widzimisię! Leży to w naszym wspólnym, dobrze pojmowanym interesie. Natomiast twoje osobiste interesy wymagają, abyś raczył więcej o tym nie zapominać!

Wypowiedziałem to wszystko nader spokojnie. Zaryzykowałbym nawet — dość monotonnie. Pomimo to, a może właśnie dlatego — któż to wie? Wszak każdy człowiek reaguje rozmaicie na te same bodźce! Tyrada doskonale spełniła swoje zadanie. Najprzód mocno zacisnął szczęki, patrząc chwilę prosto przed siebie, w jakiś punkt za moimi plecami, a potem z twarzy spłynęła mu nagle cała dotychczasowa hardość.

— No cóż... — sapnął niczym po długim, wyczerpującym biegu. — Może i niektórzy rzeczywiście smażą jakieś tam hipotezy. Jednak nic nie mówią. Nic, rozumiesz?! — Jak dwa rozżarzone szpikulce wbił we mnie oczy o nieco rozszerzonych źrenicach. — Osobiście myślę, że to bierze się ze strachu. Ja także... nic nie mówię.

Przez dobre dziesięć sekund bardzo pracowicie pocierałem opuszkami palców czoło.

— A co... myślisz?

Poruszył się niespokojnie; strzelił oczami tu i tam, a potem powędrował nimi w stronę fantolasu, jakby szukał ścieżki, którą mógłby ujść w zieloną gęstwinę.

— Wiesz równie dobrze jak i ja — zamamrotał ledwo słyszalnie — że tam musiało zajść... — chwilę szukał najbardziej według siebie odpowiedniego słowa, a potem zakończył na wydechu — …coś wyjątkowo paskudnego! Mniejsza o Hiltona. To był jeszcze bardzo młody pilot. I wiekiem, i stażem. W jakichś niezwykłych, nazbyt odbiegających od normy okolicznościach mógł po prostu stracić głowę i palnąć takie czy inne głupstwo. Lecz Mirski... — urwał nagle; chwilę ciężko posapywał, przebierając bezwiednie palcami po kolanach, po czym podjął ponuro: — Nawet sobie nie wyobrażasz, jak teraz czuje się człowiek tam, w Przestrzeni, sam na sam z tymi bilionami kilometrów sześciennych nie wiadomo co kryjącej w sobie pustki! Jeśli on, to przecież każdego z nas może w każdej chwili spotkać to samo. To musiało być coś, czego nawet wymyśleć nikt nie jest w stanie!

A więc w grę musiał tutaj wchodzić w gruncie rzeczy najzwyklejszy strach, a nie jego zła wola! Nie drażnić licha, bo się może w najmniej fortunnym momencie przebudzić. Swoją drogą jego opinia o Mirskim rzeczywiście musiała być przedniej marki! Pozostawiłem mu troszeczkę czasu na dojście do siebie. Potem powiedziałem:

— Tak się przypadkiem złożyło, że patrolowałeś wówczas właśnie sąsiednie sektory. Za pierwszym razem była to szóstka, za drugim natomiast ósemka. Nim odpowiesz, zastanów się dobrze. Czy przypadkiem nie zauważyłeś wówczas na swoim pokładzie bądź w Przestrzeni czegokolwiek, co by w jakikolwiek, choćby nawet tylko w najbardziej nieznaczny sposób odbiegało od przebiegu normalnej wachty?

Potrząsnął głową.

— Nie mam się co zastanawiać! — oświadczył twardo. — Myślałem o tym dostatecznie długo, chyba ze sto razy, rozpatrując każdy detal we wszelkich możliwych konfiguracjach. Wszystko było takie, jak zwykle.

Raptem uświadomiłem sobie, że z niego już nic więcej nie wycisnę. Po prostu niczego już tam nie było do wyciśnięcia!

— Taak... — westchnąłem przeciągle, dźwigając się nieco ociężale na nogi. Poszedł za moim przykładem, tyle że uczynił to o wiele bardziej sprężyście. — Kiedy twój najbliższy patrol?

— Pojutrze. Zgodnie z patrogramem.

— No to zechciej łaskawie przekazać swojemu komandorowi, by na ciebie nie liczył. Pozostaniesz w Bazie aż do odwołania. Do mojej wyłącznej dyspozycji.

Twarz mu się ścięła; ciężko przestąpił z nogi na nogę.

— Nie... rozumiem — zamamrotał autentycznie zaskoczony.

Uśmiechnąłem się wyrozumiale, po ojcowsku.

— Nic nie szkodzi — rzekłem. — Na wszystko przyjdzie czas. Na razie do widzenia.

Wykręcił na pięcie, po czym z jego lekkiego tanecznego kroku nie pozostało ni śladu. Prowadziłem go wzrokiem, póki nie odcięła go ode mnie tafla drzwi.

*

Główny dotrzymał obietnicy. Dyskietkę dostarczono mi przed szóstą. Zakrzątnąłem się zwłocznie koło Dreamteachera. Opaska czołowa okazała się nieco za obszerna, więc podregulowałem ją tak, by plastykowe podkładki przywierały jak najdokładniej do skroni. Następnie zajrzałem do podawczego magazynka. W przeznaczonych po temu gniazdkach tkwiło kilka uzbrojonych kasetek. Wyłuskałem je delikatnie kciukiem, niczym ziarna kukurydzy z kolby. Widać poprzedni lokator tego locum pasjonował się energetyką pól stosowanych, były tam bowiem między innymi takie tematy, jak na przykład „Ogólna teoria pseudokwantyki”, „Sterowanie kreatorami średniego zasięgu” i „Korelacja fantośrodowisk a efektywność pól subfalowych”. Wetknąłem w gniazdko swoją własną, przygotowaną wcześniej kasetkę, ustawiłem wyłącznik czasowy na siódmą rano i ległem na tapczanie. Ledwie poczułem na czole chłodnawy i jakby lepki ucisk, powieki zaczęły mi pracowicie sklejać sen.

O zaprogramowanym czasie zbudziłem się rześki jak niemowlę, wprost tryskający energią. Co to znaczy spokojny, zdrowy nocny wypoczynek! Drzewa z pierwszego planu fantolasu pławiły się w promieniach nisko jeszcze stojącego słońca. Gdzieś w głębi, poza rzadkimi krzewami, obsypanymi jaskrawożółtym kwieciem, skrzyła się i migotała tafla wody. Niosło się stamtąd nawoływanie dzikich kaczek. Przez chwilę serce ściskał mi żal, że to wszystko — to nic innego, jak tylko efekt doprowadzonej do perfekcji reżyserki fantomatyków. Że nie mogę rzucić w kąt nocnego plastiumu i raźno pomaszerować bosymi stopami po miękkiej niczym najbardziej puszysty dywan, soczystej, obficie spłukanej poranną rosą trawie ku chłodnej, przejrzystej wodnej toni.

Całonocna emisja DT naturalnie zrobiła swoje: mózg mój był obecnie tak nafaszerowany informacjami, że mógłbym z powodzeniem stanąć w szranki nawet z najbardziej efektywnym mnemotronem. Dokładne trajektorie wszystkich znajdujących się wówczas w Przestrzeni obiektów, rodzaj analiz, ich rezultaty, tło towarzyszące wypadkom, kto co i kiedy zeznał... Tyle tylko, że z tego ciasta nadal ani rusz nie potrafiłem wypiec odpowiedzi na zasadnicze pytanie. Dla Głównego to i lepiej. Zwrócenie się o pomoc do GIB-u znajdowało tym samym pełne usprawiedliwienie. A dla mnie? No cóż... Prawdę mówiąc, nawet nie byłem tym specjalnie rozczarowany. Wszak lecąc tutaj, nie oczekiwałem przecież niczego innego. Potwierdzało to po prostu konieczność podjęcia działania według tak zwanej w naszym żargonie formuły analogowej.

Wyciągnąłem arkusz papieru i po krótkim zastanowieniu rzuciłem nań szkic operacji. Potem połączyłem się z Dyżurnym. Okazało się, że Głównego akurat nie ma u siebie, więc poprosiłem o skontaktowanie mnie z nim, kiedy się tylko pojawi. Póki co, można było coś przekąsić. Wywoławszy mesę, wybrałem z usłużnie zaprezentowanego mi menu parę pozycji. Nie minęło nawet i pięć minut, kiedy do pokoju wkroczył biomech we wprost pachnącym świeżością, białym niczym dopiero co spadły śnieg plastiumie, poprzedzany stolikiem na kółkach zastawionym wedle mego życzenia.

Akurat wyłuskiwałem z plastykowej skorupki ugotowane na półmiękko jaja, kiedy niegłośno brzęknął wifon. Nie śpiesząc się obtarłem serwetką usta i klepnąłem po klawiszu. To był Główny. Z uwagą wysłuchał tego, co miałem do powiedzenia, chwilę pomyślał, wreszcie skinął przyzwalająco głową. Cóż mógł zresztą uczynić innego, skoro przecież nie dysponował żadną rozsądną kontrpropozycją?!

*

Już po raz trzeci przemierzaliśmy wyznaczoną trasę. Jak dotąd, absolutnie nic nie wskazywało na to, by miały się ziścić moje rachuby. Chociaż od startu minęło zaledwie marne parę dni, chwilami zdawało mi się, że za sobą położyłem wieczność całą. Tkwienie w Przestrzeni, czekanie na dobrą sprawę nie wiadomo na co — to przecież w końcu nie pełna rozmaitego autoramentu atrakcji wizyta w lunaparku!

Zerknąłem na zegarek. Dochodziła szósta. Najwyższy czas pomyśleć o czekającym nas kolejnym manewrze. Rozrolowałem patrogram, pokrywając nim dobrą połowę pulpitu. Odcinek, na który należało obecnie wejść, był najkrótszy ze wszystkich: spinka trasy patrolowej z tunelem frachtowym, w sumie — przy przeciętnej szybkości aparatów używanych w obrębie Układu — nieco ponad cztery godziny lotu. Wynotowałem parametry, wykonałem parę operacji na pokładowym komputronie, po czym włączyłem wifon. Pedersen już zdążył się zasklepić w swojej zwykłej skorupce: jego twarz znów była chłodna, obojętna. W sensie towarzyskim nie miałem z niego najmniejszego pożytku, zaś do sprawdzenia go w innej roli jak na razie nie było jeszcze okazji. Wymieniliśmy parę lakonicznych uwag na temat sytuacji na obydwu pokładach. Tyle słów, ile było absolutnie niezbędne. Ani sylaby więcej.

— Dokładnie za dziesięć minut wchodzimy na nową trajektorię — przypomniałem na zakończenie i rozłączyliśmy się.

Wykonawszy nieodzowny manewr, przeniosłem wzrok na centralny ekran. Po małej chwili wpłynął nań punkcik niewiele większy od główki szpilki. Pedersen zajął swoje stanowisko. Teraz w myśl ustalonego jeszcze przed startem harmonogramu ja miałem mieć oczy szeroko otwarte, on zaś mógł z czystym sumieniem udać się na spoczynek.

Tym razem dyżur przeszedł mi wyjątkowo szybko. Ani się obejrzałem, jak nadszedł moment przekazania pałeczki. Czas jednak uciekał, a współpracujący ze mną pilot jakoś się nie zgłaszał. Tknięty zupełnie absurdalnym podejrzeniem sprawdziłem zegarek. Chodził, rzecz oczywista, idealnie. Więc co u licha?!

Nagle ogarnęła mnie fala niepokoju. Do Pedersena można było mieć takie czy inne zastrzeżenia, lecz niesubordynacja w ogóle nie wchodziła w rachubę!

Nie wiadomo po co odczekałem jeszcze z minutę, po czym wbiłem z rozmachem palec we właściwy klawisz. Lampka kontrolna prychnęła gniewnie zielenią, ale ekran wifonu nadal pozostawał martwy, całkowicie obojętny na buszujące we mnie emocje. Powtórzyłem manipulację. Z identycznym skutkiem.

Zaczerpnąłem potężny haust powietrza. Zakręciło mi się leciusieńko w głowie. Sekundę, może dwie siedziałem jak skamieniały, podświadomie śledząc wędrujące mi po plecach ciarki. To naturalnie nie miało nic wspólnego ze strachem. Kiedy wreszcie nadchodzi długo wyczekiwane, człowieka niejednokrotnie ogarnia dziwne, niezwykle trudne do okiełznania oszołomienie.

Wreszcie jednak zdołałem wziąć się w garść. Wszak doskonale zdawałem sobie sprawę, jak ogromną wagę mają teraz szybkość i precyzja działania. Niczym wirtuoz pianina przebiegłem palcami po klawiaturze komputronu. Już po paru sekundach dysponowałem dziesiątką wariantów. Bez chwili wahania wyróżniłem ten spośród nich, który co prawda awizował przeciążenia balansujące na granicy bezpieczeństwa, ale w zamian gwarantował najszybsze dotarcie do patrolowca Pedersena. Dokładnie przytroczywszy się pasami do pneumofotela, wczytałem w mobilny mikrofon autopilota zasadnicze parametry niezbędnego manewru. Ledwie odłożyłem go do przeznaczonego po temu gniazdka, zwaliło się na mnie potworne przeciążenie.

Kiedy po jakimś czasie ocknąłem się z zamroczenia, głębokie westchnienia kompensatorów już zacichały; jeszcze przez chwilę szeroko, niczym wyrzucona na brzeg ryba, otwartymi ustami łapałem łapczywie powietrze. Naprężyłem się, chcąc skontrolować kondycję mięśni. Nogi co prawda nadal były jak z waty, lecz ręce już odzyskały spory procent swej zwykłej sprawności. Zwolniłem zamek scalający przytraczające mnie do pneumofotela pasy. Spłynęły po kombinezonie z suchym szelestem. Z pewnym trudem sięgnąłem obiema rękami do pulpitu i skorygowałem kąt operacyjny zewnętrznych czujników.

Na monitor wpełzł niespiesznie zarys obłej powierzchni. To była burta patrolowca Pedersena. Sprawdziłem dokładnie namiar i zapis radiowy. Nic nie wskazywało na to, by mój iście karkołomny manewr wzbudził tam jakiekolwiek zainteresowanie!

Mocno zacisnąwszy dłonie na poręczach, wywindowałem się do pozycji pionowej. Stopy co prawda jeszcze mrowiły, ale od biedy dawało się to jakoś przeżyć. Wciągnąłem na siebie skafander próżniowy, przytroczyłem do pleców inap, pochwyciłem pozytronowy miotacz i pokuśtykałem do śluzy. Precyzję swego manewru mogłem w pełni docenić dopiero wówczas, kiedy wysunąłem głowę na zewnątrz. Pozornie nieruchoma burta sąsiedniego obiektu tkwiła w odległości nie większej niż dwadzieścia metrów, niczym wyszlifowany do mrocznego połysku spory skalny obłam. Włączyłem latarkę. Bez pośpiechu omiotłem kilkakroć burtę snopem mlecznego światła. Nie zauważyłem niczego, co by mogło usprawiedliwiać uporczywość milczenia Pedersena. Wahałem się jeszcze przez parę sekund, potem odbiłem się dość mocno nogami od obudowy włazu, włączając w tym samym momencie inap. Odrzut jak zwykle był nieznaczny, jakby mnie ktoś pieszczotliwie klepnął po plecach. Umiejętnie sterując ramionami, popłynąłem poprzez mrok wprost ku włazowi. Droga zabrała mi nie więcej jak paręnaście sekund. Wczepiwszy palce w hak cumowniczy, skontrolowałem blokadę. Odetchnąłem z ulgą: była nienaruszona, wprost dziewicza. Sięgnąłem po emiter. Wybrałem na nim właściwy impuls. Klapa włazu znikła w jednej chwili, jak gdyby zassał ją ktoś od wewnątrz jednym łapczywym, potężnym haustem.

Podciągnąwszy się na rękach, troszkę niezdarnie wgramoliłem się do śluzy. Chwilę czujnie nasłuchiwałem. W uszach nie było niczego prócz ciszy. Starannie zamknąłem za sobą klapę i wyszedłem na korytarz. Tutaj znowu nastawiłem uszu. Nadal żadnego dźwięku, najbardziej nikłego szelestu... Powstrzymując nieświadomie oddech, ruszyłem ostrożnym, skradającym się krokiem w stronę nawigacyjnej. Z mieszanymi uczuciami położyłem dłoń na klamce. Drzwi ustąpiły bez oporu. Zgasiłem nieprzydatną już do niczego latarkę. Rozejrzałem się dokoła. Wszędzie idealny ład i porządek. Wszystko na swoim miejscu. Tylko brak gospodarza. Bo fotel przed pulpitem nawigacyjnym świecił pustką!

Przez dłuższą chwilę stałem tam tak na środku z zupełnym chaosem w głowie, właściwie nie mając pojęcia, co dalej robić. Wtem wpadły mi w oko uchylone drzwi kajuty sypialnej. Może właśnie tam dowiem się czegoś więcej? Podszedłem właściwie nie wiedzieć dlaczego na palcach; pchnąłem je leciutko, wsunąłem z najwyższą ostrożnością głowę do środka i... dosłownie zdębiałem!

Na koi, jak gdyby nigdy nic, leżał sobie obnażony do pasa Pedersen. Potężne, bezwłose, jakby odlane z najprawdziwszego brązu półkule piersi wolno wznosiły się i zapadały w miarowym oddechu. Brązowe czoło i niemal białe, lekko zmierzwione kontaktem z poduszką włosy obejmowała w ciasnym uścisku emisyjna opaska. Taka sama, jaką ja nie tak dawno temu miałem na swej własnej głowie.

Coś mnie tknęło. Podszedłem na drewnianych nogach. Pochyliłem się nad wyłącznikiem. Był ustawiony tak, że emisja, a wraz z nią naturalnie i sen poddawanego jej pilota, winny były zakończyć się tak jak trzeba, a więc już dobrą godzinę temu!

Bardzo powoli, jakby niechętnie wyprostowałem się. Czułem całym sobą, że rozwiązanie zagadki, tego całego dręczącego mnie nieustannie od paru dni problemu jest tuż, tuż, w zasięgu ręki. Trzeba się było jedynie dobrze zastanowić, rozglądnąć... Póki co, w pierwszym rzędzie należało się jednak zająć Pedersenem!

Wyciągnąłem rękę. Jak można najostrożniej zsunąłem mu z czoła opaskę. Po małej chwili drgnęły mu kilkakroć powieki. Potem otworzył oczy. Na mój widok odmalowało się w nich wprost bezbrzeżne zdumienie.

*

Zatrzymawszy się pod drzwiami, jeszcze raz przejechałem pobieżnie wzrokiem po arkusiku. Niełatwo zamknąć w paru słowach wszystkie owoce blisko dwutygodniowej harówki. Zwłaszcza jeśli to są takie owoce! Jednak limit wyznaczony pojemnością transgwiezdnego komunikatora był rzeczą świętą. Minimum słów, maksimum treści!

Drogą autopsji ustaliliśmy ponad wszelką wątpliwość, że winą za owe incydenty należy obciążyć konto tkwiącego dwa parseki stąd pulsara. Mówiąc ściślej, nie tyle pulsara, ile tych, którzy zręcznie wkomponowali w jego promieniowanie impuls przemieniający w określonych warunkach wyłączniki czasowe naszych poczciwych skądinąd dreamteacherów w kupkę do niczego nieprzydatnego złomu, eliminując tym samym pilotów podłączonych do DT z procesu sterowania. Do tego wystarczało, by DT emitował na pokładzie pojazdu przemierzającego akurat tę newralgiczną spinkę w siódmym sektorze, której przedłużenie — jak to niedwuznacznie wykazały pomiary — wiodło wprost do pulsara. Reasumując, pachniało mi to osobliwą formą uprowadzenia!

Uznawszy, że choćbym stawał na głowie, już niczego nie da się bardziej wycyzelować, wkroczyłem do dyżurnej. Siedział tam ten sam operator, co podczas mojej inauguracyjnej wizyty. Niczym symbol zamknięcia się kręgu wydarzeń, przemknęło mi przekornie przez myśl.

— Główny już czeka na ciebie — oznajmił, nim zdążyłem otworzyć usta.

Podziękowałem za informację oszczędnym skinieniem głowy i skierowałem się do drzwi. Główny tym razem nie uznał za stosowne dźwignąć się na mój widok. Jego ręce skromnie złożone na biurku wyglądały tak, jak gdyby należały nie do niego, ale do kogoś zupełnie innego.

— Trzeba to podpisać i natychmiast wyekspediować — podałem mu arkusik.

Chwilę mrużąc oczy, wpatrywał się w te moje gryzmoły, po czym sięgnął po pióro. Odłożywszy arkusik, utkwił we mnie znużone spojrzenie.

— Jak myślisz? — zagadnął cicho. — Co oni teraz z tym fantem uczynią?

Troszeczkę niecierpliwie poruszyłem ramionami. Sam powinien to wiedzieć równie dobrze jak ja! Wszak nie mógł nie znać procedury stosowanej w przypadku choćby tylko cienia podejrzenia o ingerencję Innych.

— Musisz się przygotować na to — burknąłem — że wkrótce zwali ci się tutaj na głowę z pół Instytutu. Spece od kontaktów, pulsarów i Bóg jeden wie czego tam jeszcze! Naturalnie nie ma mowy, byście mogli celebrować swoje dotychczasowe zajęcia.

Główny wzniósł oczy ku sufitowi.

— Że też to właśnie tutaj musiało się zdarzyć! — westchnął boleściwie i odgrodził się ode mnie powiekami.

Milczał przez chwilę, a potem powiedział już zupełnie innym tonem:

— Szczęście w nieszczęściu, że to tylko ta spinka!

Szczęście w nieszczęściu… Spojrzałem na niego z niekłamanym uznaniem. Doprawdy, trudno o lepsze, pełniej odzwierciedlające sytuację sformułowanie! Spinka była bardzo krótka, ledwie cztery godziny lotu przy przeciętnych szybkościach stosowanych w obrębie Układu i fakt ten z oczywistych powodów z reguły odstręczał pilotów od korzystania na niej z wypoczynku. W przeciwnym wypadku — biorąc pod uwagę fakt powszechności wchłaniania w obecnej dobie wiedzy we śnie, za pośrednictwem dreamteacherów — prawdopodobnie nim byśmy się w ogóle zorientowali w czym rzecz, rozpętałaby się tutaj istna epidemia zaginięć bez śladu!

Spis treści

Od redakcji:

ŚLEDZTWO

AUTOTRANSLACJA

KOMÓRKI DO WYNAJĘCIA

STAN WYŻSZEJ KONIECZNOŚCI

NOWA TEORIA NIESKOŃCZONOŚCI

KONFLIKT