Ligia Kubicka-Hubert

Pamiętnik emigrantki

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Dominika Dycha jezykowapomoc@gmail.com

Okładka: Katarzyna Jackiewicz okovabi@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-65227-37-9

Wydanie 1

Warszawa, 29 lipiec 2016

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od redakcji

Osobista i mocno uduchowiona relacja całego roku Polki żyjącej na emigracji we Francji. Wiara w Boga jest jej opoką, dzięki niej zachowuje równowagę i akceptuje swoje życie i otoczenie. Zapiski z danego dnia to esencja myśli, tego, co w danej chwili Autorka ma na myśli, co ją wtedy intryguje i o czym chce napisać, by wyrzucić z siebie natłok emocji w danym momencie. Czasem rozwija dalej myśl, czasem pozostawia ją niedokończoną. Przy okazji przedstawia obraz typowego życia we Francji — Autorka zdążyła się do niego dostosować i zaakceptowała otaczającą ją rzeczywistość. Jest szczęśliwą mamą i kochającą żoną, jednak próbuje osiągnąć doskonałość w każdej chwili, żyć w harmonii ze światem, z przyrodą i nie dać się wciągnąć przez blichtr cywilizacyjnych pułapek, wciąż pozostając wierną swoim ideałom.

Poniedziałek, 8 września 2014, Le Breuil Bernard, Francja

Pogmatwanie wszystkich spraw. Bezład myśli. Jestem na rozdrożu, czy już na mojej prostej drodze? Kogo spytać? Księdza Jurka? Nie… On przecież nie będzie znał głębin mojej duszy...

Środa, 10 września

Jest siódma rano. Na niebie jest jeszcze widoczny księżyc. Zapowiada się piękny, słoneczny dzień. Odwiozłam Angelikę do autobusu. Już z rana dziewczyny szły w samych podkoszulkach. Prawdziwe indyjskie lato... Dzwon kościelny zaczął wybijać siódmą rano. W pobliskim domu było otwarte okno. Widocznie komuś było za ciepło w nocy lub też wietrzył wczesnym rankiem, by schłodzić wnętrze domu. Chłopak naszych sąsiadów przyjechał na skuterze. Zostawił go przy kościele i także wsiadł do autobusu... Wracałam patrząc na przydrożne zaspane jeszcze domy zanurzone w żółtym świetle ulicznych lamp...

Czwartek, 11 września

Zapowiada się znowu ciepły dzień. Lecz ochłodzenie zacznie powoli przychodzić. Sztuka pisania — zawierać informacje w niedopowiedzeniach, pisać w prosty i zarazem głęboki sposób, czyli zawierać w napisanych zdaniach jakąś myśl... Na dworze robi się coraz jaśniej. Jest już wpół do ósmej.

Dla pisarza, zwłaszcza tego początkującego ważne jest rozpisanie się, a do tego świetnie służy prowadzenia dziennika osobistego.

Naszymi sąsiadami są Anglicy. Jacy oni są głośni, zwłaszcza gdy przyjmują gości. Wcale nie zwracają uwagi na tych, którzy mieszkają obok. Nie wiem, czy tak samo zachowują się w swoim kraju... Z drugiej strony oni uważają Francuzów za niższą kategorię ludzi. Francuzi oczywiście odczuwają to i nie darzą ich zbytnią sympatią.

Na dzisiejszej mszy świętej przede mną w ławce były dwie osoby. Ich postawy modlitewne były całkowicie odmienne. Jedna — wyprostowana, bacznie obserwująca każdy gest księdza przy ołtarzu — wciąż gotowa do odpowiedzi na wezwanie. Druga — przygarbiona, z plecami okrągłymi, wtulona w siebie, skupiona — przymknęła swoje oczy, aby bardziej jeszcze rozbudzić w sobie swoją duszę. Czyż nie piękna jest ta różnorodność postaw ludzkich w modlitwie i słuchaniu Słowa Bożego?

Ksiądz Jurek głosi w dni powszednie krótkie homilie po przeczytanej Ewangelii. Oczywiście w języku francuskim, bowiem jest proboszczem we Francji. Ja słucham i treść ich dociera do mnie w jakiś inny sposób, bo to rodak, który tak jak ja jest na obczyźnie. Porównuję go do siebie, jego sposób myślenia. Zdaje mi się, że rozumiem go lepiej od innych.

Piątek, 12 września

Robi się coraz chłodniej. Dzisiaj rano było jedenaście stopni. Już nie widać dziewczyny w podkoszulce bez rękawów, z gołymi plecami, spieszącej do porannego autobusu.

W przerwie obiadowej i o siedemnastej po skończeniu lekcji podwoziłam przez parę dni koleżankę mojej córki, Benedykty, do jej domu. Lecz wczoraj po lekcjach nie chciała, o dziwo. Mama jej zabroniła. Powiedziała, że nie może ciągle korzystać z mojego podwożenia, bo być może też mam inne plany... Dziewczynka nie wsiadła do mojego samochodu, ponieważ bała się, że mama na nią nakrzyczy. Godność ludzi biednych. Trzeba zawsze brać to pod uwagę.

Zrozumiałam małą drogę świętej Tereski od Dzieciątka Jezus. Gdy jest się kimś małym, upadki są mniej widoczne i podnosimy się łatwiej.

Jest dziesiąta piętnaście wieczorem. Jestem zmęczona. Zamykam kończący się dzień.

Jutro jest sobota, czyli jutrzejszy dzień będzie miał inny rytm. Jest to potrzebne. Trzeba się odprężyć i odpocząć, chociaż rzecz jasna, są pewne granice, których nie wolno nam nigdy przekraczać. Pamiętajmy, że nawet podczas wakacji toczy się walka dobra ze złem.

W sierpniu tego roku zrozumiałam to przy blasku księżycowej nocy.

Sobota, 13 września

Dzisiaj było ciepło, tak jak przez cały ostatni tydzień. Pojechaliśmy zatem nad ocean, by się wykąpać. Wyjątkowo, jak na tę porę roku było tam sporo ludzi. Z szumem fal morskich mieszały się głosy rozmawiających osób. Wokół mnie mieszały się i nanosiły na siebie dwie konwersacje telefoniczne, aż w końcu prym wziął stanowczy głos kobiety. Mówiła o zmarłym na raka prostaty dwanaście lat temu czterdziestodziewięcioletnim mężczyźnie. Bardzo cierpiał. Lekarze dawali mu miesiąc życia, podczas gdy on zmarł już po dziesięciu dniach.

Nie wykąpałam się. Woda była dla mnie za zimna. Po odpoczynku na piasku namalowałam jedną akwarelę, której szkic zrobiłam przebywając w sierpniu w Cerbère nad Morzem Śródziemnomorskim.

Niedziela, 14 września

Jest już wieczór. Zasiadam przy moim komputerze, aby zebrać rozbiegane myśli. Niedziela — dzień Boży. Odpoczęłam, napełniłam się ciepłem rodzinnym...

Przyszykowaliśmy dzisiaj pokój dla Marcinka. Jeszcze teraz mam przed oczyma jego ładne łóżeczko, naprzeciwko którego stoi biurko dziecinne z małym stoliczkiem na trzech nóżkach. W kąciku z boku porozrzucane zabawki. Widok przyjemny dla oka, napełniający serce ciepłem.

Poniedziałek, 15 września

Nowy tydzień. Mgła poranna na polach. Według przewidywań meteorologicznych powinno być dzisiaj ciepło. Zupełnie z rana zabrałam się za przepisywanie skomponowanych przeze mnie utworów na czysto. Jest to czynność prawie że mechaniczna i jednocześnie przynosząca mi pewną satysfakcję.

Na każdy dzień nakłada się jakże wiele naszych oczekiwań, przemyśleń, postanowień, decyzji. Jakże dobrze jest podjąć dobre decyzje dotyczące biegu naszego życia. Rola rodziców to pomóc dzieciom, aby były szczęśliwe na swoich przyszłych drogach życiowych.

Jestem zmęczona dzisiejszym dniem... Ileż rozczarowań... Ileż niespełnionych nadziei. Uśmiech pojawiający się na twarzy i znikający już po chwili. Jakże niestałe są ludzkie obietnice. Jestem rozczarowana… Nie mam nawet ochoty na pisanie, na moje wieczorne zasiedzenie się przy komputerze. Zmęczenie ogarnia całą moją istotę. Zniechęcenie, rozpacz, brak sensu... Jutro — myślę — może będzie lepiej...

Wtorek, 16 września

„W życiu trzeba być silnym — powiedział David, nasz znajomy Chińczyk, mieszkający we Francji. — Dobrze jest, jak dzieci są harcerzami, nabierają wtedy wigoru".

Dziecko musi być prowadzone...

Znajomy policjant powiedział, że bycie matką to jest jak wykonywanie jakiegoś zawodu. Całkowicie się z nim zgadzam.

Nie potrafię pisać o sprawach, które dotykają mnie nazbyt mocno. To rani. A ran nie należy rozgrzebywać. Zazdrość i porównywanie się z innymi zwiększa jeszcze bardziej ten doskwierający ból.

Są takie chwile, w których nagle dostrzegamy jak szybko mija czas. Na przykład pójście na wywiadówkę w liceum. Właśnie wróciłam z takiego zebrania…

Dobrze, że pewne dni się kończą i zaczynają nowe.

Spis treści

Notka o autorze: [Ryszard Katarzyński]