© Copyright by Bartłomiej Baranowski & e-bookowo

Grafika na okładce: Piotr Kisielewski

ISBN e-book: 978-83-8166-223-9

ISBN druk: 978-83-8166-198-0

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2021

Kochanej żonie Sylwii,

bez której to marzenie by się nie spełniło.

Rozdział pierwszy

Dom dziecka w Nysie

Cześć. Mam na imię Ania. Wy nie? Trudno. Czymś się z wami podzielę. Macie czasami takie dni, gdy wszystko, absolutnie wszystko, jest przeciwko wam? Że przypalacie nawet wodę na herbatę. Gdy lubiany do tej pory przedmiot w szkole nagle przestaje dobrze iść? Gdy najlepsza przyjaciółka robi wam świństwo, a najlepszy kolega kradnie piłkę? Wyobraźcie sobie, że całe moje życie, każda minuta, sekunda i wszystkie chwile właśnie tak wyglądały. Wszystko idzie pod prąd. I pomimo tego, że bardzo się staram. Korzystam z różnych rad. Słucham psychologa, opiekunów, starszych koleżanek… to i tak wszystko pozostaje bez zmian.

Niektórzy eksperci piszą, że to wina problemów w dzieciństwie. Tylko, kiedy się ono kończy? A może inaczej. Kiedy się ono zaczyna? Czy czternaście lat to jeszcze dzieciństwo, czy już dorosłość? Jak wam się wydaje? Te problemy to jakieś straszne rzeczy. Na przykład, że ktoś cię nie przytulał albo, że nie bujał na huśtawce, lub wymuszał na tobie jedzenie marchewki z groszkiem. Cokolwiek by to nie było – ja w to nie wierzę. Jaki to może mieć wpływ na moje życie? Żadne. Zresztą co za różnica. Wiecznie czuję się nie na miejscu.

Wszyscy teraz gadają o Nowym Roku. To dopiero za sześć miesięcy, albo i dłużej. Przecież to taka ważna data. Rok 2000. Faktycznie, nie zawsze się taki zdarza. Ale czym się on różni od chociażby 1999? Niczym… chyba. Każdy mój rok wygląda tak samo. Nic się w nim nie zmienia. Ani koleżanki, ani koledzy. Nawet wydaje mi się, że uczę się stale tego samego. I że mam te same oceny.

Nie myślałam jeszcze o tym. Czasami, ale tylko czasami, wyobrażam sobie, że dzieje się coś niezwykłego. Coś, nad czym nikt nie może zapanować i jest to zupełnie niespodziewane. Dlaczego? Bo stałoby się coś innego! Coś, co by coś zmieniło. A tak? Nadal wszystko zostaje takie samo.

Anna Kowalska

Dom Dziecka w Nysie

– Myślałaś kiedyś, żeby zjeść obiad z rodzicami? – idąca po lewej dziewczyna, nawet nie spojrzała na swoją koleżankę. Zajęta była odpisywaniem na SMS-a od swojej przyjaciółki.

– Przecież nie mam rodziców – odpowiedziała dziewczyna. Gdy się jest wychowankiem domu dziecka, to temat rodziców na początku ciekawi, potem boli, a później jest neutralny. Jakby go nigdy nie było. Nie jest zły czy dobry. Nie rani ani nie cieszy. Równie dobrze można rozmawiać o sytuacji politycznej w Mozambiku.

– No tak, ale gdybyś miała, chciałabyś z nimi zjeść obiad? – nie ustępowała dziewczyna w blond włosach. Ręce miała schowane w kieszeni. Mimo połowy czerwca wiał chłodny wiatr.

– Mmm… nie wiem. Na czym miałoby to polegać? – większa z dziewczyn starała się zrozumieć tok rozumowania blondynki. – O co jej znowu chodzi? – pomyślała. Przyjaciółka Ania nie grzeszyła rozgarnięciem, a dodatkowo była marzycielką. Jednak nie sposób było jej zarzucić brak dobrego serca.

– No wiesz. Że mama przygotowuje obiad, a ty w tym czasie z ojcem gracie w chińczyka. A później wszyscy siadacie przy stole i jecie.

– I już?

– I już – Ania pokręciła zniecierpliwiona głową. Była o rok starsza od dziewczynki i widać było pomiędzy nimi różnicę w poziomie rozumowania. Ale nawet gdyby były w tym samym wieku, to czuła, że rok temu miała więcej w głowie.

– Nie wiem. Nie zastanawiałam się. Wolałabym zjeść w pokoju. Swoim. Albo przy telewizji – odparła.

Ania zamyśliła się. To ona marzyła o tym, żeby czasami zjeść obiad z rodzicami. Wymyślała sobie matkę i ojca, z którymi siedzi w kuchni i pomaga im w przygotowaniach. Robi to automatycznie i z radością, inaczej niż w ośrodku. Ma przyjemność, że może z nimi przebywać. Jednak nie ma to teraz znaczenia, bo prawdopodobnie nie będzie już miała rodziców. Ma czternaście lat i zdecydowanie by nie chciała ich już mieć. W jej wieku po dziewczyny z ośrodka zgłaszają się tylko jacyś zboczeńcy. I choć z pewnością nie jest pruderyjna, to nie chciałaby trafić do jakiejś podejrzanej rodziny. Bała się tego od dawna.

– A ty byś chciała? – zapytała starsza. Nie zrobiła tego z ciekawości, po prostu chciała być miła dla młodszej koleżanki. Równie dobrze mogłaby nie odpowiadać.

– Nie wiem. Może.

Ania wiedziała, że to pytanie z litości. Nie chciała się uzewnętrzniać na ten temat.

Pomimo końca roku szkolnego, nadal było chłodno. Niektórzy śmiali się, że to pogoda tak wariuje z końcem milenium. Ania nie brała tego na poważnie. Jej wychowawca ze szkoły – wuefista Łukasz – stale jej zarzucał, że niczego nie bierze na poważnie. Starał się jej nie dołować, wiedział, jaką ma sytuację, ale mimo wszystko musiał wywierać jakąś presję, by ta zupełnie się nie rozpadła. Wszyscy wiedzieli, że jest roztrzepana.

W oddali, pomiędzy wysokimi brzozami, stał budynek. Dzieciaki w nim mieszkające, nigdy nie nazywały go domem. To był ośrodek. Starsze dzieci wiedziały, że dom dopiero sobie założą, a to po prostu miejsce, gdzie będą przechowane do czasu osiągnięcia dorosłego wieku. Wystarczyło wytrzymać osiemnaście lat i droga wolna. Gdy Ania czasami oglądała jakieś filmy dziejące się w ośrodkach były to zawsze obdrapane rudery. Myślała wtedy, że to nieprawda. Ich budynek, choć nie pierwszej młodości był już od dawna ocieplony. Miał wściekle żółtą barwę tynku i okna na parterze umieszczone tak wysoko, jakby tego parteru w ogóle nie było. Podobno kiedyś budynek faktycznie był obdrapany, ale Ania tego nie pamięta. Jak daleko sięgała jej pamięć, budynek był zawsze wściekle żółty. Na podwórku stała piaskownica i kilka huśtawek, wszystko bardzo zadbane. Wychowawcy przestrzegali dzieci, by niczego nie niszczyły i weszło im to w krew. Upominanie nie było potrzebne, bo ośrodek dostawał duże dotacje rządowe, a pobliski kościół kilka razy w roku organizował zbiórki na rzecz dzieciaków. Ania myślała, że w ośrodku ma nieraz lepiej niż dzieci w domach z pełną rodziną. Dostawała komplety nowych ubrań, lalki, a starsze dzieci już od roku posiadają własne komórki.

Na zjeżdżalni siedziało kilkoro dzieciaków, które były młodsze od Ani, ta podobnie jak jej starsze koleżanki, zlekceważyła je. Pomimo tego, że krzyczeli do nich w geście przyjaźni. Ania nie umiała sobie z tym poradzić i uśmiechnęła się do nich delikatnie, tak by starsze nie widziały. W środku było chłodno, czysto i pachniało detergentem. Tylko w pokojach starszych dzieciaków unosiła się specyficzna woń. Nastolatkowie często wydzielali zupełnie inne zapachy niż pozostałe dzieci i dlatego (przynajmniej tak sobie wszyscy żartowali) mieszkali na górze. W ich pokojach przeplatały się zapachy potu, perfum, herbaty oraz słodyczy.

Ania mieszkała już w ostatnim pokoju w swoim „ośrodkowym” życiu. Ten ostatni był nazywany „odchodnym”. W ośrodku każdy pokój był nazywany inaczej. Pokoje, w których przebywały małe dzieci, nazywane były przez wszystkich „beksami”. Nawet niektórzy opiekunowie je tak nazywali, ale nie w obecności dzieci. Były też pokoje „glutów” i „śmierdzieli”.

„Odchodny” mieścił się na poddaszu ogromnego budynku, w którym jeszcze w czasach wojny był posterunek policji. Niektórzy uczniowie zarzekali się, że nie raz w nocy po parterze, między stołówką a pokojem dyrektora, można było zobaczyć ducha. Chodzącego starego Żyda, a gdy się do niego krzyknęło „Icku, Icku poka cycku” to podobno odwracał się tyłem i pokazywał zadek zza szlafmycy. Ania już dawno w to nie wierzyła. Gdy była nieco młodsza, to spacerowała po całym ośrodku nocą w poszukiwaniu… sama nie wiedziała czego. Ubierała się wtedy na czarno i przechadzała pomiędzy jedną framugą a drugą, tak by jej nikt nie widział, i obserwowała, uwięziona w mroku, wszystkich dookoła. Parę razy ją złapano, ale to nigdy nie stanęło jej na przeszkodzie, by kontynuować nocne spacery.

Niezauważona przemykała w cieniu i boso, była wszędzie. Cały budynek znała od podszewki. Wchodziła do gabinetu dyrektora, gdzie szukała imion swoich rodziców w aktach z dawnych lat. Szła do kotłowni, gdzie spał wysoki i ponury majster Zygmunt, choć wszystkie dzieciaki w ośrodku nazywały go Zigi. Zajrzała do skrytek, pokoi i miejsc, o których nawet nie wiedział konserwator. To działo się jakiś rok temu. Od ciągłego chodzenia boso w nocy, miała twarde stopy. Gdy poznała wszystkie zakamarki ośrodka, była bardzo zmęczona i przygnębiona.

I to już koniec? Nie ma nic więcej – myślała, gdy wychodziła z sypialni pani Elżbiety, wychowawcy chłopców na pierwszym piętrze.

Weszła do „odchodnego” numer 37. W pokoju było duszno, bo dziwna i nielubiana przez Anię Iwona zabraniała otwierać okna. Stale twierdziła, że jej zimno. Natomiast Ania uwielbiała, kiedy bryza z pobliskiego jeziora wpadała do środka. Ponieważ była młodsza o dwa lata od Iwony i w hierarchii pokoju była niżej, to nie mogła otwierać i zamykać okien, kiedy tylko chciała. A panującej w ośrodku hierarchii dzieciaki uczą się na samym początku.

Ania rzuciła się na swoje łóżko – jedynkę wykonaną z sosnowego drewna. Na jego oparciach nadal miała naklejki z jakiegoś durnego pisemka, które nakleiła około dwa lata temu. Nie chciało jej się już rozpakowywać plecaka, bo za chwilę koniec roku szkolnego. Nikomu nic nie mówiła, ale i tak od kilku dni chodzi jedynie z zeszytem.

Po co brać coś więcej? Przecież to i tak już koniec – pomyślała.

Kolejny rok mijał, a ona czuła się, jakby to wszystko nie miało sensu.

Po co to wszystko? Ta cała nauka. To całe życie – wymamrotała w myślach.

Dziewczyny siedziały w kącie i rozmawiały z przejęciem o jakimś nowym chłopaku Klaudii. Ania się nie wtrącała, chłopaki to jeszcze nie jej problem. A nawet jeżeli, to z kim by miała o tym pogadać? W swoim roczniku była jedyna, koleżanek w szkole nie miała, a z tymi z pokoju nie chciała mieć nic wspólnego. Tak naprawdę, uważała się za mądrzejszą od nich. Tylko co z tego? Równie dobrze mogłaby być mądrzejsza od ślimaka. Na jej życie i tak to nie ma wpływu.

Dziewczyny śmiały się w głos, coś czytając, a do kolacji jeszcze było sporo czasu. Ciekawość zwyciężyła.

– Co czytacie? – zapytała.

Dziewczyny odwróciły się do niej. W pokoju mieszkały w szóstkę: ona – Ania, Klaudia, Wiktoria, Basia, Zuza i jedyna, młodsza od niej – Agata. Agaty nikt nie lubił, dlatego że na wszystkich skarżyła. A w ośrodku za każde słowo i czyn trzeba wziąć odpowiedzialność zbiorową. Jeśli w którymś pokoju czuć papierosy, to cały nie dostaje deseru. Proste. Agata trafiła tu niedawno i chyba nie rozumiała, jak działać w grupie.

– Horoskop na ten tydzień. Chcesz swój? – odpowiedziała.

– Pewnie – starała się udawać zainteresowaną, ale tak naprawdę miała w nosie je i ten cały horoskop. Miała nadzieje, że to coś bardziej interesującego.

– „Twój los wkrótce się odmieni. Poznasz uczciwego nieboraka. Będziesz mu wdzięczna do końca życia”. Uuu! Aneczko! Czyżbyś kogoś poznała i się tym nie pochwaliła? – wszystkie zaczęły się śmiać. Nie był to szyderczy śmiech, bardziej przypominał przekomarzanie między siostrami. Ania popatrzyła na nie cała czerwona na twarzy, wściekła, że w ogóle zagadała.

– Nie. Nikogo nie poznałam – prychnęła. Niby gdzie miałabym go poznać? – dodała w myślach. Gdzie? W szkole? Tam wszyscy wiedzą, skąd pochodzę – dokończyła zdenerwowana.

– Bo wiesz… Możemy ci powiedzieć, co trzeba z takim robić, jak nie wiesz – zagadnęła najstarsza Klaudia, miała piękne kręcone włosy. Ania jej bardzo zazdrościła tych kosmyków.

– Wiem. Wszystko wiem – żachnęła się i odwróciła na łóżku.

A niby co powinnam wiedzieć? – zaczęła się zastanawiać. Trzymać się za ręce i się całować każdy głupi potrafi. – kontynuowała. Co prawda nigdy nie trzymała kogoś za rękę. Nigdy też się nie całowała.

Ale to na pewno nie jest trudne – powiedziała sobie w myślach, kończąc tę gonitwę. Aby się nieco zrelaksować, wyciągnęła pisemko psychologiczne i zaczęła czytać o „5 sposobach na radzenie sobie z samotnością”.

– Punkt czwarty. Poznać kogoś. Też mi coś? Każdy może pisać takie bzdury – powiedziała sama do siebie.

***

– Ania! Chodź tutaj – krzyknął wychowawca. Dziewczynka przez chwilę jeszcze bacznie obserwowała boisko, a potem nadal patrzyła kątem oka na piłkę i inne dziewczyny, po czym zeszła z boiska.

Przy linii autu stał jej wychowawca. Wysoki brunet o atletycznej budowie ciała. Wyglądał jak grecki bóg. Starsze dziewczyny opowiadały, że widziały go kiedyś bez koszulki i przypominał aktora z filmów sensacyjnych. Podeszła do niego. Spojrzał na nią pytająco.

– I co? – zagaił. Ania wzięła oddech. Zawsze w jego obecności chciała pokazać się z jak najlepszej strony, ale nigdy jej nie wychodziło. Za każdym robiła coś głupiego. Miała słabość do pana Łukasza. Wiedziała, że nie może być jego dziewczyną, ale czasami umysł płatał figla i wydawało się jej, że nauczyciel z nią flirtuje. Niestety, on się tak zachowywał w stosunku do każdego, już dawno to odkryła. Gdyby z nim była to utarłaby nosa koleżankom z pokoju. A poza tym, zawsze był dla niej miły. Niemal czuła, że żywo interesuje się jej życiem.

– Z czym? – odparła przekornie Ania. Jednak od razu uznała, że to była zła odpowiedź. Głupia i nieokazująca szacunku. Nauczyciel się wyprostował.

– Aniu, Pani Borkowska wystawiła Ci naganne zachowanie. Wszyscy nauczyciele dali Ci bardzo dobre albo wzorowe. A tutaj, co się stało? – zapytał wuefista.

Stara rura – pomyślała Ania. Pani Borkowska była nauczycielką biologii. Taka mała, pyskata pani o krótkich włosach, która z twarzy wyglądała jak mysz.

– To nie moja wina. Ona się na mnie uwzięła! – odparła żywo dziewczyna.

– Pani nauczyciel, Aniu – poprawił ją zniecierpliwiony wuefista.

– No tak. Pani Borkowska się na mnie uwzięła – nieco spokojniej wyjaśniła Ania.

– Uwzięła się? Aniu, Aniu, wiesz, ile razy z ust uczniów słyszałem ten tekst. Twojej ocenie i tak to nie zagrozi, ale chciałbym wiedzieć, co się stało.

Ania była w niezłej kropce. Z jednej strony nie chciała tracić w oczach nauczyciela, z drugiej nie mogła wydać swojej przyjaciółki z pokoju, dla której ukradła dwa tygodnie temu zeszyt uwag. Co prawda, Ania nie została przyłapana, ale pani Borkowska wiedziała, że to ona. Pedagog z tak dużym doświadczeniem (a biologistka uczyła w tej szkole chyba od wojny) nie dała się nabrać. Dowodów brak, ale wystawienie oceny z zachowania to zawsze indywidualna decyzja nauczyciela. Pani Borkowska skorzystała z tej możliwości.

– Czyli nie powiesz? – zapytał wuefista. Zniżył głowę do poziomu jej oczu. Poczuła, że się czerwieni.

– Nie.

– Nie? – zdziwił się.

– Znaczy… nie, że nie. Po prostu nie wiem… – czuła, że rumieniec jest już na każdym centymetrze jej ciała. Nawet tam, gdzie go nie powinno być.

– Czyli, nie wiesz? – dociskał ten temat, jak mógł.

Ania, nienawidziła go w tym momencie.

– Nie, że nie wiem. Tylko, po prostu... – wyjąkała.

– Czyli wiesz? – dopytywał.

Ania poczuła napór na pęcherz. Pomyślała, że musi jakoś przerwać tę rozmowę, bo inaczej pęknie.

– Eee… – wzięła głęboki oddech – Nie wiem, dlaczego pani Borkowska wystawiła mi taką ocenę.

Nauczyciel zmieszał się, ta odpowiedź nie była tym, czego oczekiwał. Miał większe problemy na głowie i dał sobie spokój z tą rozmową.

– Dobrze. Wracaj do gry.

Gdy tylko Ania weszła na boisko, dostała piłką w twarz. Na parę chwil zrobiło się jej ciemno przed oczami. Rozmasowała sobie twarz, wiedząc, że wszyscy to widzieli i podziękowała sobie w duszy, że piłka nie była napompowana dostatecznie mocno.

Ha! A Michał zawsze powtarzał, że bardziej boli, jak piłka jest flakiem – pomyślała, wspominając rozmowę o grze w piłkę z jednym z kolegów z ośrodka.

***

– Daj spokój. To tylko jedna ocena – pocieszała Wiktoria.

Ania siedziała na łóżku ze skwaszoną miną. W nosie miała tę ocenę. Myślała tylko o tym, że pytania nauczyciela bardzo ją krępowały.

– Po co chodziłaś na tę ściankę?! – wykrzyczała Ania.

Pani Borkowska była wychowawczynią Wiktorii i zawsze w torebce nosiła zeszyt uwag całej klasy. Dziewczyna miała tam swoje poczesne miejsce za wybryki „na ściance”, czyli miejscu, gdzie starsi uczniowie palili papierosy. Nastolatka poprosiła, by Ania na ostatniej lekcji zabrała notatnik z torebki nauczycielki. Wszystko poszło zgodnie z planem, ale pani Borkowska widziała, jak dziewczyna wychodzi ostatnia z klasy i że jej zeszyt zniknął.

– Daj spokój, Aniu! I tak jest koniec roku – Wiktoria rzuciła w Anię poduszką. W amerykańskich komediach często od tego zaczyna się zabawa – dziewczęta rzucają się i biją poduszkami. Takie rzeczy dzieją się tylko w filmach, w normalnych życiu jest zupełnie inaczej.

W tych poduszkach jest antyalergiczny poliester, czy coś – pomyślała w tym momencie Ania i poszła do łazienki.

Po prysznicu stała jeszcze chwilę przed lustrem. Wytarła szybę z nadmiaru pary i spojrzała w swoje piękne błękitne oczy. Umyła włosy i nie zamierzała ich suszyć. Patrzyła na swoje oblicze i mogłaby przysiąc, że bardziej żałosnej postaci nigdy nie widziała. Ramiona miała oklapłe, włosy mokre, nos zadarty, usta małe. Zobaczyła niewielki siniak pod okiem.

No tak, kochana piłka nożna. Najlepszy sport na świecie – pomyślała.

– I tak przegrywamy wszystkie mecze! – krzyknęła do siebie po drugiej stronie lustra. Druga wersja jednak nic nie odpowiedziała.

Gdy weszła do pokoju, dziewczyny już spały, albo udawały, że śpią. Paliła się jedynie jej mała lampka na szafce nocnej. Wszystkie koleżanki szczelnie były przykryte kołdrą, tylko Iwona leżała odkryta.

– No tak! Ciągle jej zimno, a leży taka odkryta. Niech se termostat w mózgu naprawi – syknęła, mijając burzę rudych włosów na poduszce.

Przed pójściem spać, usiadła jeszcze na chwilę na swoim łóżku.

I to już koniec tego dnia? Nie ma nic więcej? Czy coś się jeszcze wydarzy? Tylko tyle ten dzień mi przyniósł? Upokorzenie w oczach nauczyciela i głupie udawanie przyjaźni z Wiktorią. Nic się nie zmieni – myślała, patrząc tępo w drzwi wejściowe do pokoju.

Co to za różnica, czy położę się spać, czy nie? Do diabła! Nic się nie zmieni. Nigdy! – krzyczała na siebie w myślach. Nawet jak opuści ośrodek, to będzie tak samo. Ania tak bardzo pragnęła, żeby wszystko zniknęło lub się zmieniło. Marzyła o tym od samego początku, choć nie była w stanie powiedzieć, ile to już trwa. Pragnęła, jak nigdy dotąd. I tak trwałaby w myśleniu, gdyby nie uczucie, że ktoś się jej przygląda.

Nie dalej jak metr od niej stał chłopiec, ubrany w bokserki i biały podkoszulek, trzymał w prawej dłoni kubek. Miał ciemne włosy, które opadały mu na uszy. Był odwrócony do niej plecami. Serce Ani zamarło. Zdała sobie sprawę, że nie widzi nic innego, ani mebli w pokoju, ani dziewczyn, jakby tylko istniała ona i ten chłopak. Tylko kto to taki?

– O matko. Odbija mi – powiedziała całkiem głośno do siebie przerażona tym, co właśnie zobaczyła. Chłopak natychmiast się poruszył i wyprostował głowę. Odwrócił się i spojrzał jej prosto w oczy. Ta krótka chwila, gdy się na siebie patrzyli trwała całą wieczność – tak przynajmniej Ania to odczuła. Chłopiec musiał być od niej starszy, ale niedużo. Przyglądał się jej z mieszaniną zainteresowania i zdziwienia, jednak nie był wystraszony tak bardzo, jak ona. Wiedziała jedno, że nigdy w życiu nie widziała go w ośrodku. Chłopiec odłożył kubek na niewidzialny stolik. W pewnej chwili znikąd w jego ręku pojawiła się kartka z długopisem. Pośpiesznie coś na niej napisał, a później pokazał blondynce. Na kawałku papieru, czarnym tuszem widniał napis „cześć”.

– Nieee… – mruknęła, przeciągając słowo. – …odbija mi. To na pewno depresja – stwierdziła automatycznie.

Spis treści

Rozdział pierwszy

Dom dziecka w Nysie

Rozdział drugi

Nie lubię ludzi o imieniu na M

Rozdział trzeci

Górka obok torów

Rozdział czwarty

Bazyli

Rozdział piąty

Tadeusz z Cisów

Rozdział szósty

Zakupy

Rozdział siódmy

Zasada „wody i kamienia”

Rozdział ósmy

Chłopiec z fortepianem

Rozdział dziewiąty

Droga do domu

Rozdział dziesiąty

Bal

Rozdział jedenasty

Obieżysfer

Rozdział dwunasty

Pierwsze zadanie

Rozdział trzynasty

Święta

Rozdział czternasty

Sąd

Rozdział piętnasty

Wielomrok

Rozdział szesnasty

Więzienie

Rozdział siedemnasty

Wesele