W Wesołkowie

Barbara Niedźwiedzka

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Emilia Nowakowska

emi-n@wp.pl

Okładka: Małgorzata Szymszon

haxi69@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-62041-69-5

Wydanie 1.

Warszawa, kwiecień 2012

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

MOJEMU RODZEŃSTWU

Od redakcji:

„W Wesołkowie” — to historia dla dzieci pierwszych klas szkoły podstawowej. Opowiada o grupie przyjaciół mieszkających w miejscowości o nazwie Wesołkowo. Ta nazwa zobowiązuje i wszyscy są weseli i szczęśliwi. Bohaterowie: Zuzia, Józia, Basia, Asia, Jaś i Staś mieszkają w śmiesznych kolorowych domach o różnych kształtach. Jest jeszcze młodszy brat Asi, Wojtaszek. Dzieci mają ogromną frajdę z zabawy w teatr i podczas uroczystości urodzinowych Basi, na które same szykowały dla niej prezenty. Autorka opisała też wszystkie najważniejsze zdarzenia, jakie mają miejsce na wsi lub małych miejscowościach, skupiając się na ludowych zwyczajach i nie tylko. Jest zbieranie ziemniaków, powitanie Mikołaja, Boże Narodzenie, zabawy karnawałowe, Wielkanoc i ponownie wiosna. Zataczamy roczny krąg życia Wesołkowa z jego zwyczajami i spotkaniami. Wszystkie dzieci jako bohaterowie wspomagają się nawzajem, przygotowują wspólnie zabawy, mają pomysły na upiększenie miasta i pamiętają o zwyczajach wpajanych im przez dorosłych. Same oczywiście w Wesołkowie nie mieszkają. Autorka wspomina od czasu do czasu o pomocy ze strony któregoś z rodziców.

Cała historia jest ogromnie optymistyczną, pełną humoru i radości. Nie ma tu kłótni i waśni. Wszystkie dzieci są przyjaciółmi i współpracują ze sobą.

Barbara Niedźwiedzka (ur. 1952) — pisarka, pseudonim Pliska. Jest absolwentką Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Łódzkiego. Z wykształcenia pedagog-filozof. Pracowała jako nauczycielka do 2002 roku. Jest autorką licznych artykułów publikowanych przez czasopisma: „Wychowanie na co dzień”, „Wychowanie w przedszkolu”, „Lider”.

W 2002 roku ukazała się jej książka Wakacje Kamy, w 2003 roku Niezwykłe opowieści podziomka Karolka. W 2009 opublikowano powieść dla młodzieży Na zakręcie, w 2010 nakładem wydawnictwa Radwan ukazał się zbiór opowiadań dla dzieci Przygody Agatki. Współpracuje z wydawnictwem internetowym Zaszafie w Krakowie. Tam ukazały się jej opowiadania i bajeczki: Awantura z perliczką, Koziołek, O Piaście i Popielu, Sabinka w krainie smoków, Śnieżynka, Zabawa na sto dwa, Z życia kobiety chwil kilka oraz wiersze dla dzieci: Bajka o zajączku, Kaczka i deszcz, Żaba, Jaskółka. W 2011 roku nakładem wydawnictwa Goneta wydano książkę dla dorosłych Życie w cieniu serca.

W Wesołkowie

Zuzia mieszka w Wesołkowie. Jest wesołą dziewczynką z uroczymi piegami na nosku i długimi włosami splecionymi w dwa warkocze. Koledzy mają za co ciągnąć. Jaś za jeden rudy warkocz, a Staś za drugi. Urocza, pełna temperamentu panienka, mieszka w domu z lewej strony drogi, a obok niej jej koleżanka Józia. Obie dziewczynki chodzą do drugiej klasy.

Domek Zuzi jest fioletowy z czerwonym dachem, oknami okrągłymi, drzwiami trójkątnymi i kominem w kształcie znaku zapytania. Przy jej niedużym domu, nieco mniejszym od pozostałych w tej miejscowości, rosną kwiaty i drzewa. Nieco dalej mieści się plac zabaw, który służy wszystkim mieszkańcom tej wioski.

Oprócz Zuzi i Józi, mieszkają jeszcze inne dzieci: Basia i Asia, Jaś i Staś.

Wesołkowo to bardzo piękna wieś, ale dziwna nieco. Tutaj się śmieją nawet domy — okna, drzwi, komin, a nawet dym.

Do Wesołkowa raz w miesiącu przyjeżdża cyrk „Śmiecholand”. Jest to cyrk nie byle jaki! Wówczas przez cały dzień w wiosce jest bardzo, bardzo wesoło. Gdy cyrk „Śmiecholand” wyjedzie, pozostają tylko wspomnienia.

Raz przyszła do Zuzi Józia.

— Zuziu, daj mi trochę swoich piegów, to będę podobna do ciebie.

— Nigdy nie będziesz do mnie podobna — odpowiedziała jej Zuzia. — Masz ciemne, krótkie włosy i w ogóle jesteś zupełnie inna!

— I co z tego? Podobnie się ubieramy! Mam czerwoną bluzeczkę taką jak i ty — kontynuowała Józia.

— Niezupełnie! Ty masz spódnicę w paski, a ja rajstopy w paski. Ja mam długi, zielony bezrękawnik, a ty nie! — stwierdziła Zuzia. — Moje rękawki przy bluzeczce są szerokie, a twoje wąskie.

Dopiero teraz zaczęły się śmiać. Wtem Zuzia zaproponowała zabawę.

— Ułóżmy puzzle… te o kotach?

— Świetny pomysł! — zachwyciła się Józia, bo uwielbiała układać puzzle.

Zabawa trwała długo i trwałaby jeszcze dłużej, gdyby Józia nie musiała iść do domu ze względu na późną, popołudniową godzinę.

Po drugiej stronie drogi mieszka Jaś w trójkątnym, białym domu z czerwonymi oknami w kształcie wykrzyknika. Wszystkie dzieci stwierdziły, że ten dom do Jasia bardzo pasuje.

Zresztą sami się o tym przekonacie!

Jaś uwielbia grać w piłkę. Kopie piłkę rano, kopie po lekcjach i w szkole, kopie o zmroku. Zastanawiam się, kiedy on ma czas na odrabianie lekcji?!

— Zuziu, pokopiesz ze mną piłkę? — spytał kiedyś.

— Chętnie, a w co mam kopać? — spytała z przekorą.

— W drzewo! — wykrzyknął Jaś.

— O, nie! — zaprotestowała Zuzia.

— Żartuję, nie znasz się na żartach? — odpowiedział.

No, cóż… taki jest ten Jaś!

Nagle Zuzia spojrzała w górę.

— Popatrz Jasiek! Dym się uśmiecha i jest żółty jak słoneczko!

Chłopiec zastanowił się chwilę.

— Tak zawsze jest, gdy znajdę towarzysza zabawy — odpowiedział.

Dziewczynka nie była zaskoczona jego wypowiedzią. Lubi Jasia. Jest wysoki, ma odstające uszy i włosy obcięte na zapałkę. Ubiera się w adidaski i spodnie w paski. Aha! Uśmiecha się jeszcze od ucha do ucha.

W pewnej chwili zza domu wysunęła się znajoma postać.

— Jasiu, podaj piłkę! — krzyknęła ta postać.

— Cześć Stasiu! — odpowiedział, a właściwie zachichotał Jaś. — Skąd się tu wziąłeś?

— Podglądałem was — odpowiedział Staś z uśmiechem. — A co? Nie wolno mi?!

— Jak by ci to powiedzieć… po prostu nie wypada! — skomentował Jaś.

Staś mieszka obok Józi. Jest chudy i długi, a raczej wysoki.

Dom Stasia jest zielony, wysoki i podziurawiony jak ser szwajcarski. Z tych dziur wydobywają się różne dźwięki: wysokie, niskie, dźwięczne oraz różne szumy, jak stuki, trzaski, zgrzyty. Wszyscy się do tych różnych szmerów przyzwyczaili. Ciekawe, prawda?

Chłopak świetnie kopie piłkę i uwielbia grać w koszykówkę. Kiedy trafi do kosza piłką, jego domek wydaje dźwięki wysokie, gdy spudłuje — dźwięki niskie i trzęsie się jak galareta ze złości. Krótko mówiąc, jego dom jest bardzo niezadowolony.

W całym Wesołkowie czuć również dziwny zapach dymu, gdy Staś ma pecha. Ten zapach przypomina nieco zapach czosnku. Wtedy w całej wiosce okna i drzwi domów są zamknięte. No cóż! Jego zapach nie należy do najprzyjemniejszych.

Jaś i Staś chodzą do czwartych klas. Jaś do IVa, a Staś do IVb. Co ich łączy? Prócz piłki — figle i psoty.

Asia z Basią mieszkają w domkach po tej stronie co Jaś. Obok domku Jasia jest domek Asi, a za domkiem Asi — domek Basi. Dziewczynki chodzą do trzeciej klasy.

— Zuziu! Mam nową skakankę! — pochwaliła się pewnego razu Asia.

— Asiu! Ta skakanka jest taka dzi… inna! — powiedziała koleżanka.

— Zgadza się — odpowiedziała dumnie Asia.

— Gdzie ją kupiłaś? — spytała ponownie Zuzia.

— Nie kupiłam, znalazłam u nas w Wesołkowie. No wiesz, w tym Magazynie Rzeczy Dziwnych. Popatrz! Za każdym razem, kiedy przeskoczę, skakanka jest dłuższa.

— A to ciekawe! — zdziwiła się Asia. — Może jest z gumy?

— Nie! Chcesz się przekonać? — spytała ją Asia.

— Nie w tej chwili — odpowiedziała Zuzia, a właściwie udała, że ją to w ogóle nie interesuje.

Asia jest średniego wzrostu, ma czarne włosy związane w dwa ogonki. Oczy czarne jak węgielki. Mówią o niej, że ma dobre serduszko, a jej domek przypomina raczej uśmiechnięte słoneczko. Tu nie ma drzwi. Do domu wchodzi się przez okno. Do okna prowadzą schody, przypominające promienie słoneczne.

Asia ubrana jest najczęściej w niebieską tunikę, czerwone spodnie i buty niebiesko-czerwone. A najpiękniejsze są jej trzy żółte pompony przyszyte z przodu tuniki.

Raptem na placu pojawiła się Basia, która nuciła nieznaną nikomu piosenkę: „Laleczko, moja laleczko kochana la, la, la…”.

— Basiu, Basiu! Co to za piosenka? — spytała dociekliwa Zuzia.

— Cześć Zuziu! To moja nowa piosenka. Sama ją ułożyłam! — odpowiedziała dumnie i chwyciła rąbek sukienki. — Tę sukienkę dostałam na dziesiąte urodziny — kontynuowała, chcąc za wszelką cenę zwrócić na siebie uwagę. — Byłabym zapomniała! Zapraszam wszystkich na przyjęcie urodzinowe — dodała z uśmiechem na twarzy.

— Dziękujemy. Na pewno przyjdziemy — odpowiedziała Zuzia w imieniu wszystkich dzieciaków. — A w ogóle to świetnie śpiewasz. Nie wiedziałam o tym.

Basia mieszka w różowym domu z krętymi schodami. Z daleka różni się od pozostałych domów. Przypomina duże drukowane „U”. Do domu Basi po prostu się wjeżdża. Ma jeszcze inną zaletę. Można się w nim bujać… Czy to nie cudowne?!

Józia mieszka w identycznym domku, co Zuzia. Ciekawe, prawda?

Jest jeszcze coś bardzo ważnego. W Wesołkowie mieszka Wojtaszek, brat Asi.

Wojtaszek jest przedszkolakiem. Chodzi do średniaków. Jest oczkiem w głowie wszystkich mieszkańców Wesołkowa.

Z Wojtaszkiem są same kłopoty! Tak uznały dzieci, bo ciągle zadaje pytania i beczy bez przerwy! Jak to się stało, że on mieszka w Wesołkowie!? Nie raz zastanawiali się mieszkańcy tego cudownego miejsca.

Wojtaszek nosi okulary i niemal zawsze są zapaćkane. Wiadomo… od łez! Jest jeszcze coś ciekawego! Pod pachą nosi wielką księgę i ciągle coś w niej gryzmoli. To bardzo dziwne!

To już wszystkie dzieci ze wsi. A teraz zapraszam do Wesołkowa. Życzę przyjemnych wrażeń.

Autorka

Spis treści

Od redakcji:

W Wesołkowie

Urodziny Basi

Tajemnicze spotkanie

Niech zawsze słonko świeci

A potem to już każdy sam…

O Stasiu i jego dziwnym pomyśle

Jak Wojtaszek zabawiał dzieci z Wesołkowa

Wycieczka do lasu

To chyba ufoludki

Psotny wiatr

Mikołaj w Wesołkowie

Boże Narodzenie w Wesołkowie

Zapusty, zapusty2

Jak w Wesołkowie dzieci witały wiosnę

Wielkanoc w Wesołkowie

Śmigus-dyngus w Wesołkowie

O tym, jak dzieci wiły wianki

A dożynki tuż, tuż…

przypisy