Szampan na Wieży Eiffla

Waldemar Lejdward

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Dominika Kuśka

jezykowapomoc@gmail.com

Okładka: Katarzyna Jackiewicz na podstawie własnego projektu autora

okovabi@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978–83–63783-91-4

Wydanie 1

Warszawa, 12 maja 2015

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

WSZYSTKIE POSTACI W KSIĄŻCE SĄ FIKCYJNE. WSZELKIE SKOJARZENIA Z KIMKOLWIEK W RZECZYWISTOŚCI NIE POWINNY MIEĆ MIEJSCA. PODOBIEŃSTWA DO OSÓB LUB ZDARZEŃ SĄ CAŁKOWICIE PRZYPADKOWE I NIEZAMIERZONE. AUTOR NIE BIERZE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA NASUWAJĄCE SIĘ SKOJARZENIA.

Od redakcji:

Krótkie opowiadania z wojaży autora po Polsce i po Europie. Takie swoiste przewodniki turystyczne po konkretnym miejscu, małym obszarze, niejednokrotnie w ogóle nam nieznanym. Wyjątkiem może być tytułowa wieża Eiffla i zwiedzanie Paryża. Wszystkie wyjazdy miały miejsce wiele lat wstecz. Język tu użyty może zdawać się niemodny, ale to on głównie daje poczucie istnienia w czasie, jaki ogląda się w Polskiej Kronice Filmowej, gdy modne były wczasy FWP.

Autor wyznacza swoje szlaki, opisując je w niebanalny sposób, opowiadając przy tym ciekawe historie swoje i napotkanych przez siebie ludzi. Wizytujemy mało znane turystyczne zakątki w Polsce oraz miejsca w Europie, gdzie autor akurat się znalazł przy okazji zorganizowanej wówczas wycieczki. Wiele z tych podróży zdarzało się spontanicznie, co podnosi ich wartość i charakter.

Każda z tych przygód godna jest uszanowania jej toastem, nie tylko wizyta na wieży Eiffla w Paryżu. Tamten toast jednak miał dużo głębszy wymiar.

Taka swoista retrospekcja wspomnień z przygód turystycznych autora jest jak pamiętnik powstający na przestrzeni wielu lat, do którego z przyjemnością się wraca, dodając w pamięci zapomniane lub zamazane już odległością czasu obrazy. Z chęcią sięga się wtedy po wykonane fotografie i wraca myślami do przeżytych przygód, do przyjemności i radości wakacyjnych spotkań i odwiedzanych miejsc, odmładzając i dodając radości życia oraz poczucia braku źle wykorzystanego danego sobie czasu.

IDYLLA

Przyjechaliśmy do San Marino wcześnie rano i kierowca zaparkował autokar na rozległym placu w centrum miasta. Plac miał kształt trójkąta. Na parkingu stało już wiele autokarów wycieczkowych, które przyjechały wcześniej. Zaparkowane były karnie, jeden obok drugiego. Ustawiliśmy się także w ustalonym szyku, by nie stwarzać kłopotu innym pojazdom, które przyjadą później. Kiedy kierowca zatrzymał pojazd, otworzył drzwi z głośnym sykiem. Opuściliśmy pokład maszyny. Plac był zalany słońcem. Rosło tu sporo drzew iglastych, ale obok świerków i jodeł było też trochę drzew liściastych. Z domów, które stały wokół placu, zapamiętałem jeden obiekt. Fasadę miał całą przeszkloną, a wejście osłaniał długi podcień arkadowy. Może bym nie zwrócił uwagi na widoczny budynek, ale dostępu do obiektu bronił biało czerwony szlaban. Placówka wyglądała tak, jakby była ważną jednostką administracyjną.

Minęliśmy skwer okolony niskim żywopłotem. Przed zieleńcem znajdował się okrągły, wypukły klomb, na szczycie którego umieszczona była przedziwna rzeźba. Posąg przedstawiał sylwetkę konia w nietypowej pozie. Zwierzę miało uniesiony tułów do pionu, opierało się na postumencie w trzech punktach — na tylnych kopytach i ogonie. Głowa była odrzucona do tyłu, a cienkie przednie kończyny sterczały do góry w geście rozpaczliwych wymachów. Klomb był przyozdobiony roślinami o włoskich barwach narodowych. Powierzchnię rabaty pokrywała zielona trawa, wokół biegła falista linia czerwonych begonii, a w zatokach mieściły się białe tarcze podobnych kwiatów.

Ruszyliśmy w głąb aglomeracji miejskiej. Miasto nie było usytuowane na płaskim terenie, tylko na zboczu dość łagodnego wzniesienia, toteż uliczki pięły się coraz wyżej ku niewidocznemu wierzchołkowi. Dotarliśmy na plac miejski. Parcela była nieduża i też lekko pochyła. Przy krawędzi stał ratusz miejski, czyli Palazzo Publico. Budynek był wąski i wysoki, z uwagi na szczupłość miejsca. Gmach miał wystrój gotycki, lecz nie w kolorze czerwonym, ceglanym, jak obiekty północnoeuropejskie, tylko w białym i gładkim. Ale elementy architektoniczne były typowo gotyckie - okna miały ostre łuki, a zwieńczenie budynku posiadało ganek obronny wysunięty poza lico muru i przyozdobiony prostokątnymi blankami. Na dachu budowli mieściła się wieża pałacu, ale usytuowana w lewym, bocznym narożniku. Na wieży był zegar przysłonięty daszkiem.

Przed ratuszem stał pomnik. Przedstawiał wojowniczkę o wolność republiki, Statua Della Liberta. Wykonany był z białego marmuru karraryjskiego. Obrończyni odziana była w sandały, tunikę, pancerz ochronny, a na głowie miała koronę w kształcie murów obronnych. W ręku trzymała sztandar.

Poszliśmy dalej i trafiliśmy na plac o nazwie Piazza Domus Plebis, jak głosił napis na metalowej tabliczce. Na placu stała budowla sakralna. Przybytek pański nosił miano Basilica del Santo. Umieszczony był na wysokim fundamencie. Wysunięty portyk wspierał się na ośmiu kolumnach, z głowicami w stylu korynckim. Nad kolumnadą widniał długi napis, który zaczynał się od słów: DIVO MARINO PATRONO ET LIBERTATIS… Przed świątynią ciągnął się półkolisty występ ułożony z kamiennych bloków, na którym stały ciężkie polery. Turyści wchodzili i wychodzili z bazyliki. Niektórzy siadali na występie i pstrykali pamiątkowe zdjęcia. Kamienny półkrąg był niemiłosiernie rozgrzany od słońca, więc nie można było zbyt długo siedzieć na ustawionym postumencie.

Następnie, wąskimi uliczkami, podążyliśmy w stronę podnóża góry Titano. Uliczki wypełnione były licznymi bazarowymi sklepikami i galeriami. W przejściach ustawione były regały i stojaki obładowane różnorodnymi pamiątkowymi artykułami. Można tam było nabyć zarówno barwne widokówki, chusty, okulary przeciwsłoneczne, małe butelki z napojami, a nawet pluszowe zabawki. Podróżni chętnie nabywali różne drobne przedmioty, chowali do plastikowych toreb i zabierali do kwater bądź pojazdów, którymi przybyli do San Marino.

W końcu dotarliśmy do stóp wzgórza. Tuż za asfaltową płaszczyzną parkingu dla aut, które wjechały na dogodną wysokość, wznosiła się skalista ściana góry. Wapienne uskoki były poszarpane i miały ostre krawędzie. Gdzieniegdzie do skał przyklejone były skąpe kępy roślinności. Na kamiennym monolicie wznosił się mur obronny warowni. Wykonany był z jednakowych, szarych bloczków i stanowił kontrast w odniesieniu do nierównej podstawy masywu. Zakończony był niskimi blankami w kształcie jaskółczych ogonów.

Na wyższe partie wzniesienia prowadziły szerokie schody ułożone z porowatych, kamiennych płyt. Podejścia były ograniczone grubymi zwałami skalnymi. W miejscach, gdzie brakowało naturalnych osłon ciągów pieszych znajdowały się bariery z żelaznych rur, osadzonych w betonowych słupkach. Pasaże oświetlane były wielobocznymi, szklanymi latarniami.

Przed wejściem do warowni minęliśmy kapliczkę zapewne z patronem budowli. Usytuowana została na wysokim, czworobocznym filarze. Zwieńczeniem było zadaszenie wsparte na czterech cienkich kolumienkach. Pod baldachimem stał ocieniony posążek świętego.

Po drodze wspinaliśmy się na różne podesty i galeryjki. Niektóre poziomy były obszerne, wyłożone ceramicznymi płytkami i na kondygnacje prowadziły wygodne schody zaopatrzone w balustrady, wsparte na kształtnych tralkach. Na stopniach stały doniczki z czerwonymi pelargoniami. Inne podejścia i występy były wąskie, przylepione do murów — skonstruowane z prostokątnych bloków kamiennych, wystających ze ścian — i ograniczone jedynie słabymi, drewnianymi poręczami.

Na jednym z poziomów oczom zwiedzających nagle ukazał się ogród uprawny, a raczej niewielki zielnik. Rabata miała kształt prostokąta, ograniczona z jednej strony ścianą którejś z budowli, a z drugiej niewysokim murkiem, za którym widniała głęboka przepaść ulicy. Zielnik był podzielony na równe grządki oddzielone ścieżkami, wyłożonymi wapiennymi płytkami. W pierwszej części usytuowany był fragment krzaczasty, kolisty, z niską tują otoczoną kręgiem bordowolistnej irgi. Dalej były rabatki z żółto kwitnącym dziurawcem, następnie z szałwią, a jeszcze dalej z innymi kwiatami i ziołami. Pod zewnętrznym murkiem leżały gliniane dzbany przewrócone na bok. Pośrodku zielnika widniał napis ułożony z dużych ceramicznych liter: CASSA DI RISPARMIO, a pod spodem mniejszymi: della repubblica di San Marino. A zatem klomb był rodzajem reklamy kasy oszczędnościowej, nie miał żadnych cech użytkowych.

Trasa wznosiła się coraz wyżej. Podczas wspinaczki minęliśmy obiekt o nieokreślonym przeznaczeniu. Obok drzwi, złożonych ze szklanych kwater, wisiała marmurowa tablica z wyrytym napisem: NICOLA SALVATORE. Ukazane nazwisko kojarzyło się z włoskim artystą, o którym kiedyś coś słyszałem. Być może obiekt był galerią poświęconą wymienionemu artyście.

Następnie przeszliśmy pod łukową, ceglaną bramą. Do muru przytwierdzona była tablica z informacją: 3a Torre Monte Titano. Nad napisem umieszczony był herb republiki, który przedstawiał tarczę z namalowanymi trzema wieżami na niebieskim tle, okoloną gałązkami z drzewa oliwnego i dębu, a nad tarczą widniała złota korona. Teraz oczom widzów ukazała się warownia w całej okazałości. Przed zwiedzającymi wznosił się wysoki mur obronny, wewnętrzny wzniesiony także z szarych bryłek kamiennych, zwieńczony kwadratowymi blankami. Ponad ogrodzeniem widniał tylko — z uwagi na skrót perspektywiczny wierzchołek wieży obserwacyjnej. Na szczycie umieszczone były machikuły wsparte na solidnych podporach, służące do celów obronnych. Wstęp na wieżę był zakazany z powodu remontu, który tam trwał. Zaczęliśmy więc szukać miejsc widokowych, z których można byłoby obejrzeć panoramę okolicy.

Trafiliśmy na stanowisko oddzielone jedynie od urwiska niewysokim murkiem, z którego widoczny był rozległy krajobraz ziemi toskańskiej. W oddali rysowały się łagodne wzgórza Apeninów pokryte połaciami niskiej roślinności i nieregularnymi enklawami zabudowań ludzkich. Wzniesienia delikatnie odcinały się od widnokręgu, zieleń była popielato szmaragdowa, a nieboskłon perłowy. Wzgórza leżące bliżej wyraźniej odznaczały się na tle odległego pejzażu. Szata roślinna była żywsza, a domy nabrały ostrzejszych kształtów. Natomiast budynki stojące u stóp wzgórza były doskonale widoczne; miały piaskowy kolor ścian, a dachy pokrywała czerwona dachówka. Niektóre drzewa iglaste, o bardzo ciemnej barwie, wystawały ponad zadaszenia domostw.

Przeszliśmy do następnego miejsca widokowego, żeby popatrzyć na inny fragment pejzażu. Taras był wyłożony dużymi, nieregularnymi płytami i zabezpieczony kutą w żelazie balustradą. Na występie skalnym, tuż za barierką, stały smukłe świerki, ale między drzewami była wolna przestrzeń, która odsłaniała widok na miasto i okolicę leżącą poniżej. Zabudowa miejska kaskadowo opadała w kierunku wąskiej, ciągnącej się wzdłuż pasma górskiego doliny. Po drugiej stronie niecki wyrastała łagodna wyniosłość, pokryta po części seledynowymi gajami i łanami upraw polowych. Wtedy ktoś zatrzymał się z boku, w pobliżu miejsca, na którym staliśmy. Spojrzałem w określonym kierunku i ujrzałem grupę ludzi tworzących figuralną całość. Zespół stanowiły dwie osoby, powiązane wspólnym interesem. Urządzenie, które łączyło obie osoby, był wózek inwalidzki. Na wózku siedział chłopiec, może dziesięcioletni, niepełnosprawny, wciśnięty głęboko w fotelik, a za pojazdem stała kobieta w średnim wieku, której dłonie spoczywały na rączkach umieszczonych za oparciem. Zatrzymali się na platformie widokowej i spoglądali z wyrazem satysfakcji na usytuowany poniżej pejzaż miejski. Zaintrygowany pojawieniem się pary, ponownie spojrzałem w kierunku sąsiadów. Chłopiec miał bladą cerę i ciemne owłosienie jak przystało na młodego Włocha, które pozostawało w silnym kontraście do jasnej karnacji twarzy. Ramiona malca spoczywały na podłokietnikach, a splecione dłonie trzymał na kolanach. Poniżej kolan widniały nogi, które wyraźnie były ułomne. Obie koniczyny szczupłe i nienaturalnie skrzywione ustawione były na wystającym podnóżku. Kobieta była także brunetką. Odziana w białą bluzkę i czarne, powiewne spodnie stanęła z boku wózka, pochyliła się i powiedziała coś do podopiecznego, pokazując określony punkt w panoramie miasta. Widać było wyraźną więź emocjonalną miedzy nimi. Odwróciłem wzrok i dalej począłem studiować widok przepięknie prezentującej się republiki miejskiej. Ale naraz pewna myśl zaczęła krążyć po głowie. Mój Boże! Przecież oboje znajdowali się na szczycie wzniesienia. Jak tutaj dotarli? Znowu spojrzałem na parę. Tym razem uważniej przypatrzyłem się niewieście. Nie. Kobieta nie wyglądała na supermenkę. Opiekunka była zbyt szczupła i niepozorna. Ale jednak wciągnęła ciężki wózek z dzieckiem na górę. Jak dokonała takiego czynu? Pewnie niewieście ktoś pomagał. Lecz nikogo nie było w pobliżu. Zatem musiała sama zmagać się z wyzwaniem, żeby spełnić życzenie latorośli. W wyobraźni ujrzałem naraz jak, stopień po stopniu, windowała pojazd na wyższe poziomy. Ile zaparcia i nieustępliwości wykazała kobieta? Z podziwem spoglądałem na piastunkę. Nie często widzi się tak dzielnych ludzi.

Spis treści

Od redakcji:

IDYLLA

MARIN

MORELOBRANIE

NADPROGRAMOWY KURS

SZAMPAN NA WIEŻY EIFFLA

ZBIÓR JABŁEK

ZMIANA