Panthea

Marek Tarnowicz

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Redakcja i korekta: Natalia Gorczowska

Okładka: Robert Zajączkowski na podstawie projektu autora

Układ tekstu: Aneta Gonera

ISBN: 978-83-63783-60-0

Wydanie 1

Warszawa, 12 września 2014

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od Autora:

Panthea, uzdolniona magicznie kilkunastoletnia dziewczyna pochodząca z znanego rodu magów, wyszkolona również w sztukach walki przez jednego z perfekcyjnych zabójców i jednocześnie ochroniarza, popada w konflikt z prawem. Łamie edykt Rady Magów, zakazujący wstępu do świątyni, gdzie adepci magii zdobywają Gwiazdę, magiczny klejnot pozwalający na rozwinięcie konwencjonalnych zdolności maga. Po wtargnięciu do zakazanego miejsca, zostaje złapana, osądzona i skazana przez Radę na zesłanie. Pozbawiona w brutalny sposób mocy, trafia na świat, odkryty przez jej dziadka i ojca, kilkanaście lat wcześniej. Wcielona do Karnego Legionu, wyrusza na polecenie Rady wraz z nim w samobójczą misję. Legioniści wciągnięci w zasadzkę, przechodzą na służbę Triumwiratu i czarowników z innego świata. Zostają przeniesieni w miejsce, gdzie rządzi Triumwirat z którym na miejscu zesłania od kilkunastu lat toczą walkę jej rodacy. Ich obecność próbują wykorzystać buntownicy i przez nią składają ofertę współpracy Maradoxowi, dowódcy Legionu. Ona szukając możliwości powrotu do domu, zostaje łącznikiem pomiędzy Legionem, a buntownikami. Uwikłana w różne intrygi jest ścigana przez Służby Specjalne Triumwiratu, a jednocześnie wspierana przez tajemniczego sprzymierzeńca, który skutecznie ukrywa swoją tożsamość. W walce o powrót na ojczysty świat, musi pokonać drogę przez nieznane jej miejsca, a także wyeliminować bezwzględnych przeciwników.

Panthea

— Nie możesz tego zrobić! — zaprotestował Looranix. — Oni cię zabiją, jak coś pójdzie nie tak.

Jego miecz błyskawicznie śmignął ku niej, tnąc ukośnie powietrze. Zrobiła gwałtowny obrót, uderzając swoją bronią w pędzącą klingę, aż ta brzęknęła głośno.

— Zabiją? Żartujesz! — Zaśmiała się dwudziestoletnia dziewczyna. — Oni się boją. Przecież żyją dzięki ochronie, jaką daje każdemu z nich gwiazda.

— Zostaniesz wygnana na ten nowo odkryty świat jako legionista — nie ustępował kilkanaście lat starszy od niej mężczyzna — co jest równoznaczne ze śmiercią.

— To wrócę — powiedziała z przekonaniem. — Jestem to winna mojej rodzinie.

Tym razem ona zaatakowała, celując drugim mieczem trzymanym w lewej ręce w tętnicę szyjną. Osłonił się i odskoczył za stolik, mówiąc:

— Jesteś szalona. — Już wiedział, jak jej pomoże, próbował jednak to odwlec.

— Może i jestem. — Wskoczyła na stół i z góry ponowiła atak. — Ale ta myśl i wiara pomagają mi przetrwać. Rada odmówiła mi prawa zdobycia własnej gwiazdy. Dlaczego? — zapytała.

— Powszechnie wiadomo, że od czasu zachwiania równowagi jest to śmiertelnie niebezpieczne. — Ledwie zdążył z kolejną zasłoną.

— Wierzysz w to? — Przystanęła na moment.

— Jesteś coraz lepsza w bezpośredniej walce — pochwalił, aby ominąć ten drażliwy temat.

— Jestem też bardzo dobrym magiem. I nie tylko.

— Wiem, wiem.

— Więc dlaczego?

Zeskoczyła na podłogę. Natarła energicznie, zmuszając go do odskoku w tył. Blokując jej cięcia, wyprowadził kopnięcie w pierś. Zręcznie się wywinęła i spróbowała go podciąć, wykonując z przyklęku zamaszysty łuk nogą.

— Bo możesz zostać ranna lub, co gorsze, zginąć —odpowiedział w końcu.

— Jestem też uzdrowicielką, poradzę sobie.

— Kilku magów zginęło, zanim doszli do tego, dlaczego to wszystko się dzieje.

— Coś ukrywają, a ja chcę wiedzieć co.

Wstała z błyskiem w oczach. Wyszeptała zaklęcie, aby zdekoncentrować przeciwnika. Na nic się to nie zdało. Takia prosta magia na nich nie działa, z kolei silniejszy czar zostałby zneutralizowany przez zabezpieczenia jej domu. Zaatakowała, tnąc mieczami w przeciwnych kierunkach. Looranix zrobił salto do tyłu, uciekając poza ich zasięg.

— Co ci to da?

— Mój dziadek również był uzdrowicielem i znał świetnie ludzkie ciało — zmieniła pozornie temat. — Potrafił z nim pracować na poziomie komórkowym, a nawet molekularnym.

— I co z tego wynika?

— Niby nic, ale znalazłam zapiski ojca z ich wspólnej wyprawy na Sol. Trafili tam na laboratorium. Było ukryte głęboko pod ziemią. Przywieźli stamtąd coś, co nazywali czystą matrycą genetyczną. Przeprowadzili nad tym znaleziskiem kilka eksperymentów i przeraziło ich to, co wynikło z tych prób.

— Brzmi ciekawie, ale nic o tym nie wiedziałem.

Ostrze przemknęło mu nad głową, gdy tym razem on przykucnął, a miecz zakończył swoją drogę w oparciu fotela.

— Cholera — zaklęła, energicznie wyrywając oręż. — Nikt o tym szerzej nie mówił. Rada zachowała tę wiedzę dla siebie. Tym bardziej, że kiedy kazali dziadkowi przekazać wyniki prac i matrycę wraz z opisem jej obsługi, on wszystko zniszczył. Przedtem jednak wtargnięto do jego laboratorium i skradziono embriony kilku zaprojektowanych przez nich istot. Wszelki ślad po złodziejach zaginął. Nawet ojciec i dziadek nie potrafili ich wytropić. Ktoś to wszystko dobrze przygotował i wykonał. Obaj mieli dużo wrogów. Sprawa ucichła, bo dziadek był naczelnym magiem i miał olbrzymie wpływy. Po jego śmierci próbowali zmusić do wyprawy mojego ojca. Ten oczywiście odmówił, lecz zaczął spisywać informacje o wszelkich naciskach, jakie na niego wywierano, i o tych, którzy za tym stali.

— I go w końcu załatwili, jak mówiłaś.

— Tak. Natomiast mnie, jak wiesz, pomimo olbrzymiej wiedzy i umiejętności magicznych, gdy nastąpił ten moment, uznano za niegodną dostąpienia zaszczytu, wejścia za dziewiąty krąg i zdobycia gwiazdy.

— Co nastąpiłoby tylko, gdybyś przeszła przez wszystkie próby i rytuały pomyślnie. I tu wracamy do tego, o czym mówiliśmy na początku naszej rozmowy.

Zatrzymała się na chwilę wyprostowana.

— Przeszłabym. Oni o tym dobrze wiedzą, a przeszkadzają dlatego, że się boją. Mając własną gwiazdę, byłabym dla nich zbyt niebezpieczna. Ze względu na ojca i dziadka.

— Jeszcze raz się zastanów — poprosił.

— Pójdę tam. Może nawet dotrę za dziewiąty krąg, kto wie?

— Przecież chciałaś tylko odzyskać gwiazdę ojca. — Ciął mieczem nisko w kolana. — Chociaż, jak mówiłaś, i tak będziesz miała nad nią niewielką władzę. Jeżeli w ogóle.

Odbiła cios.

— Zaraz po moim urodzeniu ojciec uwarunkował ją również na mnie. Masz rację, nie będę nią władała całkowicie, ale nawet niewielka moc Absolutu jest lepsza niż tylko czysta magia, że tak powiem, techniczna. Teraz, gdy planują ekspedycję, aby dostać w swe ręce matrycę genetyczną, muszę spróbować zdobyć własną gwiazdę. Inaczej źle się stanie, gdy ci ludzie będą mieli wpływ na manipulację genetyką.

Weszła w piruet i na zakończenie drugiego obrotu sparowała nadchodzący cios. Wykorzystując jego siłę, cięła prosto w zbliżające się ramię. Doświadczony wojownik osłonił się drugim mieczem i ostrze jej broni ześliznęło się prosto na dzban z rżniętego szafiru.

— O nie! — jęknęła, słysząc brzęk pękającego naczynia. — Dziadek zamieniłby mnie w ropuchę, gdyby to zobaczył — sapnęła.

— Wiem, że podjęłaś decyzję, ale zastanów się jeszcze. Może znajdziesz inny sposób?

— Inaczej ich nie powstrzymam. Za trzy dni będzie najlepszy moment. Jak nastanie noc, ruszam.

— Co?! Za trzy dni? Zwolnij trochę.

Wykorzystała to zaskoczenie i robiąc szpagat na podłodze, uderzyła mieczem trzymanym w lewej ręce od dołu w górę, celując pomiędzy jego nogami. Natomiast prawym cięła w biodro. I tym razem zdążył na czas. Po błyskawicznym skrzyżowaniu obu nóg przy podłodze obrócił się w lewo i uzbrojoną prawą ręką odbił w górę nacierający brzeszczot. Panthea odturlała się w prawą stronę, podnosząc się do przysiadu.

— Nic z tego. Ci, którzy mogliby mnie poprzeć, nie kwapią się do tego. Zrobię, jak postanowiłam. Kończymy. Rozmowę również. Muszę jeszcze przygotować parę rzeczy. Wracaj do siebie, może jeszcze się spotkamy. Wystarczająco dobrze mnie przygotowałeś i wyszkoliłeś. Do zobaczenia po powrocie.

— Uważaj na siebie. — Patrzył na nią smutno, ale i on wydawał się zadowolony z efektów szkolenia. Niewielu mogłoby się teraz z nią zmierzyć i wyjść z tego cało. Umieścił oba miecze na miejscu, po czym pierwszy raz, odkąd podrosła na tyle, by mogła trzymać w rękach broń, przytulił ją do siebie.

— Twój dziadek zamieniłby mnie w robaka, gdyby coś ci się stało — zażartował, ale minę miał poważną.

Wyszedł oczekiwać na wyrok Rady, od którego będą zależeć jego dalsze poczynania.

O wyznaczonej porze dziewczyna opuściła swój dom. Przeszła raźno kilka ulic dzielących ją od kręgu świątynnego. Po kilkunastu minutach dotarła do niewysokiego wału otaczającego sam przybytek. Znajdowała się tuż przed pierwszym kręgiem, którym była niewidzialna bariera oddzielająca niewtajemniczonych od światła otaczającego mury samej świątyni. Wyszeptała zaklęcie i rozpoczęła wspinaczkę przez wał.

Poczuła leciutkie mrowienie. Wyciągnęła obie ręce i każdą z nich osobno nakreśliła przed sobą znaki. Mrowienie znikło, więc postąpiła kilka kolejnych kroków. Zalało ją gorąco, błysnęło na ułamek sekundy żółtym światłem. Odczuła gorący powiew mimo maski na twarzy. Skoncentrowała zmysły, aby naciskający na nią żar nie dotarł do ciała. Szybko wytworzyła bąbel ochronnego pola i gorąco zniknęło. Na zewnątrz rozszalała się burza ognia. Szła wolno i rozważnie, czując siłę żywiołu czekającego, by ją spopielić, gdy tylko na chwilę się rozproszy. Krople potu wystąpiły jej na czoło i drażniły pod chustą zawiązaną pod hełmem.

Panthea cierpliwie znosiła chwilową niewygodę, nie pozwalając sobie na dekoncentrację. Jeszcze kilka kroków i znalazła się po drugiej stronie ochronnego wału. Teraz ujrzała widok, jaki opisywał jej ojciec, kiedy ją szkolił. Zalane mozaiką barw podwórze wolno wirowało. Czekało ją przejście przez przemieszczające się kolory. Musiała tylko wybrać właściwy. Jeżeli jej się nie uda, po pierwszym kroku straci dzisiaj możliwość wejścia.

Sięgnęła do sakwy przy pasie i wyjęła mieniący się identycznymi kolorami co podwórze krążek wielkości paznokcia. Położyła go na dłoni, którą uniosła na wysokość ust. Zamknęła oczy. Wypowiedziała szeptem zaklęcie i chuchnęła na przedmiot. Po chwili oczami wyobraźni zobaczyła to samo podwórze usiane nielicznymi wysepkami szafirowego koloru. To było to. Nie otwierając oczu, ruszyła na pierwszą wysepkę. Stanęła na niej pewnie. Zaczekała moment i zrobiła następny krok. Po chwili jeszcze jeden, tym razem w bok. Tak klucząc, krok po kroku doszła do mglistej poświaty wokół murów świątyni. Rozchyliła powieki. Przed nią mieniła się bursztynowa otoczka.

Pokonała drugi krąg. Teraz pozostało jej tylko odnaleźć przejście przez mgłę, co, jak wiedziała, wbrew pozorom nie będzie łatwe. Wyjęła z innej sakwy rubinowy gwizdek. Trzymając go dwoma palcami w lewej ręce, wypowiedziała skomplikowane zaklęcie i wykonała jednocześnie prawą dłonią znaki w powietrzu. Kreślone linie zabłysnęły ognistym blaskiem, po czym, zniknęły wraz z ostatnią głoską. Włożyła gwizdek do ust i zagrała skoczną melodię, po czym zastygła w oczekiwaniu. Mgła zaczęła gęstnieć, a wewnątrz niej pokazały się migoczące punkty. Nie przestając gwizdać, Panthea wykonała kolejny znak, tym razem złączonymi jak do modlitwy dłońmi. Ilość błyskających punktów zaczęła rosnąć w szybkim tempie. Po kilku sekundach utworzyły coś na kształt świecącego okręgu. Wewnątrz niego zniknęła bursztynowa poświata, a on sam zaczął rosnąć, przybliżając się do Panthei. Okrąg osiągnął około dwumetrową średnicę i zaczął pulsować. Dziewczyna gwizdała dalej, lecz teraz ruszyła wolniutko przed siebie. Szła równym krokiem mimo odczuwalnego mrowienia na skórze i niewielkich wyładowań, które przebiegały pomiędzy nią a powstałym tunelem. W pewnym momencie włosy Panthei stanęły dęba, oczywiście te, które nie były ukryte pod chustką.

I tym razem jej się powiodło. Pomyślnie przeszła na drugą stronę. Wykonała kolejny skomplikowany znak i przestała gwizdać. Odetchnęła z ulgą. Zdawała sobie sprawę, że gdyby coś zrobiła źle, to te drobne wyładowania zmieniłyby się w prawdziwe pioruny i momentalnie zostałaby spalona na popiół. Była za trzecim kręgiem. Teraz mogła spodziewać się powiązanych z magiczną mocą materialnych niespodzianek. W tym miejscu wszystko wyglądało inaczej. Zbudowana na pokładach magicznych klejnotów, zwanych przez magów gwiazdami, świątynia, była monumentalnym obiektem. Wprawdzie Panthea spodziewała się czegoś niezwykłego, lecz to przeszło jej oczekiwania. Olbrzymia wieża o stożkowatym kształcie wznosiła się do chmur. Jej podstawa miała ponad kilometr średnicy. Oplatała ją wstęga drogi wijąca się od samego dołu aż po niewidoczny szczyt. Jej ściany były ozdobione olbrzymimi obrazami przedstawiającymi sceny dotyczące budowniczych i światów, które odwiedzili. Wszystko zostało wykonane przez wtopienie szlachetnych kamieni i metali bezpośrednio w mur. Wokół wieży wirowały trzy ogniste kule, oświetlając cały jej przepych.

W końcu dziewczyna potrząsnęła głową, opanowując zdumienie. Na jej ciele migotały różnokolorowe refleksy odbijanego przez klejnoty światła. Przypomniała sobie słowa ojca, który wspominał, że widoczna ścieżka nie wiedzie na szczyt, lecz do miejsca, skąd jeszcze nikt nie wrócił. Znała zaklęcie ukazujące właściwą drogę, zaczynającą się kilkaset metrów nad jej głową. Panthea wyjęła z sakwy na pasie za plecami cieniutką, luźno zwiniętą linkę i położyła ją pod nogami. Zrobiła kilka kroków do tyłu i wyszeptała zaklęcie. Linka zmieniła długość i grubość. Teraz u stóp dziewczyny leżał zwój grubej liny, na której końcu było kilka węzłów. Zadowolona z efektu, śpiewnym głosem zaczęła nucić kolejny czar. Zwój drgnął i leżący na wierzchu koniec uniósł się na dwa metry w górę. Nucąc melodię, podeszła do sznura i złapała lewą ręką nad węzłem. Obiema nogami wskoczyła na ten znajdujący się poniżej. Lina ani drgnęła. Panthea skierowała prawą rękę wewnętrzną stroną do środka zwoju i zaczęła nią kreślić niewielkie okręgi. Liną szarpnęło. Sznur wolno zaczął wznosić się do góry, unosząc zaczepioną dziewczynę.

Tempo było powolne, Panthea miała więc czas na oglądanie przesuwających się obrazów. Olbrzymie ptaki, dziwne zwierzęta i gigantyczne gady, a pomiędzy nimi istoty niepodobne do ludzi. Od migotliwych refleksów aż zakręciło jej się w głowie. Zamknęła oczy, nie przerywając kreślenia zaklęcia. Dolegliwości błyskawicznie ustąpiły. Ponownie otworzyła oczy. Tym razem lekko przymknęła powieki, zmniejszając ilość docierającego do nich światła.

Lina drgnęła — oznaczało to, że osiągnęła potrzebną wysokość. Panthea przerwała nucenie i trzykrotnie gwizdnęła. Magiczna lina, wyprężona jak struna, trwała w bezruchu. Dziewczyna przestała kreślić dłonią kręgi, przytulając się całym ciałem do sznura. Wyciągnęła obie ręce, koncentrując uwagę na czubkach palców. Sięgnęła po większe zasoby mocy otaczającej ją ze wszystkich stron. Z każdego palca wypłynęły strumienie fioletowej energii i po pokonaniu kilkunastu metrów dotarły do ściany, rozpełzając się po niej. Wolną przestrzeń pomiędzy dwiema scenami wypełniły wirujące znaki nieznanego Panthei pisma. Wiedziała jednak, o czym mówi widoczny tekst. Wypowiedziała następne zaklęcie, a znaki przestały wirować i zabłysły silnym, pomarańczowym światłem. Reagując na słowa, po kilku sekundach rozsunęły się na boki. Pojawił się pomiędzy nimi tunel w kształcie równoramiennego trójkąta. Wysoki na pięć metrów, przyprawiał Pantheę o zawrót głowy, tak samo jak myśl o istotach, które go przemierzały.

Z wnętrza tunelu wypełzła szmaragdowa mgiełka. Kłębiąc się, podążała prosto w stronę dziewczyny, aż otoczyła ją ze wszystkich stron. Panthea wyjęła używany poprzednio gwizdek i włożyła do go ust. Wygwizdując melodię, musnęła dłonią ścianę tunelu, w którym się znalazła. Pod dotykiem ręki ściana stwardniała i roziskrzyła się, a jej powierzchnia uległa wygładzeniu. Wyglądała teraz jak solidny kamień.

To był ten moment. Panthea zeszła powoli z węzła, trzymając się dla asekuracji lewą ręką liny. Podłoże ani drgnęło. W końcu puściła linę i stanęła pewnie na nogach. Zrobiła pierwszy krok. Nic się nie stało. Ruszyła zatem raźno przed siebie, do wnętrza świątyni. Droga była otwarta tylko dla dziewczyny. Gdyby ktoś chciał podążać za nią lub przed nią, odkryłby z zaskoczeniem, że spada na ziemię, a szmaragdowa mgła jest tylko mgłą.

Panthea przekroczyła próg budynku i obróciła się w stronę wylotu tunelu. Wyjęła gwizdek z ust, przerywając melodię, i wyszeptała jeszcze jedno przygotowane zaklęcie. Mgła zniknęła. Dziewczyna widziała, jak lina opadła na ziemię, zmieniając swoje rozmiary. Panthea skoncentrowała się i sięgnęła po nią za pomocą mocy. Luźny zwój wzniósł się w powietrze i poszybował do jej ręki. Dziewczyna zrobiła tyłem kilka kroków do środka. Ściana najpierw zrobiła się przeźroczysta, a po chwili przybrała kolor malachitu, z którego była zrobiona. Panthea sięgnęła ręką do tyłu i umieściła linę w odpowiedniej sakwie, a gwizdek w innej.

Teraz czekało ją przekroczenie kolejnego kręgu. Wolno ruszyła tunelem i po kilkudziesięciu metrach wyszła na rozległy plac. Wyjęła z sakwy srebrną kulkę i trąc ją w palcach, szeptała słowa czaru. Chuchnęła na powierzchnię przedmiotu i wyrzuciła go przed sobą w powietrze. Kulka strzeliła jak fajerwerk, eksplodując tysiącami kolorowych iskier. Te z kolei zamieniły się w świetliki i otoczyły ze wszystkich stron dziewczynę. Zadowolona z uzyskanego efektu podjęła marsz do środka placu.

Ze stropu tunelu, w którym była, wolno opuszczały się granatowe pnącza. Wyrastały z nich ruchliwe wici, które kręciły się na wszystkie strony, próbując o coś się zaczepić lub coś uchwycić. Od czasu do czasu ruchome liany zbliżały końce do Panthei, lecz szybko robiły uniki, gdy trafiały na wirujący rój. Chociaż zostało jej tylko kilkadziesiąt metrów, rośliny nie dawały za wygraną. Ich końcówki wypuściły pąki. Te w błyskawicznym tempie rozkwitły i z otwartych kielichów kwiatów wypłynęła ciecz, kapiąc na podłogę. Dziewczyna ruszyła biegiem do celu, przeskakując nad rosnącymi kałużami. Zwisające pędy uciekały jej z drogi, umykając na boki.

Odetchnęła z ulgą, gdy stanęła tuż przy krawędzi otworu prowadzącego do piątego kręgu. Zaczerpnęła mocy z otoczenia i przywołała do siebie kilka pędów, zmuszając je za pomocą magii do posłuszeństwa. Rozkazała im w myślach, aby splotły się nad otworem i zaczęły rosnąć. Na początku były oporne, lecz jej nieugięta wola nie dała im wyboru. W końcu posłusznie urosły, tworząc grubą linę. Był ku temu najwyższy czas, bo ciecz zaczęła dopływać do jej butów. Żywa lina zniknęła w otworze, a Panthea z miejsca wybiła się w powietrze i złapała za nią wyciągniętymi rękami. Rośliny wydłużały się i razem z nią opadały ku kolejnemu podłożu. Kiedy dziewczyna przekroczyła wreszcie poziom podłogi, zalało ją światło. W dole był następny krąg, posadzka z solidnego kamienia.

W sali, do której dotarła, otoczyło ją dwanaście postaci zamiast sześciu. Po broni i zbrojach poznała w nich tervikańskich wojowników. Byli to szybcy i bezlitośni mordercy lub strażnicy, w zależności od funkcji, jaką pełnili. Tylko dlaczego dwunastu? Podejrzewała w tym czyjś podstęp. Panthea pstryknęła dwukrotnie palcami. Otaczający ją rój odstąpił od niej i zaatakował wrogów, by po chwili zniknąć. Jednocześnie czar okrywający do tej pory postać dziewczyny prysł i ukazała się im w całej krasie wojownika. Też znała bardzo dobrze to rzemiosło. Jeden miecz miała zaczepiony na plecach, a drugi przy boku. Prawą ręką sięgnęła po ten na plecach. Lewą wyciągnęła wewnętrzną stroną dłoni przed siebie i obróciła się wokół własnej osi. Dzięki temu odkryła, że prawdziwych wojowników jest tylko czterech, a pozostali to fantomy. Gdzieś w pobliżu musiał być ich twórca, mag wystarczająco biegły w fachu, by stworzyć taką iluzję. Zjawy nie były tak niebezpieczne jak ich realne odpowiedniki.

Ruszyła ku pierwszej fantomowej parze. Mag był dobry w operowaniu widmami. Przeciwnicy wyszli jej naprzeciw. Dzięki magicznemu znakowi wybiła się wysoko w powietrze, obracając się jednocześnie wokół własnej osi. Opadając za plecami wojowników, cięła jednego z nich w kark. Mimo iż był osłonięty kolczugą, ostrze jej magicznego miecza przeszło przez nią bez przeszkód. Postać się rozwiała, a pancerz i miecze upadły z brzękiem na podłogę. Lądując, Panthea przykucnęła i obróciła się, po czym ponownie uderzyła, tnąc kolejnego wroga pod kolanami. Zbroja zabrzęczała na posadzce.

Teraz na dziewczynę ruszyła para prawdziwych wojowników. Na jednego z nich rzuciła czar, który unieruchomił go na parę sekund. Z drugim wymieniła serię błyskawicznych ciosów. Zwarli się na moment i odskoczyli od siebie. Wykorzystała to, że ten pierwszy odzyskiwał władzę w ciele. Nie chciała go zabijać, dlatego błyskawicznym cięciem uszkodziła mu ścięgna Achillesa. Wojownik odpadł z gry, lecz dołączyły do niej dwa fantomy. Teraz Panthea walczyła z trzema przeciwnikami. Wyciągnęła drugi miecz w samą porę, aby osłonić się przed nadciągającymi ostrzami. Zmusiła swoje ciało do kolejnego salta, tym razem w tył. Lądując, pchnęła prawe ramię do przodu i wbiła ostrze pomiędzy nakładające się na siebie blachy pancerza. Bez trudu weszło w niewielką lukę. Trzeci raz brzęknęły upadające elementy ekwipunku.

Dwaj pozostali wojownicy obrócili w stronę Panthei osłonięte stalowymi przyłbicami twarze i zaatakowali jednocześnie. Jeden uderzył z góry, a drugi od dołu. Szybkim, kontrującym ciosem odbiła atakujące z góry ostrze, przeskakując jednocześnie nad mieczem godzącym w nią z dołu. Wpadła między przeciwników i nie wychodząc z rytmu, z półobrotu trafiła prawdziwego wojownika prawą stopą w głowę. Wykorzystując siłę rozpędu, dokończyła obrót i cięła mieczem z lewej ręki w nadstawiony kark. Widmo z wnętrza zbroi znikło i hałas upadającego oręża poniósł się w głąb sali.

Uderzenie nogą było silne, lecz hełm zamortyzował cios. Trafiony wojownik odzyskał równowagę, jednak nie na tyle szybko, aby odeprzeć kolejne cięcie, które trafiło go pomiędzy kryzą zbroi pod szyją a hełmem. Panthea zahaczyła końcem miecza o tętnicę. Krew bryznęła dookoła, dosięgając i dziewczynę.

Zostało już tylko siedmiu przeciwników i mag. Pora odrobinę przyśpieszyć, zadecydowała. Wsunęła miecz do trzymanej w lewej ręce pochwy, a następnie wyjęła półmetrowy łańcuszek z sakwy u pasa. Był gęsto najeżony kolcami. Wyszeptała zaklęcie i zakręciła nim nad głową. Po trzecim obrocie wypuściła go z dłoni w kierunku dwóch ostatnich żywych wojowników. Lecący łańcuch powiększył w drodze swoje rozmiary. Wrogowie próbowali osłonić się mieczami, lecz zaklęcie zwiększyło również prędkość przedmiotu Teraz był już pięciometrowej długości, masywnym i ciężkim łańcuchem kotwicznym. Zagarnął sobą tych dwóch, na których go rzuciła, zahaczając po drodze o jednego fantoma. Kilkucentymetrowe kolce przebiły szyję widma, a ono samo znikło. Oplecieni łańcuchem wojownicy, z całych sił opierali się jego magicznym mocom, jednak po kilkunastu sekundach padli na posadzkę, mocno nim skrępowani. Obaj byli niezdolni do walki.

Zostały cztery fantomy stojące w bezruchu. Rozpędziła się i podbiegła do nich, trzymając oburącz miecz z wzniesioną klingą. Lecz przeciwnicy zniknęli jej z drogi. Zatrzymała się gwałtownie w miejscu. Powoli obróciła się, próbując odgadnąć, skąd nastąpi atak, jednak wokół panowała cisza i spokój. Panthea postanowiła iść dalej. Pierwszy krok, nic. Drugi, też nic. Przyśpieszyła, gdy zaniepokoiło ją coś za plecami. Raptownie przykucnęła, jednocześnie obracając się i zasłaniając mieczem. Nad jej głową, w miejscu, gdzie przed ułamkiem sekundy znajdowały się plecy dziewczyny, przemknęła kolczasta śmierć. Przed ułamkiem sekundy wcześniej, miała tam plecy. Pocisk eksplodował, gdy nie osiągnął celu. Kilka metrów od Panthei stała dwumetrowa postać, przerastająca wojowniczkę więcej niż o głowę.

— Czekałem na ciebie — zagrzmiał niskim głosem mag.

— Świetnie się składa. Też chciałam cię spotkać, tchórzu.

— Ha, ha, ha! — zaśmiał się brzydko.

Wykonał ręką gest i już trzymał w niej olbrzymi dwustronny topór.

— Zobaczymy, czy będziesz taka zadowolona i bojowa, kiedy odrąbię ci nim głowę — ponownie przemówił.

— Jeszcze się okaże, śmierdzielu, kto kogo jej pozbawi! — Chciała go rozzłościć.

Spis treści

Od Autora:

Panthea