Samotność w pułapce

Anna Dalia Słowińska

© Copyright by Anna Dalia Słowińska

Projekt okładki: Natalia Joanna Wysocka

ISBN e-book 978-83-7859-201-3

ISBN druk 978-83-7859-202-0

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2013

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Przypadkowa zbieżność nazwisk i zdarzeń.

Wszystkie osoby zostały wymyślone.

Dedykuję moim córkom – Małgorzacie i Elżbiecie.

Walter zatrzymał się przed opuszczonym szlabanem i niecierpliwie spojrzał na tory. Kiedy ten pociąg nadjedzie? Do Wrocławia jeszcze spory kawałek drogi, a on umęczony jak stary koń. To starość? Zapatrzył się w noc. Przed nim i nad nim piękny widok. Na niebie wisi księżyc w pełni, ośnieżony las skrzy od mrozu i chociaż to nie budzi sprzeciwów. Żadnych. Choć to. Dobre i to. A tak właściwie trzeba cieszyć się każdą chwilą, każdą mrugającą gwiazdką na niebie. Wiedział. Po coś mruga… To tak, jak porozumiewawcze mrugnięcie okiem jego kumpla, który już dawno gdzieś się zapodział, nie wiadomo z czyjej winy: Będzie wszystko dobrze, stary… Nie damy się, my mocne chłopy. Mocne chłopy… Jeszcze będzie… Skrzywił się i spojrzał w las, z którego wyskoczyła sarna i zgrabnie przeskoczyła tory spłoszona hukiem nadjeżdżającego pociągu. Po chwili zobaczył postać kobiecą wyłaniającą się z potężnej zaspy śnieżnej. Podeszła chwiejnie i przylepiła nos do szyby jego poczciwego, starego bmw.

Co za licho? Pijana prostytutka? W zimie? Śnieżynka? Nimfa leśna? Nie, nimfy to chyba latem… Zamrugał z niedowierzaniem. Nie, nie miał omamów.

Szeroko otwarte oczy młodej dziewczyny; tragicznie zagubione, zamknięte we własnym świecie rozpaczy spojrzały tak, że na moment stanęło mu serce. Wyjął ze schowka chusteczkę higieniczną i przetarł zaparowaną szybę. Jeszcze raz spojrzał i przechylając się, otworzył drzwi samochodu od strony młodej kobiety.

Wyciągnęła ręce, a potem opuściła je bezwładnie i zamarła jak lodowy posąg, tylko jej uśmiech zalśnił w półmroku; nieśmiały, wyczekujący, błagalny? O nie, tylko nie to… Chwilę się wahał. Nie bardzo mu się chciało komukolwiek pomagać. Był wyczerpany długą podróżą z Bremy i wietrzył kłopoty.

No tak, kłopoty to jego specjalność. Nie omijały go w żadnym momencie życia i przeważnie wynikały z tego, że zbyt mocno angażował się w sprawy, w których powinien być jedynie chłodnym urzędnikiem. Do licha! Zamrugał i próbował skupić rozlatany nagle wzrok. Nawet w przyćmionym świetle widział łzy spływające po policzkach dziewczyny i skapujące na jej granatową elegancką sukienkę z rękawkiem trzy czwarte.

Uśmiechnęła się z wysiłkiem, a raczej wykrzywiła twarz, łapczywie chwytając haustami zmrożone powietrze. Wstrząsnął się i on mimo woli.

– Ktoś ci chyba musi pomóc, mała, a nikogo oprócz mnie tu nie ma, wsiadaj – powiedział po chwili, jakby odkrył Amerykę. – Wsiadaj i zamknij drzwi – powtórzył.

Dziewczyna, widząc uchylone drzwi, odetchnęła wolno. Tak, ktoś jej musiał pomóc, to wiedziała na pewno i wręcz rozpaczliwie chciała przetrwać. Jeszcze moment i zamarznie tu na tym pustkowiu bez ludzi i domów. Wkoło las, śnieg i ten jedyny samochód, który jawił się jej wybawieniem. Był wybawieniem.

– Mogę…? – wybąkała, zawieszając głos.

Teraz z trudem oddychała, jakby coś nagle wyssało wokół niej całe powietrze, albo też nałykała się zbyt dużo zmrożonego.

Spojrzenie bladych, zmęczonych oczu zmierzyło ją od stóp do głów, analizując badawczo, jak pod mikroskopem. Rozejrzała się bezradnie.

– Już powiedziałem, wsiadaj. Gdzie mam cię zabrać? – spytał krótko i podniósł dłonie w geście kapitulacji. Uśmiechnął się.

– Nie wiem… – zawahała się – byle było ciepło – dodała cichutko, mechanicznie pocierając zgrabiałe ręce aż po łokcie. Zabrzmiało niezbyt rzeczowo i bardzo żałośnie.

– To znaczy? Do najbliższego miasta spory kawałek, ja jadę do Wrocławia, to jeszcze dalej... Więc? – rzucił i wydawało mu się, że rzeczowo.

Spojrzała na niego nieprzytomnym wzrokiem kobiety bliskiej obłędu, sadowiąc się na siedzeniu.

– N… nie wiem… – powtórzyła i otrzepała śnieg z sukienki.

Zadrżał jej podbródek i znów popłynęło kilka łez, które otarła skostniałą z zimna ręką. Cała była skostniała niczym sopel lodu przytwierdzony mocno do gałęzi drzewa. Oczy miała puste, jakby patrzyła na nieznajomego z tramwaju. Przywodziły na myśl niebo oglądane z okna samolotu; bezkresna szarość, która była wszędzie i nigdzie zarazem.

Walter przez chwilę przyglądał się dziewczynie, marszcząc czoło. – Długie, czarne rzęsy kładące się na policzkach, skulona, wystraszona w sobie i piękna w każdym calu. Czy zna tę twarz? Nie, chyba nie… Aktorka? Piosenkarka? Dziewczyna z plakatu? Gdzieś pewnie już ją widział. Pamięć miał niezłą, ale nie mógł przypomnieć sobie ani czasu, ani sytuacji, w której mógłby tę małą spotkać. I pewnie nie spotkał. Takiej twarzy nie zapomina się nigdy, pomyślał. Pewny był jednego – tak wyglądają osoby desperacko potrzebujące pomocy. Do diabła! – przeklął znów w duchu. – Będą kłopoty i pewne zapalenie płuc. Najlepiej zawieźć ją gdzieś prosto do szpitala.

– Nie wiesz? – upewnił się, zdziwiony.

Pokręciła głową. – Nie… e… e – umilkła, próbując pozbierać się w całość.

Twarz Waltera z wolna rozjaśniła się uśmiechem. Dziewczyna była jak leśny, przymrożony duszek, który spadł z drzewa lub prosto z nieba. Spojrzał w zaśnieżony las, w górę, ponad wierzchołki drzew.

– Skąd się tu wzięłaś? Spadłaś z nieba? Z gwiazdy, Śnieżynko? – spytał i wydało mu się, że jest dowcipny.

Na jej ustach pojawił się skurcz, który przy odrobinie dobrej woli można by uznać za uśmiech. No tak, pomyślał, komplement policjanta… Wykrzywił usta. Nie, on był inny, tyle że nieprzyzwoicie zmęczony. Potarł czoło. Po co pyta? Rwać do przodu byle szybciej, gdziekolwiek by ją miał odstawić.

– Z… nieba? Z gwiazdy?– powtórzyła dziewczyna i poruszyła się niespokojnie. Strząsnęła śnieg z długich włosów, potrząsając głową.

Nie… z nieba nie spadła. Ale skąd się tu wzięła? Nagle zrobiła się bryłą lodu, już nie soplem, a obok niej rozchwiana rzeczywistość. Zimna. Obca. Jakieś dźwięki przychodzące z daleka i nagle usłyszała ciszę utkaną z trwogi i jej wstrzymywanego oddechu.

Walter uruchomił silnik. Ta młoda osóbka powinna jak najszybciej znaleźć się w cieple, pod dachem, pomyślał po raz setny. Rozmowę przełożył na później, właśnie szlaban poszedł w górę.

Kobieta zacisnęła zęby, żeby przestały szczękać. Nie dało rady. Skuliła się, podciągając nogi. Ramionami przyciskała dygocące kolana do piersi, ale palce miała sine z zimna i zbyt zdrętwiałe, by mogła je spleść. Po twarzy płynęły bezradne łzy, których już nie próbowała ocierać. To lód się topił i zamykała się w ciszy. Groźnej, niesamowitej. Skąd?...Skąd się tu wzięła? – przemykała co rusz niespokojna myśl, wykrzywiając jej usta. Jej ciałem wstrząsały dreszcze, chcąc wydobyć coś, cokolwiek z zamarzniętego mózgu. Biała pustka. Dygocąca jak ona sama. I tylko mocna chęć przetrwania.

– Już wszystko w porządku, Sarenko – powiedział współczująco mężczyzna, spoglądając w las, gdzie przed chwilą zniknęła sarna, a potem w jej nieobecne oczy, które bardzo chciały być obecne. Wszystkiego by się spodziewał, ale to…

Uruchomił silnik i pomału przejechał tory, ale i tak wstrząsnęło jego starym rupieciem, czyli samochodem. Niedługo się rozleci, jak ja ze starości, a ta, przychodzi o wiele szybciej, gdy człowiek jest sam, pomyślał z rezygnacją. Był sam.

Uśmiechnął się krzywo do swoich myśli i spojrzał na dziewczynę. Światła przejeżdżających samochodów świeciły jej w oczy, gdy patrzyła zagubionym, szklanym wzrokiem na sznur aut pędzących autostradą na południe. Milczała skulona, szczękając zębami. On też milczał, skupiony na śliskiej drodze. Włączył ogrzewanie na cały regulator, pogrzebał w schowku i podał jej dwie polopiryny. Zawahał się i dołożył jeszcze jedną – jeżeli ma pomóc, to tylko dawka uderzeniowa. Na sobie to w końcu wypraktykował.

– Łyknij to… Później pogadamy i pomyślimy – powiedział zmęczonym głosem. Chrząknął i podsunął dziewczynie butelkę wody.

Bez słowa, wciąż dygocąc, spełniła polecenie wybawiciela. – Później pomyślimy… Później pomyślimy… Zamknęła oczy i natychmiast zasnęła. Walter odruchowo przykrył ją swoim kożuchem, po który sięgnął na tylne siedzenie i uśmiechnął się pod nosem. Nieco rozczuliła go ta mała, a może tylko zaskoczyła? Takiego wydarzenia nie mógł spodziewać się żadną miarą.

Zerknął na dziewczynę, wyprzedzając jakiś samochód; była niewiarygodnie piękna i niewiarygodnie zmarznięta. Nic dziwnego; środek zimy, co najmniej –10 stopni, a ona w samej sukience. Brr… Jeszcze raz dotknął ją wzrokiem. Co u diabła? Skąd się toto tu wzięło? Wzięło, nie wzięło, czy spadło z nieba, będzie miał kłopot. To pewne jak to, że wcale nie miał ochoty komukolwiek pomagać. Podwieźć ewentualnie gdzieś niedaleko. Właśnie wracał od chorego brata i całą drogę zastanawiał się jak będzie wyglądała jego starość, gdy na przykład rozchoruje się poważnie, lub na co dzień będzie potrzebował pomocy jak Janusz, jego brat o wiele lat starszy od niego. Właściwie powinien tam z nim zostać już na stałe, tylko… tylko… No właśnie! Czy już nic lepszego nie należy mu się od życia jak niańczyć brata?! Janusz ma córkę, daleko, bo daleko i mieszkają osobno; on w Niemczech, Anula we Wrocławiu, ale miałby się kto nim zająć. Ma również gosposię, która się nim opiekuje, przynajmniej za dnia, ma też za sobą ciekawe życie pełne miłości, a on? Sapnął rozdrażniony. Zmarnował życie na własne życzenie. Zamknięty w żelaznym kręgu swoich przyzwyczajeń i zawodowych obowiązków nic nie widział innego ale tak naprawdę problem polegał na tym, że nie potrafił utrzymać stałego związku z kobietą. Kochanki od czasu do czasu pojawiały się w jego życiu i znikały. Nie miał dla nich czasu zbyt mocno pogrążony w pracy. Nigdy zresztą tak naprawdę nie odczuwał potrzeby bycia z kimś na dłużej. Nigdy się nie zakochał i nigdy nie czuł potrzeby stałego związku, a od wielu już lat było na to za późno. I tak, oprócz pieniędzy, które zdołał zaoszczędzić, nie posiadał nic, co mógłby nazwać wartościowym. Nie miał nawet przyjaciół. Gdzieś to wszystko porozchodziło się w ferworze życia, zajęte swoimi sprawami. No, może Władek… ale z nim też widywał się niezmiernie rzadko. Ostatnio był z nim na dużej wódce z okazji jego rozwodu. Też mi okazja. Wykrzywił usta. Władysław po prostu wyrzucił żonę z domu, bo… Bo? Bo co? Puszczała się? Tak mówił. A potem się załamał. Szukał jej… Nie było to mądre posunięcie. Chociaż? Jak się tak zastanowić…

Powinien go odwiedzić, pocieszyć, ale stale było nie po drodze, zresztą nie umiał pocieszać jak chodzi o te sprawy, bo i jakie mógł mieć pojęcie o relacjach damsko męskich? Powiadali, że wina leży gdzieś pośrodku i tak pewnie było i z nimi.

No tak, spojrzał na dziewczynę. Też ją ktoś wyrzucił. Może jeszcze zgwałcił… Mniejsza o to. Wyraz jej twarzy mówił więcej niż słowa – gwałtownie potrzebowała pomocy. Zamienił się w kompletnego debila. – Co ma z nią zrobić? Dokąd ją zawieźć? Teraz, ma ochotę dotrzeć jak najszybciej do własnej chaty, wziąć gorącą kąpiel i wyłożyć się na łóżku, rozprostowując obolałe kości. Bo i rzeczywiście był bardzo umęczony tą długą podróżą. W końcu przejechał bez przystanku, (tyle co na papierosa) kupę kilometrów, a teraz toto się przyplątało. Sopelek lodu. Zaraz odtaje i zniknie. Tak, zniknie. To byłoby najlepsze. Ale nie znikła. Chwilę myślał, zerkając co rusz na twarz śpiącej głęboko kobiety; nie była pijana, nie była też z pewnością prostytutką, ani osobą zgwałconą. Co to, to nie. Chociaż?? Pewnie wyleciała z pociągu, albo ktoś ją wyrzucił z samochodu jak niepotrzebny towar, pomyślał, krzywiąc usta. Później się tym zajmie. Całe życie tym się zajmował i zupełnie nieźle mu to wychodziło. Pewne jest, że sama tu nie przyszła, tak jak pewne jest, że w tej chwili pojedzie prosto do swojego domu! Z nią. Koniec, kropka, postanowił. Procedury, przesłuchania… to nie dla niej na tę chwilę, a poza tym, on sflaczały jak ryba. Gorzej – jak rozlatująca się dętka leżąca w rowie od lat. No tak… gorzej już nie może być. Zawahał się. Stres wciąż trwał na straży, a to… Zerknął na siebie w lusterku, potem na dziewczynę. A do licha! Najgorsze to wahanie, ten dziwny stan, który od niedawna zagościł w jego wnętrzu. Wymościł sobie w nim wygodne miejsce. Kiedyś by wiedział, co zrobić. Skrzywił się znowu. Starzeję się najwyraźniej. Posłał dziewczynie długie, uważne spojrzenie i szybko wkroczył w jej przestrzeń życiową. Była niewielka. Dziewczyna pachniała nieszczęściem. Znowu się zawahał. Jasna dupa! Co tu robić? Na chwilę zakotłowało w głowie. Skłębiły się normalne myśli, z tymi niezbyt normalnymi. Potarł czoło i spojrzał znowu na dziewczynę; już sama myśl, że mógłby ją dzisiaj mieć, podnieciła go a jeszcze bardziej zaskoczyła. Takiego się nie znał. Ba, tak myślących tępił. A może wcale się nie znał?? Jest taki jak wszyscy faceci. To… takie brakujące ogniwa, które przeważnie iskrzą. Zagryzł wargi. Poczuł nerwowe i mdlące drapanie w podbrzuszu. Od dawna nie miałem kobiety, mówił sobie, szukając okoliczności łagodzących dla tego, co teraz czynił. Skręcił mianowicie w drogę prowadzącą wprost do własnego domu. Do domu, który aż wył od samotności. Mieszkał w nim stale, od dzieciństwa; najpierw z rodzicami i bratem, później z bratem i jego rodziną, a od kilkunastu lat zupełnie sam. SAM! Dzisiaj będzie miał towarzystwo… Jutro się nią zajmie jak potrzeba. JUTRO, postanowił. Znów popatrzył na dziewczynę i wzruszył ramionami. Spała skulona. Widać los tak chce, szybko się pocieszył: LOS TAK CHCE!

Otworzył starą bramę, która mocno zaskrzypiała i wjechał na podwórko. Dziewczyna otworzyła oczy. Uśmiechała się niepewnie, szczękając zębami.

– Wysiadka. Proszę za mną, w moje skromne progi. Ogrzejesz się, dziewczyno, i porozmawiamy. Jakoś nie było okazji. – Uśmiechnął się pod nosem.

Czując niemożność wypowiedzenia nawet jednego słowa, podążała za nim skulona, obojętna, nie starając się pojąć, co zaszło i gdzie idzie. Wiedziała jedno; był to krok w stronę światła. Wzięła głęboki długi oddech, jakby próbowała zaczerpnąć sił z jakiegoś ukrytego źródła. Jej cierpienie i ból były całkowicie wyczuwalne, ale on nie chciał tego widzieć. Nie chciał! Do jasnej cholery, nie chciał! Nie dzisiaj, nie teraz!

– Póki co, przystanek – tłumaczył się, otwierając powoli drzwi własnego mieszkania. – Wyglądasz, jakby potrzebna ci była filiżanka mocnej, gorącej kawy. Poza tym musisz się ogrzać i porozmawiamy, co dalej z tobą zrobić – powtórzył, patrząc na dziewczynę z nikłym uśmiechem. – Jakoś w tym momencie nie mam pomysłu co z tobą począć – dodał po chwili namysłu, co zresztą było prawdą. Prawdą? Tego też nie był pewien. Przygryzł wargi. Właściwie bez ceregieli powinien ją odstawić na najbliższy posterunek i po krzyku. Tyle, że ten najbliższy był też zbyt daleko.

Nie, dzisiaj nie! JUTRO.

Dziewczyna kiwnęła głową zupełnie odrętwiała. Brakowało jej słów, lub ich nie mogła wydobyć ze ściśniętego gardła. Jej zagubienie złagodził nieco niewyraźny przebłysk nadziei: ŻYJE, jest ktoś, kto jej pomoże. Właśnie niedawno otarła się o śmierć. Była tego pewna, choć zupełnie nic nie mogła sobie przypomnieć. NIC. Kołtun w głowie.

– Potrzebuję jedynie coś ciepłego się napić i łazienki – wykrztusiła wreszcie z trudem łapiąc MYŚLI i spojrzała niespokojnie. Strach aż krzyczał z jej oczu. Bała się tej ciszy, która w niej zalegała.

– To niewiele potrzebujesz – mruknął. – Powiedz coś o sobie...i do diabła; skąd się wzięłaś w nocy w lesie i w tej zaspie, a na dodatek bez płaszcza czy cieplejszego okrycia? Czy coś się stało? – spytał, choć wiedział, że dziewczyna nie odpowie na tak postawione pytanie.

Popatrzyła na niego jakby się obnażył. – Nie wiem...Nic o sobie nie wiem. Kompletna pustka. – Potarła dłonią czoło. – Myślę, że wypadłam z pociągu. Tak mi się wydaje. Chyba tak...Część mnie umarła. Reszta chce przetrwać. Tak to czuję. Nic więcej…– Kąciki jej ust wykrzywiły się jak do płaczu. Jej głos nabrał ostrożności. Potarła w zakłopotaniu ręce i znieruchomiała, dygocząc. Przez chwilę szukała słów na oddanie swoich uczuć. Nic nie wymyśliła. Zamarznięte wspomnienia, jakieś… nierealne… Ręce, oddechy, szepty, szum wiatru sunący nad zaspą śnieżną. HUK. Hu..k..k..kkkkkk pociągu? Wiatru? Wybuch?

W miarę jak mijał pierwszy szok, wzbierał w niej coraz większy strach. Nie chyba nie strach… Chyba nawet tego nie czuła. Wszystko zamarzło łącznie z rozumem. Tylko ten niemożliwy ucisk w żołądku i ogarniające ją uczucie absolutnej niemocy. Westchnęła z rezygnacją. Opuściła głowę i utkwiła wzrok w dłoniach z kostkami pobielałymi z napięcia, zaciśniętych na rąbku obrusa.

– Nie wiesz jak się nazywasz? Jak masz na imię, czy masz męża, dzieci, gdzie jechałaś? Pociągiem, czy samochodem? Nic??Nic nie pamiętasz? – dopytywał. Nie spuszczał z niej oczu. Z niepokojem zauważył jak jej oczy zalśniły od łez.

– Nie wiem nic. Kompletna pustka w głowie, która na dodatek bardzo mnie boli – powiedziała, pocierając czoło. – Nic nie wiem… – powtórzyła po chwili. – Czy? Czy? – umilkła. – Czy mi pomożesz? – wykrztusiła po chwili, starając się zebrać myśli. Uciekały. Jej głowa stała się mała, o wiele za mała, żeby ogarnąć to wszystko co się w niej działo. Nic tylko huk, nic tylko świst wiatru, zamarzający mózg, uciekające światło i odpływający głos. Głosy?? Dwa głosy? Czyje? Pamięć pełna pustych plam. Bolących. Białych, czerwonych? W jej bardzo zmęczonym umyśle zawirowała niepewność, nadzieja, i ten tępy ból w głowie.

Co się stało? Kim jestem?! Rozejrzała się niespokojnie po dużym pokoju, czując, jak zaciska się jej krtań, a głos staje się piskliwy.

Mężczyzna włączył w kominku elektryczne ogrzewanie. Czerwone tańczące iskry… Zapatrzyła się w nie. Czerwone… Jej twarz wyrażała skrajne zaniepokojenie i z sekundy na sekundę czuła się coraz bardziej niespokojna, zdenerwowana, zagrożona? Już sama nie wiedziała, co czuła. Nic. Pustkę czuła. Otępienie. Całe ciało zdrewniałe, a raczej zlodowaciałe. Wszystko zamarzło. W śniegu. I wzrok mężczyzny. PATRZYŁ.

Jej zaciśnięte wargi wykrzywił posępny grymas jak u kogoś, kto zmaga się z bólem, albo myślami, lub też był to skurcz irytacji.

– Zimno ci nadal? – spytał Walter. – Pomalutku, zaraz sobie coś przypomnisz i zaraz się rozgrzejesz – powiedział niepewnie, świadomy tego, że to, co mówi, nie ma wiele sensu. Wstał, nastawił czajnik i podał dziewczynie koc.

Nie przykryła się jednak. Chodziła niespokojnie po pokoju, rozcierając ręce. Słyszała w głowie ciche dzwonki alarmowe, ale były zbyt ciche… bo przygłuszał je huk wiatru za oknem. Huk? Co to był za dźwięk?... W jej głowie, czy za oknem?

Walter dobrą chwilę milczał, przyglądając się dziewczynie. Mówiła prawdę. Znał się na tym. Straciła pamięć. I nie jest to krótki szok spowodowany jedynie wypadkiem, co do tego nie miał wątpliwości. I co teraz miał z nią zrobić? Pocieszyć?! Był tylko policjantem, na dodatek na emeryturze, i nie to powinien teraz czynić. To wiedział z całą pewnością. I znów zmienił się w kompletnego debila. Powinien był pojechać z nią jednak na policję i nigdzie indziej. Zostawić tam i kropka. Nie jego sprawa. Nie jego?? Poczuł, jak z wysiłku trzeszczy mu mózg, usiłując znaleźć wytłumaczenie dla tego, co teraz czynił. To nie on powinien zadawać pytania, ale zadawał je.

– Byłaś w pociągu? W samochodzie?

– Nie wiem… Chyba w pociągu. Tak, w pociągu – zdecydowała, usiłując przypomnieć sobie coś więcej, ale w głowie pozostawała tylko pustka i świst wiatru. I huk. Rósł. Potężniał. Zacisnęła oczy, zmarszczyła czoło, szukając jakichś obrazów. Nic.

– Więc w pociągu, czy w samochodzie? Przypomnij sobie. Coś przecież musisz pamiętać. – Nie dawał za wygraną. Posłał jej uśmiech, który w jego mniemaniu miał jej dodać otuchy.

– N… nie wiem – powiedziała przez ściśnięte gardło i umilkła.

Chwilę spoglądał na nią spod oka. Milczenie dziewczyny nie wyrażało pustki pozbawionej myśli, ale raczej głęboką myśl, która nie dawała się wyrazić.

Nie, dzisiaj się od niej nic nie dowiem, pomyślał. Jestem zbyt zmęczony, nie potrafię myśleć, pytać, a dziewczyna w szoku. Potarł czoło. – Ta mała musi jednak gdzieś przenocować… Przecież nie na posterunku? Dobrze wie jak tam jest… czy może, jak mogło być. Samo życie. On też nie lepszy. Człowiek w nim też był samcem, zwierzęciem.

Do cholery!

Naturę, która jest pewnie w każdym mężczyźnie należy opanować. Należy opanować! Jak i ten głos w głowie, który ją tłucze niemiłosiernie.

Skulił się.

Co do cholery robił?! Co?!

A co robił?!

To tylko jedna noc. Jedna noc. Jutro coś postanowi. Za nic w świecie już nigdzie z nią nie pójdzie. Nie chce mu się. Po prostu mu się nie chce! I tyle. Poczuł zmęczenie mięśni rąk, nóg, całego ciała. Trzeszczący mózg. Obolały jak i całe ciało. Coś bolało w piersiach, ściskało za gardło, kurczyło mięśnie nóg.

Dziewczyna przyglądała mu się z zasznurowanym gardłem. Wciąż pachniała chłodnym powietrzem, śniegiem, z którego wyszła dwie godziny temu. Niespokojna, spłoszona niczym ta sarna na drodze. Jej niepokój miał w sobie. Czuł go w każdej komórce swojego ciała. Przełknął ślinę. – Jedna noc…

Nienawidził tego, jak się zachowywał i co mówił, starając się oderwać niemal drapieżne spojrzenie od cienia jej piersi pod wybrzuszeniem sukienki. Patrzenie nie jest grzechem, myśli też nie – usprawiedliwiał się szybko. Ze zdumieniem też stwierdził, że bardzo chciałby objąć ramieniem tę kruchą istotę, przytulić, i po prostu się z nią kochać mimo swojego zmęczenia. To dziwne jest u chłopów… Oblizał wargi. Jaka ona szczuplutka, pomyślał. Nie, nie szczupła, lecz wręcz boleśnie krucha. Stała pośrodku pokoju jak figurka lodowa.

– Usiądź. Zaraz coś zrobię do jedzenia – powiedział w końcu. Zerknął na zegarek.

– Nie...Nie chce mi się jeść – szepnęła bezradnie. Jej usta wykrzywiły się w przepraszającym uśmiechu. Z trudem przełknęła ślinę przez suche gardło, a on wstał i wszedł do kuchni. Po chwili podał jej kubek gorącej herbaty i aspirynę. Zawahał się. Już trzy tabletki łyknęła wcześniej.

Dziewczyna podeszła do krzesła i opadła na nie ze spuszczonymi rękami. Po chwili jakby mechanicznie objęła nimi kubek i grzejąc sobie dłonie, zapatrzyła się w okno. Śnieg… dużo śniegu… Śmierć… ogień… Zastygła w bezruchu. Jej spojrzenie ześlizgnęło się na Waltera i zagubiło, pozbawione na chwilę wyrazu; do momentu, kiedy mężczyzna wstał i powolnym ruchem ujął ją za rękę.

Ten nietypowy gest kompletnie zbił ją z tropu. Zamrugała oczami wystraszona nagle. Obecna w życiu. Tylko, czy w swoim życiu?? Dotyk coś uzmysławiał. Przerażał? Przypominał? Przerażał i przypominał. Tylko, co?! Zadrżała.

– Nadal ci zimno? – spytał nierozumnie jak ostatni debil, wlepiając w nią oczy.

Na twarzy kobiety pojawiło się zmieszanie. – T… tak – powiedziała cichym głosem. Podał jej koc. Na Boga, jaka ona piękna. I na Boga, jaka ona młoda… Myśli rozlatywały się. Spłoszone nagle. Chore jakieś. Obłąkane.

– Może jest tak jak myślę – powiedział, podejmując rozmowę, której nie prowadzili.

Podszedł do kominka. Wyłączył automat, zawahał się krótko i włożył kilka drewienek i trochę brykietów. Tak będzie lepiej i szybciej się nagrzeje, pomyślał. Nocą może być potężny mróz.

– Jak? Powiedz. Ja nic nie wiem. Ja nic nie pamiętam. Rozum zamarzł tam, w lesie, w tej zaspie. Kojarzę tylko śnieg, dużo śniegu – urwała – i coś czerwonego... i… i czyjeś dłonie... – Nerwowo oblizała wargi. Przez chwilę szukała słów na oddanie swoich uczuć. Nie znalazła ich. Jej twarz wyrażała teraz ogromną nadzieję. – Jak jest? Jak myślisz? – spytała cicho, pośpiesznie.

– To nieważne co ja myślę, ty musisz sobie coś przypomnieć. Przecież coś do licha chyba kojarzysz? Byłaś w pociągu? Na pewno? A to czerwone? Krew? A dłonie?– pytał bez sensu, byle coś mówić.

Kuźwa, to nie ja jestem od przepytywania! – Znów dotarła natrętna myśl. Przegonił ją. Dzisiaj ja ją przepytam, jutro policja. Co tak cholernie łupie mi w głowie?! Resztki przyzwoitości?? Zmęczenie? Tej dziewczynie przydałby się teraz dobry psycholog, tylko skąd u diabła weźmie go po nocy? Anula buszuje gdzieś po Wyspach Balii. Jeszcze chyba nie wróciła? – przemknęła myśl. Jutro sprawdzę. Nie, za nic w świecie nie odstawi teraz dziewczyny, takiej zagubionej, tam, gdzie by należało.

– Przypomnij sobie coś, spróbuj… – powiedział zmęczonym głosem, niepewnie. Wciąż pocierał czoło. Niedługo wydrąży w nim dziurę.

Dorzucił do kominka jeszcze trochę drewna i koksu, jakby ciepło miało odmrozić mózg dziewczyny. Za chwilę będzie tu ciepło, ba gorąco, ale tylko w tym jednym pokoju. Mała, szybko się ogrzeje i może jakimś cudem nie rozchoruje, pomyślał. To też ważne.

– Nie, nic nie pamiętam – szepnęła. – Nic nie pamiętam...Ja nic nie pamiętam – powtarzała w kółko, spoglądając w trzaskający ogień. Z bojaźnią? – Wszystko znikło jak starte gąbką – dodała pełna niepokoju. Poruszyła się niespokojnie. Jej szeroko otwarte oczy, pełne niewiedzy błądziły po pokoju. Przywołała okruchy wspomnień, które wydały się jej zarazem bliskie i jakby nie jej. Odgłosy czegoś strasznego. Sceny przesuwające się, zamazane obrazy, okrzyki... HUK, ŚWIATŁO. CZERWONE ŚWIATŁO. Nie, nie krew… to nie jest krew. Tylko co?! CO? To były odgłosy czegoś, czego żadną miarą nie mogła rozeznać, a co niepokojąco rosło w siłę, by po chwili przerodzić się w nową przemoc: SILNE RĘCE, ŚWIST, PRZECIĄG…? Nie, nic nie wie, nic nie może sobie przypomnieć. Szum w głowie. Rośnie. Pulsuje.

– Byłam w pociągu i wypadłam – zdecydowała sarkastycznie. – Może ktoś mnie wypchnął z niego. Nie wiem… Nie jestem pewna – skapitulowała, rozkładając ręce.

Odrzuciła włosy pozwalając doświadczyć mężczyźnie obok całej siły spojrzenia jej połyskliwych oczu. Coś złowieszczego nie dawało jej spokoju. – Jakaś ręka zaciśnięta na jej nadgarstku, na ramionach, pogrążone w ciemnościach kształty. Tak… ktoś ją wyrzucił z pociągu. Walczyła. Nic to nie dało. Spadała głową w dół. Zaspa śnieżna… i jej modlitwa gorąca, która roztapiała śnieg – Panie Boże… pomóż mi… Panie Boże… I światełko na drodze. Bóg jej pomógł, czy przypadek? W końcu już i tego nie była pewna, tylko tego, że ten mężczyzna uratował jej życie. Uratował jej życie… Światełko. Migoczące światełko jak objawienie. Nie, nie może się go bać. Pomógł jej. Ten mężczyzna jej pomógł. Spojrzała w twarz Waltera.

– Dziękuję, gdyby nie ty… Gdyby nie pan – zająknęła się. Jej głos przywodził mu na myśl wiatr sunący nad zaspą śniegu w lesie, z której nie tak dawno wyszła.

– Drobiazg. Może być „ty”. Tak się będzie znacznie lepiej rozmawiało – stwierdził z uśmiechem. – Lepiej powiedz, co mogę dla ciebie zrobić? – zapytał prawie z troską, ciągle wpatrując się w nią zapadniętymi oczami. – Może się jednak czegoś napijesz? Może kawy? Herbaty?

– Dziękuję. Nie... – Opuściła głowę.

– Może jednak? A może kieliszek wódki? Tak, to dobry pomysł. Rozgrzejesz się. Jest ci nadal zimno, nieprawdaż? Kiedyś, dawno, to było jedyne lekarstwo…

Wstał, kiedy kiwnęła głową. Wyjął butelkę Smirnowa, dwa kieliszki, butelkę wody sodowej, i jakieś pozostałe resztki krakersów. Z zamrażalnika wyjął wędlinę. Może się rozmrozi…

– To cię bardziej rozgrzeje jak gorąca herbata – powtórzył, spoglądając pod światło, czy kieliszki czyste – i na pewno coś sobie przypomnisz – dodał.

Mądre oczy dziewczyny patrzyły z rozpaczą. Widział jak jej piękna twarz zamyka się i twardnieje. Wciąż na niego patrzyła – ładnie wykrojone usta otworzyły się w spazmie fizycznego bólu, by za chwilę zacisnąć się w cienką linię. Potrzebowała się ogrzać i przypomnieć sobie, kim jest. Rozpaczliwie tego potrzebowała. Nie przychodziła jednak żadna rozsądna myśl. Nic. Pustka w głowie. Rozejrzała się po pokoju. Podeszła do kominka. Gdzie jestem? Czemu on tak patrzy?? Mężczyzna nie spuszczał z niej wzroku. Krępowała ją i ta niezwykła sytuacja i jej wybawca. Instynktownie wyczuwała, że nie tak powinna wyglądać pomoc z jego strony, a poza tym coś było w tym jego spojrzeniu. Walter ponownie napełnił kieliszki.

Rozgrzeję się i przypomnę sobie, pomyślała. Przypomnę… Wypiła kieliszek alkoholu i zakrztusiła się. Mężczyzna, który uratował jej życie – patrzył.

– Całe szczęście, że tam był przymusowy przystanek, przed tym szlabanem. Zamarzłabyś, dziewczyno, na śmierć. Widać masz żyć, tak ci pisane – powiedział z namysłem i umilkł. Trudno mu się prowadziło dialog ze sobą. Coraz trudniej. Nalał jej następny kieliszek.

Spoglądając mu w oczy, upiła łyk wódki i otrząsnęła się. Potem go dokończyła. Alkohol rozgrzewał ją i rzeczywiście przywracał myśli. Strzępy jakieś. Odległe, ale przywracał. Ktoś ją wyrzucił z pociągu. Jechała pociągiem… Potarła czoło.

– Co teraz ze mną będzie? – spytała. Smutek, niepewność, bojaźń wbijały ją w podłogę. Strach, przed czym?? Gdyby mogła coś wydobyć z zamarzniętego wciąż mózgu?

Walter patrzył na dziewczynę bez słowa. Leniwy zmęczeniem mózg. Ruchomy cień myśli przemknął chyłkiem. Zmarszczył czoło. Nie, w żadnym wypadku już mu się nie chce ruszać z domu. Spojrzał na zegarek nie odczytując godziny i przeniósł wzrok na dziewczynę.

Ciągle patrzył.

Oboje zdawali sobie sprawę, że wreszcie powinien oderwać od niej wzrok. On jednak ani nie myślał. Miała swój staroświecki wdzięk, który musiał podobać się wszystkim bez wyjątku mężczyznom, ale i była na wskroś „nowoczesna”. Ten wypijany przez nią alkohol...Uśmiechnął się pod nosem, kręcąc głową. Zdawał sobie sprawę, że czai się jak jastrząb, gotowy w każdej chwili się na nią rzucić i trochę niepokoiło go to własne odczucie, którego doznawał po raz pierwszy w życiu. – Nie, wcale nie trochę – czuł się jak wszawy łajdak, chociaż jeszcze nic nie zrobił. Wytarł pot z czoła.

– Czy...y, czy mi pomożesz? – Dziewczyna zająknęła się.

– Słucham? – Ocknął się.

– Pytam, czy mi pomożesz? – Błagała oczami, ustami, sobą.

– Tak. Oczywiście – odpowiedział machinalnie, zbyt szybko.

Nalał jej następny kieliszek. Zupełnie bezmyślnie skierowała go do ust i wypiła do dna, nie czując nawet goryczy alkoholu.

Patrzył ze zdziwieniem. To było niepojęte. Nic z tego nie rozumiał i nawet nie próbował zrozumieć; wszystko układało się po jego myśli.

Czy po jego myśli?!

Do cholery! Czy o tym myślał?!

Skrzywił się. W powietrzu wisiało milczące wołanie młodej kobiety. Skowyt. Jeszcze bardziej się skrzywił. W GŁOWIE ŁUPNĘŁO OBUCHEM. Pokręcił się niespokojnie, potarł ręce, a potem na nie spojrzał. Policjant na emeryturze. Zboczeniec. Stary zboczeniec. Sukinsyn. Spać, spać, spać…

Czysta, mocna wódka natychmiast uderzyła dziewczynie do głowy. Zauważył, że jej policzki nabierają koloru i dreszcze stopniowo ustępują. Skinęła głową w jego stronę i wstała z krzesła jak automat. Przeszła trzy kroki dzielące ją od łóżka i bezwiednie na nie padła. Znów nastąpiła ciemność. Zanik świadomości. Splątane myśli chwilę błądziły po głowie: Wypadłam z pociągu… ktoś mnie wyrzucił… Światełko… ogień? Przetrwać, pomyślała, zamykając oczy. I to była ostatnia półświadoma myśl tego wieczoru. Rzeczywistość odpłynęła. Leżała na boku, dłonie miała wciśnięte między kolana jak dziecko, które nie chce zmarznąć. Dryfowała na dziwnym gąbczastym obłoku.

Głupie myśli Waltera odpłynęły. Stało się. Zdjął jej buty i przykrył kołdrą. Przetarł oczy po części usprawiedliwiony niespodziewanym obrotem sprawy, po czym zawahał się; powinien już się też położyć. Spać, spać, spać.

Gdzie?? Gdzie ma się położyć? Obok niej?

A gdzie?!

Zawirowało w głowie niepokojem, wyrzutami sumienia. Pokręcił z niesmakiem głową nad samym sobą, po czym wzruszył ramionami. Bóg tak chce. Przecież nie może spać w krześle. Ma drugi pokój ale nie używa go od lat. Nigdy. Stare rupieci, wilgoć, smród, lodówka, i trzeba by w nim napalić.

Nie!

Boże, jaki jestem zmęczony…

Spać, spać, spać.

Wszedł do łazienki. Spojrzenie w lustro utwierdziło go w przekonaniu, że wygląda tak jak się czuje. Czyli okropnie. Umył się szybko i wrócił do pokoju, spoglądając na śpiącą ufnie dziewczynę. Potarł oczy. Sklejały się same. Rozebrał się, ubrał pidżamę i po cichu, ostrożnie, na jednym oddechu położył się obok, żeby jej nie obudzić lub nie dotknąć przypadkiem. Łóżko było bardzo szerokie ale i tak ułożył się na samym jego skraju i wziął do nakrycia koc i kożuch.

NIE DOTKNĄĆ!!

Rano obudzi się przed nią i sprawa załatwiona. Dziewczyna nawet nie będzie wiedzieć, że spali razem.

Leżał nieruchomo pełen wyrzutów i słuchając jej oddechu. Powinien był zawieźć ją na policję, a już w żadnym wypadku nie powinien przywozić do swojego domu, to nie tak...Kuźwa, nie tak! Nie powinien! Nie powinien… A teraz już za późno. Dziewczyna śpi odurzona alkoholem. Nieświadoma siebie. Nieświadoma niczego.

Ni cze go!

Czy on kompletnie zwariował?! – myśli przewaliły się po głowie. Spojrzał jeszcze raz na skulną młodą kobietę. – Coś zwierzęcego jest w pożądaniu usprawiedliwionym jedynie przez ciało i tylko ciało zaspokajającym. A on… On miał burzę myśli nie takich, które brzydziły go, ale i co to zmieniało?

Właściwie nic złego nie robił...Chwilę walczył ze sobą by utrzymać emocje pod kontrolą. Poczuł, jak zapada się w głąb znajomego już wiru. Los tak chciał, że dziewczyna znalazła się tam, w tym miejscu gdzie on, a teraz usnęła.

LOS TAK CHCIAŁ.

Los?? Nie pochylaj się chłopie przed tym słowem, bo cię zmiażdży. Podnieś ten kamień ciężki, który nazywasz losem i zobaczysz to inaczej – ostrzegał głos w głowie. Jutro coś postanowi...Jutro coś postanowi… Noc na komisariacie… Koszmar. Ludzie są ludźmi, a może zwierzętami? Mężczyźni są zwierzętami?

Mężczyźni są zwierzętami.

Sławna konferencja telewizyjna jednego z posłów partii rządzącej i odpowiednie precjoza, nad którą dyskutowała i oburzała się cała Polska; sztuczny fallus i pistolet w drugiej ręce. Obraz policji. I co z tego, że przerost treści nad słowami? Wystarczyło się zająć tematem. Sprawdzić. A może? Tylko po co? On też nie lepszy. Bezbronna sarenka…

Powieki zamazały obrazy. Zmęczenie wzięło górę. Przyszedł sen pełen koszmarów. Umęczył do końca.

* * *

Za oknem dniało. Blask świtu zaczął ostrożnie przenikać do pokoju przez szpary miedzy żaluzjami. Dziewczyna powoli otwierała oczy błądząc nimi po ścianach, po czym odwróciła głowę do osoby, której obecność wyczuwała całą sobą, metr od niej, w tym samym łóżku. Przełknęła z trudem ślinę. Ta nietypowa sytuacja w jakiej się znalazła kompletnie ją zbiła z tropu. Oczy stały się okrągłe jak spodki. Co jest?! Skuliła się, marszcząc czoło. Jak to się stało, że znalazła się w obcym zupełnie domu, przy obcym zupełnie mężczyźnie?... Trudno jej było ocenić czy leżący obok nieznajomy miał sześćdziesiąt lat, czy osiemdziesiąt, czy też coś pomiędzy. I był całkiem obcy. Co jest?! No tak… Wczoraj rozgrzewała się alkoholem. Dotknęła bolącej głowy. Łupała nie tylko zmartwieniem i poczuła, że jej usta i twarz wykrzywia grymas płaczu, który szybko opanowała, bo właśnie leżący w tym samym łóżku mężczyzna, budził się.

Spojrzał na nią z namysłem, zdenerwowany i poderwał się z łóżka jak mustang zerwany z uprzęży. Odsłonił żaluzje. Spojrzał w okno. Słońce wyglądało co chwila zza napływających nisko od północy chmur, których cienie sunęły niczym gigantyczne meduzy.

– Przepraszam… Się narobiło – powiedział i umilkł zakłopotany. Potarł czoło wściekły na siebie. Chwilę patrzył na nią z rozmysłem i rozszerzonymi gorączką oczyma. Stało się. Trudno. – W mieszkaniu bardzo zimno i brudno – dodał na usprawiedliwienie. – Tylko tu się mogłem położyć. Przepraszam. – Było mu głupio jak cholera.

Stary, obleśny bęcwał.

Dziewczyna przez chwilę zastanawiała się nad odpowiedzią. Potarła również czoło i spróbowała się uśmiechnąć. Oczy mężczyzny wydawały się w ogóle nie mrugać. Po prostu wpatrywał się w nią bez końca a w głowie rodziły się jakieś nienaturalne pragnienia. Chore. – Chciałby ją mieć przy sobie już na zawsze. Blisko. – Boże, jak bardzo chciał! – Przenikające istnienie. Ta jedna noc spędzona w łóżku razem z kobietą, w tym samym łóżku, jego łóżku, spowodowała, że to niedościgłe marzenie do bliskości było takie, takie… Stało się pragnieniem. Nie znał miłości. Twardniał w oschłym życiu. Nie zdawał sobie do tej pory sprawy, jak bardzo pragnął kogoś mieć przy sobie. Żył jak dotąd skrzywiony, zaślepiony, nie zauważając, że wokół istnieje również życie. Inne. – ŻYCIE z kobietą. – Polizał swoje suche wargi i z roztargnieniem pokiwał głową nad samym sobą, po czy uświadomił sobie, że już wbiegł na krętą ścieżkę i gdyby nawet właśnie w tej chwili chciał z niej zawrócić, było już za późno, o wiele za późno, żeby odnaleźć drogę powrotną. Zresztą nie chciał jej odnaleźć.

NIE CHCIAŁ!

Do cholery nie chciał!

Już postanowił. I nawet nie zapytał sam siebie – CZY?? Każdy w końcu nosi w sobie to pytanie. On, nie inny. I poczuł się bardzo śmiałym, bardzo męskim, bardzo cielesnym. Był tym, kim nigdy nie był w swoim życiu, a kim chciał być. Chciał?

Skuteczna niezwykle demagogia – uporczywe powtarzanie sobie kłamstw dużych i małych, i już prawie w to wierzy… Jak w polityce. Chwila zwątpienia. Nie, on był inny, jak ci tam... Przez nich odszedł na wcześniejszą emeryturę. Przez nich zakopał telewizor, by nie słyszeć i nie oglądać tego panoszącego się szaleństwa, tego absurdu, który mierził. Wszystko podporządkowane jednej partii. Ślepe wykonywanie poleceń. Żeby choć były mądre…

– Co ty robisz, chłopie? Świata nie zmienisz… Jest, jak jest.

– Świata nie, ale może sam się pozbieram – mówił. Jak widać nie pozbierał się. Teraz właśnie zbierał rozsypane kawałki prawdy o sobie. Nie był ani bardzo śmiałym, ani bardzo męskim, tylko bardzo cielesnym… ohydnie cielesnym egoistą. Ciemne kręgi otaczały jego szare, blade oczy, a siateczka zmarszczek zagnieździła się w ich kącikach na dobre. Nieubłagana ręka czasu wycisnęła już swoje piętno, a jemu zamarzyła się młoda, piękna dziewczyna. Chciałby ją zatrzymać… Była nieświadoma, była znikąd…

Głos walił po głowie.

Jak dobrze byłoby wsłuchać się w ten głos przestrogi. Bo była. Stała przygarbiona. Tuż, tuż. Obok. Spychał ją na margines. Dziewczyna była znikąd… wykrzyczana jego wzrokiem, kłębiącym białym żywiołem.

Teraz zmarszczyła czoło próbując z wysiłkiem coś sobie przypomnieć, choćby wczorajsze wydarzenia. Leżała w ubraniu, więc może...Nie, co za myśli… W głowie olbrzymia dziura. Wszystko z niej wyleciało. Wszystko oprócz daru postrzegania i logicznego myślenia. – Dlaczego spała w jednym łóżku z tym obcym mężczyzną?? Wciąż to było niejasne i mgliste, jak jej myśli: I co z tego, że w domu brudno i zimno? Niezręczna cisza przedłużała się. Wiedziała, że musi ją przerwać.

– Przepraszam, zdaje się, że narobiłam kłopotu. – Lekko uśmiechnęła się kącikami ust. – Coś nie tak z moją głową – powiedziała. – Przepraszam… Ten alkohol… Zajęłam ci łóżko… – Potknęła się o własne słowa.

Walter zmierzył ją wzrokiem. – Nie narobiłaś żadnego kłopotu. Po prostu masz słabą głowę i zbyt szybko usnęłaś. To wszystko – powiedział z nikłym uśmiechem. – A ja też się czułem na tyle styrany, że zamiast ci pomóc, położyłem się spać. Jak widzisz, nie są to komfortowe warunki, a ja nie jestem ideałem, którego powinnaś spotkać na swej drodze. – Uśmiechnął się kwaśno.

Miał ładne, zdrowe zęby mimo wieku, co zarejestrowała bez przykrości, a kiedy uśmiechał się, twarz mu jaśniała jak halogen.

– Przepraszam jednak – powiedziała. Spojrzała niepewnie, z poczuciem winy.

– I co mam z tobą zrobić, dziecko? Ile ty możesz mieć lat? Dwadzieścia pięć, trzydzieści?

Pokręciła głową. – N… nie wiem…

– Chcesz papierosa? – spytał bez sensu, byle coś powiedzieć i nie czekając na odpowiedź sięgnął po napoczętą paczkę „Marlboro”. Wyczuła intuicyjnie w jego głosie ostrożność. Przyczaił się. Jak ona. Gwałtowne podmuchy wiatru pogłębiały niepokój, wiatr jakby chciał wedrzeć się do domu, wył, odbijając się od ściany. Nastąpiła chwila milczenia. Coraz dłuższa, coraz bardziej kłopotliwa. Uderzała. Jak ten wiatr za oknem.

– Nie... Chyba nie... Chyba nigdy nie paliłam… – szepnęła i spojrzała jak przestraszone zwierzątko. – Czy mam sobie już pójść? Tak? Narobiłam kłopotu… – powtórzyła. Słowom towarzyszył tamten smutek, dziwne uczucie, zrodzone już dawno.

Kiedy?!

Smutek przenikał. Kurczył wnętrzności.

Zamglony obraz... Postaci... Cienie... Strach.

Coś jeszcze. Wybuch?? Ogień?? Czarna dziura...i przepaść w którą wpadała.

Wpa... da... łła…

Strach rósł z każdą minutą. Chwycił za gardło. Ścisnął. Gdzie ma iść? Dokąd? Co ma ze sobą zrobić? Kim jest? Kim jest ten mężczyzna, dlaczego spali w jednym łóżku?... W kącikach jej ust pojawiła się zmarszczka.

– Czy mam sobie już pójść? – powtórzyła z niepewnością, z obawą. Potarła czoło w zakłopotaniu. Tylko gdzie miałaby sobie pójść?? Dokąd?? W… sukience?

Dźwięk własnych słów pomógł jej trwać w niezmienionej pozycji. Leżała jeszcze przez jakąś chwilę ciasno zwinięta w kłębek. To jakiś koszmar, myślała zupełnie trzeźwo, tylko jak się w nim znalazłam?

– Ależ nie, mała. Zostaniesz tutaj. Zostaniesz na razie ze mną. Chcesz, prawda? Przecież nie masz dokąd pójść? – Podszedł, nachylił się i pogłaskał ją delikatnie po włosach. – A ja ci pomogę – dodał i skrzywił się. W sobie. – Przepraszam za to wspólne łoże – dodał.

Jego ręce wydały mu się długimi rzeczami, nad którymi nie miał kontroli. Wyprostował plecy, oddalił się od łóżka i skrzyżował ręce na piersi, żeby przestały mu przeszkadzać. Podszedł do kominka i dorzucił kilka drewienek i trochę koksu, który stał w wiaderku. Troska w głosie mężczyzny brzmiała jak echo jej własnego niepokoju. No tak, nie miała gdzie iść. Przełknęła gorzką ślinę, a potem odetchnęła z wolna. Jeszcze na razie może tu zostać. Tak powiedział. Z nim. Z nieznajomym mężczyzną, który jej pomógł… a teraz ogrzewa pomieszczenie, w którym razem spali. Tylko, tylko… Myśli znów skłębiły się. Uwięziona w kokonie zmiennych emocji chwyciła się najmniejszej nadziei. – Mówi prawdę. Nic się nie stało… Pomoże mi, mam dach nad głową. Jest zima… Ostra.

– Mieszkasz sam? – spytała niemal szeptem i usiłowała przywołać na twarz uśmiech.

– Tak. Sam – odpowiedział i chrząknął.

– Nie masz rodziny? Żony? – Spojrzała zdziwiona i znów dziwnie przestraszona.

– Teraz mam ciebie. – Roześmiał się lekko i zacisnął usta, widząc jej minę.

Co za idiota ze mnie! No, tak, typowy przygłup. Dziewczyna drgnęła, a to przecież miał być tylko żart. Ale jakoś nie tak zabrzmiał. Fatalnie zabrzmiał. Zmęczonym ruchem przetarł dłonią oczy. Nie umiem być już dowcipny. Zresztą nie czas teraz na dowcipy.

Tylko na co, czas?! Potarł znów czoło.

Jeszcze nie wiedział tak do końca, co ma z tą małą zrobić. Prawie słyszał jak pracują trybiki w jego mózgu. Na pewno ktoś jej szuka lub niedługo będzie szukał. Szkoda.

Dziewczyna przełknęła ślinę. Ton głosu i to co wypowiedział jej wybawca, wzbudziły w niej czujność. Usiadła na łóżku, obciągnęła sukienkę. Skuliła się. Walter spojrzał uważnie w jej twarz i również przełknął ślinę. – Umyj się, tam jest łazienka – wskazał ręką. – Ja tymczasem zrobię coś do jedzenia. Jesteś na pewno głodna? – zauważył.

– N… nie, nie jestem – umilkła. Odrzuciła w tył długie, błyszczące, czarne włosy. Wstała i rozejrzała się nerwowo.

Podał jej czysty ręcznik i zapasową szczoteczkę, którą wyjął z szafki.

– Proszę, nie krępuj się. Zjemy i postaram się rozwikłać twoją zagadkę – spauzował teatralnie.

– Dziękuję. Naprawdę?... – Ucieszyła się. – Nie sprawię ci kłopotu? – szepnęła. – Pomożesz mi? – Potrząsnęła głową, próbując pozbyć się poczucia winy. Kosmyki długich ciemnych włosów opadły na jej twarz niczym woalka.

– Ależ nie sprawiasz mi kłopotu… – powiedział. – Wczoraj byłem zbyt zmęczony. Przepraszam. Daleka podróż z Bremy – wyjaśniał. – Wiesz, gdzie jest Brema? – Zajrzał w jej oczy.

Milczała, kręcąc przecząco głową. Powstrzymał uśmiech cisnący się na wargi. Wiedział, jak bardzo jest skrępowana i jak bardzo może się bać. JEGO! MĘŻCZYZNY! Faceta o moralności bezkręgowca!

– Kłopoty, to moja specjalność, a ja bardzo się cieszę, że mogę ci pomóc się odnaleźć. Spróbuję, wiem, że nic nie kojarzysz – obiecał po raz wtóry.

Przez chwilę poczuła się otulona jego ciepłem. Obdarzyła go leciutkim uśmiechem, ale jej oczy pozostały poważne. Smutne jak sto nieszczęść. Oczy sarenki.

– Zajmę się tobą jak tylko potrafię najlepiej, moja wystraszona Sarenko – rzekł cicho. – Czy dobrze się czujesz? – Podszedł i poklepał ją po ramieniu. Zaczynał być sobą.

Pokiwała przecząco głową, poprawiając na sobie krótką granatową sukienkę z wełny i jedyną jaką miała. To była droga sukienka i bardzo elegancka. Zauważył to już wczoraj.

– Nie, nie czuję się dobrze. W głowie dziura. Chyba tak czuje się ktoś, kto zupełnie nie wie o co chodzi. A ja nie wiem. Nic nie wiem – odpowiedziała rzeczowo i dodała: Tak mi głupio… – Z westchnieniem rzuciła mu przepraszające spojrzenie. – Tak mi bardzo głupio – powtórzyła. – Zwaliłam ci się na kark, na twoje łóżko. Zasnęłam… a ty byłeś taki zmęczony.

W środku siebie, gdzieś głęboko, usłyszała krzyk. Wołanie niesamowite i beznadziejne, jak jej sytuacja. Gdyby mogła sobie coś przypomnieć... Gdyby mogła… Nic nie mogła. Rozpacz głęboka, czarna i przytłaczająca dziura w pamięci. Wypływający mózg w tę czarną czeluść. Zacisnęła dłonie w pięści. Potarła skronie, bo ból znowu rozsadzał jej czaszkę. To wszystko było jak szalony sen, który nie chce się skończyć. Walter, ten mężczyzna, powinien już wczoraj jej pomóc… W żadnym wypadku nie powinna znaleźć się w jego domu bez uzgodnienia, a tym bardziej w jego łóżku… i to razem z nim. Zmęczony? Brema? Czy on kłamie? Chyba nie…? Spojrzała z rozpaczą na swego wybawcę. Nic nie pamiętała, oprócz tego, że ją zabrał z tego pustkowia. Na pewno czekała ją tam niechybna śmierć. W to, nie wątpiła. Dlaczego była w tym pociągu? Gdzie jechała? Do kogo?? Wzdrygnęła się, wciąż szukając nieistniejącej odpowiedzi na kilka wirujących w głowie pytań. Głośne szmery i nagła cisza. Boląca cisza. Przed nią stroskane? oczy mężczyzny. Stroskane? Pomógł jej. Jednak pomógł… I obiecał… Wyprostowała się i strząsnęła pajęczynę defetyzmu. Nie pozwoli, żeby lęk zniszczył nadzieję. Słabą, bo słabą, ale ona gdzieś tam drzemie.

– Jeszcze raz ci dziękuję i przepraszam – szepnęła po chwili niespokojnie. Udało jej się z najwyższym trudem zachować panowanie nad sobą. – Czy mogę tu naprawdę zostać aż coś się wyjaśni w mojej sprawie? Czy zajmiesz się tym? – spytała znowu. – Proszę.

Prawie podskoczył z radości. Był niemal rozgrzeszony. BYŁ?? Co za hipokryzja!

– Ależ tak. Już powiedziałem – zauważył pośpiesznie.

Odetchnęła wolno i głęboko. Tak, nie było sensu rozpamiętywanie zdarzeń, których nie mogła za nic sobie przypomnieć, ani ich odmienić. Mężczyzna, którego Bóg postawił na jej drodze, dał jej dach nad głową, i pomoże jej. Obiecał. Wyglądał też bardzo przyzwoicie i budził zaufanie. Tak, budził zaufanie. Niemal się odprężyła, lecz teraz zesztywniała ponownie, kiedy się do niej zwrócił:

– Jesteś piękna, Anno. Takich kobiet nie wyrzuca się z domu – powiedział.

Spojrzała zaskoczona. – Myślisz, że tak mam na imię? Coś jednak wiesz?? – Zwilżyła wargi i starała się nie dopuścić, by zaschło jej w gardle.

– Tak jest ładnie i coś mi to imię przypomina – powiedział z wolna – a w końcu muszę się do ciebie jakoś zwracać, czy nie tak? – Usiłował poprawić jej humor.

– Co ci przypomina? – spytała bezwiednie, byle coś powiedzieć, oklapnięta znowu i tylko ta przerażająca w środku pustka, choć tętni myślami, na które brak odpowiedzi, które bolą. Westchnęła głęboko.

– Tak ma na imię moja bratanica, jesteś do niej nawet trochę podobna – odpowiedział krótko i uśmiechnął się.

Natychmiast to podłapała. – Masz rodzinę? Brata, bratanicę?

–Tak. Ale braciszek mieszka daleko, w Niemczech, to właśnie od niego wracałem – urwał i zamyślił się. – A Anula… mieszka we Wrocławiu, tu nawet niedaleko, ale rzadko się widujemy. Ona ma swoje sprawy, ja swoje. Teraz jest w dalekiej podróży. Balii… Słyszałaś o Balii? – Umilkł na chwilę. Wpatrzył się w okno. Sypał gęsty śnieg.

– Jesteśmy we Wrocławiu? – dziewczyna okazała zainteresowanie, pomijając temat Balii i jego bratanicy.

– Tak. Znasz Wrocław? Byłaś tu kiedykolwiek? – Teraz on podchwycił temat.

– Nie. Chyba nie...Nie wiem… – zawahała się, zmarszczyła brwi. – A ty jak masz na imię? – spytała po chwili.

– Walter.

– Ładnie.

Nie zabrzmiało zbyt entuzjastycznie. Uśmiechnęła się leciutko, ale nie do niego. Wstała. Za nic nie mogła skupić się na słowach mężczyzny. Jej myśli wędrowały gdzie indziej. Uciekały. Kim jestem? Co się wydarzyło? Co?! Gdzie mieszkałam? Chyba nie we Wrocławiu? Wysiłek, z jakim usiłowała sobie coś przypomnieć widoczny był na jej twarzy, co nie uszło uwagi Waltera. Spojrzał na nią z nową z uwagą. Tak, niewątpliwie straciła pamięć, ale z całą pewnością była bardzo inteligentna i doskonale umiała słuchać i kojarzyć. Jej pełne wargi zamieniły się w cienką kreskę, gdy zaciskając je, za wszelką cenę starała się coś sobie przypomnieć. Kiedy odkryje, kim jest, odejdzie od niego. Będzie to szybciej, niż sama przypuszcza… Szkoda.

– Coś cię niepokoi? – spytał, widząc, że się poruszyła niespokojnie, nerwowo. Odchylił do tyłu krzesło.

– Owszem. Niepokoi. Nie wiem, kim jestem – umilkła z dezaprobatą. Wzruszyła niecierpliwie ramionami. – Czy to mało, by się niepokoić? – zauważyła z powagą i bardzo roztropnie.

Pochylił się nad nią z ciepłym uśmiechem. –Wszystkiego się wkrótce dowiemy. Postaram się – przyrzekł znowu, z przekonaniem. – Teraz wyjdę na zakupy i nic się nie martw. Spróbuję się czegoś dowiedzieć na twój temat. Może ktoś cię szuka. Będzie dobrze – oznajmił pocieszająco, sam w to nie wierząc.

Ożywiła się gwałtownie. – Może mogłabym iść z tobą?... Zabrzmiało jak nieśmiała prośba. Było prośbą.

– Nie – zawahał się. – Nie masz się w co ubrać. Muszę ci coś kupić. Jakieś ubrania. Jest przecież zima i to ostra jak miałaś okazję się przekonać na własnej skórze i to nie dalej jak wczoraj. Łupnęło w głowie. – Co ja robię?! Do cholery, co ja robię?!

– No...no tak. Jest zima. Może mogłabym jednak…? – urwała. Jej głos był zmęczony i zrezygnowany.

– Przecież jest mróz, duży mróz, większy jak wczoraj. – Spojrzał na termometr za oknem – dwadzieścia stopni. Jak ty to widzisz?? O mało nie zamarzłaś w tym lesie, nie będziemy ryzykować zapalenia płuc – stwierdził. – Postaram się szybko wrócić – zapewnił. – Nie martw się – dodał. – Kupię ci jakieś ubrania i popytam. Popatrzył na nią z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Zupełnie nie wiedział, dlaczego to czynił. Ale czynił, a odpowiedź chowała się przed nim w gąszczu neutronów, wkurzała. Odpychał ją – ale była tam. Stała na baczność. Na straży. Mimo, że w pokoju było zimno, czuł, jak pot wychodzi mu na czoło. Zimny pot.

Dziewczyna uśmiechnęła się nieśmiało, z determinacją. – No, tak – powtórzyła. – Jest zima…

Jej wahanie uznał za zgodę. Mrugnął do niej okiem. Wstał.

– Zaraz wracam, postaram się szybko pozałatwiać sprawy – obiecał. – W lodówce jest trochę jedzenia, jakieś mięso i wędlina. Wczoraj odmroziłem. Zrób sobie coś do jedzenia i cierpliwości. Tak naprawdę nie wiem, ile czasu mi zejdzie, ale zejdzie, to pewne – zawahał się krótko.

Jeszcze na chwilę wszedł do łazienki za potrzebą. Spojrzał w lustro. Jego własna twarz, na którą teraz spoglądał zmieniała kolory jak kameleon. Oj, niedobrze… zauważył z obłędną logiką. W żywe oczy kłamię, konfabuluję, jak ci tam… a których nie mógł przecież znieść. Klapki w mózgu uchyliły się, ale natychmiast je zacisnął. Sam jej pomoże, po swojemu, postanowił. Iskrzyło w neuronach.

Dziewczyna westchnęła głęboko. Sprawiała wrażenie skurczonej. Patrzyła z taką rozpaczą, tak bezradnie, że zwątpił. Może jednak pójść z nią na policję już teraz? Przykryć może się choćby kocem… Bzdura! Kupi jej jakieś ubrania i popyta… a po obiedzie pojadą razem tam gdzie należy.

– Nie martw się. Pomogę ci – powiedział najbardziej wyświechtanym tekstem świata i dotknął jej ręki.

Zboczeniec! Nadal iskrzyło w neuronach. Ciepło jego dłoni ogarnęło ją przeszywającym dreszczem. Coś przypominało. Co?! Odprowadziła swego wybawcę uważnym spojrzeniem w głąb ścieżki za oknem. Do oczu napłynęły jej łzy. Zamknęła je i nacisnęła mocno palcami powieki, mimo to, łzy nadal napływały, a wraz z nimi bolesne odczucie niepokoju. Wszystko nie tak… Nawet myśli nie takie. Zaczerpnęła powietrza w nadziei, że jej to pomoże, że coś zaraz wymyśli. Nie pomogło. Nic nie wymyśliła. Nic nie wie. NIC. Stanęła na środku pokoju porażona bólem niewiedzy. Żołądek powędrował w górę do przełyku. Złe myśli znowu przypełzły. Zacisnęła zęby, żeby nie krzyczeć. Musi przestać o tym wszystkim myśleć, bo w przeciwnym razie zacznie wyć. Wiedziała. Twoje życie jest na zewnątrz, pomyślała. Skierowała się w stronę drzwi i nagle stanęła w miejscu. Jest zima, jest mróz. Walter obiecał, że kupi jej ubrania, że popyta. A JEŻELI NIE POPYTA?... A JEŻELI JĄ OKŁAMAŁ? Dźgnięcie paniki zaparło jej oddech. Na chwilę.

Podeszła do okna, spojrzała na zewnątrz. Rosnące obok domu jawory sprawiły, że pokój był chłodny i ciemny. Kręciło ją w nosie od dziwacznej mieszaniny woni unoszących się w powietrzu. Nie potrafiła ich rozpoznać. Rozsunęła zasłony i spojrzała na brudne firanki. W tym domu śmierdziało stęchlizną, starością i kurzem. Wszystko tu było stare; stare drewno, stare obicia, stara półka i całe mnóstwo starych i nowych książek. Chwyciła kilka z nich do ręki, próbując je przeglądnąć. Tytuły nic jej nie mówiły. Większość z nich była zniszczona. Powiało kurzem. Zabrała się za porządki. Może przy pracy uda jej się to wszystko przemyśleć i przegnać ten niepokój, który narastał, narastał... Obeszła całe mieszkanie; było cztery niewielkie, zagracone starymi meblami pokoje nieużywane od lat, salon i kuchnia z małym, brudnym oknem. Była też względnie czysta i sympatyczna łazienka z dużą wanną. Zajrzała jeszcze raz do salonu. Był prawie pusty i dość duży. Stała w nim niewielka stara otomana w jakiś plamisty, zamazany deseń i zbyt krótka, by można na niej spać i niewielki stoliczek, a na nim jakieś duże pudło. Dotknęła go ręką. Było niesamowicie zakurzone. Rozglądnęła się bezradnie i bez ciekawości. Właściwie, pomyślała, mogłaby tu w tym pokoju mieszkać, gdyby go tylko wysprzątać. Ściany po sufit zastawione były regałami z mnóstwem książek. – Naukowe, klasyka, poezja i książki z kryminalistyki. Zdziwiło ją to trochę; Walter nie wyglądał na miłośnika książek, ale najwidoczniej tak było, sądząc po ich ilości w jednym i w drugim pokoju. Przechyliła głowę, czytając tytuły. Coś jej to mówiło…

Wnętrze salonu rozświetlało wielkie i brudne okno z ciemną zasłonką, nie praną od lat. Próbowała je otworzyć i zdziwieniem stwierdziła, że zabite jest gwoździami. Skrzywiła się z niesmakiem i wyszła. Westchnęła. Straciła ochotę do robienia porządków; tu nie było sprzątane od wielu lat i wszędzie panował niesamowity brud, a poza tym, było tu wszędzie bardzo zimno. Jedyny ciepły i posprzątany pokój, był tym, w którym spała tej nocy, w łóżku gospodarza i z nim samym. Jak na samotnego mężczyznę było względnie czysto i czysta też była pościel, którą teraz przygładziła i nakryła kocem. Rozglądała się bezradnie. I co dalej?

Poczuła się przeraźliwie samotna; żyła w czarnej, zamazanej rozpaczy. Ta dziura w jej głowie była nie do zniesienia. Uklękła przy oknie. Zakryła twarz rękoma. Próbowała zignorować wnioski, jakie jej się same nasuwały. Znowu przypełzał lęk.

Gdzie on poszedł? Gdzie poszedł Walter? Dlaczego zostawił ją tu samą? Bo zimno? Bo nie miała ubrań? Zdała sobie sprawę, że płyną jej łzy. Zdarzało się to tak często, że już nie zauważała, kiedy łzy zaczynają a kiedy przestają płynąć. Wpatrzyła się przed siebie. Strach i niepewność wbijały jej kolana w twardą podłogę. To prawdziwe, nieznane, gryzące uczucie, które ścisnęło żołądek w węzeł, wypłynęło zimnym i gorzkim potem, spowolniło bicie serca. Wstała z kolan wzięła głęboki oddech i wypuściła powietrze. Stała przez chwilę nieruchomo, wpatrzona w drzwi za którymi zniknął jej wybawca? Poprawiła na sobie ubranie. Oplotła się ramionami i przeszła po pokoju. Wciąż czuła ten wewnętrzny dygot i nie miał on nic wspólnego z zimnem. Znowu podeszła do okna. Uklękła. Bezruch całkowity.

Niebo pociemniało, a ona nadal klęczała. Nogi ścierpły, całe ciało bolało, ale nawet nie drgnęła. Czuła się zagubiona, jak gdyby straciła połowę duszy. Nie! Całą duszę! Znowu zwątpiła. Nie tu było jej miejsce. Nie w tym domu, nie przy tym mężczyźnie. Ale gdzie?! Gdzie było jej miejsce? A potem narodziła się lawina pytań, na które nie znała odpowiedzi. Nie było ich. Nic nie było. Tylko przestrzeń...huk...świst wiatru i te szmery w głowie. Aż bolało. I bała się. Bardzo się bała. Spojrzała poza okno – śnieg, przepaść. Zaspa. Anioł Śmierci. Lodowaty strach i przejmujący, nabrzmiały rozpaczą krzyk duszy, bolesny grymas twarzy. Zimny dotyk trwogi. Każdy nerw napięty do granic. Wegetuje zupełnie otumaniona w jakiejś pułapce, w chacie jakiegoś przypadkowego mężczyzny. Gdzie on poszedł?? Czy jej pomoże?? Co się stało?? Utkwiła wzrok w kłębiących się chmurach za oknem. Wstała z klęczek. Podeszła do drzwi, nacisnęła klamkę. Drzwi były otwarte. Zimne powietrze chlasnęło jej prosto w twarz. Szybko je zamknęła i podeszła drżąc na całym ciele do kominka. Będzie dobrze… Walter jej pomoże. Ożywiła się nagle.

Z uwagą przepatrywała pokój, rejestrując każdy drobiazg w poszukiwaniu czegoś znajomego, jakiegoś punktu zaczepienia. – Wielka kanciasta szafa stała wyprężona na baczność. W środku mały, złoty kluczyk, dalej kanapa przykryta szarym kocem i duży stół dębowy a przy nim cztery krzesła z brudnymi obiciami w kwiaty. Usiadła na jednym z nich pocierając dłonie. Było jej znowu zimno. Na małym stoliku przy łóżku coś w rodzaju telefonu. Podniosła słuchawkę. Nic. Głucha cisza. Przez chwilę stała zdezorientowana. Serce toczyło bój z rozsądkiem, który gdzieś tam...tlił się zaledwie. Potrzebuję trochę czasu. Tak, czasu. Wszystko się wyjaśni. Walter mi pomoże...Pewnie właśnie rozmawia w jej sprawie. Tylko czemu tak długo go nie ma? Gwałtowny podmuch wiatru zatrząsł oknem wychodzącym na ogród. Było już dobrze ciemno, a może tylko pochmurno. Spojrzała w mrok. Wytężyła wzrok tak bardzo, że zapiekły ją oczy, ale nie mogła przeniknąć wirującej, szarej mgły, poza którą nie było żywego ducha. Niebo ciemniało coraz bardziej, jak znikająca nadzieja. Wyjrzała na ciemny ogród. Wyglądał pięknie cały okryty śniegiem, puchową pierzynką, ale i tak nią wzdrygnęło. Nie tak dawno wyszła spod takiej pierzynki, która oddychała jeszcze koszmarem. Lęk ścisnął ją niczym żelazna pięść, przygniótł wnętrzności, krew znowu zamierała w żyłach, a ciało napięło się do granic możliwości. Kim jest?! Co się stało?! Zapatrzyła się w mrok za oknem; na horyzont za ciemnym zarysem ogrodu. Gdzie Walter??

Ostre światło latarki strzeliło jej prosto w twarz, oślepiając i zatrzymując w miejscu. Odchyliła głowę, wyciągając szyję, i nagle zastygła w bezruchu. To był Walter z mnóstwem pakunków w ręku i pod pachą. Uginał się pod nimi.

– Już jestem. Przepraszam, że tak długo. Bałaś się? – Spojrzał na nią umęczonym wzrokiem.

– Tak – odpowiedziała po pełnej napięcia pauzie. Odetchnęła z wolna.

Pokiwał głową. – Przepraszam, że tak długo. Korki… Wrocław, to jeden wielki korek i dziury, ale co ja tu gadam, jesteś na pewno głodna?

Pokręciła przecząco głową.

– Ależ na pewno. Cały dzień czekasz na mnie. Już prawie czwarta... i zobacz, od której godziny już ciemno. Nie idzie wszystkiego tak szybko załatwić. Przepraszam.

Pokiwał głową i ciężko usiadł w krześle. Był bardzo zmęczony. Jeszcze gorzej niż wczoraj.

– Czy czegoś się dowiedziałeś na mój temat? Byłeś na policji? – w jej głosie na moment zabłysła nutka nadziei. – Przecież ktoś mnie musi szukać – szepnęła. Zabrzmiało jak żałosny skowyt zagubionego psiaka.

– Sprawdziłem. To znaczy popytałem tu i tam – odpowiedział zgodnie z prawdą, tyle, że to było o wiele za mało w stosunku do tego, co powinien zrobić. – Mam trochę znajomości – dodał. – Niestety, nikt nie zgłosił twojego zaginięcia, zbyt mało czasu minęło. Tak to już jest, że szukają dopiero po dwudziestu czterech godzinach od zgłoszenia. – Potarł czoło w zakłopotaniu.

Blask oczu dziewczyny, który na chwilę się zapalił, przybladł. Wyłapał to natychmiast. Opuściła głowę.

– Nie martw się. Zjemy coś i pojedziemy razem na policję. Zobacz, co ci kupiłem. Teraz mróz nie będzie ci straszny – chrząknął i rozrzucił pakunki.

Zapatrzyła się przed siebie w ciemny punkcik na ścianie, nieruchoma. Po chwili opuściła głowę i ukryła twarz za kurtyną włosów. Jej ręce spoczywały sztywno na kolanach.

– Słuchasz mnie? – rzucił jej pytające spojrzenie.

Zdawała się być daleko. Po jej policzku spłynęła samotna łza. Wstała na sztywnych nogach i rozglądnęła się bezradnie, spłoszonym wzrokiem. Nikogo nie zna. Nie wie, kim jest. Wyszła z zaspy. Żyje. I tyle. Jest u obcego, zmęczonego mężczyzny, który z całą pewnością ma jej dosyć. Na policji nic o niej nie wiadomo. Nikt jej nie szuka… Nikt jej nie szuka… a on… On chyba nie bardzo chce jej pomóc... Z trudem przełknęła ślinę, modląc się o właściwe słowa.

– Może już sobie pójdę? Nie chcę robić kłopotu – odezwała się przez ściśnięte gardło.

Wstała z krzesła.

– Ale przecież nie masz dokąd pójść – stwierdził. I to była prawda. – Nie sprawiasz mi kłopotu, moja smutna – dodał, sadzając ją z powrotem w miękkim krześle. Dotknął jej rąk, podchodząc bardzo blisko. – Tak będzie najlepiej. To najlepsze rozwiązanie. Musisz przecież gdzieś mieszkać, a ja ci pomogę. Obiecuję. Potrafię to zrobić, tylko trzeba trochę czasu. Trochę czasu – powtórzył i potarł czoło.

Bolała go głowa. Bardzo bolała i zbierało mu się na wymioty. Przez moment zastanawiał się, dlaczego nie może złapać tchu, po czym błyskawicznie jego większy niepokój wzbudził ból rozchodzący się po całym ciele. To tylko zmęczenie, to tylko zmęczenie, pocieszał sam siebie, wpatrując się w dziewczynę, która usiłowała pozbierać myśli. Wciąż uciekały. Dopiero po chwili dotarł do niej sens słów Waltera. No tak, faktycznie, nie miała gdzie iść; obce miasto, nieznane, obcy ludzie. Oprócz Waltera, nie zna nikogo. Przeszła już granicę strachu. Granicę nadziei też. Nigdy się nie dowie, kim jest. Ta niewiedza rzuciła się na nią niczym głodny wilk na przypadkowe zwierzątko w zimowym lesie. Chwyciła za gardło i potrząsnęła nią, zatrzaskując ją i jej duszę w pułapkę bez wyjścia. Wszystko wokół zaczęło wirować? Kim jestem? Kim jest ten mężczyzna? Co ona tu robi??

Walter patrzył nieruchomo. W głąb siebie również. Zamiast latać cały dzień za sprawunkami, powinien był skupić się na tym najważniejszym. Nie zrobił tego jak należy. Przez lata służby rozwiązał kilka całkiem poważnych spraw. Miał nosa. Za każdym razem wsadzał za kraty sporo łajdaków, skoro już złapał jakiś konkretny trop. Więcej było takich, którym nie zdołał niczego udowodnić, ale przynajmniej wiedział, czym zgrzeszyli. A teraz? Teraz zrobił o wiele za mało, na więcej było go stać! Wyrzut ścisnął za gardło. Posuwistym ruchem wszedł w serce. Było to tylko zmęczenie? Tak, to tylko zmęczenie, odpowiedział sobie. Nic dziwnego, sporo się nachodził i sporo pozałatwiał. Tak właściwie padał ze zmęczenia, a serce łomotało tak mocno w piersi, że musiał przełknąć ślinę.

– O co chodzi, Sarenko? – spytał, widząc jej wędrujący wzrok.

Drgnęła.

– Nie do końca jestem dobrej myśli – powiedziała przez ściśnięte gardło. – Wcale nie jestem niczego pewna. Nie wydaje mi się, że moja sprawa może się wyjaśnić. To wszystko takie beznadziejne. Dlaczego ja nic o sobie nie wiem?! – urwała i rozglądnęła się po całym pomieszczeniu spłoszonym wzrokiem sarny, gotowej wybiec w ogród. Desperacko.

Boi się mnie? – przeleciała mu myśl. Nie, to niedorzeczne. Boi się niewiadomej, to tylko szok. Musi jej jednak pomóc. Szybko. Tu potrzebny nie tylko policjant, ale i psycholog. Dobry psycholog. Musi zadzwonić do Anuli.

– Spokojnie, tylko spokojnie. Wszystko się niedługo wyjaśni. Ubierz się i zaraz pojedziemy na policję – powiedział z trudem, przełykając gorzką jak piołun ślinę.

Co jest?!

Wstał ciężko i powlókł się do łazienki. Zwymiotował. Słyszała, jak spuszcza wodę. – Pomóż mi... zaskamlała cichutko do Boga. Wydarzenia, które ostatnio jej towarzyszyły jak zły sen, układały się w jakąś piekielną łamigłówkę. – Dlaczego straciła pamięć? Spojrzała pociemniałymi oczami na mężczyznę, który wyszedł z łazienki i natychmiast opuściła wzrok. Nie wyglądał na kogoś, kto chciał jej pomóc… O mój Boże…

– Czemu się nie przebrałaś? – Walter okazał zdziwienie. – A właściwie – zawahał się, bardzo kiepsko się czuję… A może odłożymy do jutra wycieczkę na policję? Czy zgodzisz się? – wyszeptał, łapiąc ustami haust powietrza. Dotknął dłonią żeber, tam, gdzie wciąż pozostawał tępy ból, bezskutecznie usiłując pochwycić spojrzenie dziewczyny. Wydała mu się przygnębiona. Była przygnębiona i przerażona. – Dlaczego jutro? – szepnęła i umilkła, przełykając ślinę. – Zaraz się ubiorę...

Wyszła do łazienki i przebrała się w czerwony sweterek z golfem, który miał zbyt długie rękawy i w dżinsowe spodnie za szerokie w biodrach. Nie znał jej rozmiaru. Nie było to jednak ważne. Ubrała na głowę czapkę. Oglądnęła szalik i rękawiczki. Walter pomyślał o wszystkim.

– O, jakie to śliczne, Walter... – powiedziała beznamiętnie. – Podoba mi się. Nie będę jednak w stanie zwrócić ci pieniędzy. Na razie przynajmniej – dodała z niepewnym uśmiechem. Nie zabrzmiało to zbyt entuzjastycznie. Po prostu zabrzmiało. I tyle.

– Co ty, mała, mówisz?! O jakich pieniądzach? Musisz się przecież w coś ubrać. Trzaskający mróz…– Spojrzał krytycznie. – No, spodnie niestety są zbyt duże na ciebie, ale ekspedientka mówiła, że po pierwszym praniu w ciepłej wodzie, skurczą się. Kurtka chyba obleci. Podoba ci się?

Uśmiechnęła się blado. – Tak, bardzo… ale ja… – zacięła się.

– Odpracujesz u mnie w domu. Nie przejmuj się – uśmiechnął się kącikami ust i wytarł pot z czoła. – Czasami podasz mi też szklankę wody… – Przełknął ślinę.

– Czy… czy teraz pojedziemy? – Wstała z krzesła.

Walter zawahał się krótko, sięgając po kożuch. Zachwiał się i usiadł.

– Coś nie najlepiej się czuję… – wykrztusił, powstrzymując nasilającą się falę mdłości.

W bladym świetle jego twarz była popielata. Wyszedł znów do łazienki i znów zwymiotował.

– Przepraszam cię, Sarenko… Nie jestem w stanie wsiąść do samochodu. Jeżeli mi przejdzie… – urwał, łapiąc oddech. – Muszę się na chwilę położyć – stwierdził niepewnie.

Nie, nie na chwilę. Serce zbyt mocno łomocze. Ten cholerny lekarz ostatnio nie pocieszył go… EKG nie wypadło najlepiej.

– Powinien pan się położyć w szpitalu… Nawet chciał się położyć, tyle, że nie było miejsca. Takie czasy. Cholerne. – Mogę pana wpisać na marzec… piętnastego mam okienko. Może być?

Uśmiechnął się krzywo. Łomotanie serca przeszło. Do dziś. Dziś jest gorzej jak źle. Powinien sobie rozłożyć polowe łóżko, które kupił, ale nie da rady. Po prostu nie da rady.

– Przepraszam cię – powiedział i spojrzał na dziewczynę. – Zaczekasz do jutra? Poleżę chwilę, a potem… może…

Kiwnęła głową zrezygnowana. Nie tak wygląda pomoc… Wiedziała. Nie miała ochoty zagłębiać się w szczegóły. Nic by to nie dało. A jednak ta myśl natrętna: – Nie pomoże mi… – krążyła po jej głowie jak ćma wokół światła, choć płomień opala jej skrzydła.

Walter ubrał pidżamę i szlafrok. W kącikach ust pojawiło się kilka zmarszczek zatroskania; co ta mała zrobi, gdy… Musi przestać chojrakować. Kozak się znalazł… Uśmiechnął się blado, podchodząc do łóżka. Kątem oka dostrzegł, że ciałem dziewczyny wstrząsały dreszcze. Rozglądała się przerażonym wzrokiem po całym pokoju, zatrzymując wzrok na łóżku, do którego podszedł.

– Czy ty mnie się boisz, Sarenko? Jesteś taka bledziutka. Czy dobrze się czujesz? – Spojrzał z niepokojem. – Jeszcze tego brakowało… Chwilę muszę poleżeć, pospać.

Oczami uciekła za okno kurczowo ściskając poręcz krzesła, aż bolała ją ręka. W uszach słyszała bicie własnego serca. Wyraźnie ujrzała mroczny obraz. I to nie był koszmarny sen. To było życie. Jej życie. Wolałaby tego wszystkiego nie rozumieć, nie odczuwać. Wróciły też tamte koszmary, rozmazane, niejasne... Huk pociągu, przeciąg... Przeraźliwe zimno. Zatrząsała się znowu. Skuliła.

– Nie. Nie boję się... – Odwróciła wzrok. – Tylko, tylko nie chciałabym spać z tobą w jednym łóżku – wyrzuciła z siebie desperacko.

Strach, który nadleciał z tamtej zaspy, znowu przepełnił jej serce. Trzepotało niespokojnie, gubiąc i podejmując różne myśli. Złożyła ręce, przyciskając mocno palce, by nimi nie poruszać. Nagle zrobiła się bryłą lodu i strachu.

Walter podszedł blisko i pochylił się tak, że ich twarze prawie się zetknęły. Chwycił ją za ręce.

– Bo, bo… – dukała nieporadnie, nie spuszczając wzroku z Waltera. Przeciąg… świst wiatru, długie ręce mężczyzny…

Walter znów zobaczył przerażenie na jej twarzy, które rzucało się w oczy nawet wtedy, gdy ją puścił i cofnął się. Jej strach rósł z każdą minutą. Doskonale go widział, choć serce trzepotało tak, że aż się skurczył.

– Przecież ja... ja… – wydukał.

Podszedł do okna, przygryzł skórkę przy paznokciu, wyprostował się i wziął głęboki oddech. Potem wyjrzał w ciemny ogród, jakby panujący tam mrok, miał mu pomóc w znalezieniu odpowiednich słów, których zabrakło. Chwilę stał niepewny, co ma zrobić. Przyłapał się na tym, że szuka w kieszeni pidżamy, papierosa. Był zdenerwowany i zły. Ba, wściekły! Nie pomógł małej wczoraj, nie pomoże dzisiaj… Bo… bo po prostu źle się czuje. Okropnie źle. A dziewczyna się boi. Czuje się zagrożona. Być może nawet brzydzi się go. Ten jego łapczywy, podniecony wzrok… Musiała to odebrać. Chwilę rozpamiętywał każde wypowiedziane przez nią słowo, każde milczenie oczu. To były ostre słowa jak ten zimowy wiatr za oknem. Z trudem przełknął ślinę. To zadziwiające, jak w ciągu kilku sekund może coś człowieka olśnić, coś dotrzeć do zakutanego mózgu. Pewnie nigdy nawet nie przyszłoby mu to do głowy, gdyby nie jej słowa wypowiedziane z takim strachem, z taką obawą... Obawą, czego??! – ...Nie chciałabym z tobą spać, Walter... Słowa skoczyły do serca. Rozrywały go. Na ruchliwej jak taśma telegraficzna twarzy dziewczyny, dostrzegł lęk, strach. Tak, bała się go, bała się w nim mężczyzny i z całą pewnością nie budził w niej zaufania. Boże, jaki ze mnie obrzydliwy drań... Jaki drań... Powinien był to przewidzieć, wiedzieć. I wiedział przecież. Co to jednak zmieniało? Nie można być przeciwko komuś – on był.

– Dobrze się czujesz? – usłyszał. Odległe. Dziewczyna patrzyła mu w oczy.

Siedział zgarbiony na brzegu łóżka, ręce spoczywały na udach jak odcięte i szybko waliło serce. Jest z nim coś niedobrze...a musi dać tej małej pomoc. Szybko. Powinien jeszcze dziś to zrobić. Powinien…

– Sarenko… – wykrztusił.

– Tak?...

Podbiegła, spoglądając niespokojnie w jego bladą twarz; nie bardzo wiedziała, co ma zrobić.

– Co się dzieje? – spytała w przerażeniu dopiero teraz zdając sobie sprawę, że Walter bardzo źle wygląda.

– Podaj mi wody, proszę – wychrypiał.

Oddychał mocno, z przerwami. Trupa bladość jego twarzy, jak i krople potu na jego czole, wprawiły ją w jeszcze większe przerażenie.

– Co mogę dla ciebie zrobić, Walter? Jak mam ci pomóc? Ja nic nie wiem… ja nie potrafię ci pomóc…

Była mocno zdenerwowana i czuła się zupełnie bezradna. Wszystkie negatywne myśli uleciały wraz z jej niespokojnym spojrzeniem. Nadleciał nowy strach. Zupełnie inny niż przed chwilą. Coś rozwiązywało się w jej głowie.

Walter uśmiechnął się z wysiłkiem. – Nic mi nie będzie, zaraz przejdzie ta duszność. Zmęczyłem się i tyle – powiedział z trudem. Łapczywie wypił szklankę wody, którą mu podała i odruchowo wziął ją za rękę. – Dziękuję… – Zamknął oczy. – Kupiłem łóżko, stoi w korytarzu, przy drzwiach, jeśli możesz, to go rozłóż, proszę, bo ja coś nie mam siły – dodał słabym głosem. Znów poczuł ból w klatce piersiowej i duszność. Zimny pot wystąpił na czoło i czuł, jak cała krew odpływa z jego głowy. Zaraz zemdleje. Umrze? Czy to już koniec??

– Jutro pojedziemy na policję, zgadzasz się? – wykrztusił po chwili.

Kiwnęła nerwowo głową i spojrzała w panice w jego trupio bladą twarz.

– Co mam zrobić, Walter?! Jak mam ci pomóc?! Nie potrafię… Ja nie potrafię – powtarzała w kółko.

– Włącz telefon do kontaktu i zadzwoń na pogotowie – wskazał ręką, która opadła bezwładnie. –…Wykręć numer… – wyszeptał zbielałymi wargami.

– Nie umiem, Walter! Nie wiem jak...

– Wykręć 999... Mój adres... Mój adres...

Struchlała. Stała chwilę nieruchoma jak posąg. Co ma robić? On umiera...Drżącą ręką wykręciła numer.

– On umiera! Umiera! – krzyczała. – Adres? Nie wiem... Nie wiem, proszę pani... Nie wiem, jak się nazywa...– Rzuciła słuchawkę na widełki, jakby ją parzyła i zastygła w bezsilności. Nie wie, ile tak stała jak słup soli, jak bryła lodu i strachu.

– Nie umieram, już wszystko w porządku. – Walter wydał cichy jęk. – Położę się. Zaraz przejdzie. Podaj mi tabletki, poproszę. Są tam... w szufladzie – Wskazał ręką.

Pomogła mu się położyć i dalej nie miała pojęcia co zrobić. Rozglądała się bezradnie. A jeżeli on umrze? A jeżeli on umrze? Boże, nie! Nie pozwól! Poczuła, jak uginają się pod nią nogi, a żołądek kurczy się boleśnie. Musi mu pomóc. Ktoś to musi zrobić. Tylko jak? Jak??

– Podaj adres, Walter...Ta pani, prosiła o adres. – Potrząsała jego ręką w ogromnej panice. Jej oczy błyszczały pełne przestrachu.

Nie odpowiedział. Zamknął oczy. Otuliła go kołdrą i usiadła obok, na krześle, zdruzgotana własną bezradnością.

– Chciałabym ci pomóc. Może kogoś poproszę? Ja nie potrafię. Nie wiem, co mam robić...Ja nic nie wiem... – Strach paraliżował, ale podeszła do okna, wypatrując ludzi. Żywego ducha.

– Boże, pomóż mu, bo ja nie potrafię – wykrzyczała w niebo poza oknem i zbliżyła się do mężczyzny.

Walter otworzył oczy. Dotknął jej ręki i szybko ją cofnął. – Już jest dobrze. Już wszystko w porządku, nie bój się. To chwilowe osłabienie. A mój adres, to Klaczki 1A. Nazywam się Walter Szutkowski. To tak na wszelki wypadek. Powinnaś to wiedzieć. – Spojrzał na nią poważnie. – Jesteś dobra… – przerwał na chwilę, po czym ciężko westchnął.

– Nie, nie jestem...Zrobię ci herbatę – powiedziała z zakłopotaniem. To Walter był dobrym człowiekiem, chciał jej pomóc… a ona, a ona… to przez nią…

Kiwnął głową. – Poproszę.

Skierowała się w stronę kuchni.

– Przepraszam za swoje zachowanie, za niecierpliwość. To znaczy...chodzi o to, że zdarzyło się tyle różnych rzeczy i...i… I nie wiem jakich rzeczy…

– Rozumiem – przerwał jej i uśmiechnął się z wysiłkiem. – Wszystko będzie dobrze, Sarenko, zobaczysz. Już się lepiej czuję po tych tabletkach. To ja przepraszam. Narobiłem ci tylko strachu. Co też ze mnie za mięczak… Wiesz co to mięczak? – próbował być dowcipny. Milczała nadal wystraszona. Tym razem stanem zdrowotnym Waltera.

– Sarenko? – zwrócił się do niej całą twarzą – tak właściwie powinienem cię nazywać. Tam, w tym lesie, gdzie cię znalazłem…

Przerwała mu. Uśmiechnęła się szeroko. – Później dokończysz… Woda się gotuje – skwitowała.

Wyszła do kuchni. Kiedy wróciła z filiżanką naparu, Walter spał. Dotknęła ręką jego czoła. Było ciepłe. Chwilę nad nim postała a potem usiadła w fotelu naprzeciw łóżka, usiłując skupić myśli, ale skupiła się na mężczyźnie, słysząc jego chrapliwy oddech. Nie wszystko jeszcze było w porządku… Boże, mój Boże, co ja mam robić? Próbowała przypomnieć sobie słowa modlitwy. Jak to było? Aniele, Boże...mój stróżu?...Pomóż?... Zmarszczyła czoło. – Komu miał pomóc? Walterowi? A może jej miał pomóc… Jest egoistką? Jest nikim.

Boże, pomóż… wyszeptała z determinacją.

Wygładziła zatroskaną zmarszczkę na czole mężczyzny, który był bardzo chory, a ona… a ona… Przykryła go kocem.

– Przepraszam, Walter – szepnęła. – Nie umieraj… Jesteś mi potrzebny. – Zacisnęła powieki. Serce biło tak mocno jakby chciało dogonić rozpędzone myśli. Dorzuciła węgielków do kominka, tak jak to robił Walter, a na wierzch rzuciła suchą szczapkę. Zaiskrzyło…

Noc była jasna. Gęste, nagrzane powietrze niczym klosz otulało pokój. Siedziała w fotelu, wpatrując się w twarz leżącego mężczyzny i słuchając ciszy. Coś rozbolało ją w piersi, to serce łomotało. Wstrząsana dreszczami i spięta podeszła do okna. Szare niebo wisiało nisko nad ziemią. Dobiegło jej uszu skrzypienie, które stawało się coraz bardziej przejmujące, coraz szybsze, jakieś konwulsyjne, histeryczne. Podeszła do fotela. Usiadła, podkulając nogi. Za oknem jeszcze kilka razy gwałtownie coś szarpnęło, zaczaiło się… Panika… W ogrodzie, w zaśnieżonych drzewach zawodził wiatr i framugi okien co jakiś czas trzeszczały pod naporem mocnych podmuchów. Pojawił się nowy strach, który jak pancerz skuł jej piersi i nagle zdała sobie sprawę, że to ona zachowuje się histerycznie. Spojrzała na śpiącego Waltera. Lekko pochrapywał, nagle ucichł. Cisza pukała po głowie i nowe przerażenie. Pomyślała, że… że… Nachyliła się nad mężczyzną, dotknęła jego czoła. Było rozpalone. Pałał sennym ciepłem. ŻYŁ. Tylko cisza stukała w pokoju a za oknem szalał wiatr. Zawodził. Wzdrygnęła się, mrok złapał ją za gardło. Uświadomiła sobie swoją całkowitą bezsilność. Ślepe zwierzątko. Zagubione. Przysunęła fotel do łóżka mężczyzny. Zwinięta w kłębek przymknęła oczy starając się odpędzić lęki i uspokoić. W końcu zapadła w ciężki niczym ołów sen, który miał jej zapewnić siły na czekające ją nieznane.

* * *

Walter otworzył oczy i zamurowało go na widok śpiącej w fotelu dziewczyny, tuż obok jego łóżka. Przełknął ślinę. Odkaszlnął. Toczył sam ze sobą wewnętrzną walkę. Nigdy w życiu nie był tak poruszony i smutny. „Smutek, kara za grzech. Rozrywa serce pełne winy od wewnątrz”. Najgorszy kac jego życia.

Dziewczyna otworzyła oczy. Uśmiechnęła się.

– Sarenko? Siedziałaś tu całą noc? – spytał.

Odgarnęła z twarzy zasłonę jej prostych włosów, tak samo czarnych, jak jej wieczorne wątpliwości i spojrzała na niego ciepłym wzrokiem.

– Tak...Chyba tak. Zasnęłam. Bałam się o ciebie. Tak bardzo się bałam, że umrzesz, a ja nie potrafię ci pomóc – powiedziała z troską w oczach.

Pochwycił to jej zatroskane spojrzenie. – Nikt, nigdy, nie poświęcił dla mnie całej nocy...i nikt się tak o mnie nie martwił, nawet matka. Nie wiem, co powiedzieć – stwierdził na koniec. Po jego bladych policzkach spłynęła łza. Otarł ją szybko, nim zdążyła zauważyć.

– Sarenko…

– Nic nie mów, Walter. Cieszę się, że już jest dobrze. Czy tak? Jest dobrze?

Głos miała ciepły, niewiarygodnie stroskany.

– Wiem, Sarenko, że mi nie ufasz tak do końca i rzeczywiście nie tak powinna wyglądać pomoc z mojej strony – przyznał. – Po śniadaniu pojedziemy na zakupy i na policję. Skłamałem. Nie byłem tam w twojej sprawie – powiedział i zaczerpnął powietrza.

– Wiem… – westchnęła cicho. – Domyśliłam się. To jednak teraz już nie jest ważne.

Przez chwilę miała wrażenie jakby pomiędzy wczorajszym a dzisiejszym dniem upłynęła tylko sekunda. Głos Waltera brzmiał tak rzeczowo, a poza tym umiał się przyznać… i bardzo jej się to podobało.

– Byłem kiedyś niezłym policjantem. Wiem, jak się do tego zabrać. – Podniósł jej dłoń do ust i pocałował. – Wybacz mi, jeżeli możesz. Nigdy, przez całe życie nie traciłem kontroli nad sobą i swoimi postępkami. Nie wiem, co mnie opętało. Nie mam siły o tym myśleć. Jestem kawałek drania. A może nawet nie taki kawałek – uśmiechnął się. – Ale szczerze się tego wstydzę, wierz mi – dodał.

Spojrzała na niego, uśmiechając się leciutko kącikami ust.

– Ważne jest, że teraz chcesz – powiedziała. – Sama nie dam sobie rady. To pewne, jak to, że nie mam gdzie mieszkać.

Rozczulił się. – Nie zaznam spokoju, Sarenko, dopóki nie odnajdę twojej rodziny, dopóki nie dowiem się, kim jesteś i co cię spotkało w życiu? Nie wątpię, że musiałaś przejść jakąś straszliwą tragedię. Pomogę ci – powtórzył z siłą i przekonaniem. – Rozszyfruję twoje życie. Już niedługo. – Obiecał po raz wtóry.

Uśmiechnęła się w odpowiedzi. – Podoba mi się to nowe moje imię – Sarenka, ale Anna też może być. Już się przyzwyczaiłam – powiedziała.

– Świetnie. A teraz pora się ogolić – stwierdził z bladym uśmiechem.

Wstał i wszedł do łazienki. Spędził długą chwilę pod prysznicem, usiłując za pomocą zimnego strumienia wody tchnąć nieco rozgrzeszenia w siebie, trochę lepszych myśli o sobie. Spojrzał w lustrze z niesmakiem na swoją wymęczoną twarz. – Jestem zwierzakiem, pomyślał. – Bezdusznym draniem, a raczej nim byłem. Do wczoraj. To już się zmieniło.

* * *

Pierwsze słowa, które wymienił z dwoma policjantami były kwintesencją uprzejmości. Później jeden z nich wyszedł.

– Myślałem, że takie rzeczy zdarzają się tylko w kiepskich filmach. Tymczasem rzeczywistość przerosła fantazję – mówił Walter, patrząc komisarzowi w oczy. – Znalazłem ją w zaspie dwa dni temu. – Wskazał ręką dziewczynę. – Nic o sobie nie wie. Straciła pamięć – dodał rzeczowo.

Policjant przez chwilę spoglądał w napiętą twarz młodej kobiety, czytając także w jej nerwowym uśmiechu wielki niepokój i myślał na głos.

– Dlaczego zgłoszenie dopiero po dwóch dniach? Coś stanęło na przeszkodzie, by zrobić to wcześniej?

Na chwilę w małym pomieszczeniu zaległa cisza. Zgęstniała.

– Walter był chory. Bardzo źle się czuł. Dzwoniłam na 999, ale, ale... Ja nic nie wiem... Nic nie pamiętam...Nie potrafiłam chyba wezwać pogotowia.

Dziewczyna potarła dłonią czoło.

– No dobrze. Rzeczywiście był taki sygnał. Nie mogli odszukać numeru. Zbyt szybko się pani rozłączyła. Dzwonili do nas z pogotowia. To wszystko wyjaśnia – stwierdził bez żadnego entuzjazmu.

Usiadła głębiej w krześle. Utkwiła wzrok w swoim przedmówcy. Uwierzył jej. Za nic w świecie nie chciała zaszkodzić Walterowi. Instynktownie czuła, że tak się mogło stać.

– Czy już z panem wszystko w porządku? Pompa wysiada? To serducho? – spytał krótko policjant, spoglądając na Waltera.

Walter przygryzł wargi. – Zgadza się. Na stare lata wszystko wysiada, łącznie z pompą. Jestem policjantem na emeryturze i nie da się ukryć, że stres w naszej pracy nie pozostaje tu bez winy – przerwał na chwilę, po czym ciężko westchnął.

– No tak... No tak…

Policjant spojrzał znowu na dziewczynę i powoli podszedł do okna, by popatrzeć na ulicę.

– Miała pani wiele szczęścia – powiedział bezpłciowo, siadając po chwili naprzeciw. – Taki olbrzymi mróz, zaspa śnieżna, pustkowie i jedyny samochód przy zamkniętym szlabanie – dodał w zamyśleniu.

– Też tak myślę… – Spojrzała mu głęboko w oczy, szukając w nich pomocy. – Czy ktoś mnie szuka? Czy pan coś na ten temat wie? Czy ktoś zgłaszał? – dopytywała, kierując rozmowę na właściwe tory. Oblizała wysuszone wargi i umilkła, nie bardzo wiedząc, o co ma pytać.

– Sprawdzimy to. – Chrząknął. – Z całą pewnością ktoś panią szuka, tylko nie we Wrocławiu. – Spojrzał bardziej uważnie, ale miało się wrażenie, że jego głos znajduje schronienie w skorupie oficjalności. – Nie wiadomo skąd pani jest, z jakiego miasta, kim pani jest i gdzie jechała...Trzeba jeszcze poczekać – Znowu chrząknął. – Może na urlop się pani wybrała? i to by tłumaczyło… – Podniósł brwi do góry. – Wszystko się za niedługo wyjaśni. Tak myślę – dodał od niechcenia i wziął do ręki długopis. – Więc dokładnie, kiedy to wydarzenie miało miejsce? – Oglądał przez chwilę długopis. – Jakiego dnia?

– Dwa dni temu – powiedziała cicho.

W duchu jęknęła. – Czy to ważne kiedy?

– Jechała pani pociągiem? Sama? – dopytywał rzeczowo policjant.

– Nie wiem.

Chrząknął znowu, jakby nic innego nie potrafił robić.

– A co pani pamięta?

–Nic...nic nie pamiętam, Waltera jedynie. Gdyby nie on… Wygrzebałam się ze śniegu i poszłam na drogę, tam było światełko...

– Gdzie, na którym przejeździe to było? – spytał Waltera. – O której godzinie?

– Ta...k. Sprawdzę to – powiedział z zadumą, wpatrując się w biurko. Spisał namiary, łącznie z telefonem Waltera. Zrobił Annie zdjęcie aparatem cyfrowym, a potem jeszcze jedno.– Mam rozumieć, że zatrzymała się pani w domu swego wybawcy i dalej tam będzie do wyjaśnienia sprawy? Czy tak? Chrząknął. Tym razem jakby znacząco. W jego oczach błysnął ironiczny uśmieszek.

Zdenerwowała się.– Chciałabym… – Spojrzała niepewnie na Waltera. – Jeśli się zgodzi… – Głos dziewczyny opadł do szeptu.

– To już ustalone, Anno, i nie wracajmy do tego – odparł z uśmiechem Walter.

– Ma pani na imię Anna? – podchwycił policjant. Uśmiechnął się zajadle.

– Nie. Tak mnie nazwał Walter. Jakoś się przecież musi do mnie zwracać – poinformowała sensownie i umilkła.

– Słusznie. – Policjant pokiwał głową i uśmiechnął się lekko. – A zatem do usłyszenia. Poszperam w tej sprawie. Niedługo coś się powinno wyjaśnić – dodał niedbale. Wstał, co oznaczało zamknięcie rozmowy.

Napięte nerwy dziewczyny zaczęły się uciszać. Nerwy Waltera też. Stał z boku z zaciśniętymi ustami.

Policjant uśmiechnął się podając im po kolei rękę. – Odezwę się. A z panem chciałbym jutro porozmawiać – powiedział i mrugnął okiem.

– Okay. Jutro się melduję.

Wyszli. Walter rzadko bywał tak uszczęśliwiony powrotem do domu jak w tym momencie. Nieważne, że dom stary i wypłowiały. Wszystko tu zmieni!

– Chciałabym – powiedziała Sarenka. – Chciałabym… To zabrzmiało jak najlepsza muzyka. Leciutko ujął dziewczynę pod łokieć, żeby nie potknęła się na progu i włączył światło na przedpokoju, chociaż jeszcze było widno.

– Dziękuję ci, Sarenko. – Ze zdumieniem usłyszał swój głos. – Usiądź. Zrobię herbaty.

Patrzył na nią w skupieniu. Chciał dotknąć jej rąk. Tymczasem wszedł do kuchni i nastawił wodę.

– Walter?

– Tak?

– Pomyślałam, że moglibyśmy porozmawiać...

– Tak?

Nie słuchał jej. Spojrzał z uśmiechem. – Proszę – postawił przed nią szklankę z herbatą. – Mam szczerą nadzieję, że wszystko się szybko wyjaśni – powiedział cicho, ale zdecydowanie. – Postaram się, zrobię wszystko, co w mojej mocy – poprawił się.

– Nigdy ci tego nie zapomnę, Walter. Uratowałeś mi życie, a teraz troszczysz się o mnie. Wiem, że mi pomożesz.

W jej oczach Walter ujrzał wyraz radosnego oczekiwania, zmieszany z taką nieśmiałością, pokorą i nadzieją, że ogarnęło go wzruszenie.

– Daj spokój...

Odwrócił wzrok, by nie zobaczyła, jak mu jest źle; Anna wkrótce się od niego wyprowadzi...Sarenka przeskoczy tor przeszkód i zniknie na zawsze. Skurczył się. Poczuł znowu ucisk w piersiach. Zmęczenie. – Samo życie – powiedział do siebie w myślach. – Samo życie, powtórzył, unikając jej wzroku. Wolał już na nią nie patrzeć i poszukał wzrokiem czegoś, na czym, mógłby skupić uwagę. To był stół kuchenny.

– Głodna? – zapytał, wstając i szybko się prostując.

– Chyba tak. I chyba nic nie mamy w domu. Trzeba zrobić zakupy.

Uśmiechnęła się już swobodniej.

– Wejdziemy do restauracji, a potem zrobimy zakupy. Trzeba kupić też telewizor... – Myślał na głos.

– ?

– Nie wiesz, co to telewizor?

– Chyba wiem… Nie wszystko wytarło się z pamięci.

Uśmiechnął się.

– Skoro będziemy mieszkać razem, wiele tu trzeba dokupić – powiedział, zamyślając się. – Telewizor dawno temu zepsuł się i nie było czasu go naprawić. Zresztą – machnął ręką – nie był mi potrzebny – dodał, pocierając czoło.

Faktycznie, nie był. Ostatnio, to, co się działo w polityce, aż zakręcało w głowie, przyprawiając ją o ból. Walka o stołki, szantaże i wywlekane brudy mierziły i oburzały. Mówili o matactwach z przeszłości, a te, które teraz miały miejsce, były stokroć gorsze. Świadome, zaplanowane, obrzydliwe. Wystarczy, że czytał prasę i czasami posłuchał radia; przeważnie dziennika i muzyki. Nie tęsknił do telewizji. Żył skromnie i odkładał całe lata sporą część pensji, co nieco odziedziczył również po rodzicach, jak na przykład ten telewizor, który dość dawno się popsuł i trochę sprzętów, które już do niczego się nie nadawały i nagromadził niezłą sumkę.

– A teraz telewizor jest potrzebny? Do czego? – spytała Sarenka, wyrywając go z zadumy i patrząc na niego ze zdziwieniem w oczach.

– Teraz tak. Przekonasz się – uśmiechnął się przyjaźnie. – Kupię też komputer – dodał. – Z całą pewnością będziesz umieć się nim posługiwać. Dzisiaj wszyscy młodzi ludzie… – urwał.

Spojrzał na jej pochyloną głowę i jej oczy tonące w cieniu na wpół opuszczonych powiek. Możliwe, że w swym wewnętrznym odosobnieniu nie była świadoma, nowości. Uśmiechała się. Ten uśmiech, nadzieja i wiara przyczyniła się nagle do magicznego nastroju, jaki go ogarnął. Chciał coraz bardziej ofiarować tej dziewczynie całą swoją możliwą pomoc. Wszystko. Całego siebie. Oszalał kompletnie. Sama myśl o niej oczyszczała, czyniła lepszym, choć płonął jeszcze wstydem w obliczu własnych grzechów i kulił się ciągle na myśl, że Sarenka niebawem odejdzie do swojego życia. Może ma męża? Dzieci?? Westchnął w duchu i wyprostował zgarbione plecy. Takie jest życie. Trudno. Tylko dlaczego tak ciężko?

– Wiem, że niewiele pamiętasz, ale musisz mi pomóc, Anno. Rozpracujemy razem wszystkie twoje problemy. Był pełen entuzjazmu, podobnie jak dziewczyna.

– Pytaj... – promieniowała oczekiwaniem.

Podeszła do okna, by popatrzeć na ogród. Był ładny. Drzewa skrzyły białym puchem. Sypały iskry nadziei.

– Może pamiętasz coś ze swojego dzieciństwa? Dom? Rodziców? Mamę? Jakiś mały, banalny szczegół? Cokolwiek.

Pokręciła głową. – Wszystko się wymazało – poskarżyła się.

– Powoli, powoli...Wszystko sobie przypomnisz – mówił. – Myślę, że telewizor przyda się do naszych ćwiczeń. Ba, jestem tego pewny! Telewizor to pierwszy krok; tam podają mnóstwo wiadomości przeróżnych. Trzeba też kupić satelitę.

Spojrzała na niego z zaciekawieniem w oczach. Nie wszystko jednak kojarzyła.

– Jestem też pewny, że musimy umeblować drugi pokój. Może nawet całe mieszkanie?

Pochwycił jej uradowane spojrzenie.

– Tak?

– Przecież musisz na czymś wygodnym spać i mieć swój własny, niekrępujący kąt.

Podeszła lekko i dotknęła jego ręki. Drgnął całym ciałem, ale nie zauważyła tego.

– Nie wiem, jak ci się odwdzięczę. Nie musisz tego wszystkiego dla mnie robić. Doprawdy, nie wiem, co powiedzieć; burzę całe twoje życie, Walter.

– Nie opowiadaj bzdur, mała. Nie burzysz, a budujesz je na nowo! – wszedł w jej słowo. Oczy błysnęły mu szczęściem. Jej oczy błysnęły radością; podobała jej się szczerość Waltera, którą zauważała bardzo dokładnie i dopiero teraz, i to, że był w tak dobrym kontakcie ze swoimi uczuciami, jego pewność siebie i...łagodność. Źle go oceniała wcześniej.

– Dlaczego, ty Walter, jesteś sam...tak właściwie? – Spojrzała z uwagą. – Źle musi być singlowi?

Skinął głową, nie podnosząc wzroku.– Bo nigdy nie było mi dane ożenić się. Nikt mnie nie chciał – uśmiechnął się. – A tak naprawdę, chyba nie miałem na to czasu. Praca policjanta, to ciężka praca i niewiele jest czasu na życie prywatne – powiedział z powagą. – Coś rzeczywiście przegapiłem. Człowiek nie powinien być sam – dodał, starając się, by jego głos brzmiał spokojnie.

– Ja też tak myślę. Cieszę się, że możemy sobie teraz pomóc wzajemnie. Ty mnie, ja tobie… – powiedziała.

Zamyślił się. Wokół jego zmęczonych oczu malowała się ostrożność. Nie chciał zbyt wiele o sobie mówić. Nie było czym się chwalić, a poza tym, nie był tak naprawdę do końca pewny, czy dziewczyna, jak sobie to wszystko poukłada w głowie i dotrą do jej umysłu jego wszystkie zachowania, zechce z nim rzeczywiście mieszkać, a jeszcze mu pomagać, jak powiedziała. Póki co, była jeszcze niewątpliwie w szoku.

Przedłużające się milczenie stało się niezręczne.

– I nawet jak się już dowiemy o tobie wszystkiego, to zechcesz podtrzymać ze mną kontakt? Odezwiesz się od czasu do czasu do starego człowieka? – Wstrzymał prawie oddech.

– Ależ tak… – Spojrzała ze zdziwieniem. – Właśnie to powiedziałam. – Pomożemy sobie nawzajem i cieszę się z tego, że jesteś… A stary nie jesteś – dodała.

Obrzuciła go uważnym spojrzeniem i obdarzyła ciepłym uśmiechem. Mimo wszystko nie uwierzył jej. Nie, z całą pewnością się z tego nie cieszy, ale jakie ma wyjście? Gdzieś przecież musi mieszkać… Nerwy miał napięte jak postronki, ale czuł, że musi kontynuować temat.

– Bo, pomyślałem – urwał, by wstać i poszukać chusteczki do nosa.

– Już powiedziałam, że zostanę z tobą, Walter, że jesteśmy sobie potrzebni. Zresztą, gdzie ja miałabym się podziać? Dokąd iść? A jak się już wszystko wyjaśni, na co mam nadzieję, to z całą pewnością utrzymam z tobą kontakt. Bardzo mi pomogłeś i nie zapomnę o tym nigdy – dodała poważnie.

Nadgryzła kawałek chleba i napiła się herbaty, spoglądając na niego spod długich, czarnych rzęs. Wciąż czuła się samotna, wręcz odizolowana na wysypce strachu, podniecenia i nadziei.

– No...z tym, że nie miałabyś się gdzie podziać, pewnie nie byłoby kłopotu. Są miejsca w których mogłabyś znaleźć pomoc. Nie wiedziałaś o tym? – Walter prawie przestał oddychać.

Dziewczyna spojrzała zdziwiona, ale nie tym, że nie wiedziała, tylko tym, że o tym mówi. – No może i tak – odpowiedziała beztrosko.

– Chcesz o tym porozmawiać?

– Nie. Po co? – Zabrzmiało rzeczowo. Uśmiechnęła się. – Czy mogę sobie zrobić kawę? Zdaje się, że jej bardzo potrzebuję. To nazywa się nałóg. Tak? A może byłam narkomanką?

W głosie dziewczyny zabrzmiała nuta śmiechu. Wstała z uśmiechem i skierowała się do kuchni. Podążył za nią wzrokiem.

– Dziękuję ci, Sarenko. Nawet nie wiesz, jakie to dla mnie ważne – Spojrzał w jej intensywnie niebieskie oczy, pełne teraz wyrazu i ufności. – Kawę zrób i dla mnie również, tylko nie taką mocną. Z jednej czubatej łyżeczki – dodał z bladym uśmiechem.

Długo zwalczał w sobie obezwładniające wzruszenie i wstyd, który jeszcze siedział tam gdzieś głęboko zaszyty, zanim wyznał:

– No tak... Może nie zdajesz sobie sprawy, ale nie byłem tak zupełnie w porządku wobec ciebie. Nie możesz o mnie myśleć, jak o swoim wybawcy... – podjął spokojnie choć wyglądał znów jak uosobienie winy.

Anna chrząknęła. Zrobiło jej się głupio. Napiła się kawy.

– No tak... – powtórzyła za nim. – Nie mówmy już o tym nigdy. Dobrze? A wybawcą jesteś – dodała.

– Dobrze, Sarenko – Odetchnął. Młoda dziewczyna nie była kobietą, która dręczy. – Świetnie ją sparzyłaś, bardzo smaczna… – powiedział z uznaniem.

– Ciekawe, jak mam naprawdę na imię? – Dziewczyna zmieniła temat.

– Dowiemy się. Na pewno się dowiemy – zapewnił. – A teraz pojedziemy do miasta. Chcesz? Trzeba cię ubrać – dodał z entuzjazmem.

– Chcę! Mimo swojego zagubienia nie zapomniałam, że jestem kobietą, tylko mam skrupuły… A… może byłam kobietą lekkich obyczajów? – Roześmiała się cicho.

– Pewne jest, że masz duże poczucie humoru a ja… no cóż, całe życie czekałem na taką chwilę… – Roześmiał się. – Ja nie mam na kogo wydawać pieniędzy. Mam tylko ciebie – umilkł. – A to, powiadają, największa radość; wydawanie pieniędzy...Na dodatek, na kobietę.

– Tę lekkich obyczajów, też? – Zajrzała mu w oczy.

– Jesteś cudowną młodą kobietą, Sarenko, i masz olbrzymie serce i olbrzymiego ducha walki. A poza tym bardzo cię polubiłem.

– Czyli w tej kwestii jesteśmy zgodni i nie będziemy się o to spierać, kto kogo bardziej lubi – stwierdziła.

Oblał się rumieńcem jak młodzieniec pod wpływem komplementu dojrzałej, pięknej kobiety i pospiesznie wstał, żeby tego nie zauważyła. To, co się działo teraz w jego życiu, było niepojęte. Jego zachowania jak dotąd, dopóki nie spotkał Sarenki, były proste i przewidywalne. Zawsze. A teraz dziwił się torowi, jakim biegły jego myśli. – Że człowiek może się tak zmienić?

– A zatem, co? Jedziemy do miasta? – spytał ochrypłym tonem. Przed nim roztaczał się cudownie świetlisty klejnot nadziei.

– Jedziemy. – Uśmiechnęła się. – Jesteś wierzący, Walter? Zauważyłam w twoich zbiorach biblię – spytała.

– Mmm… jakby tu powiedzieć. Jestem katolikiem. A biblia? Lubię ją poczytać, jest w niej wiele mądrości. A ty?

– Pewnie też jestem katoliczką. Prosiłam Boga…

Pokiwał głową.

Po drodze wstąpili na posterunek policji.

– Czy już coś wiadomo w sprawie Anny? Są może jakieś nowe dane? – spytał Walter i obrzucił urzędnika w stalowym mundurze poważnym spojrzeniem.

– Niestety – brzmiała odpowiedź. – Dziwne to, ale nikt pani nie szuka. – Policjant spojrzał na dziewczynę. – Osoba znikąd – dodał i pochwycił jej łapczywe spojrzenie i mruknął: – Nawet zdjęcie nie pomogło. Jeszcze poczekamy. Cierpliwości. Wkrótce się wszystko wyjaśni. Mam nadzieję – dodał. W jego głosie i spojrzeniu brzmiała rutyna i obojętność.

W spojrzeniu Anny; rozpacz i beznadzieja. – To było niepojęte. – Osoba znikąd… Kilka pyłków kurzu zawirowało tuż przed jej oczami. Potem zawirowały myśli. Przygnębione. Skłębione jak kołtun. Nieszczęście znów ją dopadło. Przez chwilę jedynymi dźwiękami słyszalnymi w pokoju były odgłosy czyichś kroków na korytarzu. Spojrzała rozpaczliwie na swojego przedmówcę, dostrzegając w jego twarzy całkowity brak zrozumienia, ukryty pod maską uprzejmego zainteresowania. – Osoba znikąd… Aż się zatchnęła na te słowa.

Walter ociężale podszedł do okna w drugim końcu pokoju i udawał, że patrzy poza okno. Ostry wiatr szarpał płócienny daszek nad sklepem spożywczym. Słychać było grzmoty. Zanosiło się na burzę. Kilka kropelek potu, spłynęło mu spod pach i pełzło dalej, wzdłuż żeber. Był nadal dziwnie osłabiony, ale doskonale kojarzył. Zdjęcie? Po co zdjęcie?! To tylko może zaszkodzić tej małej… Do diabła – przeklął w duchu, pełny niedobrych przeczuć. Zdjęcie?!

– I co dalej? I co zamierzacie zrobić? – zwrócił się do policjanta. Opuścił głowę na ręce. – Jeżeli mogę służyć swoją pomocą, to chętnie… – zawahał się. – Jutro wpadnę do pana, chciałbym pewne sprawy omówić – dodał z naciskiem i większą pewnością siebie.

Policjant uśmiechnął się krzywo, ale jeszcze przez chwilę nie odpowiedział. W końcu kiwnął głową.

– W porządku – mruknął i spojrzał na siedzącą naprzeciwko dziewczynę.

Tak, niewątpliwie zamknęła za sobą drzwi, zamknęła umysł, a pamięć zupełnie wytarła, pomyślał, ale niewątpliwie potrzebowała pomocy. Wyglądała teraz jak bezbronne, przerażone i porzucone dziecko. W sumie dobrze, że trafiła na tego policjanta w cywilu. Niewielu jest ludzi niosących konkretną pomoc, a ten, jak go ocenił, wiedział, co robić. A swoją drogą, kto doprowadził tę dziewczynę do tego, do takiego stanu, że znalazła się tutaj, na rozdrożu i taka przerażona? Wyraźnie wyczuwał, że cała sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana, niż na to wskazuje jej mina i mina jej przyjaciela. Chrząknął po swojemu.

– Proszę się nie martwić. Na pewno wszystko się wkrótce wyjaśni – powiedział niemal współczująco, patrząc nadal na swoje dłonie.

Walter ulegając wewnętrznemu nakazowi, otoczył Annę ramionami. Była taka rozbita… Jej twarz była aż za bardzo czytelna.

– Nie martw się. Wszystko się wyjaśni – powtórzył za policjantem. – Na pewno. Obiecuję ci, że dopilnuję tego osobiście. – Spojrzał w twarz wysokiego, szczupłego mężczyzny w dobrze dopasowanym mundurze.

Pokiwała głową, przesuwając dłonią po twarzy. Jakieś zamglone resztki wspomnień; huk pociągu... Zrobiło się zimno, coraz zimniej. Chłód wślizgiwał się w nią głęboko; w gardło, w żołądek, nawet w oczy. Zapadała coraz głębiej w ten chłód; nieobecna, nieruchoma... Odrzuciła głowę w tył, jakby się broniąc. Zafalowały włosy. Tępy ból podążył za nią. Osłabił. Zawirowało w głowie. Potarła czoło. Zwilżyła wargi.

– Dobrze się pani czuje? – Policjant podał jej szklankę wody. – Proszę wypić.

Pochwyciła zatroskane spojrzenie Waltera, które przerzucił na funkcjonariusza, już o wiele mniej zatroskane. Było surowe, nakazujące, ganiące.

– Tak, wszystko w porządku – powiedziała, wstając.

– No to, chodźmy – Walter ujął ją pod pachę. – Niebawem się wszystko wyjaśni – dodał pocieszająco i pewnie.

Uśmiechnęła się blado. – Chodźmy…

Na dworze owiało ich mroźne powietrze. Kopce świeżego śniegu obramowywały drogę.

– Pojedziemy kawałek dalej, później się przejdziemy trochę, tam jest duży pawilon, w którym kupimy wszystko, co należy – pewnym głosem stwierdził Walter.

Dziewczyna w milczeniu kiwnęła głową. Szli pomału ulicami, po których hulał zimowy wiatr. W powietrzu czuć było śnieg. Wystawy sklepowe przystrojone wciąż były świątecznie – bombki, łańcuchy, mikołaje o czerwonych policzkach, kolorowe żarówki. Z ołowianego nieba powoli spłynęło na ziemię kilka płatków śniegu.

– W domu, w ogrodzie, ulepimy bałwana, co ty na to? – spytał Walter, otaczając machinalnie jej talię ramieniem.

– Bałwana?? – podjęła niemal radośnie, ale już po chwili jej oczy zgasły.

– Mmmm… – Uśmiechnął się.

– Bałwana – powtórzyła w zamyśleniu.

Weszli do sklepu meblowego i przemierzyli go wzdłuż i wszerz w towarzystwie zachwyconego sprzedawcy.

– Wybieraj wszystko co będzie potrzebne do twojego pokoju, Sarenko. Ja nie mam gustu i pomyślunku.

Uśmiechnęła się kącikami ust. Nie było to aż tak ważne w obliczu jej zmartwienia. – Była znikąd… Nadal. Zdusiła w sobie łzy rozpaczy. Ciało napięło się znów do granic możliwości. Walter powiedział: Zrobię wszystko, Sarenko. Więcej optymizmu. Wierzysz mi? Komuś musi wierzyć. – Bałwana…

Nabyli w tym dniu prawie wszystko, co mogło się przydać. – Wersalkę, nowy stół, krzesła, mały stoliczek pod telefon, narożną witrynę i bufet. Walter upewnił się tylko, czy jeszcze tego samego dnia jest możliwość dostawy do domu. Była.

– Co to za dobre czasy – powiedział Walter. – Kiedyś, w czasach mojej młodości, mało, że nie było mebli i trzeba je było solidnie odstać w kolejkach, to gdzieżby była możliwość dostawy do domu?.... I jak tu nie być zadowolonym z przemian?

Spojrzał w twarz dziewczyny. Była rozdzierająco smutna. Biedna mała, pomyślał ze skurczonym sercem.

– Teraz pójdziemy coś zjeść. Szkoda czasu na gotowanie. Jeszcze trzeba popatrzyć w sklepie z telewizorami. Coś na pewno dzisiaj wybierzemy. Pomoże nam sprzedawca – stwierdził radosnym tonem.

Podjechali pod Galerię Dominikańską.

– Tu nas załatwią profesjonalnie – powiedział – a przynajmniej mam taką nadzieję. Uśmiechnij się Sarenko, głowa do góry. Na pewno wkrótce się wszystko wyjaśni – powtórzył z przekonaniem. Będzie powtarzał to co chwilę, w końcu dziewczyna w to uwierzy…

Westchnęła głęboko. – Nie wydaje mi się...Nawet nie wiem skąd jestem, kim jestem. Pewnie rzeczywiście spadłam z nieba wprost w zaspę. Tyle, że w mojej głowie czerwono, a nie biało, ani niebiesko. W mojej głowie inny kolor. Czerwony, a także kolory tęsknoty za...Nie wiem za czym – umilkła.

Znowu zamykała się w swojej ciszy, która nie była ciszą, była bólem, a w której kawałki dawnego życia próbowały znaleźć swoje miejsce.

– Trzeba mieć więcej wiary, więcej nadziei. Pozytywne myśli otwierają drogę, Sarenko. Chodź, usiądziemy tutaj. – Podprowadził ją do okrągłego stolika. – Coś sobie wybierz do jedzenia. Lubisz pizzę? – Zajrzał w jej oczy.

– Chyba lubię… – Uśmiechnęła się żałośnie. – Mam właśnie okazję przekonać się, czy ją lubię. – Rozglądnęła się wokół. – Ładnie tu...Czy jeszcze dzisiaj wybierzemy telewizor? – spytała z westchnieniem biorąc się w garść.

– Tak, za chwilę. Najpierw trzeba się posilić – stwierdził Walter.

Rzucił na nią zatroskane spojrzenie. Słowa docierały do niej jakby z dużej odległości. Bawiła się leżącym na stole widelczykiem i przez cały czas zastanawiała się nad tym, dlaczego nikt jej nie szuka.

– Zjesz ciastko na deser, czy lody? – dobiegły do niej słowa mężczyzny siedzącego obok. Był jak stroskany ojciec… Ojciec? Miała ojca?? Czy tak wyglądał?

– Ciastko – rzuciła, krzyżując ręce na piersi.

– Jakie? Sernik, czy z kremem?

– Nie wiem...Wszystko jedno.

Zamówił dwie kremówki i po kawie ze śmietanką.

– Jak się czujesz? Zmęczona? Czy jeszcze wybieramy dziś ten telewizor? Jak myślisz? – Spojrzał na nią niepewnie.

– Dziś. Jeżeli w nim podają jakieś ważne sprawy...to, to może... – Chwyciła nadzieję.

Walter roześmiał się. – Nie powiedziałem, że ważne. Większość to bzdury i polityka, od której aż się mdło robi. – Pokręcił głową z dezaprobatą.

– Skąd wiesz, skoro nie oglądasz telewizji...? – Dziewczyna uśmiechnęła się przekornie.

– Ale słucham radia...i wiele wiem na temat anomalii, jakimi kierują się politycy. W Polsce, od dłuższego już czasu partie rywalizują miedzy sobą, prowadzą nieczystą grę, człowiek, człowiekowi wilkiem i na dodatek w to wszystko zamieszany kościół… – Skrzywił się z niesmakiem. – A tak właściwie, to i jest ta przyczyna, dla której telewizor nie był mi potrzebny. Denerwuję się tylko niepotrzebnie. Wolę posłuchać dobrej muzyki lub poczytać – dodał wyjaśniająco.

Dziewczyna spojrzała z zaciekawieniem. – A mówiłeś, że dla mnie telewizor będzie przydatny...

Jasność jej spojrzenia na wiele spraw zdumiała go.– Mówiłem, że może być przydatny! A to różnica. Koniecznie też trzeba kupić satelitę, daje dużo większe możliwości... o ile się oczywiście zna języki. Ja niestety znam tylko niemiecki i rosyjski. – Uśmiechnął się pod nosem. – Ale, ale... zawsze to zwiększa ilość programów i będzie można coś do siebie podpasować. Może sobie też coś przypomnisz, oglądając świat; filmy i wydarzenia. Te polityczne też i jest to jakaś szansa – dodał, przyglądając się jej z uwagą.

Anna była bardzo silną kobietą, odporną i niewątpliwie bardzo inteligentną. Myślała tak zaskakująco logicznie, choć zapewne nadal była w szoku. To było niepojęte. Teraz ożywiła się wyraźnie. Błysnęły jej oczy, niczym diamenty.

– Zjem jeszcze lody – powiedziała z uśmiechem ożywienia – a potem pójdziemy wybrać ten telewizor. To znaczy, ty go wybierzesz, bo ja zupełnie nie wiem o co chodzi. – Pokręciła głową, aż rozsypały się włosy. Burza na jej głowie wyglądała wspaniale, jakby nic nie mogło jej ujarzmić.

– Jesteś wspaniałą kobietą, Sarenko. Tyle w tobie życia... Aż grzech, że musisz go marnować przy mnie, przy starszym panu, ale ten starszy pan ci pomoże! – Podniósł dwa palce w górę.

Troska Waltera otaczała ją niczym rękawiczka marznące palce. Potrafiła to docenić. Już samo to, że był, czyniło życie znośniejszym. Ufała mu jak ojcu, dobremu ojcu… Gdyby mogła go sobie przypomnieć… Na pewno jej szuka… Tak, Walter jej pomoże. Posłała mu spojrzenie spod rzęs. Zaśmiała się nerwowo, nie poznając dziwnych cieni w jego oczach.

– Daj spokój... Już mówiłam, że nie jesteś starszy pan… – Zagłębiła łyżeczkę w pucharku z lodami. – Nie domagaj się komplementów z mojej strony, bo się ich nie doczekasz. Chcesz spróbować? – Podsunęła mu czubatą łyżeczkę z lodami pod nos i roześmiała się w miarę swobodnie. Walter był policjantem, zna się z całą pewnością na robocie detektywa. Odszuka jej rodzinę; ojca, mamę… Czy jej rodzice żyją?? Spojrzała siedzącemu obok mężczyźnie prosto w oczy. – No proszę, zasługujesz na tę dodatkową porcję – powiedziała.

Zdrętwiał. Wszystkiego mógł się spodziewać, ale nie takiego gestu; Sarenka zachowała się jak małolata karmiąca swojego chłopaka smakołykami. Pokręcił głową zmieszany.

– Nie lubię lodów – powiedział, choć to nie było prawdą. – Wytrzyj buzię… – podał jej serwetkę – i idziemy wybierać telewizor, skoro już tak bardzo chcesz – dodał, uśmiechając się przekornie.

Słuchała z przechyloną głową jak negocjuje i zdobywa fachową wiedzę na temat nowości w technice, i w końcu reguluje płatności kartą płatniczą.

– A tobie, Sarenko, który się bardziej podoba, ten z płaskim kineskopem – Sony, czy lepiej wziąć ten nieco mniejszy LG? – dopytywał.

– Nie znam się na tym, ale myślę, że ten duży – wskazała ręką Sony – będzie źle się prezentował w niewielkim pokoju. Jest chyba zbyt duży…– dodała.

Pokręcił głową, wykrzywiając usta w pełnym uznania uśmiechu. – Ja też tak myślę. Zapłaciłem już za LG – powiedział, rozciągając w uśmiechu usta. Wrócili do domu zmęczeni. Samochód z meblami już stał pod bramą.

– O, jak szybko – zdziwił się Walter. Wyjął portfel i wręczył sto złotych mężczyźnie w niebieskim uniformie. – Czy pomoże pan poustawiać te meble? – spytał.

Anna weszła do mieszkania. Czuła się bardzo zmęczona. Walter na zewnątrz jeszcze coś negocjował. Uśmiechnęła się. Był zaradnym mężczyzną i bardzo konkretnym. Posiadał też umiejętność rozmawiania z ludźmi. Patrzyła pełna podziwu, jak wnoszą i wynoszą stare meble. Cieszyła się. Dzisiaj będzie już spać w swoim pokoju i na oddzielnej wersalce, pomyślała, jak i o tym, że wszystko będzie już dobrze. Ułoży się. Musi tylko myśleć pozytywnie. Jak to Walter powiedział? – Pozytywne myśli otwierają drogę… Tylko jak tu myśleć pozytywnie? Zerknęła w okno. Wiatr strzępił mroczne chmury. Zaraz sypnie śniegiem. Zaspa… Jak się w niej znalazła?

– Jesteś zmęczona? – spytał Walter, gdy jedli kolację, którą szybko przyrządził. Masz ochotę na lampkę szampana? – dodał, spoglądając w jej oczy.

– Nie, dziękuję, Walter. Jestem rzeczywiście zmęczona. Zbyt dużo wrażeń jak na jeden dzień. Jeśli pozwolisz, to się położę – powiedziała, wstając. – Nie masz nic naprzeciwko?

– Ależ nie. Oczywiście.

Wzięła głęboki oddech i ruszyła powolnym krokiem w stronę łazienki. Nalała do wanny ciepłej wody w nadziei, że wróci do niej pogodniejsza myśl. – Na duszy czuła się fatalnie, a przecież coś ruszyło do przodu, coś się w końcu wyjaśni…

Kąpiel nie pomogła jednak, a samotność i zagubienie doskwierały mocniej niż przed kilkoma godzinami. Znów trzeszczał mózg z wysiłku, usiłując znaleźć coś, cokolwiek… Jakiś mały ślad, okruch. I znów poczuła się obolała od ciągłego napięcia mięśni.

I to milczące wołanie…

Nocą przyszły koszmary. Obudziła się w całkowitych ciemnościach spocona jak mysz – była na krawędzi pędzącego pociągu, a jacyś dwaj mężczyźni wypychali ją w czarną przestrzeń.

Dręczące przebłyski pamięci, zamglone, efemeryczne obrazy przelatujące zbyt szybko, aby zdołała je zatrzymać i coś sobie przypomnieć. Chciało jej się wyć.

Zlana potem, łapczywie nabierała powietrza, a serce tłukło się w piersi jak ptak w klatce. Kto ją chciał zabić i dlaczego??

Pytanie poleciało w noc.

* * *