Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45, 02-103 Warszawa

Korekta: Jolanta Chrostowska-Sufa

chrostowska.sufa@gmail.com

Okładka: Małgorzata Szymszon

haxi69@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

Konwersja do EPUB/MOBI:

www.inkpad.pl

ISBN: 978-83-62041-50-3

Wydanie I

Warszawa, styczeń 2012

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Spis treści

OD REDAKCJI

1. HISTORIE RODZINNE

2. MOI RODZICE

3. JA

4. KAMIL NIE-ROZRABIAKA

5. BAJKOWY POKÓJ AMELKI

6. SEKRETY KUCHARSKIE BABCI GIENI

7. OGRÓD DZIADKA FELIKSA

8. SIKORKI I STRYCH W DOMU DZIADKA FELIKSA

9. SKARB

1. Historie rodzinne

Czy wiecie, po czym poznać, że zbliża się jesień? Tak, macie rację, po spadających z drzew liściach, po kasztanach i żołędziach, które zbieramy w parku, po kolorach drzew. Nie jestem jakimś mądralińskim poetą, ale zwyczajnym trzynastoletnim chłopcem, który ma na imię Paweł, chodzi do pierwszej klasy gimnazjum i lubi szurać nogami w jesiennych liściach. Muszę też wspomnieć, że mam starszego brata Kamila, który chodzi do szkoły średniej i za rok będzie zdawał maturę. Swoją drogą, dobrze jest mieć starszego brata, który wstawi się za młodszym braciszkiem, zwłaszcza kiedy chłopaki ze starszych klas płatają mu psikusy. Mam też młodszą siostrę Amelkę, która ma sześć lat i chodzi do zerówki. Jako jej starszy brat muszę się nią opiekować. Lekcje mamy w tym samym budynku, tyle że wchodzimy do niego innymi drzwiami, dlatego często odbieram ją ze szkoły. Niekiedy się kłócimy i czasem ją niechcący potrącę, ale kocham swoją siostrę, a ona mnie. Taką mam nadzieję.

Moi rodzice, mama Renata i tatko Jurek, pracują zawodowo i w związku z tym niekiedy musimy zostać w świetlicy i czekać na Kamila albo na babcię. Babcie i dziadkowie są tacy kochani. Niestety, mamy tylko jedną babcię i jednego dziadka, tatę mojej mamy, dziadka Feliksa, i mamę taty, babcię Gienię. Babcia mieszka w tym samym mieście co my, więc może nas odbierać ze szkoły, natomiast dziadek mieszka około pięćdziesięciu kilometrów od naszego domu, w małym miasteczku, dokąd jeżdżę z rodzeństwem na ferie. Niedaleko domku dziadka Feliksa jest las, gdzie zbieram różne jesienne skarby. Poza tym w ogrodzie dziadka znajduje się wiele tajemniczych zakamarków. Kiedy odwiedzamy dziadka, razem z Amelką siadamy na drewnianej huśtawce pod dużą wierzbą i słuchamy, jak babcia Gienia, wtulona w wiklinowy fotel, czyta nam bajki i magiczne opowieści. Jeśli jest brzydka pogoda, zajmujemy werandę.

Kiedy ze szkoły odbiera nas babcia Gienia, prawie za każdym razem przywozi ze sobą pyszne konfitury. Nawet Kamil, który raczej nie lubi mleka, nie odmówi go sobie, gdy jest szansa na zjedzenie cieplutkich maślanych bułeczek z konfiturą babci.

Rodziców też mam wspaniałych. Tato jest kierownikiem budowy, a mama wróciła do pracy po urlopie, który dostaje się na wychowanie dzieci. Mama szkoli psy rasowe i pracuje w schronisku dla zwierząt. Dzięki temu w naszym domu często są psy i koty, również te porzucone i bezdomne. Mama nie opowiada, jak je znajduje i jak wyglądają takie zwierzęta zaraz po ich przyjęciu do schroniska, ponieważ uważa, że „trzeba mieć mocne nerwy, być gotowym na taki widok i opowiadanie lub słuchanie tylu smutnych historii”. Sama „przeżywa los każdego czworonoga, a tym bardziej ja bym przeżywał” — tak mówi do mnie. Chce mi tego teraz oszczędzić, ale gdy będę już dorosły, bardziej „dojrzały emocjonalnie i psychicznie”, jak mawia, to będę częściej świadkiem takich sytuacji. Co nie znaczy, że nie chodzę z mamą do schroniska, ale muszę przyznać, że faktycznie ciężko przeżywam każdą wizytę. Mój starszy brat natomiast, jako że chodzi już do szkoły średniej, bardziej się angażuje w pracę schroniska. Wiem, że potem pisze o tym różne referaty i udziela się w organizacji, która działa na rzecz zwierząt. Żal mi tych biednych porzuconych zwierzaków, nie tylko czworonogów. Babcia Gienia zawsze mi powtarza, że „mam nie nienawidzić ludzi, ale ich złe uczynki”, że „mam kochać bliźniego, ale potępiać to, co robią z ludźmi i zwierzętami”. Moja babcia jest mądrą kobietą. Kiedy dorosnę, chciałbym być taki jak ona. Dziadek Feliks także jest mądry i uczynny. Szkoda, że nie widuję się z nim codziennie, ale za to mam gdzie spędzać ferie i wakacje. Do babci Gieni jeździmy bardzo często, ponieważ jej mieszkanie znajduje się dwadzieścia minut od naszego domu. Babcia mówi, że na razie, póki jest w stanie sama o siebie zadbać, chce mieszkać w swoim przytulnym dwupokojowym mieszkaniu.

Nie mamy wielkiego domu. Mieszkamy w tak zwanym bliźniaku, to znaczy, że mamy połowę domu z ogrodem, natomiast druga połowa należy do siostry taty i jej męża. Jesteśmy oddzieleni od sąsiadów płotem. Moja mama miała brata, ale wujek zmarł dziesięć lat temu. Nie był żonaty. Niestety, nie pamiętam go za bardzo. Siostra taty, Ewa, i jej mąż, czyli wujek Marek, mają córeczkę Kornelię. Bardzo lubię swoją kuzynkę, bo zawsze tak radośnie się śmieje. Cała nasza rodzina jest bardzo zżyta i większość wolnych dni spędzamy razem z babcią, dziadkiem, ciocią, wujkiem i Kornelką. Nasza rodzina może nie należy do największej i nie jest znana, ale dzięki niesamowitym opowieściom moich najbliższych wiem, że historia mojej rodziny i losy jej poszczególnych członków są bardzo ciekawe. Może kiedyś je dla was opiszę. Teraz, „na zachętę”, jak mówi moja pani od niemieckiego, opowiem wam jedną z historii rodzinnych. Żeby była łatwiejsza do zrozumienia, przypomnę, że mąż mojej babci Gieni (mamy mojego taty) nie żyje. Otóż jego tato, a mój pradziadek, miał brata Franciszka, który mieszkał w Bieszczadach. Był leśniczym. Podobno w tamtych czasach żyło się zupełnie inaczej niż teraz. Na pewno nie było komputerów i innych sprzętów elektronicznych. W jego chacie było skromnie, ale zawsze czysto. Franciszek był w tym okresie młody i przystojny, podobno oglądały się za nim wszystkie dziewczyny z wioski. Żył w lesie, ale jak na tamte czasy był na bieżąco z tym, co się dzieje we wsi i na świecie. Nosił zielony mundur i wyglądał w nim jak „spod igły” — jak opisuje go we wspomnieniach babcia Gienia. Miał zawsze przy sobie strzelbę na wypadek ataku groźnego wilka lub podstępnych myśliwych.

Był odważny i raczej niczego się nie bał. Jednakże któregoś razu, kiedy wracał do leśniczówki z zebrania we wsi, trochę się wystraszył; usłyszał jakieś dziwne, obce dźwięki. Przecież las znał jak własną kieszeń, lecz te odgłosy słyszał pierwszy raz. W pewnym momencie stanął i niepewnie obejrzał się za siebie. Jego oczom ukazał się grający na piszczałce leśny skrzat z czerwonym piórkiem w czapce. Pewnie trudno wam w to uwierzyć, bo przecież skrzaty istnieją tylko w baśniach, ale większość mojej rodziny potwierdziła prawdziwość tej historii. Kiedy Franciszek chciał podejść bliżej do skrzata, ten nagle zniknął i pojawił się na gałęzi drzewa. Franciszek ponownie próbował do niego podejść, ale skrzat znowu się przeniósł, tym razem na duży kamień. W końcu brat pradziadka zapytał:

— Czego chcesz, skrzacie leśny? Istniejesz naprawdę?

Na to skrzat odparł:

— Gdybym nie istniał, to nie miałbyś w kapeluszu mojego czerwonego piórka.

Franciszek złapał się za kapelusz i zdziwiony stwierdził, że faktycznie teraz ma dwa czerwone piórka.

— Przyszedłem, żeby ci powiedzieć, że masz do wykonania we wsi ważne zadanie. Tylko nie możesz nikomu o nim powiedzieć, bo obróci się ono przeciwko tobie. Już niedługo w nocy odwiedzą cię elfy. Wykonujesz dobrze i odpowiedzialnie swoją pracę. Natura kiedyś ci się za to odwdzięczy — rzekł skrzat i zniknął.

Franciszek rozejrzał się kilka razy dookoła siebie, lecz skrzata już nigdzie nie było. Zniknął tak błyskawicznie, jak się pojawił. Franciszek wrócił do leśniczówki z głową pełną pytań. Nie mógł spokojnie spać tej nocy. Mijały dni, a nic z tego, co zapowiedział skrzat, nie sprawdziło się. Franciszek pomyślał, że być może był to wytwór jego wyobraźni. Nawet to, co napisał owego wieczoru w swoim pamiętniku, następnego dnia zniknęło. Za każdym razem, kiedy Franciszek chciał uwiecznić to zdarzenie, wpis w pamiętniku znikał. Po jakimś czasie całkowicie zapomniał o tej historii, aż do dnia, kiedy obudził się z samego rana z pewnym pomysłem.

W związku z tym, że często rzeka, płynąca przez wioskę, zalewała pobliskie pola, docierając nawet do lasu, Franciszek wynalazł system ostrzegawczy i zbudował z mieszkańcami wioski tamę z jednej strony wsi i zaporę z drugiej. Dzięki temu niejednokrotnie ocalił zbiory rolne i siedliska różnych gatunków zwierząt. Nie musiał już niczego uwieczniać w pamiętniku, gdyż zapisał się na stałe w pamięci mieszkańców i w księgach pamiątkowych wsi. Skrzat miał rację: Franciszek odegrał ważną rolę, albowiem wynalazł system ostrzegawczy i zbudował system ochronny w formie zapory, a tym samym uratował faunę i florę przed zagładą. Poza tym po jego śmierci nazwano jego imieniem park powstały z części lasu, w której miał leśniczówkę.

W waszych rodzinach też z pewnością znajdzie się jakaś tajemnicza, fascynująca lub magiczna opowieść, która stała się legendą. Nie musi to być jakieś bardzo znane lub niesamowite zdarzenie. Każda rodzina posiada własną, niespotykaną historię, którą przekazuje się z pokolenia na pokolenie.