Ewa Schilling

Głupiec

© Copyright by Ewa Schilling

Projekt okładki: Ewa Schilling

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

...środa śnieg sypie leniwie. zupełnie jakby perspektywa że przylgnie za chwilę do zimnej skóry miasta była dla niego cholernie przykra. seks z obowiązku albo na rozkaz. głowa wieszcza mickiewicza na pomniku ma minę jak zwykłe kwaśną i niezadowoloną. jedno z dwojga albo czytuje najnowszą polską poezję albo boi się że cały ten śnieg wpadnie mu do uszu. hałas zamykanego dziennika. bez petard. alina gwiżdże yellow submarine. łódź podwodna. kapitan nemo. wolne syreny. kiedy kiedy? wrzuca do plecaka podręczniki i notatki. wolna od tłumaczeń od zachęcania od wyjaśnień od młodzieży chowania. od konkurowania z wysyłaniem sms-ów. powstrzymywania się żeby nie rzucić wszystkiego w  diabły. ma najświętszy zamiar zbiec po schodach. zapewne wkurwi tym koleżankę dąbkowską. koleżanka dąbkowska doszła ostatnio do twórczego wniosku: nauczycielka powinna odróżniać się czymś od młodzieży. oświadczyła usteczkami słodkimi jak u stalina podnosząc znacząco oczęta i pilniczek do paznokci.

odróżniam się - powiedziała wtedy alina. za chodzenie do szkoły biorę pieniądze. dąbkowska dosłała szczękościsku i milcząc jeszcze bardziej znacząco - to był wyrok mowa do ludności miasteczka  i szubienica razem wzięte - zaczęła subtelnie mieszać kawę. staszka za to zachichotała i obdarzyła alinę życzliwym spojrzeniem.

ale do klasy wpada anka zabłocka z jakimiś zdjęciami w ręce. co jest? alina siada na biurku. pada na nią światło zza chmury. żółta łódź podwodna świecąca spoza ławic ryb delfinów i wolnych syren. wysokie okno zamazana szyba. brudne cegły sali gimnastycznej. obowiązkowe hasła. dresy to choroba przenoszona drogą płciową.

mała historyjka do tej kroniki na jubel. ale z góry uprzedzam że nie pójdzie do druku. jeśli chce pani zmarnować czas to zapraszam.

o ile nie zemdleję z głodu.

anka nonszalanckim gestem wyjmuje z plecaka reklamówkę. podsuwa jej pod nos.

skąd u licha wiesz że lubię z rodzynkami? — pyta alina biorąc bułkę.

znajome wiewiórki doniosły.

to że nie pójdzie do druku to też ich pomysł?

jasne. one są świadome realiów naszej wolnej kapitalistycznej ojczyzny. siostra mojej matki była u nas na święta. pociła się w tym klasztorze w latach osiemdziesiątych. razem z tą tutaj - anka rzuca na biurko pierwsze zdjęcie. ciemnowłosa dziewczyna o białych niesamowitych oczach które ukradła charlotte rampling. druga fotografia. zbiorówka pod drzwiami szkoły.

grażyna - anka dotyka ciemnowłosej. - danka była jej przyjaciółką. nie lubi mówienia o niej ciotka. ja też. jesteśmy po imieniu. co za kretynka wymyśliła żeby mówić ciotka na miesiączkę? alina przenosi wzrok z twarzy anki na zdjęcie. krótko obcięła blondynka z wyrazistą trójkątną twarzą. rudej tu nie ma. ruda była polonistką. anka ucieka ze wzrokiem w bok. albo to przypadek. na pewno przypadek. woda jest mokra seks pozamałżeński jest grzechem a to był przypadek.

kto kogo zabił? rzuca alina żeby przerwać przedłużające się milczenie.

grażyna samą siebie.

przepraszam.

spoko. no więc jak nie należy zaczynać zdania był taki motyw że grażyna zakochała się w  rudej. ruda nazywała się fajnie ewelina wilk ale wilczyca z niej żadna. natchniona i pokręcona chyba była spod ryb. podobno świetnie opowiadała na lekcjach nikt się nie nudził. a poza tym obecna ale nieprzytomna. grażyna zawróciła jej w głowie bardzo szybko. wysyłała jej jakieś niesamowite listy rozmawiała o erotykach i nie wiem co łam jeszcze. danka mówiła że grażyna była wulkanem energii i  uwielbiała wyzwania. po prostu porwała ją. danka im trochę pomagała. dawała grażynie alibi na noce itp. aha ruda miała wcześniej facetów drastycznie jej się z nimi nie udawało i nie chciała już więcej. skończyło się typowo tzn. rodzice grażyny znaleźli listy. w tapczanie. okoliczności były takie że jeden jej koleś był narkomanem. odwieźli go do szpitala bo miał zapaść. rodzice wpadli w popłoch i zrobili jej rewizję. normalnie nie grzebali w jej rzeczach ale przez te narkotyki zupełnie im odbiło. oczywiście skandal pod niebiosa czy ona cię uwiodła dlaczego nam to zrobiłaś czy ty jesteś chora czy może coś się zdarzyło o czym nie wiemy - anka rzuca wymowne spojrzenie na sufit. alina przytakuje ruchem głowy i je drugą bułkę. anka odrywa spod ławki zaschniętą gumę do żucia i kruszy w palcach.

grażyna odmówiła zeznań. były już matury. odwozili ją do szkoły i z powrotem. przecięła sobie żyły ale tak na pokaz - danka mówi że to nie ma mowy żeby chciała się zabić naprawdę godzinę przed powrotem matki z pracy. chciała żeby się przestraszyli i zaczęli z nią rozmawiać a nie przesłuchiwać. matka ją odratowała. grażyna trafiła na wojska polskiego na obserwację. rodzice nie próżnowali. kazali rudej w ramach terapii przyjść do szpitala i powiedzieć że z nimi koniec że to był straszliwy błąd że żałuje i prosi ją żeby się opamiętała. nikogo innego nie wpuścili. grażyna nazbierała tych prochów które w nią ładowali nie wiem głupiego jasia czy co to tam było i tym razem samobójstwo było zrobione perfect. znaleźli rano zimnego trupa. ruda zaraz potem wyjechała nie wiadomo gdzie.

siedziały w tej klasie? - pyta nagle alina

na pewno. miały tu polski tak samo jak my. w tej szkole ceni się tradycję.

gdyby ściany mogły mówić.

część druga. oglądała to pani?

jasne. podobało mi się.

anka skrupulatnie wyrzuca resztki gumy do kosza.

tak naprawdę - mówi i opiera się przy tym lewą dłonią o ławkę w środkowym rzędzie wpiera tę dłoń mocno coraz mocniej jakby to była woda i mogła się rozstąpić - to chciałabym żeby dało się coś z tym zrobić. żeby ta cholerna kronika nie była taka zakłamana. mój przyszły mąż poprosił mnie do tańca na studniówce i powiedział że zawsze mu się podobałam ale byłam taka niedostępna i coś tam coś tam.

spróbuję - odzywa się alina bez zastanowienia i już czuje falę paniki ale brnie dalej - pogadam ze staszką ona jest w dobrych stosunkach z dyrektorem. napisz mi to ok? a danka gdzie mieszka?

w holandii. mogę wysłać do niej maila żeby opowiedziała więcej szczegółów.

najpierw napisz mi ile pamiętasz. i nie napalaj się za bardzo na rezultat.

już się napaliłam mówi anka cicho.

alina nurkuje w reklamówkę.

biorę trzecią jako honorarium informuje wesoło. trzyma bułkę w zębach. brzęczy kluczami i  z  rozmachem otwiera drzwi. z rozmachem je zamyka. łomot niesie się głuchym echem. stuletnie korytarze. wysokie witrażowe okna. zbiegają po schodach.

przyniosę to jutro.

nie musisz się spieszyć.

na co mam czekać? na oklaski?

wiedziałem miał trzy pazury.

śmieją się. alina idzie do dark roomu - wredna młodzież ochrzciła tak pokój nauczycielski. /ubikacja to jacuzzi a szatnia – striptizernia/. anka schodzi do hadesu. alina odprowadza ją wzrokiem i wychodzący z piekielnych czeluści bruderek potrąca ją. ma na twarzy swój normalny wyraz obrzydzenia spotęgowany zmęczeniem. albo kacem.

wchodzi pani? - pyta ponuro trzymając otwarte drzwi. alina bez słowa wpada do pokoju jak huragan i przewraca krzesło. wciska do plecaka swoje gazety słownik angielsko polski i papierosy. - muszę rzucić myśli. ale coś za coś. rzucę w intencji. - ściąga z wieszaka kurtkę. dąbkowska niespokojnym wzrokiem śledzi swój płaszczyk znajdujący się w zasięgu katastrofy.

co się stało? - pyta dariusz ze swoim zwykłym sympatycznym spojrzeniem brązowych oczu.

stęskniłam się za psem - odpowiada alina. i on za mną.

to prawda ragnar doskonale zna jej rozkład zajęć. poza tym jeśli będzie szybka zdąży zjeść obiad przed popołudniowym spacerem. rano zaspała a musiała bestię przegonić żeby się zmęczył i w miarę spokojnie doczekał jej powrotu. zjadła tyle co nic zdążyła wziąć ze sobą dwa jabłka i teraz żadne bułki z rodzynkami nie pomogą.

i pewnie szczeka na cały blok - oświadcza pouczająco dąbkowska. - osoby samotne nie powinny mieć psów. chyba że nie pracują. my mieszkamy we czwórkę ale oboje z mężem pracujemy a dzieci mają dużo zajęć pozalekcyjnych. nikł nie miałby czasu wyprowadzać psa. chomik jest dużo lepszy.

poprzedni właściciele ragnara też tak uważali. przywiązali go do drzewa w lesie. bo urodziło im się dziecko i mieli za mało miejsca i czasu na takiego wielkiego psa. który w dodatku życzył sobie regularnie wychodzić z domu.

a skąd to wiesz? ktoś ich złapał w lesie? - drąży sprawę dariusz. - powinna być jakaś kara za to - dodaje zdecydowanie. chcesz kanapkę?

nie dzięki. jadłam już bułki zaraz się zapcham fast foodem a mam w domu ogórkową. akurat była w tym lesie na spacerze ich znajoma. zanim podeszła bliżej odjechali. odprowadziła psa do schroniska bo sama ma już dwa.

przedtem w pracy tamta zołza się skarżyła że ciasno i zwierzę przeszkadza. a zaraz następnego dnia po tym jak go wywiozła jęczała że pies im zdechł i pozostają nieutuleni w żalu. znajoma nic nie mówiła bo to była jej szefowa. ale pogadała sobie z kierowniczką schroniska a ona mi to powtórzyła jak po niego przyszłam.

ciekawe jak ta szefowa traktuje ludzi - wtrąca się czyżykowa znad talerzyka z ciastem. - mojej szarlotki też nie chcesz kochanie? zwraca się do aliny z zachęcającym uśmiechem. pulchna niewysoka z siwiejącą blond grzywką wiecznie pogodna i pozbawiona /chyba/ złośliwości. do wszystkich mówi kochanie nie zwracając uwagi na protesty dąbkowskiej czy bruderka. żeby się nie ośmieszyć skapitulowali w końcu.

to jest nie fair - protestuje alina. szarlotka jest jedynym ciastem jakie czyżykowa piecze sama nie częściej niż raz na miesiąc /na ogół przychodziła z jakimś kupionym/ doskonałym i w dodatku aliny ulubionym.

zanim ty przytyjesz to ja umrę kochanie - pokonuje ją przez ippon czyżykowa i podaje kawałek wielkości dwu dłoni. o ile kochaniem szafuje niby polityk obietnicami wyborczymi częstowanie ciastem jest już odbiciem jej sympatii. co czyżykowa w niej widzi pozostaje zagadką podobnie jak powstanie wszechświata.

dziękuję - alina jedząc wymija zgrabnie w drzwiach księdza wacława który obrzuca ją zza okularów spojrzeniem „dla pogan”. spojrzenia księdza wacława uległy już dawno klasyfikacji: „dla heroda” /upiorni uczniowie/ „dla pogan” /niewierni nauczyciele/ „dla świeżo nawróconych”/przeciętni homo sapiens uczęszczający w niedzielę do kościoła/ „dla prawdziwych chrześcijan» /powiedzmy dąbkowska/ „dla matki boskiej i wszystkich świętych» /żywi duchowni oraz zdjęcie papieża/.

po obiedzie - marszobieg z psem po parku. po powrocie alina robi sobie kawę otula się kocem /dzięki spaczonym oknom klimat ma spitzbergeński/. śnieg pada szybszy drobniejszy. alina siedzi na łóżku i sprawdza na kolanie wypracowania IIb. po pięciu rzuca wszystko i razem z kocem siada przed komputerem. komputer stoi na podłodze monitor na półce. poczta. oczywiście renata nie napisała. może jeszcze zadzwoni. nawet na pewno zadzwoni. ale nie teraz. nie teraz kiedy być może ten telefon coś by oznaczał. kiedy być może by pomógł. kiedy wypchnąłby jej z uszu dźwięk głosu anki. zgasiłby widok jej twarzy. bo to przecież możliwe. możliwe i konieczne. monitor pokazuje swoje czarne gardło ziewa znużony jej bezpłodnymi rozważaniami. klikaj myszą naciskaj klawisze napisz list który nie ma znaczenia. wyłącza kolesia. wraca do wypracowań. drze papier czerwonym pisakiem. przebije bez ustanku serce jednej jedynej myśli którą warto by się zająć. co anka robiła w sylwestra. i z kim. sylwestra i z kim. sylwestra.

sylwester minął jak sen. ani dobry ani zły. taki w którym się siebie nie poznaje. śniadanie we dwie. słońce. srebrny żółw hali sportowej. radio. u renaty radio musiało grać. jeśli milkło to dlatego że grała płyta. wieczny jazgot radia zet. ale przecież widywały się raz na kilka tygodni. niedopalona fioletowa świeca. filiżanka z kawą nescafe. obcy poranny smak. smak: nie jesteś u siebie nie wyspałaś się. szukasz znaku że zrobiłaś co musiałaś. ostatnie ciastka. dwa zegarki. papierosy. niebieska zapalniczka renaty.

cieszyła się śniegiem jak dziecko. jak dziecko dała się uwieść śniegowi płonącej świecy słowom kobiety. czego to jest koniec a czego początek.

nie ma kaca. piwo wino i szampan. dwie butelki trzy kieliszki. jeden kieliszek. fajerwerki oglądane z balkonu. kuchnia zawalona brudnymi talerzykami sztućcami butelkami. zwietrzały szampan.

dżem śliwkowy do chleba. nic innego nie było. renata zresztą to lubi. i biały ser. jeden wielki dżem z białym serem.

przejdziemy się na stare miasto? jest tak pięknie że głowa mała. - renata rzuca filiżanki na stos.

przejdziemy się.

czemu nie? po co jej czwarty sylwester w domu? z ragnarem. biedak o mało nie zwariował od huku petard. długo go uspokajała. wyszczekiwał obelgi na strzelających dupków. biegał po całym mieszkaniu renaty nie wiedział gdzie łeb wsadzić. wpuściły go do łazienki. ale tam też było głośno. za to przespał cały ranek. kiepska z niego przyzwoitka.

grało radio ktoś tłukł butelki i wrzeszczał. próbne fontanny bieli i złota. renata była zachwycona domowym winem. alina obiecała że przywiezie więcej. w kolejce za drzwiami przepychały się widziadła. uśmieszek zaspokojenia na twarzy kobiety z którą chciała spędzić życie widoczny sponad nagich piersi tamtej dziewczyny. agnieszki. wreszcie ją zobaczyła. wcześniej dużo się nasłuchała. to była ta okropna kobieta która zdradziła wandę z jakimś facetem. od której odżegnywała się na wszystkie sposoby. cóż kto normalny przychodzi wcześniej na imprezę. kto skraca wizytę u rodziców. kto tęskni. kto wierzy. kto się boi. ten ma. ma to co widział w najgorszych snach.

w końcu spędziła tamten wieczór w kuchni z małgośką. która próbowała je pogodzić. to znaczy tłumaczyła alinie że prawdziwa miłość polega na wybaczaniu wszystkiego. niezależnie od tego twierdziła że widocznie wanda kocha agnieszkę chociaż będzie z nią nieszczęśliwa.

a w ogóle jak mogłaś nie zauważyć że ona kocha inną? takie rzeczy się czuje kobieto.

oczywiście o ile ma się dość odwagi.

wanda zatopiona w swoim monologu do dymu z papierosa i pustej szklanki.

i tak byś mnie rzuciła. za stara dla ciebie jestem.

w cieple takich słów doprawdy można przetrwać cały poranek na dworcu. dokąd poszła wściekła i półprzytomna o trzeciej nad ranem.

baśka jak zwykle wzięła dyżur. marta z justyną i jamniczką sabą urządzały romantyczny sylwester we dwie nie licząc psa. z renatą było wesoło.

siedziały naprzeciwko siebie. światło świecy nakładało im na twarze kolejne maski. jakaś prawda na dnie wina. wciąż zbyt głęboko by ją przełknąć. renata wyszła na chwilę do drugiego pokoju. sprawdzała pocztę.

i co? ile poderwałaś?

och nie liczę. setki czy tysiące renata jak zwykle zrobiła komiczną minę.

no to kiedy casting?

w przyszłym roku. idź do łazienki. wyjmę pościel.

już raz spała u renaty. w drugim pokoju. nic nowego. spokój. ragnar niestrudzenie okazuje swoje oburzenie.

tak piesku tak wikingu kochany to są ohydki skretyniałe żeby tak straszyć psa. powinni wyprodukować ciche fajerwerki tacy niby zdolni bombę wodorową potrafią zrobić skurwiele a cichych fajerwerków nie. już kończą. idź spać.

jeszcze ostatnie ognie srebrne i szafirowe. biel śniegu złamana mętnymi światłami latarń. mroźne gwiazdy. czarne niebo: opustoszała asfaltowa szosa. gwiazdy to odłamki zbitych szyb. wizja katastrofy. nie. szybko weszła do łazienki. odkręciła gorącą wodę gaz zaszumiał.

już jest cicho. chce ci się spać? nie? nalejemy sobie jeszcze wina. - renata przechyliła butelkę nad jej kieliszkiem. rozmowa już się nie kleiła. kleiło się powietrze ciepłe od świecy i spojrzeń i półuśmiechów. ciepłe jak woda znosząca je ku sobie.

już mi się chce spać. położymy się? - alina przesunęła pusty kieliszek aż wjechał na drugi zachwiały się. i decyzja zapadła.

położymy się daleko od siebie? czy blisko? - renata patrzyła jej prosto w oczy.

chcesz blisko?

tak. a ty?

czasem chcę w nocy czegoś czego będę żałować rano.

postaram się żebyś nie żałowała.

alina dolała sobie wina. po prostu żeby zyskać na czasie. renata milczała. zakręcała sobie na palcu kosmyk lśniących czarnych włosów. czekanie pewne swoich racji. alina próbowała ją zobaczyć na nowo. i samą siebie. co wypisuje w niej spojrzenie czekoladowych oczu. błyszczących przekornych pytających. włoska uroda. nawet zimą renata wyglądała na lekko opaloną. a nie chodziła do solarium. rzym. falern. ruiny. zabawa. obraz znikł. obraz znikł z ekranu i zostało tylko białe prześcieradło. nomen omen.

powiedz mi lepiej czy rano ma się wszystko zmienić? między nami?

renata wzięła ją za rękę. przyjemność ocierania się o obcą skórę.

jak to sobie wyobrażasz?

ja sobie nie wyobrażam ja wiem że mi się podobasz. ale zawsze trzymałaś mnie na taki dystans że nie bardzo wiedziałam z której strony do ciebie podejść. czasem myślałam że zauważysz co się ze mną dzieje. ale powiem ci szczerze że nie mogę obiecać zbyt wiele. bardzo mnie pociągasz ale nie wiem czy nam się uda coś więcej. jeżeli to się ucieszę.

a jak nie? bardzo cię lubię...

jestem dużą dziewczynką. przeżyję. raz i drugi okazja przeszła mi koło nosa. teraz chcę spróbować.

a potem się pokłócimy i przestaniemy widywać. jak to bywa z koleżankami które idą do łóżka.

niekoniecznie. tylko jeżeli mi zbijesz akwarium. przepraszam że to mówię ale potrafię mieć poprawne stosunki z kimś z kim mi nie wyszło. a teraz dość futurologii. na co masz ochotę?

alina stanęła za nią. całowała we włosy. o zapachu słońca. renata zamknęła jej ręce w swoich. poszły do łóżka.

było fajnie. fajnie. fajnie. fajnie. jak na meczu piłkarskim.

gra w kobiety w ciała w wolność w przyjemność. po prostu. bez uzasadnień innych niż: chcę.

nie żałowała. dżem śliwkowy dał się zjeść. była sobą zdziwiona. czuła ciepło fizycznej satysfakcji. z uśmiechem wodziła wzrokiem za renatą. ulga na widok wyłaniającego się z chaosu pokreślonych równań rozwiązania. renata pozmywała wyrzuciła śmieci wysłała sms do rodziców zapytała gdzie alina kupiła rękawiczki. ragnar gnał przed siebie. biegli we trójkę osiedlowymi uliczkami. renata prosiła o litość. zazdrościła kondycji. poszli na stare miasto prosto w płonące za mostem św. jana białe słońce.

a po powrocie do domu nie mogła się pozbyć podejrzeń. to eleganckie rozwiązanie nie jest prawidłowe. coś tu nie grało. nie chodziło o seks. czegoś nie pozwalała sobie dostrzec? czegoś między wierszami. myśl jak niewprawna łyżwiarka rozbijała sobie kolana łokcie czoło nos w dążeniu do prawdy. przed nią nieskończenie gładka tafla niewiedzy. powrócił zmierzch ale nie przyniósł ani wina ani szansy na wybór. rano była weselsza smutek znalazła w domu razem z tym co oswojone dobrze znane. do kogo ma zadzwonić. do siebie samej. siebie samej wczorajszej? jutrzejszej?

zeszyt spadł na podłogę. czas obejrzeć komedię z whoopi goldberg. czas na drugą kawę. i wyrzucić z głowy tę duszoszczipatielną piosenkę ze szczeniackich czasów. czasów kiedy żyła poezją śpiewaną. potrafiła się przy tym popłakać. żałosne. dlaczego i jak ta podstępna cholera włamała się do jej umysłu. nie słuchała tego sentymentalnego świństwa chyba od dziesięciu lat. „moje serce jest dzikie jak chmura nocą i błędne z tęsknoty ach ty pragnąca być całym niebem nie chmurą i ani wiedząca po co chmura nocą jest sam na sam z wichurą”.

kawa. kaseta z wyścigiem szczurów. zadzwonić do renaty? ale nie tak się umówiły. całym niebem nie chmurą. zaczęła się śmiać w połowie filmu. to wystarczyło żeby mogła zasnąć. sam na sam z wichurą

wichura przeszła nad ranem. zostawiła ziemię zmiętą i mokrą. łaty trawy. mickiewicz z plackiem topniejącej bieli wyglądał jak kawał camemberta. alina rzuca na stół ciężką kronikę. z lat osiemdziesiątych. zdjęcia uczniów. zdjęcia nauczycieli. kto przyszedł. kto odszedł. olimpiady przedmiotowe. dni mickiewiczowskie. wycinki z gazet. obok zostawiła otwarty najwcześniejszy tom. historia. XIX wiek. gimnazjum męskie. symetryczny budynek. teraz ma dobudowane skrzydło z prawej. wymyślne klomby. żwirowane ścieżki. pomnik cesarza wilhelma z lornetką. schillerstrasse. poeta - poeta. uczniowie. nauczyciele. obłuda kłamstwa obojętność strach nuda papierosy alkohol narkotyki. nieodwzajemnione fascynacje. odwzajemnione antypatie. grażyna na każdym zdjęciu miała tak samo niesamowite oczy. białe wiercące dziurę. charlotte rampling. grała zawsze dziwne pokręcone kobiety. niezrozumiałe kobiety. nocny portier. esesman więźniarka sodo-masochizm. aura nieuniknionego nierozpoznanego. zagalopowała się. ruda. rudowłosa szczupła transcendentalne spojrzenie. w zielonym golfie.

jak to było? jakie słowa jakie spojrzenia? beznadziejne ale nie do powstrzymania. gapiła się nieruchomym wzrokiem na kolorowe fotografie. dzwonek zabrzmiał jak rozkaz. w półciemnym korytarzu unosi się ledwie uchwytne drżenie emocji. niby zwietrzałe perfumy. zawsze to czuła. w szkołach. szpitalach. koło więzienia. w urzędach dla odmiany mdliło ją od biurokracji i sztucznych roślin. w zamyśleniu przesunęła dłonią po poręczy - żywej pamiętającej istocie. po ostatniej lekcji skinęła na ankę.

staszka mówi że to przepcha. ale prosi żeby od razu dać jej pełną wersję. najlepiej żeby danka od razu ją napisała i potwierdziła że zgadza się na druk.

świetnie. wiedziałam że pani to załatwi. ja mam do niej napisać czy woli pani sama?

może ty napisz. chciałam sama ale monitor mi wysiadł. jutro przyjdzie do mnie koleżanka sprawdzić czy można go uratować. jeśli nie muszę kupić nowy. kafejek nie znoszę. roi się tam od małoletnich fanów gier komputerowych. bluzgają tak głośno że nie umiem się skupić.

u mnie może pani siedzieć przy internecie całą noc. będę cicho. może nie jak mysz bo nie chcę kota wystawiać na pokuszenie.

masz kota? da się pogłaskać? to przyjdę. - cały czas chciała odmówić. ale anka rozśmieszyła ją wzmianką o kocie. strażnik upuścił halabardę. odwrócił spojrzenie. szczerość uciekła z więzienia.

do mnie łatwo trafić. ale mogę wyjść na przystanek. tylko proszę mi puścić sms-a z autobusu.

z siódemki?

zbiegają po schodach. anka podaje numer swojej komórki. tłumaczy na którym przystanku na ma wysiąść.

zresztą jak na którymś będzie stał taki wysoki przystojny bałwan płci żeńskiej to... - anka nie kończy bo alina już wybuchła śmiechem.

spojrzenie księdza wacława ma je przeszyć jak szpikulec do szaszłyków. ale ostrze odbija się od śmiechu. ksiądz poprawia okulary. ściska dziennik. porusza ustami. przyspiesza kroku i głośno zamyka drzwi pokoju nauczycielskiego tuż przed aliną.

wysoki przystojny bałwan płci żeńskiej jest widoczny z daleka. poprzez deszcz ze śniegiem. zakapturzony mokry wesoły. skręcają w boczną uliczkę. anka opowiada o domu. parter zajmują studentki i długowłosy jamnik. kacper zawarł z kotem kubą pakt o nieagresji. kuba w ogóle dziwnie lubi psy. pirata z sąsiedztwa też polubił. schody zamiata blondynka w błękitnym polarze. kacper plącze jej się pod nogami. wśród licznych błogosławieństw anka bierze go na ręce. blondynka otwiera drzwi. wypuszczony kacper znika w głębi korytarza.

przekroczenie progu pokoju. banał. przekroczenie progu. przekroczenie progu. drewno przekracza próg ognia. myśl przekracza próg ciała. umysł przekracza próg wytrzymałości.

pokój anki. duży podzielony regałem tapczan półki z książkami. na ścianie czarna gitara. tracy chapman w antyramach. nie plakat tylko rysunek. od razu poczuła się jak w domu. straszne. choć był to dom do którego ktoś wraca po latach. karimaty na podłodze. sojuszniczka w unikaniu krzeseł. komputer musi być za regałem. kaktusy na osobnej półeczce.

kto to rysował? - świetne pytanie. błogosławiony bądź rysunku. zbawiający ściśnięte gardło.

ulka. kryje się z tym trochę. ma talent. dała mi więcej rysunków i jeśli pani chce...

jasne. ale później.

ok. herbata? kawa? whisky? pyta żartobliwie anka. przysiadła na parapecie. okna są nowe i szczelne. anka ma na sobie niebieską bluzę. oczy ma przy niej też niebieskie. chociaż przy innym świetle raczej szare. i te cętki w głębi. drobne światełka wirujących galaktyk. kuba podchodzi ładuje się na kolana. głaskany pod brodą mruczy. czarny piękny kocur z białym krawatem.

a co ty wolisz? - pyta nagle alina. cholera chyba to się jeszcze mieści w granicach.

kawę piłam rano. herbatę. ale uprzedzam - mamy duży wybór. anka bierze z półki złożoną na czworo kartkę formatu a4. - tu jest lista. moja mama ma świra na punkcie. rumowa irish cream cynamonowa marakuja truskawkowa malinowa kawowa. kawowa to żart. przynajmniej na razie. alina czyta przez chwilę.

mango.

idę do kuchni. proszę sobie pogrzebać w książkach i płytach. aha z cukrem czy bez? W szklance czy w kubku?

bez cukru. a w kubku.

jeden mamy znajomy uważa że herbata a zwłaszcza kawa w kubku to herezja. uznaje wyłącznie filiżanki.

z miśnieńskiej porcelany? zawsze byłam heretyczką.

szum wody dobiegający z kuchni. nie może tam pójść. pójść i patrzeć na ręce anki. wąchać wszystkich herbat. wybrać jakiejś na następny raz. za to musi poddać szczegółowej analizie powody dla których tego pragnie. pragnie stanąć za nią. z nosem w jej włosach. ciemnych gęstych czym pachnących? nie bardzo miękkich kończących się na karku tak że mogłaby bez trudu dotknąć tego miejsca które powinno wywołać... [...] autocenzura.

zaczyna grzebać w książkach. zawodowe zboczenie. co i raz ukłucie podniecenia. przy odkrywaniu tych samych nazwisk. często tych samych wydań. niektóre matka anki musiała kupić przed jej urodzeniem: muminki baśnie mórz południowych. z klasyki dziecięcej głównie tove jansson i astrid lindgren. piękny zbiór baśni. fantastyka. cała ursula le guin większość dicka - prawie jakby przeglądała własne półki. dalej książki kalibru idioty mistrza i małgorzaty czy wyboru zofii. poezja. nadzieja jest tym upierzonym... to idiotyczne mieć wrażenie jakby przeglądała jej duszę. to tylko książki. niepokojące jest to poczucie bliskości. te same książki. te same wizje? te same marzenia? te same wnioski?

twoja mama kupowała ci muminki na zapas? - pyta szczęśliwa że zdążyła wstać. anka otworzyła drzwi z wprawą kelnera. ale jednak trwało to o moment dłużej niż normalnie. klęczenie z głową opartą o regał...

tak - uśmiech ma nagły ujmujący. rozbrajający armię strachu. żołdacy rzucają muszkiety wąchają kwiatki zaczynają się całować. jakby się odsłaniała z całą szczerością i zaufaniem. jakby wierzyła w drugi taki uśmiech na drugiej twarzy.

zanim się urodziłam zanim zaszła w ciążę nawet przed ślubem. kiedy tylko widziała piękną książkę. niekoniecznie dla dzieci. zupełnie słusznie. potem kiedy byłam mała nie wszystko można było dostać. zresztą sama je wszystkie przeczytała czekając na mnie.

pójdziemy do komputera? - przeraża ją ostatnie zdanie przeraża bo wzrusza.

proszę.

kubek grzeje ręce. biurko podręczniki zeszyty. długopisy ołówki pisaki w puszce po guinessie. na ścianie portret anki. ta sama kreska co przy tracy. mapa nieba. dwa obrotowe krzesła.

anka wyjmuje z szuflady białe goldeny. i popielniczkę zza komputera. z czarnego kamienia.

lubię czarne popielniczki nie wiem dlaczego - mówi swobodnie. otwiera paczkę i podsuwa alinie - i lubię palić kiedy piszę.

i szokować nauczycieli? - ale bierze jednego i czeka aż anka poda jej ogień. zapalniczka też jest czarna i nie z kamieniem tylko na układ piezolektryczny wystarczy nacisnąć.

szok? dla pani? nawet moja matka dała mi wolną rękę. nie znosi palenia ale kiedy skończyłam osiemnaście lat kupiła mi popielniczkę i powiedziała że jestem dorosła i odpowiedzialna. i prawdopodobnie za mądra żeby za jakiś czas nie rzucić tego w diabły.

a sama nigdy nie paliła?

nie. i chyba miała rację. rzucę to niedługo.

od kiedy palisz?

od roku. ale czuję że się uzależniam. rozumie pani już nie tyle ja chcę palić ile te papierosy chcą być palone co ja ulegam.

rozumiem. ja palę pięć razy dłużej. i też dojrzewam do rzucenia. tak na marginesie /nagły błysk widzi tę scenę ona siedzi niedbale noga na nogę wychylona w stronę anki opartej biodrem o biurko zaraz zamilknie i wtuli się między jej nogi/ palimy te same papierosy. może razem rzucimy?

oczywiście. ale jeszcze nie teraz. anka zniża głos. jakby mówiła o czymś zupełnie innym. pustynna kraina jeszcze nie teraz. fatamorgany. oaza nadziei. rozgwieżdżony firmament wyobraźni. jeszcze nie teraz.

a teraz muszę wreszcie napisać tego maila alina zdecydowanie gasi niedopałek. podaj mi adres.

już - anka zrywa się pisze na kartce pierwszego lepszego zeszytu. siada obok. zapala drugiego papierosa. w kącikach ust ma uśmiech.

alina skupia się na pisaniu. wulkan energii. po prostu porwała ją za sobą. obrót. spojrzenie anki. zachwycone rozjarzone. skurcz w żołądku. w tej szkole ceni się tradycję. zimno pełznie wzdłuż kręgosłupa. klawisze. łyk herbaty podpis. alina tellar. kobieta rozsądna.

czego sobie pani teraz życzy? - anka uśmiecha się szeroko. w każdym pospolitym pytaniu błyszczą złote żyłki podniecenia. jak ona to robi?

wracam do domu.

jest pani u mnie raptem godzinę. wydaje mi się że byłam grzeczna.

może skłamać że musi wyjść z psem. ale ragnara przegoniła tak solidnie jak rzadko. wystarczy jeśli będzie w domu o dziesiątej czy jedenastej. a niedawno minęła piąta. może skłamać.

chcę obejrzeć film. pożyczyłam go na trzy dni. nie zdążyłam wcześniej i jutro muszę oddać.

powie mi pani tytuł?

jak to okropnie utrudnia życie kiedy nie lubi się kłamać. przekleństwo. chociaż kłamała już tyle razy do bólu. czasem kłamała tak jakby się biczowała.

gia - wyrzuca z siebie. zła.

mam to. obejrzy pani u mnie i po krzyku. może jeszcze coś? - anka pokazuje szereg starannie ustawionych kaset. alina bez słowa przyklęka i czyta tytuły. lesbijskie są ustawione obok siebie. sztuka wysublimowanej fotografii. zasnęła wtedy i zapomniała nastawić video na automatyczny zapis. wyjmuje kasetę.

dobre?

dobre. tylko ponure. anka bierze kasetę.

ale gii nie widziałam.

mam w plecaku. pożyczałam celinie.

a telewizor też masz w plecaku?

anka otwiera drzwiczki regału.

tu jest. akurat mogę oglądać leżąc na tapczanie. to co? najpierw gia?

i kawa. bez cukru. i z mlekiem.

tak jest.

alina siada na karimacie ze skrzyżowanymi nogami. co one wyrabiają? rozmawiają o lesbijskich filmach. zaraz będą je oglądać. i cały czas jakby nigdy nic. jakby to nic nie znaczyło. co to za gra? co to za taniec? co to za pytania?

nauczycielka. uczennica. polonistka. umiała opowiadać o literaturze. niesamowite oczy. rozmawiała z nią o erotykach rozmawiała o filmach.

usiłowała pomyśleć o renacie. o telefonie od niej. o tym że umówiły się na pojutrze.

o dyrektorze. dqbkowskiej. bruderku. księdzu wacławie. dariuszu.

bogini jak dla niej to mogą wszyscy zebrać się u dyrektora na zbiorową orgię. nie urodziła się żeby ich sądzić.

mogę mówić? to video w razie czego przewinę. uwielbiam komentować to co oglądam. wada genetyczna.

możesz mówić.

uwielbiam tę minę. patrzy na gię z takim uśmiechem: „no popatrz czy to nie dziwne ale chcę tego” i się rozbiera.

„bo mam chłopaka”. jak się z nią kochała to też miała chłopaka? czy to się da odwiesić na parę godzin?

cholera z tymi narkotykami. w życiu nie wezmę. widziałam parę rzeczy nie tylko na filmie. w tym drugim też jest o ćpaniu. kobieta bierze herę.

ona bierze herę ta druga ją szantażuje że jak odejdzie to się zabije zresztą chyba ćpają obie tamta dziewczyna też próbuje. ale to jest chore. dużo bym dała za jakiś dobry film w którym żadna nie ćpa nie umiera i nie odchodzi. może być dramat jak najbardziej ale chociaż ze znakiem zapytania na końcu że może się uda.

myślisz że może się udać. kobietom. komukolwiek. przełyka te słowa. pieką w przełyku.

a kogo byś widziała w takim - pyta szybko.

z polskich czy zagranicznych?

z polskich żadna nie zagra.

nieprawda. była ta cała kostka smalcu z bakaliami vilquista? cholernie mi się nie podobała treść. chory związek. psychiczny sadomasochizm. uzależnienie i poczucie winy. tfu. ale maja ostaszewska jest w porządku. ma ciekawą twarz. łatwo jej grać kogoś niejednoznacznego.

masz rację. zapomniałam o ostaszewskiej. a która do pary? jakaś młoda bez kompleksów? kinga preis?

na przykład. a w świecie? whoopi goldberg już grała lesbijkę ale co to szkodzi.

a do pary? hilary swank?

a czemu nie?

whoopi jest dużo starsza.

i dobrze. miał być dramat. zresztą w filmie whoopi goldberg może grać młodszą od siebie a swank starszą.

to może lepiej angelina jolie i hilary swank?

nieźle. ale o co chodzi z tym wiekiem? przynajmniej w filmie?

filmy kłamią ale niektóre mówią przy tym prawdę. to za duży ładunek problemów. rodzice sąsiedzi i jeszcze różnica wieku.

przecież nie chodzi o pięćdziesiąt lat. przecież nigdy nie jest tak że najlepiej można się porozumieć z rodziną albo ludźmi w tym samym wieku. taka bliskość to iluzja. szuka się osób z odpowiednią duszą i ciałem. niekoniecznie namaszczonych odgórnie na przyjaciół czy kochanki.

widzę że masz to przemyślane. ale ja muszę już iść. wieczorny spacer z psem. kocham go.

odprowadzę panią.

anka odprowadza ją na autobus. autobus jadący na wielkie puste równiny samotnej nocy. z podłogą brudną jak twarz skopanego człowieka.

goni za ragnarem. zieją z wywieszonymi językami. ciemny park rozbrzmiewa głośnym szczekaniem. i wyciem. alina stwierdza że musi to z siebie wyrzucić. wycie jest wspaniałe. staruszka z kundelkiem na oświetlonym jasno parkingu ucieka. ragnar skacze na alinę z łapami. ten jeden raz nie protestuje. trzech osiłków gada coś o trzymaniu psa z dala od nich. pot spływa. padają na swoje posłania. alinie śni się anka.

policzek ma przytulony do ciepłych pleców renaty. nie może zasnąć. diabelski młyn myśli. oczywiście to była egzaltacja. to co przyszło jej do głowy w piątek. że być z renatą to grać na gitarze bez strun. i że to anka jest muzyką. egzaltacja koleżanko nigdy nie wychodzi na dobre. anka to jest fascynacja erotyczna. przelotne zmysłowe przyciąganie. anka jest o dziesięć lat młodsza. jest jej uczennicą. i diabli wiedzą czy się tylko nie bawi. czy nie zraził jej jakiś chłopak. czy nie wypróbowuje jedynie swojej siły oddziaływania. może jest egoistką sadomasochistką emocjonalnym bandytą. a na pewno niedojrzałą dziewczyną.

a tu ciepło bezpiecznie całkiem udany seks. solidne widoki na przyszłość. tylko potrzeba cierpliwości. wytrwałości.

będzie głupcem jeśli...

zielone cyferki zegara mrugają z 3.59 robi się 4.00. jeśli ułoży się na drugim boku i spróbuje powtarzać w myślach jakąś mantrę. jeśli spróbuje recytować w pamięci najdłuższe wiersze jakie zna na pewno w końcu zaśnie. rzeczywiście udaje się. o szóstej.

o siódmej dzwoni komórka.

no popatrz - dariusz nachyla się ciekawie w stronę trzymanych przez nią kartek. popatrz darek co mi chłopak napisał.

„a ty mały kamieniu wielkiej metropolii co czujesz? czy twoje serce bije jeszcze?” - darek czyta głośno. oryginalnie mruczy z uznaniem - daj mi tu bliżej proszę.

„kominy jak drzewa fabryki jak lasy wy wszystkie wiernie ranę ludzkości leczycie”.

świeże spojrzenie - darek pociąga długi łyk herbaty. który to?

dąbkowska z ostentacyjnym przejęciem pokazuje coś swoim damom dworu - beatce i izie. stawiam dolary przeciw orzechom że to dzieła jej pupilki z Illc myśli alina. ciekawe czy ta karolina naprawdę tak kocha herberta czy tylko podlizuje się swojej najsłodszej nauczycielce. która hojnie darzy ją stopniami celującymi i fałszywymi uśmiechami. pieprzona rywalizacja. miałabym to gdzieś. gdyby nie to że dąbkowska bywa przerażająco poważna w tej konkurencji. jakby to była gra o władzę nad światem. może tak jest. władza nad jej prywatnym małym światkiem złożonym z domu szkoły i urojeń.

rafał kordeusz - odzywa się do dariusza.

co to jest? - przerywa im donośny głos bruderka. matematyk wymachuje kartką papieru. uderza pięścią w stół.

poczęstuj się mandarynką. - szepcze alina. podsuwa owoc dariuszowi. oboje rytmicznie obłupują pomarańczowe skórki. wlepiając dziecinnie zadziwione oczy w swego kolegę. staszka krztusi się odkłada papierosa.

fizyk odrywa wzrok znad krzyżówki.

jakieś trudne równanie? - pyta półprzytomnie.

polonistów się pytam - wrzeszczy bruderek. - to ta pani ulubiona artystka. ta zabłocka. - ciska im kartkę.

szekspir w przekładzie barańczaka. - odzywają się chórem.

szekspir? na pewno? myślałem że jakiś kabaret. szekspir wydawał mi się poważny.

zwłaszcza dwaj panowie z werony - mówi alina. - esencja powagi. król lear niech się schowa.

i co ten kundel tu robi? - bruderek jej nie słucha. - wyrecytowali to chórem przed lekcją. napisali na tablicy. o co im chodziło? zabłocka się nawet przyznała. nic dziwnego. wie że wychowawczyni ją chroni.

a co niby miałabym jej zrobić i za co?

nie wiem. wezwać matkę. dać naganę. zaprowadzić do dyrektora. z tymi zdjęciami to było nic pani zdaniem a te szczury w ubikacji?

co do szczurów w ubikacji nie było cienia dowodu że to ona - alina z trudem tłumi uśmiech. oswojone szczury zebrane od właścicieli z kilku klas wypuszczono w ubikacji dla dziewczyn. dąbkowska od tego czasu nigdy tam nie zajrzała. choć należała do największych tępicieli palenia w toalecie. a sama ćmi cienkie papieroski nad kawą. na zdjęciach byli nauczyciele w niezręcznych sytuacjach. /tytuł wystawy: uśmiechnij się jesteś w ukrytej kamerze/. najbardziej wściekła była dąbkowska. przyłapana jak leje swoje dziecko na ulicy. i bruderek pijący piwo na ławce w parku. wbrew zakazowi rady miejskiej. staszka zdołała przechwycić zdjęcia i miała teraz w domu całą kolekcję. trzeba przyznać sobocie że uśmiał się serdecznie z własnej głupiej miny. wyglądam jak jaś fasola uznał. i poparł alinę że nie trzeba nikogo ścigać. ale zdjęcia zdjął bo za dużo było protestów. autorka się nie ukrywała. na tablicy widniał jej podpis.

jak nie ona to czarnecka. ta jej nieodłączna przyjaciółka. ta co to wygląda jak skin.

a o tym że właśnie anka z ulką pomogły tej pierwszoklasistce której te dwie bandytki z trzeciej chciały urządzić chrzciny i wsadzić głowę do sedesu? a potem razem z celiną i paru chłopakami pilnowały żeby się to nie powtórzyło? o tym pan zapomniał?

jedno nie usprawiedliwia drugiego. ja w końcu porozmawiam z dyrektorem. szekspir? ja to sprawdzę proszę sobie nie myśleć co ten kundel robi u szekspira? - bruderek siada ciężko obok dąbkowskiej. wyjmuje l&m. zapala.

szczeka wtrąca leniwie staszka - odwieczny spór technokratów z humanistami. odsłona trzecia. ziewnęła. pokaż mi to. świetny cytat. mnie kiedyś zabłocka uraczyła fragmentem snu nocy letniej. spędziliśmy bardzo przyjemną godzinę. analizowaliśmy też skład magicznego wywaru przyrządzanego przez wiedźmy z makbeta. omówiliśmy wilki rekiny nietoperze...

„matka szlocha ojciec lamentuje siostra beczy służąca wyje kot załamuje ręce cały dom w wielkiej rozpaczy i destylacji a ten nieczuły kundel ani łzy nie uronił. to kamień o sercu ze stali; współczucia w nim tyle co w psie” - deklamuje z uczuciem.

proszę tego nie czytać - warczy bruderek przez zaciśnięte zęby.

trafny opis atmosfery przed klasówką - dodaje niezmieszana staszka. - ale chyba z tym kundlem nie chodziło o niego co? nachyla się do bruderek jest o tyle nieszczęsny że trwa epoka serialu m jak miłość. z psem bruderem. anka jest jednak ponad takie aluzje.

bruderek to kamień o sercu ze stali - odpowiada alina.

na długiej przerwie rolę posłańca ekscytującej nowiny przejmuje dąbkowska.

rozumiem że dziś jest dzień zabłockiej? - cedzi. uderza dziennikiem o dłoń. razem z celiną radzką i tą swoją pomagierką czarnecką maszerowały za mną przez cały korytarz. recytując monolog wiedźm z makbeta. baaardzo wymyślne. porażająca inteligencja. każdy potrafi nauczyć się paru linijek na pamięć. nie rozumiem dlaczego na niektórych nauczycielach robi to wrażenie. pewnie to kwestia braku doświadczenia. głosy miały donośne. nie zauważyłam tylko powodu jakiemu by to miało służyć.

alina patrzy na pozostałe dwie wiedźmy przysłuchujące się z nabożeństwem. izunia o mało nie klaszcze w ręce.

kto teraz czyta szekspira? - pyta spokojnie dariusz. - raczej handlują narkotykami na skwerku. powinniśmy chronić te wyjątki.

nawet jeśli popełniają równie zbrodniczy czyn jak recytowanie makbeta za pani plecami - dodaje alina.

nie będę z państwem dyskutować. zostawiam to dyrektorowi. dodam tylko że te dziewczyny mają perwersyjne upodobania. „smocza łuska wilcza ślina wpół strawiony żer rekina z wnętrza mumii ciecz zepsuta rwana późno w noc cykuta” - deklamuje skrzywiona. one się tym napawały.

nie „z wnętrza mumii” tylko „z trzewi” - poprawia bezlitośnie alina.

dziwię się że nie poszła pani z nimi - wręcz syczy dąbkowska. beatka zapala jej usłużnie papieroska. jest jej bratową. chyba podziwia dąbkowską. sama nie jest tak pewna siebie.

a w ogóle to ja bym się bliżej przyjrzała im obu. zabłocka to jest sprytna żmijka. umie robić wrażenie nie przeczę. coś tam przeczyta w odpowiednim momencie rzuci efektowne zdanie. nie zapomina języka w gębie. ale to jest takie powierzchowne że naprawdę trzeba być bardzo naiwnym żeby się na to nabrać. kto umie patrzeć ten od razu spostrzeże że ona ma pusto w głowie. a czarnecka to jest dopiero element. nie dość że ogolona zakolczykowana w pseudo-wojskowych ciuchach i z tatuażami to jeszcze bezczelna bardziej nawet od zabłockiej. na domiar złego narkomanka. powtarzała przez to pierwszą klasę. zabłocka tak samo uważam że takie rzeczy powinny być ogólnie znane. żeby każdy wiedział z jakimi okazami ma do czynienia. na szczęście te dwie gwiazdy nie są w mojej klasie. a zresztą może i szkoda. przynajmniej bym je utemperowała. - dąbkowska z papierosem w ustach idzie do drugiej sali. drzwi między tymi pokojami zawsze są uchylone. bierze czajnik elektryczny podchodzi do umywalki. alina tknięta impulsem obraca się na krześle.

tu się nie pali - alicja potrząsa kędzierzawą głową. jest lodowało uprzejma. odkłada pismo komputerowe.

ja tylko weszłam na...

pani aneto tu się nie pali nawet przez ćwierć sekundy. proszę natychmiast wyjść albo zgasić papierosa. każdy musi przestrzegać regulaminu.

dąbkowska rzuca papierosa do kosza na śmieci. zapomniała go zgasić.

pożaru też sobie nie życzę - informuje ją alicja. dąbkowska dostaje białej gorączki. zalewa kosz wodą rozchlapując ją na podłogę. twarz ma taką jakby miała za chwilę się rozprysnąć.

proszę zetrzeć wodę woła za nią niewzruszona alicja.

dąbkowska wypada na korytarz.

alina pogwizduje. idzie do drugiego pokoju i wyciera rozchlapaną wodę. ku wielkiemu zdziwieniu alicji.

ja bym jej nie wyręczała - mówi.

nie kopie się leżącego.

tylko co się z nim robi? staszka przykładnie gasi gauloise’a. nalewa wody do porzuconego czajnika.

uprawia seks - strzela alina i natychmiast czerwienieje.

z dąbkowską? - dariusz mówi to z tak komicznym niedowierzaniem że nawet alicja się śmieje.

zawiesiłabym ją na haku i sprała nahajem.

i to miałoby być przyjemne? - rzuca staszka

dla mnie na pewno.

boże o czym wy mówicie - odzywa się alicja i zasłania pismem.

dzisiejszej młodzieży tylko seks w głowie stwierdza staszka. sypie kawę do szklanki. - ja ostatnio ciągle to robię ze swoim mężem.

ogólny chichot.

ten świat pachnie kawą i ciastem. drzwiczki pieca ukazują złociste salamandry. pierwszy rzut oka pozwala wierzyć w ciepło spokój bezpieczeństwo. tylko anioły i sernik. azyl przed wichurą która gnie drzewa.

znów pozrywa linie energetyczne - ojciec wygląda przez okno. - bogu dzięki że doszłaś cała. przy tej poprzedniej wichurze drzewo spadło na samochód i zginął człowiek.

mogłaś zostać w domu - matka przesuwa dłonią po jej włosach - przyjechałabyś za tydzień. A adam taki sam uparty. dzwoniłam mówiłam że przecież nie ma alarmu...

to się nazywa poczucie więzi rodzinnych - odzywa się adam który jak zwykle dołożył wszelkich starań żeby wejść niezauważony.

powitania. matka całuje go w oba policzki tak samo jak wcześniej alinę. upewnia się że golf który ma na sobie jest z grubej wełny. ojciec przekrzywia głowę przypatruje się jego włosom. znacznie dłuższym niż poprzednio. ale nie nie mówi. pociąga tylko delikatnie za jeden wijący się kosmyk.

matka zabiera się do obiadu.

ja to zrobię. - adam bierze nóż i ziemniaki. - alina nie bądź zaborcza. obierałaś już w tym roku.

alina stoi oparta o lodówkę. matka siedzi na taborecie. adam jak zwykle stoi. rozmawiają o pogodzie studiach adama sprawach rodzinnych i parafialnych. ojciec się przysłuchuje z pokoju i czasem wtrąca słówko. na uszach ma słuchawki od radia. alina uśmiecha się. nie ma tu komputera nie ma telewizora a radio to prostokątna skrzynka. pod tym względem jej rodzice są bardziej staroświeccy od babci. ale to na nią dobrze wpływa. adam też nigdy nie próbował namawiać ich na jakieś zmiany. jedynie telefon jest w miarę nowoczesny bezprzewodowy.

na obiedzie są sami. ciotka aniela jest przeziębiona. babcia w tę sobotę pojechała do siostry do ostródy. to dobrze. kiedy zebrali się wszyscy razem zbyt często miała odczucie że odpływa. że zostawia im na żer tylko doskonale wyćwiczone ciało.

nawet teraz kiedy atmosfera jest całkiem lekka ojciec w dobrym humorze śmieje się z anegdotek adama sam powtarza jakiś dowcip który usłyszał od szuberta. matki najwyraźniej nie boli kręgosłup kiedy nikt jej o nic nie pyta czuje się jakby oddzielała ich delikatna mgła. jedna myśl o ance gdyby ją mogli zobaczyć zszokowałaby ich. niby wiedzą już jakiej miłości szuka. ale odwracają wzrok. tracą głos. no i nie znieśliby takiej namiętności. obsesji. seksu. zżerającej tęsknoty. poczucia że życie może się rozpalić albo zgasnąć. dom i dzieci zwierzęta /kot misiek i suczka sonia śpią przytulone na jednym posłaniu/ ogród. na swój sposób podziwia ich wspólnotę. oparcie jakie sobie dają. ale czego szukają towarzyszami jakiej drogi się wybrali? w gruncie rzeczy poszukują tego samego? być może ale mają inne mapy i telefon do ojca.

alina idzie do swojego starego pokoju. chłodnego z pustymi półkami. stara zdezelowana wieża i kilka kaset. w piecu tli się. przytyka na chwilę ręce do brązowych kafli. tapczan z kocem w duże kolorowe kwadraty. który tyle wchłonął gorących skarg pytań i błagań. i te łzy. och dość z tym. dość ale wkłada na chybił trafił kasetę. „a tam w mech odziany kamień tam zaduma w wiatru graniu tam powietrze ma inny smak”. adamiak. przegrała to od agaty. tam gdzie jest anka powietrze ma inny smak.

kroki na drewnianych schodach. zawsze jakby zamyślone kroki matki.

nie zimno ci tu? - podrzucę węgla.

ja pójdę - zrywa się alina.

nie trzeba. już przyniosłam - matka pokazuje wiaderko. przyklęka i wznieca ogień. zbyt to lubi żeby oszczędzać kolana.

co tam u ciebie? o pracy opowiadałaś sporo... nie za dużo masz roboty z tą kroniką?

najwięcej miałam w zeszłym roku. w przyszłym tygodniu teksty idą już do składu. zrobię jeszcze tylko korektę. niekoniecznie sama.

aha dobrze. a jak tam życie towarzyskie?

nie siedzę w domu jak pustelnik.

matka przysiada na skraju tapczanu obejmuje ją. wicher huczy jak w starych opowieściach. gra rozhukaną wściekłą muzykę w kominie gdzieś rozległ się przeraźliwy trzask chyba drzewo się złamało albo wielka gałąź.

dużo mówiłaś o tym dariuszu. lubisz go?

tak. lubię. tak na marginesie on ma żonę i dwoje dzieci. a ja - inne upodobania.

a jest w takim razie ktoś o kim myślisz tak no wiesz...

jest ktoś o kim myślę - szepcze po chwili alina.

i to jest...

i to jest - alina spogląda uparcie na matki spódnicę.

widzę że cię męczę...

tyle razy już była o tym mowa. mamo gdybyś ty się tak musiała tłumaczyć...

ale ja nie... zmieńmy temat córeczko. bardzo ci tam wieje w domu przez te nieszczęsne okna?

można wytrzymać.

nie bądź taką bohaterką aluńku. myślisz że ja cię nie znam? słowa nie powiesz wszystko w sobie zdusisz... nawet jeśli chodzi tylko o okna. widzisz my z ojcem wymyśliliśmy dla ciebie taki prezent na urodziny... ale urodziny dopiero w marcu a tu te wichury szaleją. krótko mówiąc chcemy ci zafundować nowe okna.

o nie. nie macie tyle pieniędzy.

ile my mamy to już nie ty wiesz najlepiej. a w tym pokoju gdzie śpisz musisz mieć ciepło. już się nie upieram na ten drugi chociaż też by się przydało. ale w dużym wymień koniecznie.

będę mieć wyrzuty sumienia.

będziesz mieć wyrzuty sumienia jak ci pies się rozchoruje z zimna - rzuca matka żartobliwym tonem. a zresztą o czym to długo mówić - dajemy ci prezent i tyle. a co my mamy robić z pieniędzmi? grać na giełdzie? nie wstydź się. tak to jest kiedy ktoś ma zawód szlachetny tylko niedochodowy. jesteś zdolna inteligentna ciężko pracujesz i to nie twoja wina że nie płacą ci jak należy.

no już dobrze.

najpierw chcieliśmy ci dać pieniądze do ręki ale potem się opamiętałam: tyle teraz napadów po co kusić los. przelaliśmy ci wczoraj na konto.

bo głupiej oddać niż nie przyjąć. bardzo mądra taktyka.

zgadza się córuś bardzo mądra. ojciec zdaje się czeka na ciebie. nawet nie wiesz jak mu brakuje tych dysput z tobą. mówi że szuberta już zna na wylot za to ty zawsze go zaskakujesz czymś nowym.

mógłby to raz mnie powiedzieć.

on już się nie zmieni. najważniejsze że wiesz co myśli. tak go wychowano trudno. i tak jest dużo łagodniejszy od swojego ojca. on ich wszystkich lał dyscypliną.

tak wiem. kapłan okazuje uczucia za pomocą symboli i ceremonii. trzeba się opanować przy ołtarzu i w życiu. uczucia są niebezpieczne. za uczuciami stoi diabeł. myślisz człowieku że to miłość a to grzeszna namiętność.

nie bądź taka gorzka. starał się przecież. i w końcu zrozumiał.

nie nie zrozumiał. pogodził się tylko i to on jest gorzki. a może się nawet nie pogodził.

kocha cię.

i lituje się nade mną. tego nie mogę znieść. lituje się jak nad kalekim dzieckiem. jak nad kimś odtrąconym. i skazanym na wieczne niespełnienie.

a nie jesteś odtrącona? ludzie na ogół...

jestem odtrącona przez niego. to się liczy. to że mój ojciec nie ma w sobie dość miłości żeby pokochać także to co jest mu nieznane. żeby mi zaufać. te lata które zużył na przyzwyczajaniu się do tej myśli dały tylko tyle że nie uważa mnie za grzesznicę. zresztą bardziej chyba dzięki szubertowi niż mnie. bo ja broniłam siebie a on był obiektywny prawda?

powinnaś być szubertowi wdzięczna.

jestem. to boli.

boże boże nie potrafię cię przekonać... idź na dół proszę. chyba jednak coś was łączy?

upór. - alina uśmiecha się blado. - przecież to właśnie dlatego że łączy - dodała szeptem.

zapach kawy /kiedyś myślała że to woń biblii/ i te ściany wypełnione księgami. nie książkami. księgami. na honorowym miejscu dwa rzędy biblii polskich niemieckich łacińskich.

jak za dawnych czasów? - uśmiecha się ostrożnie sucho sięga po okulary. symbol poszukiwań. lubiłaby te wyprawy po wiedzę. gdyby nie grzęzły w roztrząsaniu setek i tysięcy szczegółów. mimo to znosiła je nieźle. dopóki nie przekształciły się w sądowe rozprawy. dopóki nie musiała wyszukiwać w biblii dowodów swojej niewinności. uciekać spod gromu spuszczonego na zmarłych tysiące lat przed nią hebrajczyków którzy poniżali swych wrogów traktując ich jak kobiety. spod ciężaru słów pawła o nienaturalnych namiętnościach.

dlaczego nie wybrał adama? bo był dwa lata młodszy? bo nigdy go takie trwające godzinami rozważania nie interesowały? chodził do kościoła katolickiego śpiewać pieśni przy gitarze a ojciec musiał przywoływać cały swój ekumenizm żeby zachować spokój. niechcący zahartował ją w tej sztuce dał do ręki ostrą broń.

co wybierasz? - jednocześnie spojrzał znacząco na drugi kubek z kawą - bierz na co czekasz.

dotknęła gorącej porcelany.

nie wiem. nic mi nie przychodzi do głowy. dość mam już tego myśli alina. za małym oknem ciemne chmury świst wiatru. lampa nad stołem. zaszyci w dziupli światła i ciepła. zdani na siebie.

zaczniemy od adama i ewy? niespeszony otwiera swoją ulubioną biblię. wielką grubą tę którą dostał od swojego dziadka na konfirmację.

na wyobrażenie boże stworzył go: mężczyznę i niewiastę. żebro zostawiamy w spokoju.

tak przyznaję że tylko jedna wersja może być prawdziwa. kładzie biblię płasko na stole i czyta. i błogosławił im bóg...

...tak jest to sugestia wegetarianizmu ale po wygnaniu z raju warunki się zmieniły...

...ja sądzę że tak musiało być. inaczej nic by się nie działo. nie byłoby czasu. ewa i adam w edenie. nic więcej. nie przyszłoby im do głowy że nie są jednością nie próbowaliby się połączyć przez seks czy w inny sposób…

a więc uważasz że ludzie przez seks próbują stać się jednością - ojciec zatrzymuje się na pograniczu ironii i zastanowienia.

przeważnie nieświadomie.

proszę rozwiń to.

to jest najbardziej fizyczny symbol duchowej jedności. tej utraconej i tej która jeszcze przed nami.

jest w tym pewna logika...

jedności łączącej wszystkich ludzi niezależnie od płci. dusze nie mają płci czy też są ponad to.

no tak w tym ujęciu rzeczywiście płeć nie miałaby znaczenia... - ojciec przeciera czoło zrzucając okulary. toczą się po biurku alina łapie je zręcznie za brzeg szkła w ostatniej chwili.

dziękuję. skoro już przy tym jesteśmy... jeśli mimo wszystko żałujemy z matką że nie - idziesz zwykłą drogą.

że nie jestem heteryczką.

daruj mi że mówię innym językiem. to dlatego że się o ciebie martwimy. małżeństwo rodzina zapewniłoby ci stabilność i oparcie… kiedy nas już nie będzie.

skąd ta pewność? agatę mąż zostawił z dzieckiem i uciekł za granicę. iwona wyszła za pijaka i brutala. edyta tylko za pijaka. doroty mąż zdradza ją ciągle

tak czy owak małżeństwo daje większą szansę na trwały związek. a ty byś jak sądzę wybrała lepiej od swoich koleżanek.

może wyczułabym pijaka ale to nie wszystko. człowiek nie jest nieomylny.

a jeśli ty się w ogóle mylisz co do...

o nie. niektóre rzeczy wie się jednak na pewno. ty też wiesz na pewno. prawda?

ja... tak dobrze. kończymy. jestem zmęczony. a ty?

też.

na schodach czeka adam. łapie ją w objęcia.

brata zostawiłaś na koniec ty wiedźmo - śmieje się. - łatwiej mieć audiencję u papieża niż u ciebie.

zostawiłam cię na deser. na odpoczynek po stresujących rozmowach.

wbiegają po schodach.

nie. między nimi nie ma mgły. jak mogła tak pomyśleć. nie może być rozżalona i niesprawiedliwa. rodziców może też ujrzy jeszcze w łagodniejszym świetle. nieważne. teraz nieważne. wpadają do pokoju adama. przytulają się do pieca.

jaką ja dziewczynę poznałem - zaczyna adam i zaczyna bawić się kosmykami włosów. widocznie ma nową fazę w życiu. zawsze albo ścinał na jeża albo zapuszczał długie. - jak ona śpiewa jazz. poznaliśmy się w tym klubie w którym ja też się produkuję. mam wolny wstęp na inne koncerty. a wiesz gdzie tak na co dzień lidka pracuje? w rejestracji szpitala bo jest cholera za delikatna i nie ma siły przebicia. ale jeszcze z moją pomocą nagra taką płytę że louis armstrong i ella fitzgerald zamówią ją sobie do nieba! i śmieje się tak jakby już miał tę płytę i zamówienie do nieba w ręce.

jest jeden problem. czy ja jej się spodobałem? - tym razem targa włosy świadomie teatralnym gestem. - niedawno jakiś facet z piekła rodem dał jej popalić. puścił się z jej koleżanką. a kiedy mu powiedziała że mógł z nią po prostu zerwać zamiast zdradzać to nakrzyczał na nią że jest zazdrosna i uderzył. rozumiesz? uderzył. i potem przy ludziach zrobił jej awanturę kiedy chciała wziąć od niego swoje rzeczy. wyobrażasz sobie? a na początku to był drań taki wrażliwy i delikatny. taki wyjątkowy. kumpel mi o tym powiedział. bo ona w ogóle nie chce gadać o takich rzeczach. już woli o polityce chociaż nie lubi. w sumie ją rozumiem. skąd dziewczyna ma wiedzieć że tym razem...

trafił jej się anioł.

otóż to. skrzydeł nie noszę bo zawadzają w tramwajach. aureolka tak samo. przy moim wzroście nie wchodzi w grę.

będziesz musiał braciszku przekonać ją nie tylko swoim niewątpliwym urokiem inteligencją i sex appealem ale i wytrwałością. mam rację?

na to się zanosi. zaczynam ćwiczyć maraton. a co tobie eros przyniósł pod choinkę?

niepokój - mówi szczerze alina. jemu jednemu.

słucham.

naprawdę nie wiem czy nie jestem głupia. to znaczy jestem głupia ale nie wiem czy dlatego czasem mi się to wydaje możliwe czy jeszcze częściej - niemożliwe.

słucham al.

wyobraź sobie że w maturalnej klasie jest dziewczyna.

uhm. wyobraziłem sobie.

mam wrażenie że mnie podrywa. ja nawet byłam u niej w domu i czuję że tracę nad sobą kontrolę.

ustalmy jedno: podrywa cię czy zakochała się w tobie?

nie wiem.

a ty?

nie wiem. może to tylko zauroczenie. ona jest niezwykła. inteligentna. zaskakująco dojrzała jak na swój wiek.

i co czujesz?

naprawdę nie wiem. byłabym mniej oszołomiona gdyby ktoś mnie wrzucił w beczce do wodospadu niagara.

na pewno? - mruga do niej adam - hm. kiedy ja spływałem niagarą moje oszołomienie było nie do opisania.

poważnieje.

ja też nie wiem. spróbuj się w tym rozeznać. jak poczujesz że tracisz kontrolę dzwoń do swego anioła stróża. 0502 38... - adam recytuje numer swojej komórki.

a nie uważasz że za dużo bym ryzykowała? do matury jeszcze trzy miesiące. no i to jest o tyle młodsza...

wiesz al miłość bez ryzyka to jak gitara bez strun. i w ogóle jeśli chcesz usłyszeć surowe pouczenia stateczne nieprzydatne rady i komplet złotych myśli dla dobrze urodzonych panienek z XIX wieku to znajdziesz je u wszystkich członków naszej rodziny z wyjątkiem mnie.

dobra. wezmę głęboki oddech. i trzymam za ciebie kciuki.

trzymamy za siebie nawzajem. a teraz chodź zagramy jakąś piosenkę.

ja nie gram - alina nagle spłoszona wstaje patrzy jak adam też się zrywa i wyciąga z szafy jej gitarę. masz prawie ją rzuca i alina musi ją wziąć bo nie zniosłaby uderzenia instrumentu o podłogę.

grasz. dawno chciałem ci to powiedzieć. czekałem aż sama się opamiętasz. wszystko rozumiem ale takie rzeczy muszą mieć swój koniec. młodszy brat ci to mówi! alina! wyjmuje własną gitarę z pokrowca i stroi. ale uważniej patrzy na nią niż kołki i struny.

alina siada na podłodze. co poradzi na to że emocje odciskają się na niej jak znaki babilońskiego pisma na glinianych tabliczkach? wszystko wyryte ostrym rylcem. studencka impreza. wino śpiew. janusz który zaszedł ją od tyłu położył ręce na gryfie na jej rękach szepnął zagramy w duecie? stłumiony odruch niechęci szklanka wina duszkiem jego ręce cały on napierający na nią od tyłu. wychodzący po kolei z pokoju rzucali porozumiewawcze spojrzenia świadomość że musi spłacić rodzicom dług nadziei i miłości /dopiero potem pomyślała że zabrakło wiary/ i bogu który przez nich przemawiał że jest winna winna winna: odrzuca to do czego jak wszyscy twierdzą została stworzona a nie chce przecież zostać zakonnicą. odrzuca jak odrzuca się kamień.

zwyczajnie przespać się z facetem o co tyle ceregieli wszystkie kobiety to robią zwyczajnie starać się go pokochać tak jak wszystkie kobiety kochają swoich mężczyzn.

gitara wysunęła się jej z rąk a janusz spokojnie włożył ręce pod jej sweter domacał się piersi.

gitara leżała jak porzucona kobieta.

sama sobie nieustannie sprawia ból. a potem boi się spojrzeć na sińce.

jest nastrojona. dbałem o nią przez te lata. czasem zabrzęczałem żeby się nie odzwyczaiła.

naprawdę mi odbiło żeby nie grać przez janusza - mówi alina. gładko wypluwa imię jak pestkę jabłka spomiędzy zębów.

dawaj! - woła adam.

alina zaczyna grać adam natychmiast się włącza i śpiewa na całe gardło: „a ty wiej wiej wiej wietrze mój jam przyjaciel twój”.

staro piosenka z czasów kiedy przypadkową włóczęgę po okolicznych lasach zamienili na rajdy pttk zafascynowani zdobywaniem odznak.

„idę tam gdzie hula wiatr tam gdzie oczy niosą mnie tam gdzie diabeł tylko wie”.

prosty i szybki rytm uwalnia ją tak łatwo tak łatwo.

„idę drogą poprzez wieś choć ludziska patrzą źle bom ja przecież pędziwiatr dla takiego miejsca brak”.

tylko dyspozycyjni 24 godziny na dobę biali heteroseksualni biznesmeni mają swoje miejsce czyli trumny z klimatyzacją - drze się adam.

tylko katolickie rodzące co rok dzieci i nie przeżywające orgazmu ze swoimi utrzymującymi rodzinę mężami kobiety są godne mieć swoje miejsce w trzeciej rzeczpospolitej - drze się alina.

„a ty wiej wiej wiej wietrze mój jam przyjaciel twój. bratem moim kamień jest siostrą napotkany kwiat mą modlitwą droga ta która wiedzie mnie przez świat”.

to chyba nie była modlitwa - zauważa alina.

wiem ale nie pamiętam co. modlitwa pasuje.

„mą miłością droga ta” - wywołuje z pamięci alina.

żadna różnica. miłość jest modlitwą.

„a ty wiej wiej wiej wietrze mój jam przyjaciel twój”.

podają sobie ręce.

schodzą na dół. adam obiecał rodzicom koncert. najpierw jednak gaśnie światło. matka natychmiast zapala świece. są zawsze przygotowane. adam z przesadnym zatroskaniem ustawia stołek opiera na nim nogę. przybiera natchniony wyraz twarzy. matka przychylnie patrzy na tę pantomimę. ojciec jest nieporuszony. adam zaczyna od paru klasycznych utworów. potem śpiewa guantanamerę /matka wybija rytm na oparciu fotela/ gracias a la vida i inne piosenki w tym stylu.

joan baez skręca się z zazdrości - mówi alina.

zegar wybija godzinę.

chciałaś jechać tym pociągiem o osiemnastej dwadzieścia jeden? w głosie matki czuć lekką zachętę do pozostania. to musisz się zbierać aluńku. odprowadzimy cię - dodaje kiedy alina tylko kiwa głową.

gerard ty zostaniesz - mówi do ojca. - kaszlałeś dzisiaj. podaje mu pudełko tabletek wyjęte z szafki. weź jeszcze bronchicum.

ojciec rozkłada ręce i bierze tabletki. żegna się z aliną krótkim pocałunkiem i długim spojrzeniem.

wichura zatyka oddech. dworzec wygląda jak zabawka sklecona z chwiejnych klocków. z tunelu ciemności wytacza się pociąg.

to jesteśmy umówieni - alina kończy rozmowę z adamem. - za tydzień meldujesz się u mnie. jak przyjedziesz w piątek wieczorem to zdążymy się nagadać. w sobotę masz pociąg po szesnastej. zdążysz na ten lidki koncert.

a kiedy przyjedziesz znowu do nas? - matka poprawia jej kaptur.

za dwa tygodnie jest studniówka. ale potem zaczynają się ferie. przyjadę na parę dni. zadzwonię jeszcze to się umówimy dokładnie.

uważaj na siebie - oczywiście to właśnie słyszy wsiadając. adam pokazuje uniesiony w górę kciuk. gitara obije się o nogi.

odjazd.

komórka dzwoni. marta mówi że idzie już do domu. ragnar był na spacerze jadł mniej więcej się jej słuchał. wichura jest duża ale słyszała że gdzie indziej jest gorzej.

wraca do siebie.

słucham rzuca niecierpliwie. leżała sobie na łóżku z głosem roberty flack. zapomniała wyłączyć komórkę.

nie trafiłam w moment? chciałam zapytać czy nie ma pani ochoty na następny seans filmowy.

skąd anka ma jej numer? przelatuje ją metafizyczny dreszcz. ale zaraz przypomina sobie że musiał się wyświetlić kiedy wysyłała jej przed tygodniem sms-a.

dzisiaj nie ruszam się z domu. sprzątanie pranie gotowanie dla siebie i bestii... i zaraz przyjedzie mój brat.

jutro?

zajmuję się bratem.

niech ten głos przesuwa się po niej jak czuła ręka w nieskończoność.

w niedzielę?

niech będzie. ale jakoś wcześniej - przed południem?

jasne. jedenasta?

jasne. sms z autobusu?

tak jest. zamelduję się na przystanku jak zwykle. do niedzieli.

jak zwykle. to było nie fair. tęsknota ta która zawsze przychodzi nieproszona która wsuwa się przez zamknięte okna przez najszczelniej zabite deskami okna umysłu objęła ją teraz i trzymała mocno. pokazuje jej małą stacyjkę i zarośnięte zielskiem tory. takie ma szanse odjechać do „jak zwykle” z anką. tęsknota: kobieta - rycerz uderzająca raz po raz w tarczę lęku. nie obronisz się mówi.

wczoraj dzwoniła do mnie staszka. zaakceptowała tekst danki. w poniedziałek daje dyrektorowi. we wtorek całość idzie do składu i możemy świętować.

kupię szampana.

to był żart prawda?

a mógł nie być? ale kawą oblejemy sukces już dziś? po gruzińsku.

oby sobota nas nie zawiódł.

obejrzały już dwa filmy. chłopaki na bok. aimee i jaguar. wypiły kawę. szare chmury przytykają twarze do szyb. kuba śpi. dobrze byłoby tu zasnąć w cieple i spokoju. bez budzika. z wyłączoną komórką. ze świadomością że nikt nie wie gdzie ona jest. spojrzenie anki sprowadziłoby dobry sen. spojrzenie anki sprowadziłoby świt. ziemia obracałaby się we właściwym kierunku.

niektórzy pewnie pomyślą że tak się to musiało skończyć no nie? że zawsze się tak kończy. nie mogę przestać o tym myśleć. niektórzy ludzie nie mogą się zatrzymać. aimee i jaguar. wojna. żydówka. niemka. niemka ma męża i dzieci. gdzie się podziały granice między nimi? gdzie te nieprzekraczalne podziały? to jest diabelski wymysł.

co?

granice.

masz rację - alina wyjmuje goldeny z kieszeni. srebrną zapalniczkę. tym razem to ona częstuje ankę i podaje jej ogień. zaciągają się jednocześnie. chmury otulają dom.

masz rację. granice między człowiekiem i bogiem. granice miedzy ludźmi. między ludźmi a wszystkimi innymi istotami. duchem i materią. myślą i uczynkiem. to co słało się w raju to musiało być wytyczenie granic. och. przypomniały mi się dyskusje z ojcem. doszliśmy kiedyś do podobnych wniosków.

anka patrzy na nią i podnosi leciutko brwi do góry. czeka na dalszy ciąg.

mój ojciec jest pastorem - alina wypuszcza kółko z dymu. - robił mi wykłady z biblii. analizowaliśmy każdy fragment. nie może żyć bez dyskusji na te tematy. mówi że z każdym dniem powinien rozumieć trochę więcej. byłam w tym dobra. kiedyś nawet przyszło mi do głowy czy nie wyjechać do angłii albo krajów skandynawskich i nie zostać kapłanką. ale to były tylko fantazje. nie nadaję się. miałam zawsze zbyt wiele wątpliwości.

jakieś trzeba mieć bo nie rozumie się innych wtrąca - anka.

tak. ale kiedy ma się ich za dużo też nie można pomóc. nie rozproszy się czyichś ciemności swoimi. a poza tym z czasem stwierdziłam że jestem na pół buddystką. reinkarnacja karma medytacje...

ale bóg jest miłością?

tak to jest ta chrześcijańska połowa.

właściwie wolę mówić najwyższa istota. ale wtedy ludzie zwykle pytają co mam na myśli.

tego się po mnie spodziewałaś?

nie. jasne że nie. przepraszam - anka jest prawie przestraszona... - powiedziałam tak z przyzwyczajenia.

nie ma sprawy.

a pani ojciec o wszystkim wie?

wie że się tym interesuję. dopuszcza możliwość pewnych zbieżności. kupiłam mu parę ciekawych książek - rozmowa buddyjskiego mnicha z księdzem na przykład. ale nie mówiłam mu że wierzę w reinkarnację.

a gdyby zapytał wprost?

alina wypuszcza kolejno pięć kółek dymu.

` nie wiem. pewnie bym powiedziała prawdę. to jest to przekleństwo granic. od razu spuściłby szlaban między nas. byłabym dla niego dla matki też cudzoziemką.

no tak. kiedy się myśli inaczej niż ojciec czy matka sprawia się im ból. ale tak naprawdę to oni sprawiają sobie ból. pani wiara w reinkarnację jest tylko wiarą w reinkarnację... a nie skrytobójczym zamachem na rodziców.

przekleństwo granic. anka... myślisz że można je pokonać? albo dotrzeć do prawdy jakkolwiek się ją rozumie? do tego co nie jest złudzeniem?

w tym życiu chyba nie. zawsze zostanie coś pomiędzy. zawsze się zostanie o włos. albo się tylko muśnie powierzchnię. ale i to jest dużo warte.

widzę że jeśli kiedyś poróżnię się z ojcem dyskusje o teologii albo na inne tego typu tematy mogę prowadzić z tobą? - to miało zabrzmieć żartobliwie. nie poważnie. nie z irracjonalną nadzieją.

oczywiście.

odpowiedź anki poparta łagodnym uśmiechem sprawia że alina spuszcza wzrok.

może jeszcze coś obejrzymy? - anka najwyraźniej wyczuwa że czas zmienić temat.

nie teraz. niech mi oczy odpoczną.

przejaśnia się. weźmiemy kacpra na spacer? jego pani kuje jak szalona. koleżanka karmi ją łyżeczką żeby nie odrywała wzroku od podręcznika biochemii. obiecałam że się z nim przelecę. a potem obejrzymy coś odrobinę lżejszego kalibru? salmonberries z k.d.lang i czerwona spódnica. francuski sprzed chyba 10 lat. przegrałam od koleżanki. w nich nikt nie umiera.

ślizgają się po nieodśnieżonych uliczkach. słońce oślepia. kacper ciągnie. anka śmieje się. alinie marzną ręce. czuje nagły smutek. za tydzień studniówka przypomina sobie ni z tego ni z owego. i ta myśl powoduje smutek jeszcze większy. przewiewa ją jak zimowy wiatr. cienkowłose brzozy trzęsą się jak ludzie wypędzeni na mróz w samych koszulach.

anka przepraszam cię ale wrócę raczej do domu na obiad. i zmarzłam.

zaraz wracamy. obiad to nie problem. o ile lubi pani kurczaka. wstawię go tylko do piekarnika.

o rany rozpuszczasz mnie. nawet moja mama nie robi mi kurczaka.

dlaczego?

bo kiedyś o mało nie udławiłam się kością. od tego czasu jak mama widzi że jem kurczaka blednie i mdleje. no to przy niej nie jem. a w ogóle to dawno chciałam cię zapytać co robi twoja mama że jej nie widziałam ani w piątek ani dziś?

dzisiaj pojechała do kuzynki do sopotu. a w piątek po prostu poprosiłam ją żeby do mnie nie wchodziła jeśli nie będzie pożaru.

to takie masz z matką stosunki? no no...

naprawdę mam szczęście. nie znam nikogo kto miałby do matki takie zaufanie. i odwrotnie. a jeśli chodzi o gości to umowa jest oczywiście dwustronna.

i nie niepokoi się kiedy nie wracasz na noc?

nigdy nie wracam pijana ani naćpana. a jeśli chcę zostać jeszcze dłużej dzwonię.

ale nie jesteś abstynentką?

powiedziałam nigdy nie wracam pijana. wieczorem mogę wypić parę piw.

a... mogę cię zapytać o ojca?

nie ma sprawy. u ojca jem zwykle obiady. jeśli nie chce mi się samej gotować.

twoja mama nie lubi?

nie znosi. ale umie i raz na dwa tygodnie zdarza jej się coś upichcić. normalnie ma abonament w barze.

jak mi jeszcze powiesz że obiady robi twój tata...

no nie. nawet umie ale ma mało czasu. jest policjantem. gotuje małgośka jego druga żona. czasem nawet milena to jest małgośki córka z poprzedniego długiego związku. małgośka uwielbia gary i jedna osoba więcej nie robi jej różnicy. za to robi jej różnicę czy jest ze mną w dobrych stosunkach czy nie. ogólnie kobieta jest bezpośrednia i niekonfliktowa. i ma talent kucharski. to się zaczęło jak mama miała wypadek a ja nie chciałam jeść u babci bo przesala i przetłuszcza...

co to za wypadek? dawno? nic o tym nie wiem.

miałam trzynaście lat. ale po kolei dobrze? zacznę od rozwodu.

są znowu w domu. anka znika na chwilę w kuchni. podśpiewuje coś po angielsku. siada na parapecie z papierosem. alina podchodzi z ogniem. podchodzi za blisko. ociera się o nogawkę dżinsów. czuje cierpki zapach - perfum? dezodorantu? perfum. dotyka spojrzeniem ust.

swoje usta zagryza do bólu. szybko papieros.

rodzice się nigdy specjalnie nie kłócili chociaż zdarzało im się. o moje wychowanie też. ojciec uważał że matka jest dla mnie za pobłażliwa. chciałam pistolet to miałam chciałam się przebrać za zorra żaden problem. lalek nie lubiłam. miałam fajne zwierzątka misie zająca psa. ale nie o to zasadniczo poszło. matka mówiła że zwyczajnie wszystko wygasło. nie mieli ochoty nie mieli siły ze sobą być. małgośka pokazała się pół roku później. pracowała w prokuraturze. teraz ma butik. byłam wściekła na ojca. jeździliśmy we trójkę do lasu grałam z nim w kometkę pomagał mi w lekcjach i takie tam. fajnie było. jak dowiedziałam się o małgośce uznałam że na pewno matkę zdradzał. matka mi tłumaczyła że przesadzam a ja nic. twarda jak stal tytanowa. półtora roku po rozwodzie był ten wypadek. mokro mgła. jechała samochodem z sopotu od tej kuzynki. wpadła w poślizg i wyrżnęła w drzewo. intensywna terapia. dwie doby nie wiadomo było czy przeżyje. ja wyję. ojciec dyżuruje obok. prosi mnie żebym przyszła do niego potem żebyśmy razem pokazali się u mamy. niezbyt go słuchałam. trochę go winiłam o ten wypadek. bo po rozwodzie mama zaczęła częściej jeździć do tej kuzynki. wie pani oparcie w rodzinie. ale jak się tym szpitalu lepiej poczuła sama mnie poprosiła żebym spróbowała się z ojcem dogadać. że tak jej najlepiej pomogę. no i jakoś poszło. też mi było potrzebne oparcie w rodzinie. babcia histeryzowała. danka dzwoniła. raz przyjechała z tej holandii ale nie mogła zostać dłużej niż kilka dni. oboje z ojcem umiemy się opanować. milena opowiadała jak sama leżała połamana bo wpadła z rowerem pod samochód. małgośka jak mama lepiej się poczuła pomagała mi dla niej gotować różne rzeczy. moja mama w ogóle nie znosi takiego jedzenia jak w szpitalu: biały chleb zupa mleczna dżem. jajek nie dają chyba na wielkanoc owoców nie dają chociaż jabłka są tanie warzyw bardzo mało. codziennie coś tam donosiłam. i z ojcem ułożyło się samo: ciągle było coś do omówienia. widziałam jak o mamę dbał. potem to już właściwie inna historia ale pokazuje że naprawdę jest w porządku pożyczył jej pieniądze na rozkręcenie tego interesu z ciuchami. wie pani najczęściej pieniądze wszystko psują. a on nawet chciał mamie dać nie pożyczyć ale oczywiście się nie zgodziła. no i dobrze. jak mamę wypisali to chciał nam nawet pomoc domową załatwić. bo jeździła na wózku. a lekarze stwierdzili że raczej nie będzie już chodzić.

ale chodzi. czyli szanowni lekarze postawili mylną diagnozę.

te konowały pomyliły się jak zwykle. z tego na co ja się napatrzyłam i co mama mi opowiadała można by tom reportaży napisać. kobieta skarży się lekarzowi że ją boli w prawym boku. może się pani uderzyła? nie. no to nie wiem co się mogło stać. przychodzi drugi lekarz trzeci to samo. aż mama jej podpowiedziała żeby im sama zasugerowała że to wątroba. i była oczywiście bo ta baba jadła wszystko czego jej nie było wolno a lekarzom kłamała że trzyma dietę. ale do rzeczy. danka opowiedziała mamie jak w holandii leczyła się u bioenergoterapeutki. tam to jest całkiem uznawane. danka sama jest lekarką okulistką. i tu akurat obok nas wprowadziła się wiera. bioenergoterapia masaże chińskie polinezyjskie tybetańskie moksa irydologia. ojciec się podśmiewał ale sorry co mama miała do stracenia? a wściekła była jak nigdy. powiedziała że zrobi wszystko a będzie chodzić. szczególnie koło szpitala żeby pokazać się lekarzom. ale trzeba było widzieć jak wparowała do wiery. powiedziała że teraz się przekona czy to szarlataneria czy nie. i w razie czego zrobi raban na cały olsztyn. wiera się uśmiechnęła. stwierdziła że rdzeń kręgowy jest w porządku i chodzenie to kwestia czasu. i w ogóle wyleczenie mamy wzięła sobie za punkt honoru. nie wzięła forsy. powiedziała że w zamian mamy jej obie robić reklamę wśród znajomych. no od tego czasu w dupie mam śmieszki na temat bioterapii i innych niekonwencjonalnych metod. jasne że trzeba uważać niektórzy są naciągaczami albo nawet jak coś potrafią lecą tylko na kasę tak samo zresztą jak lekarze. ale jest coś takiego jak leczenie energią. potem czytałam o teoriach fizycznych i bioelektrycznych...

sedlak?

wiedziałam że pani o tym słyszała. po prostu wiedziałam. ale wtedy zwyczajnie widziałam rezultaty. po pół roku mama wstała z wózka. po półtora chodziła już najzupełniej normalnie. a na masaże wpadamy do wiery obie. oglądamy czy jemy?

czy możemy niezdrowo połączyć jedno z drugim? jak zwykle chodzi o psa.

jasne. aha zaraz to pani ojciec jest pastorem w którym kościele ewangelickim? augsburskim?

uhm.

tak mi się wydawało. to kapłaństwo kobiet... anka idzie do kuchni. no bo anglikanizm to nie u nas. ma pani oryginalną sytuację jak na polskę.

w której nawet ewangelicy podają papieża za autorytet - dodaje alina. - moich rodziców bardzo to denerwuje. mnie też. co robisz?

surówkę. marchew i jabłko. czyli szlachetna prostata.

a jeśli chodzi o oryginalność - alina bierze kawałek umytej marchwi i je - to powiem ci jeszcze że na dobrą sprawę nie znałam swojego ojca kiedy był młody.

anka unosi głowę znad miski i tarki

a co się stało?

nic. po prostu kiedy zaczęłam mieć jakieś wyraźniejsze wspomnienia on dobiegał już czterdziestki. kiedy się urodziłam miał 38 lat. a dwa lata później pojawił się jeszcze adam. za to moja mama nie dość że jest sporo od niego młodsza to jeszcze zawsze wyglądała na mniej niż miała. parę razy na spacerze ludzie myśleli że to mój dziadek a matka jest jego córką. jakby tego było mało ojciec wcześnie zaczął siwieć. i podobno zawsze był poważny ponad wiek. mamie to się w nim podobało. mówiła że bez niego tylko by przechichotała całe życie.

uzupełniają się?

pod wieloma względami.

zawsze była ewangeliczką czy zmieniła wyznanie?

ani jedno ani drugie. jej rodzice byli niewierzący. w odróżnieniu od wielu innych nie zachowywali pozorów. nie chodzili na mszę i nie ochrzcili dzieci. mama mówiła że mało się nad tym zastanawiała bardziej zajmowały ją tańce. w sumie to ojciec ją przekonał do wiary i do religii.

mistrz i przewodnik. włączyć?

oglądają. alina ociąga się z wyjściem. jakby za chwilę mogła znaleźć potwierdzenie. jakby za chwilę anka miała stać się dla niej przejrzystą źródlaną wodą. w której odczyta uspokajającą prawdę. ziemia obiecana.

gitara jest piękna. hiszpańska. tak szczerze mówiąc adam gra lepiej od niej. ona z kolei... tak w to też trudno jej uwierzyć. ale jeśli teraz przyjmą… nie może się skupić.

zagra pani?

widać że umiem?

inaczej się dotyka gitary.

i kobiety kiedy się ją kocha. oczywiście alina milczy. słowa zalegają w jej umyśle niewypowiedziane. słowa jak śmieci na wysypisku. liście na kupie kompostu. już lepiej zagra.

tears of wisdom. nie potrafię myśleć o tej piosence freejail. zawsze muszę sobie mozolnie przypominać właściwy tytuł.

anka zasłuchana. wywoływać w niej dreszcze zmieniać światło w oczach naprężenie mięśni napływ krwi tempo oddechu.

bardzo mi się podobało. nie podlizuję się. czy mądrość zawsze jest smutna?

najczęściej. w mądrości nie ma zbyt wiele miejsca na radość.

ale w radości jest mądrość.

tak? na pewno? - alina zastanawia się poważnie.

szybkie bicie serca upojenie śmiech otwarte niebo radość?

mam na myśli prawdziwą głęboką radość nie jakąś nędzną powierzchowną satysfakcję.

w takim razie prawdziwa radość jest równie rzadka jak prawdziwa mądrość.

zaiste - anka wymawia to słowo ze sztuczną powagą. - a szkoda. chyba się mało komu chce szukać. za dużo trzeba grzebać w sobie.

a teraz rewanż.

ok. jest taka jedna piosenka tracy chapman...

to znaczy że zaśpiewasz?

proszę mi wybaczyć ale nie. za dużo krzyczałam wczoraj na wietrze z ulką. biorę pigułki homeopatyczne i jakoś mówię ale wolę nie śpiewać.

rzeczywiście trochę ochrypłaś. to zagraj i będę musiała iść.

po co ja to tak podkreślam. muszę iść muszę iść muszę iść.

krótka poruszająca melodia. for you. tak się nazywa. anka wbijająca paznokcie w gitarę. zerwane spojrzenie.

alina wbija paznokcie w tępą aluminiową poręcz autobusu. znów ten autobus. wysłannik piekieł. któremu sama płaci.

poniedziałek przychodzi z wdziękiem kaprala. każącego czyścić korytarz szczoteczką do zębów. nie wyspała się. wywaliła się w błoto. ragnar poczuł nagłą miętę do jakiegoś owczarko-podobnego kundla. szarpnął zbyt nagle jak na jej roztargnienie. oparzyła się wrzątkiem przy śniadaniu. o mało się nie spóźniła do szkoły. dąbkowska omawiała ze swoim dworem recenzje z najnowszego numeru nowych książek. jak zwykle dbała o to żeby każde słowo dotarło do jej przeciwników. no i doczekała się reakcji. alina była w tak kąśliwym nastroju że dąbkowskiej zabrakło jadu już po paru minutach. zdobyła się tylko na końcowe: ach pani jest jeszcze młoda i zbuntowana po czym otworzyła gazetę.

nawet gdybym lubiła miłosza i tak by mi go obrzydziła swoim uwielbieniem - mruczy alina do darka. ratuje się drugą kawą. ziewa. za oknem deszcz ze śniegiem.

i pomyśleć że to protegowana kowalewskiej - komentuje cicho staszka. weź mojego - podsuwa alinie papierosy widząc nerwowe i bezskuteczne poszukiwania. - dobrze chociaż że wzięłam chusteczki. - alina opiera się nogą o kaloryfer.

kowalewska była święta? - pyta darek powątpiewająco. - zabłocką tępiła tak samo.

o nie. dąbkowska tępi. kowalewska walczyła. kochała sienkiewicza prusa konopnicką.

cały XIX wiek - wtrąca alina sennie.

i nie mogła uwierzyć że ktoś może pozostać obojętny. uważała że to sprawa niedouczenia niedojrzałości anki nie mogła zgryźć. oczytana zdolna i kwestionuje jej dogmaty. inteligentnie kwestionuje. podpiera się krytykami. walczyła z nią na argumenty. ze łzami w oczach stawiała jej dobre stopnie. ona wszystko wie - pamiętacie jak się skarżyła? ona wszystko wie wszystko przeczytała i wszystko krytykuje. i co ja mam z nią zrobić?

ale piątki w drugiej klasie by nie dostała gdyby nie ja - zauważył darek i wyjął pączki. dosłodźmy się bo nikt za nas tego nie zrobi.

źle się czuła. nie miała już cierpliwości. chciała doczekać do końca roku szkolnego. gdyby nie to może by ją ten zawał ominął.

nie potrafiła rozstać się ze szkołą - alina zaciska palce na kubku. - gatunek nauczyciela wrośniętego w pracę jak drut w drzewo. gdyby poszła normalnie na emeryturę to nie wiem czy miałaby zawał ale chyba by uschła z żalu.

mogłaby dawać korepetycje - staszka potrząsa farbowanymi na rudo włosami. - z całym szacunkiem dla pani janiny drażni mnie takie jak mówiłaś wrastanie. szkoła to nie cały świat. ja mam całą listę rzeczy do zrobienia kiedy się już wyrwę z tego kieratu.

ona była inaczej skonstruowana.

daj spokój. człowiek to nie zmywarka do naczyń. potrafi się zmieniać. wracając do naszych baranów: dąbkowska wzięła kowalewską na pozory. podlizywała się jej. wicedyrektorce zawsze warto.

tak czy inaczej moje zastępstwo przyniosło pozytywne skutki jeśli chodzi o oceny w lla - darek sięga po następnego pączka.

odchudzasz się? - pyta alinę.

nie lubię pączków z kawą. zresztą to nie da się ukryć paskudnie niezdrowe.

amerykańskie śniadanie - staszka gasi peta. - ale raz na rok sobie zjem.

i w końcu cała klasa napisała wypracowanie: dlaczego nie lubię sienkiewicza - alina uśmiecha się rozmarzona. - to już przy mnie oczywiście. chciałam dać jak zwykle dwie możliwości do wyboru ale powiedzieli że nie trzeba.

oczywiście to była sprawka zabłockiej - dąbkowska podchwyciła ich rozmowę w czasie pielgrzymki do czajnika. - doprawdy znakomity krytyk z niej wyrośnie. skrajnie patriarchalny stosunek do kobiet katolicki nacjonalizm schematyzm postaci. tak skwitowała sienkiewicza. ciekawe czy na studiach się na niej poznają. oczywiście idzie na polonistykę?

alina wzrusza ramionami. anka na razie wahała się między psychologią filozofią i ochroną środowiska. polonistyki w ogóle nie brała pod uwagę. zadławić się można tą teorią - stwierdziła a alina szczerze jej przytaknęła.

co nie zdradziła jeszcze swoich planów? nawet pani? - dziwi się fałszywie dąbkowska. trzyma czajnik za uchwyt jak sztylet.

grała pani w szkole balladynę? co prawda nie ten koloryt - komentuje staszka bezceremonialnie.

dąbkowska sznuruje usta unosi głowę odchodzi.

dąbkowska przeżyła niezły szok na tym zastępstwie. nikt jej się nie bał mówili co myśleli... co prawda maltretowała głównie ankę. strasznie chciała postawić jej dwóję. a to w końcu anka ją zagięła. chodziło o jakieś ezoteryczne powiązania towiańskiego. miałem to gdzieś zapisane... a tego dąbkowskie nie przebaczają - ciągnie darek.

sama sobie winna. pytała o zupełnie nieistotne szczegóły. i w końcu nie postawiła jej żadnego stopnia. bo już nie wiedziała jak wybrnąć z sytuacji. żałosne. - staszka przerwała żeby zapalić gauloise’a. - a ja do anki zabłockiej zawsze miałam dużo sympatii. lubię ludzi którzy mają swoje zdanie i potrafią go bronić. i nie są przy tym zimnymi draniami of course.

dąbkowska nawet nie wie że anka powiedziała mi kiedyś że jest w stanie sobie wyobrazić co sienkiewicz może znaczyć dla kogoś kto tak jak kowalewska czytał go pierwszy raz w czasie okupacji. i że jego poglądy nie szokowały tak w XIX wieku. że patriotyzm i nacjonalizm trudno było czasem oddzielić. ale że nie będzie kłamać. i że teraz wreszcie jest czas żeby oceniać takie teksty nie za pokrzepianie serc tylko według ich wartości artystycznej – dorzuca alina.

pierwszorzędny pisarz drugorzędny - wtrąca dariusz.

bardzo ładnie ujęte - staszka unosi brwi. - ale mnie co innego przekonało do tej dziewczyny. przekonało mnie to że zdobyła się na gest w stosunku do kowalewskiej.

staszka mówi dalej. ale alina nie potrzebuje cudzych wspomnień.

od razu widzi szkolną aulę. ciepły czerwcowy wieczór. otwarte okna. kolorowe szybki rzucają plamy na białe bluzki i koszule. ifigenia w taurydzie spogląda flegmatycznie ze ściany. kowalewska niska o zmęczonej twarzy pod siwymi lokami. sobota prowadził ją pod rękę. świeżo wyszła ze szpitala. nie zdołano jej wyperswadować udziału w dniach mickiewiczowskich. sama je wymyśliła i wprowadziła w życie. za poprzedniego dyrektora. wniesiono ją po schodach. z ulgą usiadła na miękkim krześle w pierwszym rzędzie. chłonęła atmosferę auli. nieustanny szmerek uczniowskich głosów ciche uwagi nauczycieli. jak tlen. wieczorne popisy deklamatorskie. poprzedzone rozdaniem nagród za przedpołudniowy konkurs wiedzy o poecie. światło padające zza dachu domu po drugiej stronie ulicy. niskie gorące senne. dyrektor powiedział parę słów. wspomniał o kowalewskiej. że już nie wróci do pracy. alina zauważyła jak anka przemyka się do staszki. siedzącej z samego brzegu. i coś jej szepcze. po inscenizacji świtezianki która działa się wyjątkowo na środku auli wysypanej na tę okazję słomą anka wyleciała na scenę. zawsze broniła się rękami i nogami przed występem. i oczywiście nie była w planie. dąbkowska z izunią zerwały się ale dyrektor je powstrzymał. staszka kiwnęła głową. anka miała dżinsy z dziurami białą koszulkę na wierzchu włosy na jeża kolczyk w lewym uchu ironiczny uśmieszek. mikrofon przerzuciła z prawej ręki do lewej.

dla pani kowalewskiej na zakończenie naszej wojny.

iwona pochyliła się do aliny.

chyba będzie coś szokującego - powiedziała domyślnie. - minimum świetlicki.

ale anka spiorunowała ją wzrokiem. zapadła cisza.

„nad wodą wielką i czystą...”

może odrobinę przypominało to rap. ale tylko odrobinę. prosto. bez żadnej maniery. w sposób przykuwający uwagę. kowalewska była rozczulona. wniebowzięta. skinęła na ankę podziękowała jej. cmoknęła w policzek.

wtedy po raz pierwszy alina zobaczyła w ance kogoś więcej. znała ją przedtem z dwu zastępstw. i plotek w dark roomie. nazywano ją nawet czasem utrapieniem kowalewskiej. wtedy coś zabłysło. akurat to mi się podoba wyznała potem anka. „a mnie płynąć płynąć płynąć...”

proszę przestać o mnie plotkować - dąbkowska znów znajduje się na linii strzału.

słucham? staszka unosi na nią wściekłe zielone oczy. wstaje.

proszę przestać o mnie plotkować. słyszałam swoje nazwisko. beatka z izunią przytakują.

pani była tu tylko postacią uboczną. anegdotka dotyczyła anki zabłockiej i pani janiny. to był fakt nie plotka. i proszę tak zawzięcie nie podsłuchiwać. gdybym ja to robiła miałabym paniom dużo więcej do wypomnienia. a pani pani aneto niech lepiej sprawdzi wypracowania la. przypominam o tym jako ich wychowawczyni. obiecała im je pani na piątek. dziś jest poniedziałek. mam pani kupić kalendarz?

nie obiecałam tylko powiedziałam że się postaram sprawdzić je na piątek. wie pani ile ja mam obowiązków? nie będę zarywać nocy na te wypociny. obowiązki domowe są...

chyba małżeńskie. w nocy się wypełnia obowiązki małżeńskie - łagodnie poprawia ją staszka.

nie to przekracza wszelkie granice. tu się kroi jakaś zmowa przeciwko mnie.

dzwonek brzmi władczo.

jeszcze do tego wrócimy - dąbkowska dopija herbatę. poprawia makijaż. podchodzi do niej bruderek w mokrym płaszczu. o czymś szepczą.

ksiądz wacław pospiesznie zdejmuje szalik.

alina schodzi do hadesu. wciąż jest głośno. z sali informatycznej dochodzi nieustanne klikanie myszek. poszum komputerów. alina siada na wąskiej ławce. zamyka oczy. wyobraża sobie że jest uczennicą. prawie tak się czuła kiedy tu przyszła. poprzednio było inaczej. dyrektorkę znała. mówiły sobie nawet po imieniu. opracowały razem program autorski. ale nie było miejsc. majewska wróciła z urlopu wychowawczego. ala poleciła ją sobocie z którym razem studiowała. tradycje. wszyscy nauczyciele starsi od niej. pierwsze starcie z dąbkowską. o tokarczuk. co za powód. dobrze że darek się do niej przysiadł. potem ze zwolnienia wróciła staszka. a po roku przestała nawet być najmłodsza.

monika przyszła świeżo po studiach.

na ścianie za plecami jest hyde park. co jakiś czas czyszczony. czarny flamaster na żółtawym tle. jarać blanty to żyć. michał love kaśka i browar. ulka jest jak yennefer. pierdolić władzę pedagogiczną. kupię truciznę na polonistów - desperaci z la. poloniści na księżyc. alinę nam zostawcie! czytając ten napis poczuła falę ciepła.

kogo kocha anka z.? na pewno nie mnie - biedny karaluch. hej karaluch poznajmy się - wesoła pluskwa. czy są w tej szkole jakieś lesbijki? lesbijki są - okropne. prawdziwy mężczyzna.

alinę ogarnia nagła wściekłość. bez sensu grzebie po kieszeniach. głowa jej płonie jak od gorączki.

sorry masz coś do pisania? - alina zatrzymuje dziewczynę z rudymi dreadami która zmierza do wyjścia.

spoko. na ścianę? to dam zakreślacz - ruda przetrząsa plecak.

alina z okropne zostawia ok i oddaje zakreślacz. ruda z dreadami nawet nie patrzyła w jej stronę. wysyłała sms-a.

o cholera - alina patrzy na zegarek. biegnie na górę.

spoko obejdą się bez ciebie - woła za nią ruda. chyba z pierwszej klasy. takie pomyłki już się zdarzały.

o nie. ten świat jeszcze długo nie obejdzie się bez niej. słowo honoru.

alina skacze po dwa stopnie.

chmury nad cmentarzem rozwiewają się. łączą się i rozdzielają. ocierają o siebie gonią. zaczepiają macko-rękami. przypominają bezkształtne niedźwiedzie albo same siebie. śnieg topnieje. ale na grobach leżą nienaruszone miękkie poduszki. stara kobieta w czarnym futerku w kapeluszu i z torebką mija je stawiając kroczek za kroczkiem.

okradną ją - anka rzuca spojrzenie na torebkę.

nie kracz - odpowiada alina. - moją babcię okradli przed świętami. całe szczęście że jej nie pobili. i że nigdy nie nosi całej emerytury przy sobie. ma konto i wypłaca z bankomatu.

mnie raz przecięli plecak w autobusie ale nic w nim nie miałam.

zwolnij. ja się boję poślizgnąć. - alina szuka przejść między pokrytym wodą lodem.

trzeba iść a nie myśleć. nauczyłam się tego nad morskim okiem. tam jest taka ścieżka na skróty. jak tylko zaczynałam się wahać gdzie postawić nogę - ślizgałam się.

bardzo mądre - przyznaje alina na wpół ironicznie. ale stosuje się do rady. myśli o czym innym. cmentarz jak zwykle ją uspokaja. czy rzeczywiście przed śmiercią widzi się jaśniej? czy wtedy zrozumie co było naprawdę błędem? co poczuje wiedząc że już wszystko za nią i nie może zawrócić. że przed nią tylko jeden krok prosto przed siebie. czy otoczą ją ciasnym kręgiem setki co by było gdyby. pytania które bała się zadać.

anka idzie po najgorszym lodzie. alina nie chce oczywiście żeby się przewróciła. patrzy tylko uważnie na jej nogi. żółte buty. heavy duty. na długim wyślizganym paśmie anka się potyka. alina łapie ją za rękę szybciej niż myśl. za zimną dłoń. która błyskawicznie się rozgrzewa.

uważaj mówi alina rzeczowo. tutaj można się połamać.

to proszę mnie trzymać.

o nie. jest cała głuchym biciem serca. nie ma lodu nagrobków chmur. rozedrgane ciemne/jasne coś co jest nią wnętrzem rosnącym wypełnionym gorącem.

palce anki zaczepione o jej dłoń.

przemierzają w ułamkach sekundy niezmierzone odległości. niezmierzone nawet ich tęsknotami.

kałuża jest tak wielka że jeśli nie puści anki wejdzie po kostki w wodę. puszcza i łomot serca ucisza się. dość albo za wiele na dziś. alina chowa rękę do kieszeni kurtki.

błysk spojrzenia. anka wbija dłonie w kieszenie dżinsów.

to miało być za rumiankami? - pyta patrząc na grobowiec opatrzony tym nazwiskiem.

tak. zaraz przy lesie.

drzewa stoją zakatarzone i mokre albo po prostu przygnębione. na końcach świerkowych gałązek wiszą krople wody.

rozglądaj się aniu.

błagam tylko nie aniu. nie czuję się anią. anka albo anna.

a jak mówiła do ciebie twoja mama kiedy byłaś malutka? anno?

smak szafirowego nieba. ostrożnie brną w miękkim śniegu pod górę.

jak byłam malutka mamie zdarzyło się powiedzieć aniu ale jej wybaczam. jak tylko nauczyłam się mówić poprosiłam żeby wymyśliła coś innego. od tego czasu w porywach czułości do swojej ukochanej córeczki mówi do mnie aneczko. to ta brązowa tablica - pokazuje ręką.

wchodzą w wąskie przejście między grobami. anka zdejmuje plecak.

a czy do pani mówią alusiu?

panie w przedszkolu tak mówiły. nie znosiłam tego. w domu byłam aluńką alinką. mój brat mówi czasem al albo nawet ali baba przy czym za to ostatnie obrywa po głowie. ale uwielbiamy się wzajemnie nie myśl sobie.

grażyna wygląda na tym zdjęciu jakby chciała z niego wyskoczyć. jak w klatce porcelany i kamienia. nie uwolni się. opowieść dobiegła końca. jednego z końców. nie chcę odgrywać tej sztuki w nowej reżyserii. nie chcę wchodzić do tej klatki gdzie czekają wyślizgane łańcuchy. ale jaka siła rozerwie te pręty. alina kołysze się na piętach. buty ma mokre. skarpetki też.

anka zapala znicze. wiatr jej przeszkadza. podaje znicze alinie która trzyma je do góry nogami. teraz płomień trzyma. płomyki miotają się jak ptaki w klatce. czego więcej trzeba. światło. światło żywe. anka przegarnia ręką włosy. na palcu ma srebrną obrączkę.

tamtego dnia w lumpexie przed świętami. nie spodziewała się jej zobaczyć chociaż wiedziała że prowadzi go matka anki. ale widywała ją bardzo rzadko. anki nigdy.

a wtedy schodząc po pokrytych brudną wodą schodach zobaczyła ją od razu ale nie swoją uczennicę z IIIa. zobaczyła młodą kobietę która z ujmującym uśmiechem patrzyła prosto w nią. jakby rozwiała się mgła. jakby przetarła oczy kobieta przegarnęła ciemne włosy coś błysnęło na środkowym palcu prawej ręki. czekała na nią.

zawsze ją nosisz?

nie. czasem nie noszę nawet zegarka. a tę obrączkę przywiozłam sobie z grecji. może to safona? - anka ściąga obrączkę podaje na otwartej dłoni. grecki profil kobiety. wokoło meander.

na pewno - mówi alina bezmyślnie. ale nic się nie dzieje. muśnięcie dłoni zbył krótkie zbyt lekkie. zimno.

nie można zakosztować w życiu wszelkiego dobra. trzeba raczej wybrać rzecz upragnioną nie tę którą łatwiej przyjdzie zapomnieć. skoro już jesteśmy przy safonie. - anka wsuwa obrączkę na palec.

i jedyne co można osiągnąć to niemożność zapomnienia?

nie. nie. nie - anka wyciska gniewne ślady w śniegu. - ja myślę że tu chodzi o ryzyko. choćby się nie udało choćby nie można było zapomnieć. żeby nie iść po linii najmniejszego oporu. raczej po linii największego strachu. i największego pragnienia. jest szansa. jeśli jest miłość jest szansa.

myślałaś kiedyś o tym żeby się zabić? - pyta szybko alina.

nie. a pani?

poważnie nigdy. przeleciało mi to kiedyś przez głowę. ale szybko to odrzuciłam. byłam wtedy w sytuacji która wydawała mi się bez wyjścia. na szczęście tylko się wydawała.

zawsze jest wyjście. chyba że... chyba że jest za późno.

a już myślałam że jesteś zdeklarowaną optymistką.

optymistką - tak. ale nie bezmyślną.

wiatr przybiera na sile. zaczyna padać lodowaty deszcz. obie jednocześnie schodzą w alejkę. idą biegną. przy bramie zadyszane zwalniają tempo. światła latarń mieszają się z rodzącą się ciemnością. chlupoczącą szumiącą stukającą oblepiającą zimną brudną jak cała ulica.

schowajmy się. tu po lewej jest piekarnia. zjemy coś i może deszcz zelżeje. anka wskakuje na koślawe schodki za przystankiem.

kupują bułki z czekoladą.

żebyś się nie przeziębiła akurat na studniówkę rzuca alina. - z kim idziesz?

sama. jestem samowystarczalna i niezależna.

a ulka?

ulka nie idzie. to nie w jej stylu.

leje jak wściekłe.

/otrę cię z tego deszczu. a ty otrzesz mnie ze strachu/.

ale późno się robi. mam klasówki do sprawdzenia na jutro.

trzy sztuki. nie zabierze jej to godziny.

wiedziałam miała trzy klasówki.

to niemożliwe żeby anka zgadła. to znowu tylko parafraza oklasków halamy. a jednak jest jej głupio.

idę a ty?

ja też. przy dworcu mam przystanek. a pani w którą stronę?

w tę samą. prawie. mogę cię odprowadzić. kupię sobie przynajmniej gorącą herbatę.

mimo kaptura alina ma wilgotne włosy. odgarnia je z czoła. obserwuje tablicę odjazdów jakby miały jechać. wymknąć się. anka podąża za jej wzrokiem. wysoki brodaty obszarpaniec z czerwono-sinymi rękami i plastrem na czole snuje się przez halę. w poczekalni siedzą inni w pięciu warstwach brudnych ciuchów i majątkiem w reklamówkach. smród jest wszechobecny. megafon dudni. blondyn w białej kurtce przepycha się do wyjścia krzyczy w komórkę: ja cię kurwa pierdolę chuju jeden... kupić bilet. ale jedyna trasa to od siebie do siebie. obszarpaniec dociera do nich przeprasza i pyta czy kupią mu herbatę. anka sięga do kieszeni. tylko herbatę?

zjadłbym coś jeśli można...

tam są hamburgery i inne takie - szepcze alina nie odrywając rąk od plastikowego kubka. jej rękom daleko do obszarpańca ale zaczerwieniły się od wiatru i chłodu. - tylko że mnie zostały dwa złote. nie nastawiałam się na zakupy.

nie ma sprawy.

anka kupuje facetowi oprócz herbaty dwa hot dogi. dziękuje cztery razy siada w kącie i je. ciekawe co napisał kiedyś w wypracowaniu kim chciałbym zostać. albo polska w roku 2000 - alina trzaska zgniatanym plastikiem.

śniło mi się raz że rozdajemy biednym zupę w australii. ja i pani.

mogłabym to robić.

był taki reportaż w radiu o polce która to robi właśnie w australii. zamiast trzepać kasę.

dobrze. w australii już byłyśmy. a teraz do domu. mam mokro w butach.

jedzie pani autobusem?

nie żaden mi nie pasuje. za 20 minut będę na miejscu.

20 minut w mokrych butach? masakra. taksówka i koniec.

mówiłam ci że nie mam forsy. - budka z zapiekankami świeci jak latarnia morska. przystanek jest zatłoczony. stoją na deszczu.

ja mam. pożyczę pani. nie lubię wyrzutów sumienia.

daj spokój.

na złość ance dostanę grypy? a gdybym była pani koleżanką?

ostatni raz. kupię sobie nowe buty. obiecuję.

anka bez słowa wyjmuje 50 złotych.

nie komplikujmy prostych spraw. jutro mi pani odda.

nogi ma zlodowaciałe. włosy mokre. najwyżej 50 procent szans że wyjdzie z tego bez przeziębienia.

no dobrze. twoja siódemka jedzie. na razie.

twarz anki przy szybie.

głos anki w telefonie. gdyby nie to że komórkę położyła na szafce nie sięgnęłaby po nią. odsunęła już książkę i zapadała w drzemkę.

to ja. chciałam się dowiedzieć czy wszystko w porządku. zdążyła pani do domu przed przeziębieniem? - ten niski głos ten i żaden inny.

myślę że tak. i taksówkarz był miły. polecił mi dziesięć cudownych lekarstw z których nie skorzystałam.

a z czego pani skorzystała?

z gorącej kąpieli. i z herbaty z rumem. gwarantowany sposób na mój organizm.

a co pani teraz robi?

leżę pod wełnianym kocem. bardzo ciepłym. czytam książkę.

jaką?

miejsce początku. też to masz. czekaj ktoś dzwoni do drzwi. trzeci raz. wyłącz się wyślę ci sygnał jak go spławię.

czeka na dzwonek jak na pociąg.

już. facet pomylił piętra. nade mną na siódmym jest impreza. doskonale ją słychać. tak na marginesie to nie pierwszy raz. w grudniu też do mnie dzwonił i pytał o iwonę.

to znaczy że dzisiaj pomylił się specjalnie. za trzecim razem przyjdzie z kwiatkiem.

dla iwony.

dla pani.

bez żartów. tak czy owak jego problem. - alina wślizguje się głębiej pod koc. gasi lampę. - moim są raczej te wrzaski z góry. mam pecha do tego mieszkania nade mną. poprzednio mieszkała tani staruszka z córką i to było straszne - alina waha się zła że poruszyła ten temat.

tak?

wiesz ona była już bardzo niesprawna. nieśli ją do karetki na krzesełku. potem jeszcze wróciła do domu. orientujesz się jaka jest akustyka w blokach? najgorzej było w łazience. tutaj jest razem z ubikacją. słyszałam jak córka na nią wrzeszczy że nie trafia do sedesu że się obsrała że już nie może wytrzymać. a raz czy dwa krzyczała że ją przeprasza i już nie ma siły. miałam chwilami wrażenie że krzyczy na mnie. niczego tak się nie boję jak zostania taką staruszką. ale opieka non stop nad taką osobą to galery.

jedyne wyjście to dobrze opłacani ludzie z pielęgniarskim powołaniem. ale u nas to marzenie ściętej głowy. nie umiem sobie wyobrazić jak to jest… ale to faktycznie chyba najstraszniejsze. śmierć tyle nie trwa.

a co myślisz o reinkarnacji?

dochodzę do wniosku że to prawda. z innej beczki: moja mama jak była mała widziała dziadka który kazał jej wezwać pogotowie do babci. nikogo innego nie było w domu. babcia miała atak serca. dziadek nie żył od czterech lat. a moja mama jest organicznie niezdolna do zmyślania takich historii. zresztą do dziś uważa że połowa opowieści o duchach to bujda.

na litość boską anka o czym my rozmawiamy wyrywa się alinie. od rozbieranki psychicznej krok do fizycznej. i ten głos który całuje ją i rozmiękcza. głos mówiący tajemnice. głos który głaszcze ją między nogami.

o śmierci strachu i życiu po tamtej stronie. czy to bardzo nieprzyzwoite? jeśli życzy sobie pani da odmiany pogadać o seksie to nie ma problemu.

dlaczego ze mną?

dlaczego nie? nauczycielki mają zakaz szczerych rozmów z uczennicami?

oczywiście - alina zamyka oczy. dwa głosy w ciemności.

już go złamałyśmy. a także zakaz wspólnego oglądania filmów spaceru z psem jedzenia kurczaka pieczonego moknięcia na cmentarzu i nie zliczę ile jeszcze.

rozmawiamy o seksie?

są w ciemności tak bezpiecznej tak pozbawionej granic.

ok. - anka przełyka ślinę. - mogłaby pani się bez niego obejść?

pewnie tak. gdyby nie było nikogo odpowiedniego.

zawsze można to robić ze sobą.

no tak. ale mogłabym się obejść tylko po co?

dobre pytanie. uznaje pani jakieś zakazy?

nic na siłę. poza tym nie wszystko mi się podoba oczywiście.

to czego by pani nigdy nie zrobiła?

wiesz trudno się zarzekać. inaczej - jest kilka rzeczy pod znakiem zapytania. i są takie że na ile siebie znam - rzeczywiście nigdy ich nie zrobię. ale zacznij od siebie. tylko mnie pytasz i pytasz.

ok. żadnej krwi fekaliów ostrego bicia. seksu grupowego. żadnych facetów.

poważnie? nigdy z żadnym nie byłaś?

nie. nie miałam ochoty. i nie mam.

może jeszcze będziesz miała.

jakbym powiedziała: żadnych kobiet to też by pani miała wątpliwości?

być może.

no dobrze. a pani była z jakimś mężczyzną?

byłam - alina otwiera oczy.

i…

anka przepraszam. to już są za intymne pytania. nie mogę z tobą o tym rozmawiać. i tak mnie poniosło. kończymy tę rozmowę. zanim się zrobi nieprzyjemnie.

ok. nic na siłę. a na jedno zupełnie inne pytanie mi pani odpowie? proszę.

jedno zupełnie inne.

umie pani tańczyć?

tak. dobranoc.

dobranoc.

ciemność żadnego głosu.

co słychać w świecie chodzących? - pyta marta. podciąga się na szpitalnym łóżku. justyna trzyma ją za rękę.

młodzież oszalała na punkcie matur. chcą mieć lekcje w ferie.

ściemniasz. mnie by w ferie dwudziestu policjantów nie zawlokło do szkółki - marta się ożywia.

serio mówię. strasznie im zależy na tym żeby dobrze zdać. nie wiem ja się obeszłam bez korepetycji kursów przygotowawczych i takich tam. w każdym razie musiałam obiecać im konsultacje. w drugim tygodniu. poniedziałek środa sobota.

to chociaż tydzień masz wolnego. justyna ziewa. a ja zasuwam non stop. barmani zawsze potrzebni.

nastraszyli ich tą nową maturą - stwierdza marta. biedacy - mogą wykuć temat na pamięć. co za stres no nic. cześć pracy rodacy. ja sobie jeszcze poleniuchuję. zwolnienie na sześć tygodni. jedzenie do łóżka. żadnego wychodzenia z pieskiem o piątej rano. moja kobieta będzie mnie nosić na rękach...

nadłamię sobie kręgosłup i potem to ty mnie będziesz nosić - mówi pogodnie justyna. - aha alina gdzie ty dorwałaś takie słodkie pomarańcze. ja co kupuję to kwas.

w kiosku koło mnie. zaraz ci wytłumaczę...

kapitalizm cholera a pomarańcze kwaśne - mówi justyna.

a matka to mi tylko czekolady przynosi. i nie może zapamiętać że nie znoszę słodzonych soków - marta pokazuje stertę słodyczy na szafce. - weź trochę alina co? bo jak ja to zjem nie przejdę przez drzwi. no już.

alina posłusznie bierze czekoladę. dziewczyna przy oknie budzi się i próbuje coś powiedzieć. marta naciska dzwonek przychodzi pielęgniarka.

miała zabieg dzisiaj - informuje justyna.

szczerze mówiąc moja matka o mało jej nie obudziła - marta się krzywi. - i w ogóle był numer... zaczęła gadać justynie że przeszkadza że niby kim jest żeby się odczepiła od jej córki. ale powiedziałam że jak nie przestanie to się nie będę do niej odzywać. albo założę strajk głodowy. albo jedno i drugie. w końcu ustaliłyśmy kiedy ma przychodzić żeby na siebie nie wpadały.

a mnie się wydawało że twoja matka cię akceptuje.

mnie mniej więcej tak. ale nie znosi justyny. nawet nie dlatego że jest les. no wiesz kolczyk w nosie przeklina.. stara twierdzi że ju ma na mnie zły wpływ.

i że każdy kto pracuje przy barze musi prędzej czy później zasłać alkoholikiem - dorzuca justyna macha ręką. niebieskie martensy zielone bojówki czerwona bluza z kapturem króciutkie włosy w tych samych kolorach. alina przypomina sobie butikową elegancję subtelny makijaż matki marty i uśmiecha się pod nosem.

wtacza się wózek z kolacją. justyna obiecuje sms-y. alina zbiega po schodach z piątego piętra ortopedii urazowej. długi korytarz. zakręcone schody do holu. przed lustrem wysoki facet w jasnym płaszczu owija sobie szyję szalikiem. janusz.

alina! kiepskie miejsce na spotkanie co? - odwraca się roześmiany. alina nerwowo stuka numerkiem o ścianę. ochroniarz zastępujący szatniarkę pojawia się wreszcie.

ale grunt że wychodzimy na własnych nogach. matka miała operację. zastawki. zostanę do poniedziałku. chciałem do ciebie zadzwonić wiesz? - wyciąga skórzane rękawiczki. - właściwie to zadzwoniłem - mówi to patrząc na nią z zakłopotanym ale łobuzerskim zarazem uśmieszkiem. - nikt nie odpowiadał. ja byłem pod szpitalem a ty pewnie już na oddziale. co się stało?

koleżanka złamała nogę.

no to mogę z czystym sumieniem zaprosić cię na kieliszek wina.

nie dzięki.

jutro jest sobota. chyba nie masz lekcji?

nie mam ochoty naprawdę.

na wino czy na spotkanie po latach? ja się cieszę że cię widzę. dużo o tobie myślałem. nie musimy chyba pielęgnować uraz. coś się kończy coś się zaczyna.

czytasz sapkowskiego?

co? a tak. ale to niezbyt oryginalne powiedzenie. tyle że prawdziwe jak większość banałów. jak ten że stara miłość nie rdzewieje...

alina idzie do drzwi. janusz za nią. fotokomórka. śliskie schody. rozłożone na stole operacyjnym nocy ciało ciemności z ranami świateł.

jeśli czuje strach to znaczy że janusz wciąż pociąga za sznurki. jeśli nie umie z nim normalnie rozmawiać. jeśli nie umie znieść jego oczu. jego obecności. obojętności nie można ścigać. musi przyjść.

czyli ze strachem zdenerwowana podniecona tym że teraz ona ma przewagę...

porozmawiajmy. zostawiłaś mnie z tyloma pytaniami. tu mam samochód.

nie trzeba. blisko mieszkam.

zaprosisz mnie?

niech będzie - alina przyspiesza kroku.

boże zwolnij trenujesz biegi przełajowe?

z psem.

też mam psa. ale to typ kanapowca. trzeba go siłą wyciągać na spacery. i pomyśleć że wziąłem go żeby samemu częściej wychodzić. żona się odgrażała że kupi mi charta wyścigowego. a w końcu schudłem po rozwodzie.

dawno?

w zeszłym roku na wiosnę. trzy lata raptem to trwało. nie mamy dzieci przynajmniej się obyło bez ustalania czy lepsza mamusia czy tatuś. a ty masz kogoś?

nie.

siedzą w kuchni. janusz zawsze to lubił. herbata z imbirem skórką pomarańczową cynamonem goździkami.

to co? pogrzebiemy w starych sprawach? nigdy nie mogłem zrozumieć dlaczego właściwie mnie zostawiłaś.

są dwie odpowiedzi.

poproszę - janusz w szarym garniturze z krawatem. opiera się łokciem o blat kuchennej szafki. ma wysokie czoło zbył wysokie. wyłysieje wcześnie jak jego ojciec. żartował że ich ojcowie mogliby się zamienić: wolę być siwy niż łysy.

bo nigdy nie powinnam z tobą być. zakochałam się naprawdę w kimś innym.

o rany. a ja się nie domyśliłem - spręża się jakby przyjęcie tych informacji wymagało fizycznego wysiłku. - w kim? w tym marcinie z germanistyki? ale żebym nic nie wiedział...

w kim.

co? o co ci chodzi? czemu za mną powtarzasz?

nie powtarzam. w kim. kim stevenson.

jezu! w tej dziewczynie z korpusu pokoju?

oczywiście.

robisz sobie jaja.

ze wzajemnością.

ja z ciebie nie robię jaj!

zakochałam się ze wzajemnością. ale potem kim wróciła do kanady. nie chciała zostać a ja nie byłam gotowa na emigrację. ale piszemy do siebie raz na pół roku wyobraź sobie.

uwiodła cię? miałaś ochotę na eksperyment z kobietą? - janusz wlepia w nią zaskoczone i podekscytowane bladoniebieskie oczy.

eksperyment janusz zrobiłam z tobą. i drogo za to zapłaciłam.

nie rozumiem.

czułeś kiedyś do siebie wstręt? obrzydzenie? miałeś świadomość że jesteś na dnie?

ja...

to mógł być inny mężczyzna. liczy się to zrobiłam to wbrew sobie. rozdwoiłam się. ta druga oszukała tę pierwszą. prowadziła ją na smyczy jak jakiś pieprzony sadysta-inkwizytor.

czekaj czekaj. smycz i inkwizytor?

tak mi się powiedziało. improwizuję. nie czepiaj się. przykro mi że cię oszukiwałam. ale najgorzej oszukiwałam samą siebie.

nie czepiam się. - janusz pije postukuje paznokciami w kubek. - przespałaś się z kobietą tak? no co z tego? wmówiłaś sobie że jesteś lesbijką czy co?

ja jestem lesbijką. zawsze byłam. wmówiłam sobie na krótko że mogę nią nie być.

bzdura. jesteś normalną kobietą. chyba coś o tym wiem. może mnie nie kochałaś trudno rozumiem. bywa. nie będę się upierał. ale było nam dobrze i...

alina śmieje się i potrząsa głową. rozluźniła się jak wtedy kiedy wyciągała pytania na egzaminie. już wszystko jasne.

tobie było dobrze.

słucham? - janusz podrywa się jak ukłuty.

a mnie wkurza że byłeś taki ślepy.

ślepy? nie ciągnąłem cię siłą. nie gwałciłem. sama chciałaś. miałem być jasnowidzem i odgadnąć ze drzemią w tobie jakieś dziwne zachcianki?

nie rozśmieszaj mnie. mogłeś jednym okiem zauważyć że nigdy nie szłam z tobą do łóżka trzeźwa. nie przerywaj. że kiedy czasem budziłeś się w nocy nigdy nie spałam. że zawsze ty miałeś inicjatywę ja nawet bardzo rzadko pierwsza cię całowałam. ale to ci pewnie wydawało normalne? kobieta powinna być bierna?

córka pastora... musi się upijać żeby uprawiać seks przedmałżeński. przez całych 10 miesięcy.

teraz jak to mówisz... wtedy się nie zastanawiałem spotykaliśmy się na mieście piliśmy coś... i sądziłem że musisz sobie dodać odwagi. faktycznie zlekceważyłem parę rzeczy. ale czekaj chyba nie przez to spałaś z kim? co to znaczy że zawsze byłaś lesbijką? nie wyszło ci ze mną to od razu stworzyłaś jakąś dziką teorię. zaraz sobie życie przekreślasz.

układam sobie janusz. układam. po swojemu.

zaraz mi powiesz że z kim było ci lepiej w łóżku co? kobiety lepiej znają swoje potrzeby i tego typu bajeczki.

ty moich nie znałeś w ogóle.

a orgazmy udawałaś?

udawałam. co? - janusz zrywa się z wściekłą i oszołomioną miną.

nauczyłam się z filmu kiedy harry poznał sally. meg ryan i billy crystal. meg pokazuje mu to w restauracji. potem kobieta przy sąsiednim stoliku mówi do kelnera: poproszę to samo co ta pani. najlepsza scena w filmie.

nie ja zwariuję. mogłaś mi powiedzieć...

po co? ja niczego od ciebie nie chciałam. wiedziałam cały czas że to nie ma sensu. ale jak sprytnie można się oszukać...

byłaś z tym u psychologa?

a ty?

alina nie unoś się. ja cię nie potępiam. wiesz znam parę kobiet które miały lesbijskie przygody. niektóre mają mężów dzieci. wydaje mi się że wiem o co chodzi. to jest pułapka w którą wpadają kobiety które się boją że stracą swoją niezależność. myślą że z facetem muszą być podporządkowane. mają w domu takiego typowego pana i władcę. chcą od tego uciec tylko nie wiedzą jak. przyznaję że nie jest łatwo trafić męża na poziomie. i z tego korzystają te no prawdziwe lesbijki.

o to takie też są?

no są są. tu już w grę wchodzą jakieś przypadłości hormonalne czy urazy z dzieciństwa. nie będę udawał eksperta. trudno to wyleczyć może nawet to niemożliwe nie potrafią być z mężczyznami to szukają substytutu z kobietą i dorabiają do tego ideologię. a takie z obsesją albo sparzone na facetach jak ty dają się nabrać.

stworzyłeś teorię tak sprytną i fałszywą że powinieneś ją sprzedać. założyć gabinet.

alina naprawdę nie ma powodu do obrazy. sam byłem u psychologa po śmierci mojej siostry. i wiesz że się tego wstydziłem? nawet tobie nie powiedziałem. chociaż minęło od tamtej pory parę lat byłem na studiach niby to nie powinno dla mnie być tabu. ale tak było w rodzinie i tak przeważnie jest do dzisiaj. mogę ci polecić mojego przyjaciela. gość jest naprawdę na poziomie. weź się za to. nie marnuj sobie życia. nie należysz do tych które nie mają wyboru.

janusz jest przejęty. janusz chce ją ocalić. pomóc. uratować. prawdziwy mężczyzna.

winda. głosy. dzwonek. ragnar szczeka jak szalony. alina z wdzięcznością przyjmuje tę przerwę. otwiera drzwi. dozorczyni roznosi pisemka ze spółdzielni. nowy czynsz. ragnar się uspokaja.

wybór. ma go czy nie ma. a gdyby miała? na boga/boginię gdyby miała? jaki sens znalazłaby w uczuciach na które większość ludzi pluje? uznaje za objawy chorego popędu? jaki sens znalazłaby w niekończących się pytaniach? w sporach z ojcem i matką? w bezsennych nocach? czy to jej nie przerasta? czy zrobiłaby to wbrew i na przekór? powiedziałaby: wierzę że to jest dar? nie przekleństwo. wtula głowę w ragnara. psu to wisi. czy jego pani jest heteroseksualistką czy lesbijką nauczycielką doktorem fizyki zakonnicą malarką katoliczką matką biskupem czy się onanizuje czy osiąga satysfakcję wisząc na rurze za lewą nogę. pies nie kombinuje. pies kocha.

a gdybym miała wybór i wybrała kobiety? - alina wraca z ragnarem. kochany wiking opiera łeb na jej stopach patrzy przymrużonymi ślepiami na janusza. ziewa. zamyka oczy. śpi.

zrobiłabyś błąd. straszny błąd.

skąd wiesz?

znasz szczęśliwe lesbijki?

znam. żeby było śmieszniej nie znam szczęśliwych małżeństw. chociaż pewnie są.

a twoi rodzice?

alina dopiero teraz zastanawia się co miała na myśli jej podświadomość. co wsączyło się w nią przez prawie 30 lat.

czegoś im brakuje. nie drąż sprawy proszę.

jak długo te twoje znajome są ze sobą?

pięć lat.

co to jest? tyle co nic.

pewnie. twoje małżeństwo trwało aż trzy.

mężczyźnie i kobiecie jest trudno być ze sobą. ale w innym układzie to jest w ogóle parodia.

obserwowałeś takie układy codziennie przez lata?

obudzisz się kiedyś z ręką w nocniku. będziesz chciała mieć dzieci od biologii nie uciekniesz. jeśli to stłumisz to wyjdzie ci jakąś nerwicą. nie tędy droga. nawet jeśli znajdziesz na niej dużo orgazmów.

przeceniasz biologię. albo niedoceniasz. nawet gdyby to nie muszę być z facetem ani z nim spać. i nie szukam orgazmów. chociaż lubię.

nie mów mi że liczysz na miłość.

nie nie będę ci tego mówić. mam dość tłumaczenia że nie jestem wielbłądem.

ale obiecaj mi że chociaż zadzwonisz do...

nie.

proszę cię.

nie.

błagam.

nie.

janusz wyciąga portfel i z jego przegródki wizytówkę.

namyśl się.

zabierz to. w czasie rozmowy z tobą coś zrozumiałam.

jednak! - janusz podnosi wzrok wyczekująco triumfująco.

że to nieważne czy mam wybór czy nie. że nawet gdyby to była tylko chęć niezależności bunt i pragnienie żeby wyrwać się z tego co dookoła gdyby to były hormony urazy czy cokolwiek to ja tego chcę.

ach tak - janusz jest rozczarowany. i zniesmaczony. alina oddaje mu wizytówkę. chowa ją gwałtownie o mało nie rozedrze portfela.

tak oczywiście najważniejsze jest to czego ty chcesz - ironizuje janusz w przedpokoju.

oczywiście moje uczucia i seks to powinna być sprawa publiczna. może poddana głosowaniu co? może powinnam być siłą zapłodniona żeby polska rosła w siłę i w bezrobotnych?

nigdy nie byłaś taka sarkastyczna. to wpływ twoich kochanek?

nie ma nic gorszego od kobiety która nie potrzebuje mężczyzny prawda? od razu czujesz się mały niepotrzebny i skrzywdzony.

złośliwość ci nie pomoże.

nie będę zachowywać się jak słaba słodka kobietka. to se ne vrati.

może powinienem nie gadać tyle tylko rzucić cię na łóżko. czasem proste sposoby są najlepsze.

wyjdziesz wreszcie? - alina otwiera drzwi. - swoją drogą to zadziwiające jak wielu jest facetów dla których najprostszym sposobem na kobietę jest gwałt.

janusz zamyka drzwi.

słuchaj mówię poważnie. ty nie wiesz co ja czułem od kiedy cię zobaczyłem. siedziałem jak na szpilkach. marzyłem o tym żeby cię dotknąć. a ty mnie zmroziłaś tymi historiami o lesbijkach. powiedz że chciałaś mi dokuczyć? wiem że popełniłem błędy. byłem zarozumiały. nie byłem dość uważny. nie słuchałem cię. biorę winę na siebie. pocałuj mnie proszę.

spadaj. dlaczego większość facetów nie rozumie kiedy się do nich mówi „nie”? mają taki gen na chromosomie y? uszkodzona zdolność percepcji odpowiedzi negatywnej w sytuacji podniecenia seksualnego?

alina żadna kobieta nie mogła mi ciebie zastąpić.

mam to zrobić z litości? - zapach wody toaletowej kenzo. justyna też jej używa. alinie chce się śmiać.

nic do mnie nie czujesz?

a o czym ja mówię od godziny?

myślałem że może to taka gra...

nie myśl bo ci to źle wychodzi - alina znów otwiera drzwi. - i proszę idź już wreszcie.

kocham cię.

ja ciebie też nie - alina popycha lekko janusza na klatkę schodową. janusz łapie ją za rękę.

nie bój się - szepcze.

nie szarp się ze mną - alina usiłuje wyrwać rękę. - zaraz wylecą sąsiedzi.

naprawdę nie podobam ci się bo jestem facetem?

nachalnych kobiet też nie znoszę. wezwę ci windę.

ty chyba naprawdę jesteś zboczona - janusz cofa rękę i poprawia płaszcz.

nie używaj takich słów.

nazywam rzeczy po imieniu.

nazywając rzeczy po imieniu: jesteś idiotą.

janusz zamyka windę z hałasem niosącym się przez dziesięć pięter. alina przykłada chłodne dłonie do twarzy. czuje się pusta i lekka. jutro studniówka. musi się wyspać. odśnieżyła kawałek drogi. nad głową ma białe gwiazdy. wysoko nad boiskiem widzi oriona - wędrownika. słyszy szczekanie psów gończych. to ragnar. może krótki spacer? na widok smyczy rag szaleje.

rag ragtime - mówi alina. - chcesz mieć na drugie imię ragtime? - gwiżdże melodię scotta joplina wkłada kurtkę. orion czeka aż go dogonią.

alina szykuje się na studniówkę. zbyt wcześnie. zbyt dokładnie jak na zwykłą zabawę. ale czuje w nerwach w skórze niepokój. nadchodzi sztorm. wie że się nie myli. ma i ten dar. długo zastyga z perfumami w dłoni. śliskie szkło. chłodne cierpkie tło z którego wybija się gorętsza nutka. tancerka flamenco na śniegu.

lubi ten stan. kiedy myśli oczami. czubkami palców. nieomylnie. to takie rzadkie.

w tej szkole ceni się tradycję. studniówka i w tym roku odbywa się w auli. ostatni raz? światła padają na parking. srebrne cinquecento soboty. alina jak zwykle jest wcześniej. woli obserwować wchodzących niż wpadać na pełną salę.

rzeczywiście ulki nie ma. anki też nie. znajome twarze z IIIa. nowe czasem zabawne fryzury. suknie dziewczyn na co dzień chodzących w wytartych dżinsach. magda ta nieśmiała ma bardzo ładną błękitną widać jaka jest zgrabna długonoga. tylko włosy niepotrzebnie upięła. alina już chce coś jej delikatnie powiedzieć. ale zaczyna się polonez. anki nie ma. a mimo to alina nie jest zła ani zdenerwowana.

usiadła obok staszki. która na tę okazję założyła kolczyki i wisiorek z onyksem. jasny kostium. szerokie nogawki i wysokie obcasy. zielone paznokcie pod kolor oczu. czyżykowa ubrana jak uczennica w ciemną spódnicę i białą bluzkę. uśmiecha się do aliny. dąbkowska odstrzelona. nagie ramiona. beatka ma krwiste usta. izunia świeżo od fryzjera: włosy postrzępione platynowy blond. dyrektor nieskazitelny ze srebrniejącą bródką. darek zaaferowany jak student. buty mu nie pasują do garnituru. fizyk zwany z racji mikrej postury charakterystycznego wąsika i imienia panem michałem ciągnie za sobą tak silną woń „adidasa” że czuć go z kilku metrów. bruderek ma zaskakująco piękny fioletowy krawat. alicja nawet teraz się nie umalowała. ale ma śliczną gołębio-szarą suknię i naszyjnik z różnokolorowych agatów. cały ten barwny tłumek nareszcie rozbawiony traktuje uczniów jak równych sobie i przymyka oczy na palących.

anka wchodzi. staje koło drzwi i rozgląda się po sali. wojownik przed bitwą. alina powoli jakby ciągnęła sanie przesuwa wzrok w jej stronę. spojrzenia przylegają do siebie.

no no słyszy jakiś głos.

anka jest w białej koszuli. i czarnych skórzanych spodniach. nic dziwnego że opuściła poloneza. przed drzwiami stoi róża przybysz. nie jest zbytnią konserwatystką. ale schodzi z posterunku i szepcze coś dyrektorowi.

nie nie wszystko w porządku.

fajnie dziewczyna wygląda odzywa się staszka. gdzie ona kupiła te spodnie zawsze marzyłam o skórzanych.

dąbkowska rzuca okiem na dyrektora. stuka palcami w stół. podobno jest to u niej odpowiednik skierowanego w dół kciuka.

fizyk staje przed aliną. potem darek. tańczą. a niepokój rośnie. maciek stoi przy konsoli którą obsługuje kamil. długie ciemne włosy etatowego didżeja spadają mu na ramiona. jarek owinął blond ogon rzemykiem i mógłby grać wiedzmina. takie zresztą nosi przezwisko. magda podpiera ścianę przy oknie. celina radzka - czerwony jeż czarna sukienka z karminową różą. zwiewna atrakcyjna szaleje na parkiecie robi wymyślne figury partner podnosi ją wysoko skupiają zainteresowanie otacza ich krąg widzów. chłopak ćwiczy taniec towarzyski przypomina sobie alina. ale celina? trzymała to w tajemnicy? przypomina sobie własne wielogodzinne ćwiczenia. obcą wymalowaną twarz. złość że nie może prowadzić. najbardziej wściekało ją kiedy instruktor opowiadał o tangu. tango to gra miłosna między mężczyzną a kobietą żeby je dobrze tańczyć trzeba namiętnie kochać to taniec dla prawdziwych kobiet i prawdziwych mężczyzn...

anka śmieje się. stoi przy magdzie coś jej tłumaczy. wyciąga rękę i struga jasnych włosów spada do połowy pleców. podchodzi do nich elka. z entuzjazmem kiwa głową. magda z wahaniem odsuwa pasmo z czoła. anka wyciąga ją na parkiet. alina patrzy jak zaczarowana. anka. szpada w ręce mistrzyni szermierki. magda jest dostatecznie dobrym tłem. błysk porozumienia z celiną. radek prosi magdę. celina rozwirowana bez chwili przerwy szaleje z anką. stary dobry rock’and’roll. znów krąg gapiów.

ucisk w żołądku suchość w gardle łomocze puls. ładniej: „zamiera słowo dreszcz przenika ciało albo je płomień łagodny ogarnia ciemno mi w oczach to znów słyszę w uszach szum przejmujący...”.

nie ma przepaści między tą i tamtą nocą wyspą i aulą sercem i sercem ciałem i ciałem.

darek ratuje ich od wpadnięcia na inną parę. dąbkowska i bruderek. darek coś mówi.

nie miałem pojęcia że oni się tak lubią. usiedli obok siebie. ciągle rozmawiają. i tańczą czwarty czy piąty raz.

nieprzyjemnie dobrani. - odpowiada alina.

darek wybucha śmiechem.

za to mnie się bardzo przyjemnie tańczy z tobą. wreszcie. wyglądałaś mi na kogoś kto dobrze tańczy. moja żona nie lubi wiesz?

kropelka potu. alina ściera ją palcem. pije legalnego szampana. patrzy ciekawa czy anka też ma taką kropelkę. kto ją zetrze. niepokój zdjął maskę - okazał się bólem.

fizyka porywa do tańca celina. maciek nieśmiało z szacunkiem kłania się przed alicją. jej najlepszy uczeń laureat olimpiady matematycznej. spogląda z wahaniem ale się zgadza. niespodziewanie okazuje się że tańczą jak od dawna zgrana para. moje jedyne marzenie anny jantar.

alina wychodzi na papierosa do pokoju nauczycielskiego.

stara się po powrocie nie patrzeć na parkiet. queen. you don’t fool me. kolorowe światła. coraz bardziej - dyskoteka. dobrze że bez techno. staszka dyskutuje głośno z sobotą. czyżykowa włącza się z zapałem. kruszy słone paluszki strąca je na podłogę. alina zamyka oczy. chwila ciszy. otwiera. kamil grzebie w płytach. nie może zamykać oczu zaraz znajdzie się ktoś troskliwy.

zatańczy pani ze mną?

anka po prostu wyrosła przed nią. alina czuje że ma mokre ręce. wyciera je nieznacznie. tuż przy niej siedzi dyrektor. ale ona musi się zgodzić. jeśli anka to zrobiła. jeśli to nie sen. zresztą bez różnicy. ale głos nie chce się wydobyć z gardła.

sobota spostrzega jej niepewny oszołomiony wzrok.

proszę na mnie nie patrzeć. przecież nie muszę wydawać pozwolenia - mruga wesoło. - studniówka to taka zielona noc. bawcie się wszyscy.

będzie z was piękna para - dodaje niespodziewanie czyżykowa z życzliwą miną.

alina wstaje. kamil jakby na to czekał. wrzuca płytę.

trochę w stylu gii - anka obejmuje ją wzrokiem. - ale mnie pani się bardziej podoba.

jest od aliny odrobinę wyższa. na szyi błyszczy srebrny skorpion. dłonie grzeją poprzez marynarkę i koszulę. czy nie zostawią blizn jak po oparzeniu?

przetańczyć z tobą chcę całą noc. śliczny sentymentalny przeboik. ale bardzo stosowny. o tobie mówi piosenka.

ostrożnie. ale pewnie. wchodzą we wspólny rytm. dwie szpady bawiące się swoją ostrością i lśnieniem. lekko. lekko. w którym momencie jej własne ręce wsunęły się we włosy anki. w którym spostrzegła że jej włosy przesuwają się między palcami anki?

„niech na nas gapią się no i co?”

alina schyla głowę. łowi zapach anki. cieplejszy niż tamten zapamiętany. nowy i przeszywający. na mgnienie oka dotyka policzkiem obojczyka. odsuwa się. dotykają się spojrzeniami. spojrzeniami się całują.

„więc wszystkim na złość przetańczmy tę noc”.

gdzieś dookoła wiruje gęstwa kolorów. białe twarze. ściany? okna?

muzyka cichnie ale natychmiast moje jedyne marzenie zaczyna się ponownie.

alina przystaje na moment teraz porusza tylko ustami anka chwyta w lot alina prowadzi.

„a my tak razem...”.

jeszcze raz anka nie spuszcza spojrzenia z jej oczu wyczytuje myśli przyjmuje wszystko i rozgrzesza tańczy w jej rytmie w rytmie oddechu.

teraz cisza jest jak cięcie.

alina opiera się o boazerię.

lubisz annę jantar? - takie samo dobre pytanie jak tysiąc innych.

wszystkie anny są zdolne - błyska uśmiechem anka. to jest akurat śliczny przeboik. ale nie można oczekiwać puszczania „tylko mnie poproś do tańca”.

„czy wiesz czy ty wiesz co to jest strach u schyłku dnia” - odruchowo przypomina alina.

„ja ci z nadziei różańca odpust dam” - nie pozostaje dłużna anka. bicie serca.

„nic nie może przecież wiecznie trwać co zesłał los trzeba będzie stracić nic nie może przecież wiecznie trwać za miłość też przyjdzie kiedyś nam zapłacić”. alina nie mówi że jako nastolatka miała dreszcze przy tej piosence. nieważne.

wymkniemy się na papierosa? - pyta anka. - do ogrodu.

jasne. wezmę kurtkę.

anka też skręca do szatni. idą potem przez środek pustego korytarza. stłumiony freddie mercury.

już myślałam że będziesz milczeć całą noc - mówi alina.

nie rozmawiam w tańcu. nie wtedy kiedy tańczę z panią - anka znów dotyka ją długim spokojnym spojrzeniem.

wymykają się. wymykamy się jak się wymyka natura nieuchronnie przypomina sobie alina. uśmiecha się i sięga po zimną klamkę.

otwiera szeroko drzwi. zatrzymuje się w progu. nad nią na oceanie lodowatym czarnego nieba pływają lodowe góry gwiazd. mróz szczypie.

anka posyła jej spojrzenie pełne cichej radości.

drzewa są okryte śniegiem. osypuje się czasem. idą ścieżką między murem i rzędem krzewów w stronę ulicy. samochód. kroki. głosy. za krzewami budynek szkoły rozłożył się jak leniwa krowa. gdyby nie światło na klatce schodowej byłby całkiem ciemny - okna auli znajdują się z drugiej strony.

a może obie rzucimy palenie? - pyta anka obraca paczkę goldenów.

w intencji?

w jakiej?

ja w takiej żeby ktoś mnie pokochał ze wzajemnością.

świetny powód. żeby znalazła się osoba która - króciutka pauza - mnie pokocha ze wzajemnością - mówi powoli anka. chowa papierosy.

cały czas idą. alina zaczepia głową o gałęzie spada kaptur i garść śniegu.

anka robi krok w jej stronę. usta ma coraz bliżej. czubki palców dotykają okolic ust delikatniej od śniegowych drobin. kryształki topią się na opuszkach.

śnieg. - szepcze anka. topi go ustami. wargi aliny muszą również być ze śniegu bo tak samo się roztapiają. nierzeczywistość przedarła się przez ochroniarzy bez paszportu bez dokumentów przekroczyła granicę realności.

i zaraz ktoś reaguje. ciężkie kroki mamrotanie pod nosem. nietrzeźwy chłopak w garniturze tak ośnieżonym że musiał się już wywalić. rozpina spodnie i sika na drzewo. pewnie w toalecie była kolejka.

a idealista sobota miał nadzieję że tym razem nic nie przemycą - alina omija sikającego szerokim łukiem.

po co mają przemycać? schowali wczoraj w dyżurce.

sprzątaczka nie znalazła?

sprzątaczka dostała dolę. zresztą ją to mało obchodzi.

skąd wiesz?

szymon się chwalił. wyrzucamy? - anka staje przed koszem na śmieci. dwie paczki goldenów lądują w środku.

znów pusty korytarz. ten sam pusty korytarz. co dalej? w tej szkole ceni się tradycję. była wulkanem energii. po prostu porwała ją za sobą. gdyby kazała mi rozebrać się i stanąć nago na wieży ratusza posłuchałabym jej - tak według danki powiedziała ewelina. a ona sama? rozebrałaby się i weszła na wieżę? skoczyłaby w gwiazdy rozbiła o beton? na razie wyszła do ogrodu. upojona jej siłą. własną przeczuwaną mocą. albo zwykłym złudzeniem. ach anka nigdy by nie kazała zrobić jej nic głupiego. błąd. anka nigdy niczego by jej nie kazała.

idź na górę. zaraz przyjdę.

musi ochłonąć. może w dark roomie nikogo nie ma? drzwi są niedomknięte. alina przypomina sobie dziecinną zabawę: lubiła przeciskać się przez szpary zadowolona że jest szczupła i zwinna. ostrożnie wsuwa się bokiem do pokoju. udało się nie dotknęła drzwi. z drugiej sali dobiegają głosy. alina wiesza kurtkę i cofa się. ale słyszy nazwisko anki. cichutko robi krok w tamtą stronę. przyciska się do ściany obok drzwi. czuje zapach dymu.

lesbijka? - to chyba dąbkowska.

jakby była lesbijką to by się z tym tak nie obnosiła. - niedbale wątpiący głos to na pewno bruderek. - zabłocka się bawi. wiesz jak to teraz jest. kto bardziej szokuje ten lepszy.

ale miętę do tellar czuje nieprzeciętną - ocenia dąbkowska. charakterystyczna jadowita ironia.

owszem. ale to taki wiek. już pensjonarki się durzyły w swoich nauczycielkach. pozna odpowiedniego chłopaka i po krzyku.

wykluczasz możliwość że jest po prostu bezczelna?

za bardzo jej nie lubisz aneta. tak samo jak aliny. zabłocka jest dość inteligentna żeby się nie wystawiać na strzał.

a ty znowu za bardzo ich bronisz. alina ci się podoba. przyznaj się.

ba jestem normalnym facetem. i jako taki wierz mi mam wyczucie. ona jest za ładna na lesbijkę. zresztą widziałaś kiedyś lesbijkę z długimi włosami?

nie utrzymuję takich znajomości.

rozchmurz się. przede wszystkim ty mi się podobasz. nie moja wina że jesteś taka cnotliwa. mąż dzieci mąż dzieci. co tym masz z życia?

mam co trzeba - tym razem w głosie dąbkowskiej słychać nutkę smutku. połapała się w tym chyba bo mówi ostrzej głośniej. - wracając do sprawy. uważam że przekroczyły wszelkie granice.

na oczach dyrektora. sam je zachęcał. słyszałem.

razem z czyżykową! taka ciumcia. w życiu bym się nie spodziewała. co im odbiło? szkoda że ksiądz wacław jest na zwolnieniu...

bawią się. może wypili za dużo szampana. tak czy owak to nie są żadne dowody. a domysły możemy sobie wybacz o kant dupy potłuc.

nie bądź wulgarny. prędzej czy później dowody się znajdą.

i wtedy możesz na mnie liczyć. ja zwyczajnie nie chcę żebyśmy się ośmieszyli aneta rozumiesz?

rozumiem. poczekamy...

cisza. trochę nagła. pocałowali się. czy coś usłyszeli? alina szybko wychodzi na korytarz. nogi się pod nią uginają. czuje się jak we śnie w którym spadała w windzie. trzyma się poręczy. kolorowe światła dalej przemykają po auli. z zapasów w dyżurce skorzystało więcej osób: jakaś podpita para wpada na nią. alina z trudem pod ścianami dociera na swoje miejsce.

ależ ty cudownie tańczysz kochanie - odzywa się czyżykowa. - zazdroszczę ci.

cicha woda - mruczy z sympatią staszka. - jak chcesz to potrafisz. mogłabyś poderwać każdego.

alina czuje się ciężka jak worek węgla. i tak samo jak on zdolna do tańca. bierze kieliszek i obserwuje jak leje się szampan. dopiero po chwili dociera do niej że darek ją obsługuje.

dzięki - mówi zdziwiona że wciąż to potrafi. i czy naprawdę nic po niej nie widać? czy nad nimi obiema nie unosi się srebrzysta mgiełka w której wirują najpiękniejsze wizje?

ale pani to jest odważna - mówi beatka z podejrzaną słodyczą. ja bym się nigdy nie zdobyła na takie - przedstawienie.

alina patrzy na nią z równym zrozumieniem jakby słyszała starożytną grekę. słyszy tylko wzbierający w niej jak wycie wiatru głos własnego strachu.

lekceważenie takich ludzi kończyło się kiedyś stosem. teraz wyrzuceniem z pracy publiczną obmową. dąbkowska poinformuje zapewne anki matkę że nauczycielka uwodzi jej córkę...

ja bym się nie odważyła przyjść na studniówkę w spodniach - dodaje izunia. - nie wiem może ta zabłocka ma problemy z tożsamością? a co pan myśli? - zwraca się do dyrektora.

a ja nie mam nic przeciwko. niech każdy się ubiera tak jak lubi.

a gdyby jakiś chłopak przyszedł w spódnicy? - chichocze beatka.

a proszę bardzo uśmiecha się sobota. - widziałem chłopaków w spódnicach którzy wyglądali naprawdę ślicznie. nie mówię już nawet o typowych drag queens. chociaż bywają rewelacyjne. długo w to nie wierzyłem ale kiedy pojechałem do berlina i amsterdamu obejrzałem na żywo - przyznaję to jest fascynujące ile kobiety drzemie w mężczyźnie. ale - raz widziałem chłopaka krótko ostrzyżonego bez makijażu ubranego w białą koszulę i czarną skórzaną spódnicę. w stylu tej dziewczyny tylko odwrotnie. aha i szpilki. i też świetnie tańczył. jaka z niego była kobieta kto nie widział może wątpić.

beatka z izunią duszą w sobie dezaprobatę. za to staszka z zapałem podejmuje rozmowę o berlinie kabarecie i przebierankach.

dąbkowska mierzy ją chłodnym wzrokiem. wciąż jest przy niej bruderek. możliwe że mówią o niej. anka? tańczy z celiną. o teraz z maćkiem. z kamilem. za każdym razem prowadzi. anka i tak by z tego wyszła obronną ręką. nic prostszego niż zwalić winę na tę starszą na tę od której formalnie jest zależna. zresztą na litość boską ile może trwać zadurzenie maturzystki? wyjedzie na studia pozna dziesiątki dziewczyn bez kompleksów. tak się to musi skończyć.

musi się wycofać zanim będzie za późno.

alina wymyka się z sali. oczywiście tłumaczy się ragnarem. co za genialny pretekst. wszyscy rozumieją odpowiedzialność za zwierzę. przy drzwiach staje. to silniejsze od niej. widzi ankę przy opustoszałym stole. impreza zaraz się przesili na razie wszyscy dali się wciągnąć w wir. celina porwała dyrektora. kamil staszkę - wygłupiają się straszliwie. ich parodia tanga budzi wybuchy śmiechu. czyżykowa kołuje statecznie w objęciach darka. anka bierze do ręki kieliszek aliny. wypija z niego resztę szampana. patrzy prosto na nią.

na pewno liczy na to że spotkają się przy wyjściu. wie. tak samo tego chce. wymyka się czym prędzej. zimno uderza ją jak prawda. podbiega. czerwone światło. biegnie. martwe klocki domów. wykopy. graffiti. rozbite butelki. kot chowa się pod samochód. zimny i niedostępny księżyc wyniosły jak dąbkowska kłuje ją światłem. alina wpada do domu. leje gorącą wodę do wanny. ciągle rozedrgana. chce wspominać pocałunek na śniegu. słyszy dwa głosy. kakofonia. głowę jej to rozpycha od środka. dwie półkule mózgu biją się jak dwaj bokserzy. kąpiel niewiele daje. w łóżku zamiast spać wpatruje się w okno.

gwiazdy czyste spokojne. jak eleganckie rozwiązania najtrudniejszych równań jak oczywiste odpowiedzi. w nieznanym języku. a tymczasem ciało wie swoje. powoli wygrywa. możliwe że ją wyrzucą z pracy. obmówią. możliwe że anka się nią bawi. że tamta chwila umarła. zostaje pożądanie tak silne że ucisza wrogie głosy. zostaje jej tylko pozwolić twarzy anki pozostać pod powiekami. zostaje tylko samej doprowadzić się do orgazmu. i tuż przed nim błagać ankę żeby to zrobiła. i wtulić się mocno w poduszkę. przewracać się z boku na bok. zasnąć nad ranem.

o jedenastej budzi ją dzwonek do drzwi. jajka roznoszą albo inne bzdury. alina zasypia znowu. godzinę później ragnar domaga się spaceru. jest tak wściekła że z trudem powstrzymuje się żeby go nie skląć. śnieg błyszczy w słońcu. błękitne niebo - dwadzieścia stopni mrozu. fachowcy poleceni przez renatę są zamówieni na poniedziałek. alina uderza pięścią w wypaczone okno. mimo wszystko fizyczny wysiłek sprawia jej ulgę. ale wycie komórki które słyszy w progu sprawia że trzęsą się jej ręce. sms. jasne. anka.

„może pójdziemy na spacer nad jezioro”?

jasne. ma to słowo przed oczami.

nie odpowiada.

przez cały poprzedni dzień nie pomyślała o renacie. a musi jej powiedzieć. o czym? nie zobowiązały się do niczego. poniosło ją przez sekundę. nic więcej nie było i nie będzie.

anka. anka jest bez sensu. bez szans. ale - alina wrzuca parówki do garnka nie zapala gazu łowi błysk słońca w zapalarce - jestem - w niej - zakochana. bez sensu. bez szans. jestem. i nie mogę być z renatą.

w każdym razie powiem jej. nagle czuje tęsknotę. chęć żeby renata ją uratowała. powiedziała coś.

wymyśliła.

renata.

renata jest cudowna. bez odwołania. wysłuchała jej z pełną wyrozumiałością. powiedziała:

przejdzie ci. spokojnie i z przekonaniem. znam takie fascynacje - dodała. - im mniej uwagi się im poświęca tym lepiej. nie walcz z tym bo tylko się wypalisz emocjonalnie. daj czasowi czas. i dzwoń do mnie częściej.

bo wtedy alina do niej zadzwoniła. ledwie wyszli fachowcy od okien. obejrzyj okna i mnie. i spotkały się u niej. ragnar renatę wyraźnie lubi. rozwalił się łapami do góry nie robi tego przy obcych. alina do niej zadzwoniła powiedziała że do cholery potrzebuje jej. dzisiaj wieczorem.

fajnie było. ciepło. czyli trochę odwagi i rzeczy układają się na miejsce. australia zjeżdża posłusznie na dół globusa. afryka rozkłada się poniżej europy. ameryka południowa przykleja się do północnej.