Wypisy z Księgi Mroku

Jacek Jarecki

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Katarzyna Czapiewska

kaczapiewska@gmail.com

Okładka: Katarzyna Jackiewicz

okovabi@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-92-1

Wydanie 1

Warszawa, 12 maja 2015

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od redakcji:

Opowiadania z horrorem i fantastyką w tle. Wszystkie fantastyczne wizje tkwią w naszych głowach. Dowiadujemy się, jaki wpływ na nasze życie mają media, czego może dokonać telewizja, jak bardzo zmienić nasze życie. Jak bardzo ulegamy wpływom innych i co może się stać z nami i naszymi bliskimi. Nawet jeśli w naszej naturze nie leży przemoc, to jednak pokłady psychiki i nieznanej nam jaźni mogą wykreować zachowania, o które sami się nie podejrzewamy.

Pytaniem pozostaje, czy na pewno nasze życie jest prawdziwe. A może ktoś nami steruje? Może wszyscy jesteśmy zamknięci na wielkim oddziale psychiatrycznym? Albo ktoś bawi się w reality show z ludźmi w roli głównej?

Żadne z opowiadań nie ma zaakcentowanego zakończenia. Czytelnik sam musi wyciągnąć wnioski. Ta gra autora z czytelnikiem jest intrygująca, a historie tu przedstawione prawdopodobne. Obyśmy nie zatracili w sobie rzeczywistości i oby nikt nigdy nie sprowadził naszego życia i rozrywki do swoistego reality show, które rządzi ludźmi na świecie. Przerażające, do czego może nas to doprowadzić.

Cóż bardziej świecącego nad słońce? A przecież i ono ulega zaćmieniu; tak też ciało i krew skłaniają się do złego. On ogląda przegląd sił nieba wysokiego, a wszyscy ludzie są ziemią i prochem.

(z „Mądrości Syracha”)

Gracz na planszy

Martwy chłopak nie wyglądał na więcej niż dwadzieścia lat. Kacper przyklęknął i podciągnął rękaw skórzanej kurtki zabitego. Ze ściągniętą złością twarzą odczytał podstawowe dane wyświetlone na panelu:

— Damian, dziewiętnaście lat, Poznań, cztery tysiące punktów, sześćset monet, dwa diamenty i dwa wykorzystane życia. Patroni nawet nie zauważą, kogo zabrakło na planszy. Ot, zgasła iskierka kolejnego statysty.

Puścił rękę awatara i spróbował wydobyć ciało spod pnia, ale nie dał rady. Patrzył na jasną, lekko pucołowatą twarz, otwarte usta, z których wyciekła i zakrzepła strużka jasnej czerwieni.

— Drwal. Kto w ogóle zwraca uwagę na drwali? Gdybyś, chłopcze, miał więcej rozumu, sprzedałbyś na giełdzie swoje nędzne zdobycze i kupił, dajmy na to, skuter. Ale ty wrócisz. Bez umiejętności, bez szans. Ponownie wylosujesz rolę drwala albo kamieniarza. A może będziesz kopał fosy? Wrócisz, by rzucić swoje ostatnie życie na planszę gry, licząc na wielkie znalezisko albo zawrotną karierę. A jaką karierę możesz zrobić, będąc drwalem, że tak spytam?

Kacper zgłosił wypadek i teraz, aby skasować premię, musiał zaczekać na przybycie czyścicieli. Puścił spętanego wierzchowca na łąkę, podczas gdy sam usiadł na poharatanym, jeszcze wilgotnym od soku pniu tak nieszczęśliwie ściętej sosny.

— Takie chuchro… drwalem? — Nie mógł się pogodzić z obecnym, bezdusznym systemem rekrutacji do gry. — Gdyby cię nie przygniotło, zarobiłbyś pięćset punktów i monetę, czyli mniej niż ja dostanę za zgłoszenie twojej śmierci — dodał i ze złości splunął tak nieszczęśliwie, że opluł swój własny but.

Przyzwyczajony do gwaru, wydawania rozkazów otaczającym go wojownikom, w samotności przemawiał do konia, drzew, do mikrofonów kierunkowych. Było mu to doskonale obojętne.

Miał czas. Był jedną z tych postaci, które swobodnie przemierzają planszę. Oczywiście do wynajęcia za godziwą stawkę, ale zgromadził wystarczająco dużo skarbów, by przebierać w ofertach i samemu wybierać patrona.

Kacper, nazywany przez wrogów Metalową Trumną, od dawna był niekwestionowaną gwiazdą gry. Zaczynał jako szeregowy wojownik Macierzy. Szalona odwaga i szereg efektownych, zawsze zwycięskich pojedynków pozwoliły mu na wykupienie własnego losu. Zszedł na planszę pod wpływem impulsu. Jemu, weteranowi chińskiej wojny, wielokrotnie odznaczonemu za odwagę, zaproponowano stanowisko łowcy głów w korporacji średniaków. Uznał to za wyjątkową bezczelność i osobistą obrazę. Egzaminy i testy — tak, kiedyś nie wystarczało oświadczenie woli i skończenie szesnastu lat — zdał jakby od niechcenia. Od razu mógł walczyć i to było dla niego najważniejsze. Zeskanowany, tylko przez pierwsze dni odczuwał dwoistość, która wielu kandydatów zmuszała do rezygnacji jeszcze przed opuszczeniem ośrodka szkoleniowego. Teraz, po latach udziału w grze, nie zastanawiał się, kim tak naprawdę jest, co było o tyle łatwiejsze, że nigdy jeszcze nie zginął ani nawet nie odniósł na tyle poważnych ran, by trafić do ośrodka naprawczego.

Przyrzekł sobie, że gdy zejdzie z planszy, nawet nie spojrzy na konsolę. Kupi dom na Karaibach, opustoszałych po wielkim wysiedleniu. Łaknął spokoju. Pragnął do końca życia wylegiwać się w hamaku, pływać łódką i łowić ryby. No i dzieci. Urszula urodzi mu synów i żaden z nich, nigdy, nie zostanie graczem na planszy.

Patrząc na martwego chłopca, podjął ostateczną decyzję, że to koniec. „Siedem lat dobrej passy to cud, ale wystarczy, stanowczo wystarczy” — myślał. Zabierze swoją panią z kasztelu i za kilka dni pożegnają planszę.

* * *

Czyścicieli rekrutują z grona graczy, którzy po utracie drugiego życia i odmowie przerwania gry przechodzą trzymiesięczną terapię, mającą im pomóc w honorowym zejściu z planszy. Zbieranie trupów ma ich zniechęcić do dalszego udziału w rozgrywce. To tak, jakby hazardzistę sadzać przy stole do rulety, by wyciągał wnioski z klęsk grających, gdy brzęczy złoty rój mamony i szumi wielkie koło szczęścia.

Tym razem było ich troje. Dwie dziewczyny i Wolf. Kacper dobrze znał tego potężnego, ciemnoskórego mężczyznę. Dwa tygodnie temu, gdy pili wino w oberży Jana, Wolf był niepokonanym herosem. Jakim cudem zdążył dwa razy zginąć? Po pierwszej śmierci obowiązywał tydzień karencji. Po drugiej trzy tygodnie. Wolfa w ogóle nie powinno tu być!

— Odchodzę. To już nie dla mnie. Sprzedałem się. Za całość zgarnąłem siedemnaście baniek. Nieźle, co? — mówił wesoło Wolf, ściskając prawicę Kacpra.

— W jaki sposób?

— Ano… dopóty wilk wodę nosi… Ha, ha… Opadła mnie Czarna Sotnia pod twierdzą Mutacji. Prowadziłem szturm ekipy sponsorowanej przez Minosa. Spaliliśmy podgrodzie, ale ci Minojczycy to młody narybek. Gdzie im do szturmowania poważnej twierdzy. — Westchnął ciężko i na chwilę umilkł. Nie wiedział o podjętej przed chwilą decyzji Kacpra i szukał akceptacji w jego oczach. — Nie da się wyszkolić ludzi w trakcie bitwy — kontynuował, widząc uśmiech aprobaty na twarzy Kacpra. — Dopiero gdy spłynęła kasa, sprowadziłem swojaków. Oglądalność doszła do jedenastu milionów. Wszystko szło dobrze, ale źle zbudowany most załamał się podczas szarży. Oberwałem belką w głowę. Gdy mnie zabrakło, wybuchła panika w naszych szeregach. Nazajutrz wpuścili mnie na planszę. Ponoć Minos zapłacił krocie za mój powrót. Wszystko na chybcika. Za szybko. Byłem bardzo słaby, gdy dopadli mnie czarni.

— Dlaczego ja nic o tym nie wiem? — spytał Kacper.

Gryzł pestki słonecznika, starając się nie okazać zdziwienia słowami Wolfa. Mogłoby to zostać uznane za oznakę braku szacunku, a ostatnią rzeczą, jakiej pragnął, był pojedynek z silnym jak byk Wolfem.

— Nie wiesz, bo całymi tygodniami siedzisz w tym swoim kasztelu. Kobieta cię niańczy. Na zebrania związku nie przyjeżdżasz. Poczty nie odbierasz.

Kacper niechętnie przyznał mu rację. Wypluł łupiny i wtarł je obcasem w suchy, błękitnawy mech.

— Też odchodzę. Właśnie podjąłem decyzję. — Zaśmiał się z udawaną beztroską.

— Zapomnij! Musisz najpierw zginąć. Nowe przepisy. Jeśli nie zginiesz, federacja zabierze ci połowę skarbu.

— Jakim prawem?!

— Tak ustalili. Takim prawem! Kupcowi przekazałem postać. Właśnie rozliczałem się w biurze z zapisków, gdy zobaczyłem na ekranie, że czekasz na czyścicieli. Dałem im po pięć stów i wszedłem, żeby cię ostrzec. Czarna Sotnia ruszyła na Pogórze. Palą, mordują!

Kacper kiwał głową. Powoli docierało do niego, przed czym ostrzegał go Wolf.

Dziewczyny rozsiadły się przy noszach, na których leżało ciało chłopca, i paliły skręty. Podniósł wzrok ku niebu. Zagony białych, pierzastych chmur pędziły na północ.

— Skąd na naszej planszy Czarna Sotnia?

Wolf milczał zbyt długo. Zupełnie tak, jakby przypominał sobie wyuczoną odpowiedź. Kacprowi przyszło do głowy, że Wolf kłamie, ale nie mógł zrozumieć, dlaczego ktoś taki jak Wolf miałby to robić.

— Ukraińcy wykupili większość udziałów w słowackiej planszy, a my mamy z Ciuposkami otwartą od roku granicę. Sam walczyłeś po tamtej stronie.

Pojął, że Urszula może znaleźć się w poważnym niebezpieczeństwie. Do Kacpra dotarło, że jeśli czarni ruszyli na północny zachód, są o dzień drogi od jego prywatnej fortecy. Zdąży przed nimi, o ile będzie jechał całą noc. Co prawda jego kasztel był objęty immunitetem, ale federacja mogła zrobić wyjątek, jeśli w grę wchodził ogólnoświatowy hit.

Stumilionowy bohater chce zejść z planszy, ale po śmierci ukochanej zostaje, by się zemścić — baju, baju. Rzecz w tym, że nim Kacper poznał Ulkę… dwukrotnie zginęła. Udział w grze był wówczas dla niej osobliwym sposobem na popełnienie samobójstwa. Wyleczył ją z tego, pokochał i nie mógł dopuścić, by doznała trwałego urazu, jakim dla wielu była trzecia śmierć. O tym się nie mówiło, ale on doskonale znał reguły i ciemne strony swojego zawodu.

Był pewny, że gdy w grę wchodziła naprawdę wielka publiczność, sukinsyny zdejmą immunitet. To już się wcześniej zdarzało.

Aby odciążyć wierzchowca, cisnął w krzaki sakwy podróżne i całą broń, poza mieczem. Z zapasów pożywienia zostawił tylko sześć batonów energetycznych i bukłak z wodą. Gdy we włazie zniknął Wolf ze swoimi blondynkami, Kacpra nie opuściło wrażenie, że ktoś mu się czujnie przygląda.

„Skierowali na mnie kamery i narrator snuje opowieść. To podstęp, co znaczy, że kupili Wolfa!” Kacper wskoczył na siodło.

* * *

Wybrał drogę przez las, bo wiedział, że utrudni w ten sposób obserwację. Poza tym jadąc tym szlakiem, mógł dwukrotnie zmienić wierzchowca. Od oberży Maląga dzieliły go tylko cztery kilometry niezłej drogi.

Ubity, nakrapiany plamami słońca piach. Pęd powietrza, odór końskiego potu zmieszany z zapachem rozgrzanego upałem lasu. To lubił. Wiedział, że za takimi chwilami będzie tęsknił.

* * *

Gdy wjechał na obszerną, zalaną słońcem polanę, od razu zorientował się, że coś jest nie tak. Nad zbudowanym z grubo ciosanych bali przysadzistym budynkiem nie powiewała flaga sponsora. Zsiadł z konia i zbadał ślady. Świeży podwójny trop. Dwaj jeźdźcy nadjechali niedawno od strony Lasu Wisielca. Drzwi oberży były otwarte. Od progu, przez brudny piach podwórza, koło studziennego żurawia aż do ciemnozielonej kępy traw, kryjącej właz czyścicieli, biegł płytki, ale dość szeroki ślad. Tędy najpewniej wleczono ciało starego Maląga.

Co prawda stanice i oberże nie były objęte immunitetem, ale na mocy niepisanej umowy nikt nie zabijał prowadzących je wysłużonych wojowników. Przede wszystkim dlatego, że sprzedawali swą pomoc wszystkim potrzebującym, bez względu na barwy i polityczne układy.

Z nagim mieczem w prawicy wszedł przez niskie drzwi. Czysta, skromna jadalnia mieściła dwa długie, zbite z desek stoły. Na jednym stała misa z jeszcze ciepłym gulaszem i opróżniony do połowy dzban wina. Kubki leżały na klepisku. Zawołał. Nikt nie odpowiedział z zaplecza. Kończył sprawdzanie pozostałych pomieszczeń, gdy na podwórzu zarżał gniadosz. Odpowiedziało mu stłumione rżenie z ukrytej w olszynach stajni, a on odetchnął z ulgą, że napastnicy nie zabrali koni.

Wychodząc, zauważył w gęstwinie po drugiej stronie drogi błysk, odbitą od pancerza strzałę światła.

Świst. Błękitny bełt utkwił w belce nad drzwiami. Kusznik chybił o dobre pół metra, czyli strzelono na postrach. Z tej odległości nawet przeciętny kusznik nie miał prawa chybić. Mimo wszystko rzucił się w wysoką trawę i przeczołgał za narożnik oberży. Drugi bełt roztrzaskał okno nad jego głową.

Usłyszał tętent. Gniadosz, któremu nie zdążył nawet nadać imienia, uciekał spłoszony. Na szczęście w boksach stajni stały dwa wypoczęte, czarne jak smoła wierzchowce. W sianie leżało stare, mocno sfatygowane siodło. Nie miał wyboru. Po krótkim namyśle wyprowadził obydwa rumaki, przekonany, że nieosiodłany luzak pobiegnie za swoim towarzyszem, co okazało się prawdą.

Kryjąc się za końskim grzbietem, opuścił obejście, przemykając opłotkami przez gruzowisko i zarośnięty piołunem śmietnik. Słysząc za sobą spokojne stukanie pracowitego dzięcioła, uznał, że jego prześladowca po wykonaniu zadania odszedł, dosiadł konia i szerokim łukiem wrócił na leśny trakt.

Niebiescy. Nigdy nie walczył przeciwko nim. Grali defensywnie, głównie zajęci rozbudowywaniem i ochroną swojej stolicy. Nic dziwnego, skoro patronowało im konsorcjum budowlane. Dwa lata temu wynajął ich ekipę do budowy kasztelu. Spisali się znakomicie. Teraz do niego strzelali. Niecelnie, co znaczyło, że reżyser chciał tylko urozmaicić widowisko.

Trakty były puste. Nikt nie wędrował w to niedzielne, lipcowe przedpołudnie. Żadna armia nie chciała zaskoczyć miasta przeciwnika. Nie zauważył świeżych śladów. Znaczyło to, że gdzieś na świecie trwa widowisko koncentrujące uwagę widzów, a gdy ci wrócą na rodzimą planszę, narrator, wciągając ich w jego osobisty dramat, będzie miał do pokazania przynajmniej nieudaną zasadzkę na życie bohatera.

* * *

Z łysego, górującego nad lasem pagórka widział rozrzucone na równinie kolorowe plamy miast, miasteczek i osad. Nad żadną nie unosiły się pióropusze dymu.

Na północy, za upstrzonym białymi skałami wzgórzem, nad wijącą się serią powtarzalnych skrętów rzeczką, stał jego dom.

W bezruchu upalnego dnia niebezpieczeństwo wydawało się ułudą. Konie deptały niezliczone krzaczki poziomek.

— To powinno być Poziomkowe Wzgórze, a nie jakieś idiotyczne Wzgórze Kapelusza. Poziomki najwyraźniej nie znalazły sponsora.

Zrywając słodkie jagody, myślał o Czarnej Sotni — Legendzie Dzikich Pól. Renegaci gry. Chodziły słuchy, że oddział jest poligonem treningowym służb Zadnieprzańskiego Chanatu. Gracze na polskiej planszy opowiadali o nich jak o przysłowiowym żelaznym wilku. Pomimo ciągłych bitew, przemarszów wojsk i szturmów polska plansza uchodziła za cywilizowaną i prawie sielską. Wpuszczając czarnych, najpewniej chciano dodać impetu widowisku.

Zjechał ze wzgórza i zatrzymał się nad ocienionym przez las stawem. Uznał, że czas napoić konie. Dalej drzewa rosły już rzadziej. Widział drogę, którą nadjechał, zbiegającą wśród łanów kukurydzy ku równinie. Patrzył na nieruchome zboże, szukając śladów kolejnej zasadzki, gdy poczuł nerwowe drżenie pod dłonią, którą gładził kark wierzchowca. Nie zdążył zareagować. Atak spod pokrytej rzęsą tafli był szybki i precyzyjny. Przygnieciony kolanami napastnika, leżał twarzą w błocie. Na karku czuł żelazny uchwyt. Woda ściekała strumieniami z pancerza wroga wprost na jego plecy.

— Spokojnie… Nie podnoś się. Jesteśmy w martwej strefie. Mów szeptem.

— Wolf?

— Okłamałem cię. Chcieli wielkich scen. Myślałem, że skoro masz wszystkie trzy życia… To wszystko kłamstwo! My, starzy, nie jesteśmy awatarami. Pamiętasz ceremonię usamodzielnienia? — szeptał. — Śmierć to śmierć.

— Ale ty przecież…

— Kłamałem! Opowiadając, że zginąłem dwa razy, dałem ci znak. Miałem nadzieję, że pojmiesz… że zejdziesz razem ze mną. Nie mogłem przy nich, po prostu… Nawet połowa tego, co zgromadziłeś… Idziesz na pewną śmierć.

Leżeli między paprociami na czarnej tłustej ziemi. Kacper próbował zrozumieć.

— Przecież ludzie giną, po czym niektórzy po tygodniu wracają. Ula…

— Słuchaj. Po naszej rozmowie pojechałem do bazy z ciałem tego chłopaka. Już byłem rozliczony. Pieniądze na koncie. Wszystko. Zwłoki zabrali do lecznicy, a ja miałem zaczekać na lidera. Wtedy wybuchła bomba. Prawdziwa, pierdolona bomba! Robota buntowników. — Wolf zamilkł, zbierając myśli. Po chwili podjął chaotyczną opowieść: — Jezu! Było tak blisko. Pewnie nadal myślą, że i ja… nie żyję. Otworzyły się wszystkie drzwi. Uciekłem. Trupy, ranni, ogłuszeni. Świat w panice. Wpadłem do hali maszyn i o mało nie zderzyłem się z tobą. Stałeś i niezdarnie ruszałeś ramionami. Jakbyś nimi wzruszał. Mamrotałeś bez sensu i byłeś podłączony kablami do czegoś… Nie znam się. Ubrali cię na wyjściowo. Jasny garnitur, teczka z prawdziwej skóry, drogi zegarek. Mniejsza z tym. Z całą pewnością nie było to ciało człowieka. Nie mogłoby żyć, skoro ty, jako awatar… Rozumiesz? Ty giniesz, a on schodzi z planszy. Na bezprzewodowym sprawdziłem, gdzie jesteś. Dym. Zamieszanie. Dostałem się do tuneli. Wsiadłem w Kotka i podjechałem pod właz.

— Dowody… przyznałeś, że już raz mnie okłamałeś…

— Stanąłem za tym, co miało udawać ciebie, wziąłem teczkę pełną dokumentów. Tych, które miałem odebrać przy wyjściu. Zabrałem je. Zobacz!

Wyciągnął zza lekkiej kolczugi czarny rulon. Kacper pospiesznie przejrzał dokumenty. Akty własności, wyciągi z kont i zdjęcia. Wolf kończył opowiadać.

— Nazywasz się Henryk Brom? — Kacper zwinął rulon i oddał go Wolfowi.

— Tak. Jestem Henio Brom. Cholera! Kamery są skierowane na ciebie. Jak tylko wstaniemy — także na mnie! Mają dodatkową atrakcję. Musimy trzymać się z daleka od włazów. Jak ogarną zamach, mogą nas zabić, a potem łatwo podmienić, choćby podczas przerwy reklamowej.

— Po co to robią? Po co to wszystko?

— Myślę, że na miejsce ludzi wprowadzają manekiny. Nie wiem po co. Gra to ogólnoświatowa mania. Tyle przestrzeni. Wywłaszczenia. Dla zabawy? Bohaterowie, którzy schodzą z planszy… Ludzie się utożsamiają. Polityka, media, rady nadzorcze. Za swoje pieniądze kupiłem siedemnaście hektarów i piękny dom na Mazurach, a w teczce jest akt własności na apartament w Warszawie. Na jakiejś Kępie. Nie cierpię stolicy!

* * *

Gnali przez pola, tratując kukurydzę. Nad nimi, rozpostarłszy skrzydła, szybował dron. Nieskazitelny polski bociek. Kacper rozmyślał o Urszuli. Zeszliby z planszy jako parka pieprzonych plastikowych celebrytów.

Po północy zatrzymali się na krótki popas nad rzeką. Byli godzinę drogi od celu. To było jego miejsce. Znał je doskonale. Bocian zniknął, a jego miejsce zajął ogromny puchacz, którego cień przy każdym nawrocie przesłaniał na sekundę tarczę księżyca. Dla zwiększenia realizmu dron pohukiwał monotonnie. Kacper zostawił Wolfa zajętego oporządzaniem koni i wspiął się na wzgórze, z którego mógł ujrzeć swój drewniany zameczek. Na wałach okalających kasztel płonęły ogniska straży. Odkręcił menażkę i wsypał do wina szczyptę żółtego proszku. To nie była wojna Wolfa, a poza tym nie ufał mu do końca. Cała sytuacja stała się dziwnie pokręcona jak na proste reguły gry.

* * *

Ledwie przestąpił próg, schwytali go w sieć niczym zwierzę. Czekali na niego. Jego ludzie pod wodzą Urszuli. Pobitego i skrępowanego zawlekli do sali, w której zwykł przyjmować gości. Czuł, że przymierzają się, by z impetem cisnąć nim o kamienną posadzkę, ale zmienili zdanie i wcisnęli Kacpra między oparcia jego własnego fotela. Pomimo tej niespodziewanie okazanej mu łaskawości na chwilę stracił przytomność.

Ocknął się, gdy jeden ze strażników ocierał mu krew z twarzy cuchnącą zjełczałym tłuszczem szmatą. Otworzył oczy i splunął krwią. Na wprost niego siedział na krześle, wyciągnąwszy patykowate nogi, płowowłosy chudzielec w czerwonym, służbowym garniturze. Kontroler gry. W głębi komnaty — pod ścianą — stała Urszula i żywo rozmawiała z czterema uzbrojonymi jak do bitwy strażnikami. Piąty, stojący za fotelem, gdy Kacper podczas przesłuchania zwlekał z odpowiedzią, uderzał go otwartą dłonią w twarz. Niezbyt mocno, ale wystarczająco, by nadać scenie odpowiedni dramatyzm i nieco podkręcić tempo.

Kontroler pytał o Wolfa i Czarną Sotnię. Odpowiadał zdawkowo: „Nie wiem. Nie spiskowałem. Nie znam. Chcę tylko zejść z planszy. Mam prawo. Przybyłem, by wypłacić żołd i zabrać Urszulę, ale widzę, że tutaj nie mam już żadnych obowiązków”.

Długonogi bawił się sztyletem, patrząc na czubki swoich czerwonych butów. Kacper pojął, że wybuch w podziemiach odniósł skutek. Byli częściowo ślepi. Gdyby nie był związany, mógłby uciec z planszy. Ba, gdyby nie był związany, zabiłby ich wszystkich.

— Nic, kompletnie nic nie wiesz? Trudno. I tak za chwilę umrzesz.

Kontroler wstał i zaczął przechadzać się po komnacie.

Miał ponad dwa metry wzrostu, ale wyglądał raczej zabawnie niż groźnie. Zapadła cisza. Ustały uderzenia. Kacper nie czuł lęku. Siedem lat ciągłych walk w świecie gry zrobiło swoje. Choć wiedział teraz, że dwa dodatkowe życia to fikcja, że gdzieś w podziemiach drży z niecierpliwości manekin, który ma go zastąpić w realnym świecie, nie potrafił wyjść z roli niepokonanego bohatera.

— Jeśli mam umrzeć, to niech wiem dlaczego.

— Nie ja cię zabiję, tylko wiedza, którą wydaje ci się, że posiadłeś.

Chudzielec przesadzał z patosem.

— Przesadzasz z patosem — powiedział Kacper.

— Nadal chcesz wiedzieć? Nie jesteś pierwszy ani ostatni. Nie możesz wyjść z gry, a jeśli zostaniesz, zaszkodzisz wszystkim.

— Ale po co to wszystko? — Kacper próbował grać na zwłokę.

— Posłuchaj! W tej chwili miliard widzów uczestniczy w bohaterskiej obronie fortu Alamo. Sympatie są podzielone. Patroni, pchani falą poparcia fanów, przerzucają tam swoje oddziały. Walczy już sto tysięcy graczy. Wielu bohaterów zginie. Kogo tam nie ma? Obok Amerykanów i Meksów: Indianie, Chińczycy, Zulusi, carska gwardia. Z wielkopolskiej planszy konsorcjum Gaz i Wnętrza rzuciło w sukurs oblężonym kaliską chorągiew husarii. Idiotyzm, prawda? Ale to ludzi rajcuje! Tam są do podniesienia miliardy, nie miliony! — Kontroler zapalał się niczym podrzędny akwizytor, wymachując przy tym sztyletem. — A dwa miliardy tkwią wiernie przy prowincjonalnych planszach takich jak nasza. Łakną emocji, bohaterów. Utożsamiają się, kochają, nienawidzą! A tu nagle… ich ulubieniec chce wyjść z gry i myśli, że ma do tego prawo. Racja! Weźmiesz swoje uczciwie zarobione sto milionów. I odejdziesz w pokoju! Tylko najpierw zginiesz.

Kontroler roześmiał się i dotknął ostrzem sztyletu czoła więźnia.

Na skórze pojawiła się kropla krwi.

— Ty zginiesz, zginą buntownicy… Wolf, Czarna Sotnia… Terroryści, którzy podłożyli bombę już nie żyją. Na torturach wyznali… Są liczne tropy. Zginiesz i wyjdziesz. Partia Postępu i Odpowiedzialności szykuje się do listopadowych wyborów. Dostaniesz jedynkę na liście w Krakowie. Tam masz najwięcej fanów. Będziemy mieli większość…

— Zawsze macie większość. — Kacper roześmiał się nieszczerze.

— A ty, o ile dobrze się spiszesz, masz szansę nawet na prezydencki stołek w przyszłości. Mało ci?

— Nie będę wtedy już sobą. Zastąpi mnie kukła.

— Nie rozumiesz. Nadal nie rozumiesz! Teraz jesteś kukłą! Prawdziwy ty czeka na wzbudzenie. By dobrze grać, nie mogłeś zabrać na planszę prawdziwych wspomnień. Nazywasz się Andrzej Lundgren i jesteś aktywistą…

— Brednie! Cholerne brednie!

— Może tak, a może nie. Jestem tylko kontrolerem i niewiele wiem. To moja praca. Kontrolowanie gry. Chyba nie jestem nawet człowiekiem. Tak… czy siak, będzie łatwiej?

Kacper poczuł palce zaciskające się na szyi. Jednak nie sztylet. Próbował walczyć, ale nie potrafił nic zrobić. Stracił przytomność.

* * *

Żył. Leżał na ciepłym piasku. Słońce stało wysoko. Konie rżały. Uniósł głowę. Szyja i kark bolały go tak, że z westchnieniem opadł z powrotem na piasek. Wolf przyklęknął koło niego. Położył ogromną, chłodną dłoń na jego czole.

— W ostatniej chwili. Przybyliśmy w ostatniej chwili.

— Co to za ludzie? — wychrypiał Kacper.

— Czarna Sotnia. Osiemdziesięciu kozaków pod dowództwem… nie śmiej się… Bohuna. Zabili wszystkich, a ty o nic nie pytaj. Sam widziałeś, co ona… Jedziemy do nich, na Dzikie Pola. Zgromadzimy armię. Rozpieprzymy planszę.

Patrzył w niebo. Nad nimi krążyły w osobliwej zgodzie bocian i orzeł. Czuł przypływ sił. Świat, który pozostawił za sobą, umarł. On żył. Kolejny raz się udało. Teraz będzie walczył. Jeśli zginie, zginie śmiercią wojownika.

— Masz nową piękną klacz. Nazywa się Burza. Podarunek od Bohuna.

Przemógł ból i usiadł. Kozacy zauważyli jego ruch. Ich dowódca szedł ku niemu z zawczasu wyciągniętą prawicą. Kozak śmiał się głośno i z niepohamowanej radości, co chwilę podrzucając wysoko malinową papachę.

* * *

Wolf skoncentrował wzrok na twarzy zbliżającego się watażki. Ostrość widzenia i dźwięk były nienaganne. Teraz dopiero zacznie się prawdziwe widowisko. Akord końcowy musi wybrzmieć jak dzwon.

* * *

Urszula poprosiła łysą staruszkę o przysługę i ta zatrzymała taśmę. Patrzyła na nagie ciało mężczyzny, z którym przeżyła dwa lata. Szukała w sobie wzruszenia, ale nie znalazła. Nagi i martwy, taki sam jak wszyscy leżący na taśmie. Ciało bohatera. Niedoskonałe ludzkie ciało. Dała znak ręką i taśma ruszyła. Młyn przez minutę daremnie obracający ostrzami zasyczał z wyrzutem. Choć plansza zarabiała miliardy, oszczędzano na wszystkim. Psy nie powinny chodzić głodne. Wszak to nasi młodsi bracia.

Zgasiła światło i poszła wziąć prysznic.

Spis treści

Od redakcji:

Gracz na planszy

Szczęściarz

Exodus

Cudowne istoty

Pogodne lato

Woda

Słodka plaża

Zajączek

A imię jego…

Świat, który przetrwał

Alef

Nekroskop

Nazywam się O’Hara