Kepusie

Adrian Widram

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Okładka: Adrian Widram

adrianwidram@o2.pl

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-62041-28-2

Wydanie I

Warszawa, listopad 2010

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Spis treści

Wyliczanka

OD AUTORA:

Od redakcji:

Skrócony opis sylwetek kepusiów, występujących na kartach niniejszej książki

Rodowód Kepusiów

Dzień ewakuacji

Oko wszechświata

Trzydzieści lat później

Królewna Maleanesa

Wyliczanka

W sadzie na hamaku kepuś chrapie,

Hamakiem wiatr kołysze, kepusia kolebie.

A jak deszcz nadejdzie — wtedy będzie śmiesznie.

Zwali się z hamaka i pobiegnie do najbliżej stojącego

domu pierwszego, drugiego, trzeciego lub czwartego.

OD AUTORA:

Kepusie to powieść fantastyczno-naukowa dla dzieci i młodzieży. Można się z niej dowiedzieć, że nasz świat zbudowany jest z atomów. Imiona większości bohaterów to nazwy poszczególnych cząstek elementarnych, to znaczy mion, atom, proton, neutron itp. Niniejsze opowiadanie powinno pobudzić wyobraźnię przede wszystkim najmłodszych. Chodzi o ogrom wszechświata, w którym istnieje duża szansa na istnienie innych, różniących się od nas Ziemian, cywilizacji. W przeciwnym razie jest to marnowanie przestrzeni, a natura na pewno na to nie pozwoli.

Warto się uczyć, bo nauce zawdzięczamy wiedzę na przykład o tym, że silniki, wytwarzając ciąg powietrza, powodują, że samolot unosi się dzięki różnicy ciśnień pod skrzydłami i nad nimi, a nie za pomocą magii.

Niniejsza książka jest na tyle zwięzła, by można było przeczytać ją w cztery godziny. Liczę też na to, że Czytelnik na tyle dobrze ją zapamięta, że po przeczytaniu nie odstawi jej na półkę swojej wirtualnej biblioteki ku zapomnieniu, tylko wróci do niej od czasu do czasu, utrwalając sobie pewne techniczne aspekty.

Od redakcji:

Adrian Widram — to pseudonim literacki tego młodego autora. W latach 2004-2006 uczeń policealnego studium informatycznego w zespole szkół elektryczno-elektronicznych w Radomsku. Po pracy miłośnik programów graficznych.

„Kepusie” — to debiut literacki pana Widrama. „Kepusie” to całkowicie nowa i bardzo innowacyjna opowieść o klanie zmutowanych kotów, chodzących na dwóch łapach, które mają twarze, ręce i nogi, a zamiast ogona kucyk. Są bardzo mocno zaawansowane w rozwoju nauki i techniki.

Historia Kepusiów zaczyna się tak naprawdę w momencie, kiedy główny astronom, Kropek, odkrywa, że jedno ze słońc obiegających planetę Kepusiów Koto niebezpiecznie zbliża się do tej planety, by w efekcie zderzyć się z nią i zniszczyć ją bezpowrotnie. Postanowiono się ewakuować i szukać we wszechświecie innej planety, przyjaznej i podobnej do Koto. Zanim wszyscy wyruszymy razem z bohaterami w ich międzygalaktyczną podróż, poznajemy po kolei postacie odgrywające najważniejsze role w społeczności planety. Kepusie są kotami o niezwykłych kolorach, które autor z takim upodobaniem opisał. Wszystkie kepusie robią to, co lubią, i takie też wykonują zawody. Dożywają kilkuset lat.

Po wyruszeniu w kosmos spotykają różne planety, kóre w pierwszej chwili uważają za przyjazne, i przeróżne formy życia czy cywilizacje. Niektóre bardziej zaawansowane techniczne, inne przeciwnie — o wiele mniej. Opisy ich są bardzo barwne i momentami zaskakujące,co rozbudza wyobraźnię czytelnika.

Po wielu przygodach i perypetiach nasi bohaterowie znajdują wreszcie swoją planetę o nazwie Wena. Już po kolonizacji jednego z kontynentów tej planety czeka na nich jednak niespodzianka, z którą muszą się jeszcze zmierzyć, zanim pożegnamy się z tymi przesympatycznymi bohaterami znanym zakończeniem: „I żyli długo i szczęśliwie”.

Autor mimo młodego wieku ma wiedzę techniczną. Czasem wydaje się, że ta jego książka science-fiction wymyka się z ram obecnie dostępnej ogólnej wiedzy. Zaskakuje nas rozwiązaniami i szczegółowymi opisami statków, pociągów, lądowników oraz objaśnieniami ich sposobu poruszania się. To samo dotyczy opisu zjawisk w kosmosie, nazw układów słonecznych czy choćby opisów samych planet i istot na nich żyjących. Niesamowity jest opis spotkania z przedstawicielem innej, jakże podobnej do kepusiowej cywilizacji.

Może na początku opisy i mentorstwo w sprawach technicznych wydają się zbyt nużące, ale jest to konieczne z punktu widzenia całej książki. Może się też wydawać, że autor opisuje rzeczy oczywiste i znane nam wszystkim z zakresu fizyki czy chemii. Ale zakłada się, że odbiorcą tej opowieści mogą być na tyle młodzi ludzie, którzy nie zakończyli jeszcze edukacji, pozwalającej im na zrozumienie wszystkich opisanych tu zjawisk.

Dobrze jest powtórzyć za autorem, że wiedza rozwija wyobraźnię i umacnia nadzieję na istnienie innych cywilizacji, bo inaczej ten bezdenny ogrom przestrzeni kosmicznej byłby zmarnowany. Uczmy się zatem bawiąc i nie odsyłajmy w zapomnienie niniejszego woluminu.

Rodowód Kepusiów

Drugi świt nadchodził w ciągu dnia nad planetą Koto. Piloci zmęczeni dziewięciogodzinnym lotem podchodzili do lądowania samolotem pasażerskim o nazwie Anartel w fioletowym, ulubionym kolorze Kepusiów. Maszyna jest wielka jak wieloryb, z przyczepionymi czterema odrzutowymi silnikami napędzanymi energią uzyskiwaną ze słońc. Odbywała ona lot próbny po wymianie czterech silników.

Kiedy Procjon ujrzał przed sobą pas lotniska znajdującego się w mieście Kell, poprosił Outrona:

— Podchodzimy do lądowania. Włącz autopilota.

Outron spojrzał na tablicę z dziesiątkami cyfrowych i analogowych wskaźników przyrządów takich, jak wysokościomierze, przyrządy kontrolno-pomiarowe, monitory sygnalizatorów, urządzenia alarmowe, żyroskopy oraz monitory ciekło-fermionowe, Następnie nacisnął czerwony przełącznik po swojej lewej stronie.

* * *

Kepusie wyewoluowały z gatunku kotów, które zamieszkiwały planetę Ziemia, znajdującą się w Drodze Mlecznej. Materiał genetyczny kotów został przeniesiony przez meteoryt do Wielkiej Mgławicy w Andromedzie. Tam, w galaktyce spiralnej o nazwie M31, dotarł na jedną z trzech średniej wielkości planet, którą Kepusie nazwały KOTO.

To jest ich dom, oddalony o dwa miliony lat świetlnych od ziemskiego Układu Słonecznego, ale one o tym nie wiedzą. Galaktyka z Koto podobnie jak Droga Mleczna z Ziemią, miała gwiazdy oraz planety krążące nie tylko wokół słońc, ale i kwazarów. Koty, które na planecie Ziemia umiały tylko łowić myszy i wylegiwać się koło pieca lub na słońcu, po powstaniu nowego gatunku dokonały ogromnego postępu technicznego.

Kepusiom nie chodzi tylko o to, żeby tylko przeżyć, ale też dokonać jakichś odkryć, zbudować coś nowego. Są przeciwnikami magii pod każdą postacią, bo w ich filozofii życiowej stamtąd zieje pustką.

Na planecie Koto jest jeden superkontynent o nazwie Kepolandia, który zajmuje 45 procent powierzchni i ze wszystkich stron jest otoczony oceanem Merionowym. Na środku kontynentu znajduje się największe miasto o nazwie Orion. Jest ono sercem planety pod względem przemysłowym. Na pierwszym wschodzie nad brzegiem kontynentu leży miasto Hezon, które graniczy ze skalistą pustynią Kanion, na której różnica poziomów pomiędzy krawędzią i dnem przekracza 4,4 kilometra. Na zachodzie położone jesto miasto Kell. Kiedy się patrzy w kierunku drugiego wschodu słońca, można zobaczyć miasto portowe Pikromedes. W części zachodnio-drugiego-zachodu leży pustynia piaszczysto-skalista Soara o powierzchni 24 milionów kilometrów kwadratowych. Między miastami Nikomedes a Orion znajduje się morze, które połączone jest z oceanem pięcioma rzekami. Jest tylko jedna pora roku — lato.

Kepusiom w Kepolandii życie biegło lekko i przyjemnie każdy robił to, co lubił. Miało się to jednak wkrótce zmienić.

Plan planety Koto

Rok trwa tam 400 dni, a dzień 32 godz. Nocy nie było w ogóle, bo planetę tę okrążały dwie gwiazdy, które wschodziły nad planetą co szesnaście godzin. Pierwsza gwiazda kwazarowa świeciła dwukrotnie jaśniej, oświetlając planetę swoim niebieskim blaskiem niż druga gwiazda, którą było Słońce barwy żółtej. Obie te gwiazdy potocznie nazywano słońcami.

* * *

Procjon, spoglądając na Outrona, powiedział:

— Za dwie minuty wzejdzie drugie słońce, która oślepi nas swoim blaskiem. Przyciemnij zatem szyby kabiny.

Kepuś Outron, uśmiechając się do kapitana, odpowiedział:

— Chwila.

Po czym nacisnął przycisk barwy oliwkowej i szyby zmieniły kolor na jasno-srebrny.

Samolot zaczął powoli osiadać na granitowej płycie lotniska. Rozległ się pisk opon trących o podłoże. Maszyna zadrżała, następnie zaczęła wytracać powoli prędkość.

— Tak się zastanawiam — rzekł Outron — jaka jest prędkość cząsteczek?

Procjon spojrzał w jego stronę i uśmiechając się, odrzekł:

— Prędkość cząsteczek nawet tego samego gazu jest różna, Outronie. Jedne poruszają się bardzo wolno, inne nieco prędzej, a inne jeszcze szybciej. Najwięcej jest cząsteczek poruszających się z prędkościami pośrednimi. Te pośrednie prędkości są różne dla różnych gazów. W otaczającym nas powietrzu cząsteczki — na przykład tlenu — poruszają się ze średnią prędkością 500 m/s (1800 km/h), a cząsteczki dwutlenku węgla z prędkością 400 m/s (1440 km/h).

— A zatem średnia prędkość cząsteczek tlenu jest większa od prędkości naszego samolotu — kalkulował na głos Outron, wpadając w słowo Procjonowi.

— Tak. No, widzę, że kumasz, o co chodzi. Wyobraź sobie, że metalowe belki wmontowane w skrzydłach naszego samolotu, pozornie niezmienne, pełne spokoju i bezruchu, składają się z wiecznie poruszających się cząsteczek. Podobnie pokład, po którym chodzimy, woda, którą pijemy, powietrze, które wdychamy. Gdziekolwiek spojrzymy, tam, poza pozorną martwotą, spostrzegamy zawsze wieczny ruch. Ruch jest nieodłączny od wszelkich ciał, które nas otaczają, nieodłączny od materii. Nie ma ruchu bez materii i materii bez ruchu.

Następnie po zatrzymaniu się Procjon wyłączył silniki i wyszedł z kabiny za Outronem, kierując się do wyjścia po prawej stronie. Outron pociągnął zatrzask, znajdujący się w środku drzwi, czym spowodował ich automatyczne otwarcie się, a wraz z nimi również aumatycznie zaczęły wysuwać się schody. Najpierw zaczął schodzić Procjon. Był kapitanem, szefem klanu. Miał ciemnopomarańczowe futro, oprócz tylnych nóg, bo te były niebieskie. Wyglądało to tak, jakby nosił skarpetki. Tak jak wiele Kepusiów miał oczy koloru żółtego, twarz okrągłą, czerwony nosek, białe równe ząbki, dwie ręce, a na każdej z nich po pięć palców zaopatrzonych w ukryte pazury. Głowę zwieńczały stojące uszy. Procjon, jak i wszystkie inne kepusie, chodził na dwóch nogach. No i miał kucyk zamiast ogona. Był inteligentny i niezależny, a także najstarszy, bo miał już 1438 lat.

Tuż za Procjonem kroczył pilot Outron, z zawodu nawigator samolotów. Średniej budowy Outron miał jasnozielone futro, a oczy koloru piwnego.

Outron przyspieszył i zrównał się krokiem z kapitanem.

Wtedy kapitan spytał:

— To co? Idziemy na kubek gorącego mleka?

— Jak najbardziej — żarliwie potwierdził Outron.

Po czym obaj skierowali się w kierunku bloku w kształcie litery K, w którym była jadalnia, blok koloru żółtego kształtem przypominał pięciokąt.

Gdy tak szli obok siebie, Outron zapytał:

— A ile jest cząsteczek w pozornie pustej szklance?

— Zależy to między innymi od ciśnienia. To znaczy od tego, jak takie cząsteczki w szklance są „ścieśnione‘’. W szklance zwykłego powietrza... takiego zwykłego, jakie otacza w tej chwili każdego z nas... znajduje się ich tryliard. Abyś uświadomił sobie, jak wielka jest to liczba, wyobraź sobie, że w ciągu jednej sekundy ucieka z tej szklanki miliard cząsteczek i żadna z nich nie wraca. To po ilu latach szklanka się opróżni?

— Nnnie wiem... — odpowiedział Outron po chwili i spostrzegł, że kapitan uważnie mu się przygląda.

— Po 20.531 latach. Odpowiednikiem tego czasu na planecie Ziemia jest trzydzieści tysięcy lat.

— Na meteoryta Pika!

— Zapamiętaj prawo zachowania materii: „materia jest niezniszczalna”.

— A co to znaczy ?

— To oznacza, że materii nie można unicestwić. Materia może tylko przechodzić z jednej postaci w drugą. Ta ciągła zmienność materii jest ich podstawową własnością, którą zauważył Platomedes.

— A czemu węgiel i ropę naftową przestaliśmy eksploatować?

Procjon zatrzymał się i machinalnie podrapał się po nosie, po czym odpowiedział:

— Bo palenie się tych substancji jest procesem chemicznym, który polega na łączeniu się atomów spalonej substancji z atomami tlenu w cząsteczki chemiczne. W reakcji tej biorą udział tylko elektrony, krążące wokół jąder tych atomów, a same jądra nie ulegają zmianom. Natomiast w czasie reakcji jądrowej — jak na przykład podczas dzielenia się jąder atomów ciężkich — przegrupowują się protony i neutrony zawarte w jądrach atomów. Energia wiązania tych cząstek jest milion razy większa od energii wiązania elektronów, otaczających jądra i dlatego podczas reakcji jądrowych wydziela się bez porównania więcej energii. Na przykład z jednego kilograma uranu235 wydziela się dwadzieścia milionów kilowatogodzin (kWh) energii, a w wyniku spalenia jednego kilograma ropy naftowej tylko dwanaście kilowatogodzin (kWh) energii.

Outron, nie spuszczając z niego wzroku, powiedział:

— A więc jeden kilogram uranu zamiast ośmiu tysięcy ton węgla kamiennego?

— Jeszcze mniej, Jeden kilogram daje siedem kilowatogodzin energii.

— A jak przebiega reakcja atomowa?

— Jesteś bardzo ciekawski, Outronie. Poczekaj, napiję się tylko mleka. — Upił trzy łyki i zaczął wyjaśniać ten proces: — Weźmy takie jądro uranu, rozpadające się na skutek bombardowania ich neutronami. Kiedy pojedynczy neutron bombarduje jądro uranu, jądro to rozpada się na dwa odłamki główne, będące jądrami innych, lżejszych atomów, oraz dwa, trzy swobodne neutrony zwane neutronami wtórnymi. Te odłamki jądra mają bardzo dużą prędkość, a tym samym i ogromną energię kinetyczną. Wówczas, gdy mamy do czynienia z wielką liczbą rozszczepień jądrowych, w krótkim czasie moc tej energii rośnie do ogromnych wprost rozmiarów.

— A jak cząsteczki gazu mogą, mimo ich wielkiej liczby, poruszać się dość swobodnie w małej objętości?

— To dzięki ich bardzo małym rozmiarom. Cząsteczki te jednak bardzo często zderzają się ze sobą. Liczba zderzeń cząsteczek jest bardzo duża. Kezon obliczył, że w otaczającym nas powietrzu cząsteczka tlenu ulega 6,5 miliardom zderzeń, a dwutlenek węgla 9 miliardom zderzeń na sekundę. Obliczył również, że droga prosta przebyta przez cząsteczkę tlenu pomiędzy dwoma kolejnymi zderzeniami wynosi 6 milionowych centymetra. Prawda, że droga ta wydaje się bardzo mała?

— Trudno mi to sobie wyobrazić.

— Ale cząsteczka tlenu — kontynuował swoją wypowiedź kapitan — jest trzysta razy mniejsza od wspomnianej drogi. Żebyś zdał sobie sprawę z tego, jaką drogę przebywa cząsteczka tlenu, wyobraź sobie, że te cząsteczki to samoloty, których rozpiętość skrzydeł i długość kadłuba wynosi siedemnaście metrów. Cząsteczki tlenu będą przypominały zderzające się co pewien czas samoloty, przy czym droga przebyta między dwoma kolejnymi zderzeniami wynosiłaby średnio pięć km. Droga zaś pomiędzy kolejnymi zderzeniami, zwana drogą swobodną, wzrasta gdy zmniejszamy ciśnienie gazu.

W tym samym momencie w mieście astrofizyk i matematyk, Pikromedes Kropek, zajmował się obserwacją i teoretyczną właściwością ciał niebieskich, materii rozproszonej i promieniowania w przestrzeni poza Koto. Jego nazwa Kropek wzięła się stąd, że był cały biały, tylko na plecach i brzuchu miał czarne kropki. Kropek wziął w obliczeniach pod uwagę aktualną trajektorię dwóch słońc, okrążających i oświetlających jego planetę, obliczył, że drugie słońce — gwiazda kwazarowa, oddalone o miliard kilometrów od Koto ma bardzo dużą gęstość. Jedna mała jego łyżeczka ważyła 1000 miliardów ton i świeciła ośmiokrotnie jaśniej od tego pierwszego słońca. Kwazar daje białe światło, w przeciwieństwie do Słońca, które promieniuje żółtym blaskiem. Po dokonaniu obliczeń Pikromedes Kropek stwierdził, że przez coraz silniejsze przyciąganie grawitacyjne oba słońca w końcu zderzą się ze sobą. Odrzut wybuchu nada kwazarowi tak dużą prędkość, że po 34 minutach wpadnie na planetę Koto, która w efekcie tego zdarzenia wyparuje pod wpływem bardzo wysokiej temperatury. Kropek jeszcze raz zrobił obliczenia, myśląc że się pomylił, ale te powtórne wyliczenia potwierdziły tylko, że za 405 dni nastąpi koniec istnienia kepusiowej planety.

Kepusie zasadniczo chodziły spać o godzinie 19:30. Żeby móc zasnąć, zasłaniały w oknach aluminiowe żaluzje, a przed snem piły soarę, czyli kawę zbożową. Nazwa tego napoju pochodziła od wytworzania jej z ziaren zboża hodowanego na terenie pustyni Soara. Kawa Soara jest dla Kepusiów napojem-kołderką.

Kropek zadzwonił do kapitana Procjona, żeby go powiadomić o swoim katastrofalnym odkryciu. Kapitan nadal delektował się kubkiem gorącego mleka w towarzystwie Outrona. Kiedy więc zadzwonił telefon kapitana, ten spojrzał na niego i powiedział:

— Och! Nie pozwolą nawet w spokoju wypić kubka gorącego mleka!

Telefon leżał po prawej stronie kubka, zatem też prawą ręką podniósł go i spojrzał na wyświetlacz. Poznał numer numer Kropka i powiedział do kolegi:

— To Kropek tak się do mnie dobija. — Nacisnął przycisk połącz i odezwał się poważnym tonem: — Tu kapitan Procjon. Słucham cię, Kropku ?

— Musimy opuścić naszą planetę Koto, ponieważ drugie słońce, gwiazda kwazarowa, zbliża się coraz bardziej do pierwszego słońca. Co rok o kilkaset kilometrów, co zakłóca grawitację pierwszego słońca. Teraz oba są jak dwa magnesy różnoimienne. Przyciągają się, co powoduje, że się do siebie szybko zbliżają. Kiedy kwazar wbije się w to pierwsze słońce, nastąpi gigantyczna eksplozja, która wystrzeli jak z procy pierwsze słońce prosto w nas. Ta katastrofa jest nieunikniona — wydusił jednym tchem.

— Hmm... co ty mówisz Kropku? Czy ty przypadkiem nie nawąchałeś się za dużo kepomlecza? (Jest to roślina, po której widzi się na jawie wszystko, co w tym dniu sobie myślałeś).

— Od tygodnia niczego nie wąchałem, bo pilnie pracuję w swoim laboratorium! — wrzasnął Kropek. — Co mam innym powiedzieć?

— Prawdę. Teraz trzeba powiadomić o tym fakcie załogę stacji orbitalnej okrążającej Koto, aby dokonali transformacji na statek kosmiczny. Potem trzeba przygotować miejsca dla wszystkich kepusiów. W celu znalezienia we Wszechświecie planety podobnej do naszej, na której będzie skalista gleba, woda, klimat o temperaturze od 10 do 14 stopni kedaronów (1 kedaron to 2 stopnie Celsjusza) oraz niezbędny do oddychania tlen.

— Ze wszystkich planet w naszym układzie jest tylko jedna, która może utrzymać życie, to tylko nasza planeta, znajdująca się w odpowiedniej odległości od słońc, z idealnym klimatem. Jest naszą szczęśliwą planetą. Mamy tu krajobrazy spektakularnie piękne. To są idealne warunki dla nas. Gdzie my znajdziemy drugą taką ?

— Wcześniej czy później znajdziemy planetę, i to nie jedną. To jest tylko kwestia czasu.

— To teraz zadzwoń do stacji orbitalnej — odpowiedział Procjon i rozłączył się z Kropkiem.

* * *

Stacja orbitalna białego koloru, o nazwie „Keraz4321”, z łatwością mogła się zamienić na statek międzygalaktyczny po naciśnięciu zaledwie czterech przycisków. W końcu technika Kepusiów liczyła ponad 200 lat. „Keraz4321” ma kształt itery V. Po naciśnięciu pierwszego przycisku na kadłubie górnym rozwijał się nad całą powierzchnię statku żagiel napędzany wiatrem słonecznym. Drugi i trzeci przycisk to chowanie baterii słonecznych, które znajdują się wzdłuż boków kadłuba, a czwarty przycisk uruchamia dwa silniki znajdujące się w tylnej części statku. Wcześniej statek poleciał tylko raz, żeby odwiedzić sąsiednią planetę Anzel, oddaloną zaledwie o 200 milionów kilometrów. Mimo że Kepusie dotarły tam całe i zdrowe, to na miejscu okazało się, że cała planeta jest pokryta tysiącem wulkanów, które eksplodując co kilka godzin, zalewały ogromne obszary oliwą, tryskającą niczym gejzery.

„Keraz4321” był dumą gatunku Kepusiów. Grawitację na Keraz sztucznie wytwarzano za pomocą dwóch magnesów. Sama stacja składała się z siedmiu pokładów. Na pierwszym, górnym, był poziom sterowniczy. Na drugim pokoje, łazienka oraz duży salon. Na trzecim kuchnia, stołówka, basen, kino, stół bilardowy oraz sala komputerowa. Na czwartym i piątym poziomie znajdował się sad, w którym w doniczkach rosły trzymetrowej wysokości drzewka kokosowe, czyli podstawowy pokarm Kepusiów. Ich owoce pestkowe, zwane orzechem kokosowym, były zamknięte w bardzo twardej brązowej i włochatej skorupce o grubości dwóch milimetrów. W środku orzech miał dwa litry pysznego mleczka, za którym Kepusie przepadały. Mleczko miało barwę białą. W sadzie rósł też kepomlecz. Na szóstym pokładzie znajdował się magazyn z żywnością, a na siódmym ogromny, o wysokości 20 metrów hangar dla statków, które wlatywały przez wrota umieszczone w bocznej części orbitera. Pod podłogą ten wspaniały prom miał wysuwane podwozie, składające się z trzech ogromnych dysków antygrawitacyjnych. Długość orbitera to 250, szerokość 70, a grubość 35 metrów. Statek napędzały cztery reaktory eleanotorowo-ezonowe (pierwiastek ezon chłodzony laserowo). Z tylnej części statku wylatywały fotony. Ich odrzut z olbrzymią mocą powodował, że wprowadzały statek w ruch do przodu, czyli w przeciwną stronę, niż one wylatywały z tyłu, nadając mu niebagatelną prędkość międzyplanetarną 98 procent prędkości światła.

* * *

W Kepolandii żyło ponad 100 Kepusiów. Większość mieszkała w domach z cegieł, a reszta w domach wydrążonych w drzewach o nazwie kekwoje (dorastały do dwustu metrów wysokości, a ich średnica dochodziła do pięćdziesięciu metrów), ich lancetowate liście były wiecznie fioletowe. Każdy z Kepusiów miał po dwa takie domy wydrążone w kekwojach, w sześciu różnych miastach rozsianych po całym kontynencie.

* * *

Tymczasem 100 kilometrów od miasta Nikomedes, na oceanie załoga łodzi podwodnej „K-III” odebrała sygnał radiowy wysłany alfabetem Kota. Jak ustalił nawigator Menus, sygnał wysłano z odległości dwudziestu kilometrów z kierunku drugiego zachodu. Menus odszyfrował kod o następującej treści: „Toniemy, załoga Magnezala”. Menus wziął w prawą rękę kartkę z przezroczystej folii z wydrukowanym tekstem wiadomości i pobiegł do Ketosa.

„K-III” wypłynął w celach badawczo-naukowych. Oprócz Menusa na pokładzie znajdowało się jeszcze 8 Kepusiów — dowódca Ketos, Aema, Kater, Relimedes, Ragemedes, Aurela, Grey oraz kucharka Karen i piekarz Wuon.

Kiedy Menus wpadł do kabiny, Grey rozmawiał w tym czasie z kucharką Karen. Co chwilę się do niej uśmiechał i dopytywał się, co dzisiaj będzie na obiad.

Menus wpadł do kabiny tak zasapany, że aż nie mógł mówić, tylko sapiąc i fukając, podał kartkę foliową z odkodowanym tekstem Ketosowi. Kapitan wziął prawą ręką folię z notatką napisaną czarną czcionką na białym tle. Po przeczytaniu sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej telefon radiowy o zasięgu czterdziestu kilometrów, podłączony do wszystkich głośników na łodzi podwodnej, włączył odpowiedni przełącznik i stanąwszy przed urządzeniem, zaczął mówić:

— Uwaga! Przerywamy badania naukowe, ponieważ statek „Magnezal” tonie. Mamy rozkaz ratować załogę.

Wyłączył interkom i zwrócił się za pomocą radia do Relimedesa:

— Pełne wynurzenie, Relimedesie!

Ten akurat w tej chwili siedział w maszynowni na fotelu i bawił się jojem, zajadając z Wuonem cukierki. Po wysłuchaniu komunikatu błyskawicznie zerwał się na nogi i wziąwszy swój telefon radiowy, krzyknął:

— Gotów!

Lewą ręką przesunął dźwignię w dół i włączył pompy, które zaczęły wypompowywać wodę z dwóch komór umieszczonych na przodzie, a z trzeciej na końcu kadłuba. Po dwóch minutach górny kadłub „K-III” wynurzył się do połowy na powierzchnię wody. Wtedy Grey, skręcając kierownicą w lewo, obrał kurs na drugi wschód słońca.

— Relimedes zaraportował, że zaraz się całkowicie wynurzymy!

— Tylko do połowy. Wyłącz pompy i daj pełną moc silnika.

— Tak jest!

Po trzech minutach „K-III” osiągnęło maksymalną prędkość 420 kilometrów na godzinę. „K-III” jest łodzią podwodną napędzaną wodorem.

„Magnezal” to statek transportowy, który płynął do portu w Pikromedes. Na pokładzie miał pół miliona ton magnezu (stąd też nazwa statku), a magnez jest niezbędny do budowy antygrawitacyjnych kosmosamolotów. Załoga liczyła sześć osób. Transportowiec zaczął nabierać wody po tym, jak zderzył się z ortonalem. Ośmiocalowy kadłub statku został rozpruty niczym konserwa sardynek.

Ortonale to smoki, które pływały w praoceanie i ważyły dwa tysiące ton, wielkością dorówując statkom. Już z daleka widać je płynące pod powierzchnią wody. Ich ciała świecą kolorem ciemnożółtym. Na głowie miały siedem dużych par oczu czarnych jak okruchy kamiennego węgla.

Widocznie załoga „Magnezala” przez zabawę, jaką mieli na pokładzie, nie zauważyła niebezpieczeństwa. Ortonale nie atakowały kapusiów. Żyły z nimi w przyjaźni. Same żywiły się glonami. Najprawdopodobniej wynurzył się z dna oceanu, żeby nabrać tlenu niezbędnego do nurkowania na następną dobę (dla przypomnienia 32 godziny).

Załoga tonącego statku wdrapała się na jeden z kontenerów, w środku którego znajdował się ładunek. Statek już prawie cały został pochłonięty przez wodę. Sześcioosobowa załoga zaczęła dryfować na kontenerze, czekając na pomoc. Nie była pewna, czy ktoś odebrał ich S.O.S.

Po dziesięciu minutach dryfowania, które dla nich wydawały się godzinami, kucharz Aveni, rozglądając się po oceanie ujrzał szybko zbliżający się do nich statek. Wtedy krzyknął:

— Jesteśmy uratowani! Patrzcie! Patrzcie!

Wszyscy skierowali spojrzenia w kierunku drugiego wschodu i zaczęli krzyczeć i machać rękoma. Gdy przez peryskop Ketos ujrzał załogę na kontenerowcu, przez telefon pokładowy powiedział do Relimedesa:

— Zwolnić obroty silnika do jednego kilometra na godzinę!

Relimedes wykonał polecenie, przesuwając odpowiednią dźwignię do góry. „K-III” podpłynęła tak blisko do dryfującego kontenera, że każdy członek załogi po kolei jednym krokiem przeskoczył na kadłub ratowniczego statku. Najpierw przywitał ich Grey. Gdy szedł po górnym kadłubie, powiedział uśmiechając się:

— Witamy na pokładzie „Kepusia-III” i zapraszam do środka!

Jako pierwszy z ocalonych podał swą dłoń elektryk Archel, potrząsając energicznie ręką Greya.

— Dziękuję, dziękuję w imieniu moim i załogi — powiedział Archel.

Za nim weszli przez właz do wnętrza „K-III” wszyscy pozostali członkowie „Magnezala”. Jako ostatni z ocalałych z „Magnezala” wszedł konstruktor i biofizyk Ramzes i zamknął za sobą właz, obracając trzykrotnie wielkim kołem w lewą stronę.

— Pewnie chce się wam pić? — zapytał Grey.

— O taaak! — odpowiedzieli wszyscy chórem, drepcząc za nim gęsiego wąskim korytarzem.

Po zaprowadzeniu rozbitków do jadalni, oficer rzekł:

— Tutaj nasza kucharka Karen zaopiekuje się waszymi pustymi brzuchami, a ja teraz udam się do kabiny dowodzenia. To na razie — dodał jeszcze na odchodnym Grey, po czym odwrócił się na pięcie i zamykając za sobą drzwi, wymaszerował z kantyny.

Karen uśmiechając, się przyniosła kubki z gorącym mlekiem kokosowym.

— A może chcecie coś na ząb? — uprzejmie zapytała.

— Tak! — żarliwie odpowiedział Aveni.

— Za chwilkę wam przyniosę.

Po czym przyniosła placki ziemniaczane. Postawiła talerz na stole i spytała:

— Od jak dawna pływacie po tym sektorze?

Nic nie odpowiedzieli. Bardzo byli zajęci łapczywym spożywaniem placków.

Dopiero po jakiejś chwili odezwał się Aveni:

— Od połowy roku.

— A my badamy go już od kilku miesięcy. No proszę, i ani razu się nie spotkaliśmy.

Aveni, upiwszy łyk mleka, odparł:

— Bo my przeważnie pływamy w głębinach.

— To szczęście, że byliście tak blisko nas, bo rekiny miałyby z nas obiad! — dorzucił marynarz Ardos.

— Ech! Nie było jeszcze tak źle. Przecież siedzieliśmy na kontenerze — odezwał się Aveni.

— Nie mów z pełnymi ustami — upomniał Aveniego Relimedes.

W tym czasie do jadalni przyszła na swój obiad załoga „K-III”. W wejściu krzyknęli do gości:

— Cześć wam! Smacznego!

— Dziękujemy! — odpowiedzieli chórem rozbitkowie.

Załoga „K-III” przysiadła się do nowoprzybyłych, zajmując miejsca naprzeciwko, wzdłuż drugiej strony stołu. Karen przyniosła siedem kubków gorącego mleka i po ciastku kokosowym. Załoga „Magnezala” po spożytym posiłku i niedawnych emocjach poczuła się senna. Zwrócili się więc do nadchodzącego właśnie Ketoza, by wskazał im ich miejsca odpoczynku.

— Idźcie za Rademedesem. On was zaprowadzi.

Rademedes tylko skinął głową i zaprowadził ich do pokoju, na którego drzwiach widniał napis „k4m”.

* * *

Astrofizyk Kropek uporczywie wydzwaniał do stacji orbitalnej, ale nikt nie odbierał telefonu. Nie wiedział, że załoga „KX” zrobiła sobie imprezę z okazji dwustuosiemdziesiątych urodzin Tradola. Muzyka była włączona na cały regulator. Kropek zniecierpliwiony pięciominutowym oczekiwaniem już miał zrezygnować, gdy ktoś wreszcie odebrał. W tle słychać było piosenkę zespołu Qeryx.

— Halo?

— Tu Kropek. Dostałem polecenie od kapitan Procjona, by się z wami skontaktować z powodu szybko zbliżającego się niebezpieczeństwa.

— Do rzeczy, proszę! Co się dzieje?!

— Za 405 dni.

Po czym astrofizyk powtórzył to samo, co mówił kapitanowi.

Rethon zbladł. Zauważyła to reszta załogi, mimo że wszyscy byli zajęci tańcami. Coś się wydarzyło. Po minie Rethona widać było, że musiało wydarzyć się coś niedobrego. Tradol podszedł do wieży i wyłączył mp9, przyciskając guzik z napisem stop.

— To co mamy zrobić? — zapytał Rethon.

— Przygotujcie w orbiterze dodatkowe miejsce na ewakuację wszystkich Kepusiów!

— Wszystkich?! Na heurekę! Przecież tu będzie, jak w wesołym miasteczku. A poza tym, czy aby wszyscy się zmieścimy? Przecież nas jest tak dużo.

— Jakoś to będzie. Nie martw się zawczasu. Przecież w chwili zagrożenia Kepusie pomagają sobie nawzajem. Pamiętasz tę powódź sprzed 120 lat?

— Pewnie, że dobrze pamiętam. No, dobrze, to w takim razie załoga zaraz zabierze się do pracy. Myślę, że za dwie doby orbiter będzie przygotowany do ewakuacji.

— To świetnie — odpowiedział Kropek i rozłączył się z Rethonem.

Tomeana spytała:

— Co się stało?

Rethon przekazał, jaką otrzymał wiadomość od Kropka i co należy zrobić.

Tylko Sastoteles nie tańczył na urodzinach Tradola, bo był tak gruby, że po kilku minutach by się zmęczył. Siedział więc przy stole i zajadł tort oraz inne łakocie. Uważał, że po to się urodził, aby jeść.

Rybak Orion, wszechstronnie uzdolniony wynalazca, dla odmiany tańczył szybko niczym śmigło helikoptera. To on skonstruował NGO (neutralizator grawitacji Oriona). Jest to urządzenie w kształcie dysku o średnicy 12 cm, które tysiąckrotnie zmniejszało ciężar. W 5068 roku dostał za ten wynalazek keponobla.

Nymon i Hedrozaur, miały tą wspaniałą cechę umysłu, która dała mu umiejętność wyjścia z każdej niebezpiecznej sytuacji, byli najlepszymi przyjacielami.

Obok niego tańczył Amenol, ściane podpierał Kedaron który lubił się huśtać. Kedaron wszystko widział w kolorowych barwach. Zbudował termometr z własną skalą.

Siedząc przy otwartym oknie, zasłuchani w szelest liści drzew, Einstain, Korfel, Pozyton i Neutron pili gorące mleko ze swoich kubków. Einstein o sierści brązowej i kręconych włosach zajmował się teorią mechaniki kwantowej, którą sam wymyślił, oraz kosmologią, to jest genezą i ewolucją wszechświata. Był odkrywcą cząstki Kachion, poruszającej się z prędkością trzysta razy większą od prędkości światła. Spojrzał na Pozytona i uśmiechając się, powiedział:

— A ta tajemnicza eksplozja, która miała miejsce nad lasem pięć tysięcy kilometrów od Nikomedesa 178 w dniu 50.112 roku została wyjaśniona?

— Tak. Przypominam ją sobie. Oglądałem to w programie SEQUAX. Ten tajemniczy wybuch nazwany został meteorytem Nikomedesowym. Badał go Kezon. Według niego siła wybuchu miała sto megaton energii. Kezon wyliczył z rozmiarów zniszczeń, jakie zastał po przyjeździe na miejsce. Las był powalony w promieniu stu pięćdziesięciu kilometrów od centrum wybuchu .

— Nie do wiary! Sto megaton!? To jak bomba kwazarowa.

Neutron wstał i zaczął spacerować po pokoju. Z zawodu chemik kwantowy i zgodnie ze swoim zawodem starał się możliwie najdokładniej rozwiązać równanie w celu opisania rzeczywistości.

— A może to jest kawałek antymaterii z kosmosu, który wtargnął w atmosferę naszej planety?

— Możliwe — odpowiedział Pozyton.

Imię Pozyton pochodzi od niepoprawnie pozytywnego myślenia właściciela tego imienia, gdzie jego ulubione powiedzenie brzmi: „Jakoś to będzie”.

— Widzę, że znasz się na archeologii — powiedział Einstain.

— Trochę interesuję się tą dziedziną. Od kilku lat to moje hobby.

— Legendę o tym wybuchu w mieście Nikomedes opowiada się do dziś —zauważył Korfer. — Mieszkałem tam ponad 120 lat.

— Ja tam uważam, że to jest to nieudane lądowanie statku ASOP (Obcy Statek Pozaplanetarny, czyli Alien Ship Off Planet, wymawia się asopy ).

Do rozmowy wtrącił się Einstain:

— Ale macie bujną fantazję! Myślę, że jest to zabłąkana planetoida (skalista bryła o średnicy większej niż 4 kilometry). Gdy weszła w atmosferę Koto, to wskutek tarcia jej wewnętrzne ciśnienie rozerwało ją na strzępy. Stąd ten wybuch. Albo jest to kosmiczny gruz, jaki pozostał po okresie formowania się naszego systemu sprzed 7,5 miliarda lat. Krótko mówiąc, są to pozostałości, które nie zostały wkomponowane w planety i ich księżyce.

— A może zrobimy wyprawę do tego lasu? Co wy na to? — rzucił propozycję Pozyton. — Na pewno będzie fajnie? Pionolot nas wysadzi dziesięć kilometrów od doliny, w której był ten wybuch. To jak?

— Pomyślę — odpowiedział Neutron .

* * *

Drugie Słońce znajdowało się już w połowie swej wędrówki do zachodu, kiedy Tradol, Naproxen i Deinos maszerowali obrzeżem miasta Hezon. Wybierali się poserfować na swoich deskach. Każdy przyciskał do piersi swoją dechę. W miarę zbliżania się do celu, otaczający widok zaczął wzbudzać zainteresowanie Kepusiów. W oddali ujrzeli przed sobą jasnożółtą pływającą wyspę, wyrastającą wprost z lazurowego oceanu.

Deinos krzyknął:

— Kto ostatni na wyspie, ten będzie ropuchą!

Wszyscy spojrzeli na niego i rzucili się biegiem w kierunku nieznanej wyspy, nie wypuszczając z objęć swoich desek. Rzucili je na wodę, następnie położyli się na nich i wiosłując rękami, zaczęli nabierać prędkości. Wtedy poniosła ich fala, a w połowie drogi znikła tak samo nagle, jak się pojawiła. Naproxen zaczął ze wszystkich sił machać rękami, by po chwili wyprzedzić kolegów. Z uśmiechem przechwalał się:

— Dobrze, że jestem taki szczupły... hehehe... To dlatego tak szybko płynę!

— Nie marudź — skarcił go Tradol.

Naproxen pierwszy dopłynął na brzeg wyspy. Stał i chichotał, a do zbliżającego się Deinosa rzekł:

— To już wiemy, kto będzie ropuchą!

— Tak — odpowiedział Deinos, śmiejąc się: — Tradol!

Po kilku minutach dopłynął Tradol i sapiąc wygramolił się z wody, ciągnąc za sobą swoją deskę. Potem rzucił ją na plażę i rzekł:

— Ooo, wielkie mi zawody. Nie chciałem was wyprzedzić, żebyście mieli radochę.

Po czym zmęczony bachnął się na plażę, a Naproxen i Deinos zwijali się ze śmiechu.

Deinos był rolnikiem. Ogarnął wzrokiem wyspę i powiedział do Tradola:

— Wstawaj, dosyć tego leniuchowania! Przygody wzywają!

Grymasząc coś pod nosem, Tradol powoli gramolił się na nogi. Zaczęli iść.

Wyspa w większości była porośnięta trawą barwy ciemnozielonej, na której rosły drzewa pięćdziesięciometrowej wysokości, które wydawały się wprost olbrzymami w porównaniu z Kepusiami, których przeciętny wzrost wynosił 180 centymetrów. Ogrodnik Naproxen pierwszy dojrzał czerwone owoce w kształcie kulek, zwisające z gałęzi drzew pod lancetowatymi liściami. Podekscytowany wykrzyknął natychmiast:

— Patrzcie w korony drzew!

— Spróbujmy tych owoców — zaproponował Deinos.

A Tradol dodał:

— Wejdź na drzewo, Naproxen, i urwij kilka tych owoców.

Naproxen, wbijając pazury w korę, zaczął się wspinać na drzewo.

Deinos, przyglądając się wspinaczce przyjaciela, powiedział do Tradola z powątpiewaniem w głosie:

— A może te owoce są trujące?

— Eeee tam, co ty gadasz. To jest pewnie jakiś słodki owoc, którego my jeszcze akurat nie znamy. Pomyśl, że będziemy pierwszymi, którzy go spróbują, że jesteśmy odkrywcami nieznanego gatunku rośliny.

Tradol cały dumnie się nadął.

Naproxen po dotarciu do korony drzewa zawołał:

— Hej! Uwaga! Ścinam! Łapcie!

Po czym, wysunąwszy pazur z palca prawej ręki, przeciął nim łodygę owocu. Wtedy powoli zaczął złazić z drzewa. Jednak zanim na dobre zsunął się z wierzchołka drzewa, to przez chwilę skoncentrował swoją uwagę na otoczeniu. Widział liście lancetowate, pachnące skórzaste kwiaty w kolorach białym lub zielonym, zgrupowane po około cztery do maksymalnie szesnastu w kątach liści.

Deinos lewą ręką złapał owoce kształtem przypominające wrzeciono. Wziął jeden do pyszczka i łapczywie go rozgryzł, by po chwili gwałtownie wszystko wypluć.

— Tfu! Błe...! To jest gorzkie!

Naproxen, który dotarł już do nich z wysokości, zaczął się z niego śmiać razem z Tradolem.

— To my już nie będziemy go próbować w takim razie. Ale zanieśmy je do cukierników. Oni już na pewno będą wiedzieć, do czego te owoce mogą zostać wykorzystane.

I zrezygnowawszy z dalszego zwiedzania wyspy, nie zwlekając, pozbierali wszystkie owoce z ziemi i udali się z powrotem w stronę oceanu. Surfując na falach, wkrótce wrócili na kontynent Kepolandii.

Po wyjściu na brzeg od razu pobiegli do domu cukiernika Zetona i młynarza Meneziza. Wpadli do ich domu, nawet nie pukając do drzwi.

— Co się stało?! — krzyknął ogromnie zaskoczony Meneziz.

— Znaleźliśmy czerwone gorzkie owocki! — krzyknął Naproxen.

— Daj je — powiedział wtedy cukiernik Zeton i spróbował gorzkiego specjału. — Rzeczywiście, bardzo gorzkie. Wiecie co, ugotujemy je i wtedy może da się je jakoś zjeść, a was powiadomimy, do czego może się nadać to wasze znalezisko.

— To na razie!

I już ich nie było. Szybko wrócili na brzeg oceanu, ale wyspy już nie było. Nie spodziewali się tego, że równie szybko odpłynie, jak się pojawiła. Znużeni wykąpali się w morzu blisko brzegu.

Cukiernicy po ugotowaniu kilku owoców spróbowali je. Meneziz, spróbował i pokręcił głową na znak, że są niesmaczne. Powiedział do Zetona:

— Wiem, wysuszymy owoce, wyjmiemy z nich ziarna i zmielimy w młynku, a potem zaparzymy. Tak, jak to robimy z liściami herbaty, co ty na to?

— Dobry pomysł — pokiwał z aprobatą gruby tak samo, jak jego przyjaciel, Zeton.

Zeton wszystko zawsze widział w czarnych barwach. Za to na twarzy Meneziza zawsze gościł uśmiech. No, chyba że jadł.

Wsypali owoce do brytfanki, którą włożyli do piekarnika, nastawiając temperaturę na 98 stopni kedaronów. Po trzydziestu minutach wyłączyli piekarnik i otworzyli drzwiczki. W brytfance ujrzeli ku swemu zaskoczeniu same tylko ziarna, które zmieniły kolor z czerwonego na brązowy.

— Mhm... jaki ładny aromat — zachwycił się Meneziz.

Następnie łyżeczką pobrali gorących jeszcze ziaren i wsypali do kubka, zalewając wrzącą wodą. Zeton zamieszał siedem razy łyżeczką i napił się. Po chwili krzywiąc się rzekł:

— Nadal gorzkie. — Dodał więc łyżeczkę cukru, po czym powtórnie się napił i od razu wykrzyknął: — Na lśniące słońce! Pycha! Spróbuj!

— Co za aromat... — powtórzył Meneziz.

Wypił cały napój do dna.

— Wiesz co, nazwiemy ten nowy napój „kawa”, co ty na to?

— Skąd ta nazwa przyszła ci do głowy?

— Ot, tak mi się powiedziało — odparł Meneziz, uśmiechając się.

— No, dobrze, niech i tak będzie, niech ten napój nazywa się kawą. A może jeszcze poeksperymentować, co? Zmieszajmy na przykład kawę z mlekiem... tak pół kubka kawy i pół mleka... to, co to powstanie?

— Mlekokawa — rozmarzył się Meneziz.

Tak też zrobili i delektowali się nowym smakiem napoju.

* * *

Grupa Kepusiów wybrała się pieszo na biwak na największą na planecie pustynię Soara. Przeszły już osiemnaście kilometrów, gdy poczuły się zmęczone. Słońce intensywnie świeciło, osiagając 34 stopnie kedaronów, co dawało im się we znaki.

Soara jest obszarem piaszczysto-półpustynnym, rozciągającym się na obszarze 70 milionów kilometrów kwadratowych. Powierzchnię pustyni przecinają liczne górskie grzbiety, pokryte rumowiskiem skalnym. Na pustyni znajduje się także wiele niskich, kopulastych wzniesień oraz rozległych kotlin z zagłębieniami oraz ruchome piaski. Brak tu natomiast jakichkolwiek stałych rzek i innych źródeł wody. W zachodniej części pustyni spotkać można liczne suche doliny. Pustynię porastają rośliny o nazwie selius (odpowiednik naszych kaktusów), które mają doskonale rozwiniętą tkankę wodną, służącą do magazynowania wody w okresie suszy. Selius występują przede wszystkim na obszarach, na których opady są niewielkie, ale regularne. W górach roślinność jest bardziej urozmaicona.

Selius jest miejscem wypraw i badań archeologicznych, związanych z poszukiwaniem śladów dawnych społeczeństw.

Grupa piechurów zauważyła w pewnej odległości przed sobą rzadkość na pustyni — grupę palm. Ożywieni puścili się biegiem w kierunku tej zielonej wyspy na morzu piachu.

— Wreszcie cień! — wykrzyknął Fermion.

Gdy tylko dobiegł do upragnionego miejsca przeznaczenia, ujrzał prawie wyschnięte jezioro. Na dnie była jeszcze woda.

— Jeszcze nie zdążyło całkowicie wyparować — stwierdził Fermion. — Będzie więc woda na herbatę.

Fermion, z zawodu bombotechnik, potrafił zbudować bomby ze składników wyprodukowanych przez Ferromedesa. Takich bomb używano w kopalni diamentów oraz do wysadzania skał.

— No, to tu rozbijemy obóz.

Toteż wszyscy zaczęli zdejmować plecaki, które zawierały nie tylko żywność i mleko, ale i elementy namiotu dla 25 osób. Bottom razem z Beriuzalem zaczęli montować namiot, a reszta odpoczywała w cieniu wysokich na 30 metrów palm. Popijali mleko i śpiewali.

Siedzący z innymi w cieniu Cytrozaur wyjął z plecaka jednopalnikową kuchenkę na wodór i zaczął podgrzewać mleko, które przyniosła mu już w garnku Nila, z zawodu drukarzo dłoniach barwy srebrnej. Każdy z Kepusiów miał własny kubek o pojemności 400 mililitrów, porcelanowy z pokrywką. Kubek miał takie barwy jak jego właściciel. Kepuś z kubka innego Kepusia nigdy się nie napije. Jest to takie zabezpieczenie przed nierozprzestrzenianiem się chorób takich, jak na przykład grypa.

Cytrozaur wyjął z kieszeni plazmowy termometr, a rolnik Folemais notował dane dyktowane przez Cytrozaura. Temperatura piasku +24º Kedaronów. Temperatura w cieniu +34º Kedarona. Tachion, gdy to usłyszał, natychmiast stwierdził, że jeśli temperatura podniesie się choćby o jeden stopień, to on tu zemdleje.

— Czy to można przetrzymać?! Ile mogą wytrzymać nasze organizmy?!

Inni, nic nie mówiąc, położyli się w cieniu i chłodzili wachlarzami swoje twarze. Wszak Kepusie to osobniki futerkowe, a wiadomo wszystkim przecież, że futerko grzeje.

Po godzinie wszyscy usłyszeli niespodziewany świst, nadchodzący z pierwszego wschodu. Potem nastąpiła głucha cisza wśród kepusiów. Spojrzeli w niebo. Robiło się coraz ciemniej. Silny wiatr zaczął wiać w ich kierunku i ujrzeli ogromną falę unoszącego się piasku. Jasne było, że to nadchodzi burza piaskowa.

— Natychmiast do namiotu! — wrzasnął biały Kepuś Hiperon.

Wszyscy jednocześnie zerwali się na równe nogi i biegiem popędzili do namiotu, zabierając ze sobą kubki i plecaki. Hadron wszedł jako ostatni i dokładnie zamknął za sobą zamek błyskawiczny namiotowego wejścia. Wewnątrz wszyscy usiedli w dwóch rzędach po dwunastu Kepusiów z każdej strony. Słychać było rozmowy i śmiech.

Pierwszy od wejścia siedział wspomniany Hadron. Naprzeciw Hadrona na wpół leżała technolog żywności Letrosa. Oparła się plecami o ścianę namiotu i czytała książkę pod tytułem W powodzi gwiazd autorstwa Egmeny. Letrosa wydawała gazetę o nazwie „Quensland”, ale pisywała też artykuły popularno-naukowe. Obok niej siedziała jej przyjaciółka Nildana.

Ktoś włączył radio, z którego popłynęła muzyka. To lubiący rozrywki Pitekan siedzący w prawym kącie namiotu pokrętłem wyszukiwał stacji.

— Ketol widocznie nie ma tutaj zasięgu — zwrócił się do obok śpiącego już Hiperona.

Nie znalazłszy poszukiwanej stacji, pozostawił Eren, na której bez przerwy puszczano piosenkę w wykonaniu zespołu Qeryx, w którego wskład wchodzili piosenkarka Nuxera, która też układała teksty piosenek, muzyk Nutek pięknie umaszczony w kolorze platynowym, grający na syntezatorze oraz ciemnorudy i pręgowany perkusista Rutron.

Naprzeciwko Pitekana siedział piekarz Stang, który najbardziej lubił piec ciasta, a potem się nimi objadał i w efekcie utył. Tak zwyczajnie, zrobił się gruby.

Obok niego siedział zegarmistrz, obok którego siedział czarny Eten, a naprzeciwko niego leżał astrobiolog Hypkrozar i słuchał coś przez słuchawki Nentona78 (odpowiednik naszego mp3). Zawodowo zajmował się badaniem istnienia życia poza Koto. Obok niego siedział gruby bioastronauta Heromedes, który zapisywał coś w zeszycie. Pewnie swoje spostrzeżenia. Po jego lewej stronie siedział Ertomedes, informatyk i programista. Na kolanach trzymał notebook i buszował nim po interkepie. Zawsze pierwszy wstawał i wszystkich budził. Stąd przylgnęło do niego przezwisko „Budzik”. Jego przyjaciel Elektron, też informatyk, wpatrywał się swymi brązowymi tęczówkami w Fermionowy monitor notebooka przez lewe ramię przyjaciela.

Obok Hadrona siedział hydraulik Henan. Koło niego leżał Tachion, konstruktor i mechanik urządzeń elektronicznych, a naprzeciw niego spał zwinięty w kłębek Fonon. Następnym uczestnikiem tej wyprawy był Cytryn i jak nazwa wskazuje, futerko miał barwy cytrynowej. Zbudował wspólnie z Letronem karabin stosowany przeciw hiksonom, czyli szkodnikom, drzewojadom, czyli uralom.

Hiksony, czyli drzewojady, jak ich nazwa wskazuje żywią się drzewami. Ale jak na szkodników przystało zjadały i niszczyły też i wszystko inne, co na swej drodze spotykały. Są kudłatymi stworami wielkości dwóch centymetrów z trojgiem oczu. Karabin skonstruowany przez Cytryna i Letrona po naciśnięciu spustu wypuszczał z lufy kulkę wielkości piłeczki ping-pongowej. Kula ta po napotkaniu przeszkody w ułamku sekundy powiększała się do rozmiarów większych od napotkanej przeszkody i więziła ją w środku przezroczystej kuli ze ściankami mocnymi jak metal, ale jednocześnie bardzo elastycznymi. Właściwie to tylko piła diamentowa mogła przeciąć jej ścianki.

Następnym Kepusiem w grupie podróżników był Axat, który miał przezwisko „Mruczek”, bo jako jedyny z Kepusiów potrafił mruczeć, i to przeważnie w chwili zadowolenia ze swojego dobrze napisanego tekstu, bo z zawodu był pisarzem, w swoich grubych pięćstronicowych zeszytach formatu A5 spisywał każdą swoją myśl.

Każda kartka takiego brulionu zrobiona jest z syntetycznego papieru — sybilonu. Są to włókna syntetyczne nie rozpadające się w wodzie, a wręcz przeciwnie — włókna te utwardzają się i robią bardziej wytrzymałe mechanicznie i odporne na działanie światła. Na sybilonie pisze się wodoodpornym czarnym flamastrem. Zaletą jest to, że surowiec ten można setki razy przetwarzać. Wadą zaś bardzo skomplikowana technologia produkcji. Papier zaprzestano produkować pięćdziesiąt lat wstecz ze względu na wycinanie ogromych połaci drzew i niszczenie środowiska. Sentencją Axata jest „muzyką nocy jest cisza”.

Obok Axata siedział Metron czytając gazetę. Lubił fantazjować.

Kolejni uczestnicy to Bottom, Beriuzal oraz Fermion. Po lewej stronie Elektrona leżał Keron, który nie lubił pracować, ale w gadaniu był mistrzem świata. Następnie Riegel, eksperymentator z substancjami chemicznymi. Lubił leżeć całymi dniami i oddawać się marzeniom. Tak samo jak Keron. Ostatnim był ślusarz Trylon, który skłócał wszystkich ze sobą. Dlatego prawie nikt go nie lubił.

Obozowisko Kepusiów znajdowało się w jedynym takim miejscu, gdzie była woda. Tu też kończyły się wielkie wędrujące wydmy, a zaczynała równina. Był to teren lekko pofałdowany, przechodzący w skalno-piaskową pustynię.

Burza piaskowa trwała aż do drugiego wschodu słońca. W tym czasie Kepusie pozasypiały. Wyspane Kepusie zwinęły obóz i poszły dalej w głąb bezkresnego morza pustynnego. Za siedemnaście dni odnajdą drogą satelitarną, dokąd przyleci po nich pionolot antygrawitacyjny i zabierze z powrotem do domu.

* * *

Po drugiej stronie kontynentu Kepolandii, w kierunku pierwszego zachodu, w Wielkich Kanionach, dwadzieścia tysięcy kilometrów od miasta Hezon, pod kierownictwem archeologa Dimona gęsiego poruszała się ekspedycja naukowa, której zadaniem było badanie pozostałości materialnych dawnych społeczeństw. Dimon był też geologiem. Geologia to nauka o budowie i dziejach planety na podstawie badań ziemi i skał. W ekwipunku każdego kepusiowego plecaka znajdował się namiot i śpiwór. Za Dimonem kroczyła Reprisa. Za nią po kolei najpierw szła Fotomedesa ze swoim aparatem fotograficznym i kamerą, by nakręcić film dokumentalny o wyprawie i odkrytych znaleziskach. Potem Nildana, a za nią była Izera, która dała namówić się na wyprawę z myślą, że może uda jej się znaleźć materiał na garnki lepszy od gliny. Na głowie nosiła czapkę z daszkiem barwy ciemnoliliowej. Za nią szedł Ned — ilustrator, który w czasie przerw miał utrwalać piękno kanionów na kartce foliowej kolorowymi mazakami lub pędzelkiem farbami olejnymi. Jego ulubionym powiedzonkiem było: „Im więcej nowych pomysłów na początku pędzelka, tym mniej starych ciężarów na sercu”. Siódmym w kolejności członkiem wyprawy był astrofotograf Proton. Za nim szła Nizaura, Kezon, Foton — twórca bomby n, która miała za zadanie gasić pożary lasów, bo po jej eksplozji zasysany był cały tlen znad zagrożonego terenu. A wiadomo przecież, że tlen podsyca ogień. Tuż za Fotonem szedł jego nauczyciel — matematyk Zeromedes Przedostatnim w tej maszerującej karawanie był Mezozaur, a na samym końcu tej pieszej kepusiowej karawany cieżko kroczył gruby Ozomedes.

Proton spojrzał na niebo. Drugie słońce zbliżało się już ku zachodowi. Ziewnął i rzekł:

— Idziemy już trzeci dzień i nic nie znaleźliśmy. Na dodatek jest tak gorąco.

Na to idąca za nim Nizaura dla pocieszenia powiedziała:

— Cierpliwości. Nie od razu Pikromedes wybudowano.

Wszyscy zaczęli się śmiać .

Nagle Mezozaur zakrzyknął, wskazując prawą ręką drugi zachód:

— Patrzcie!

Wszyscy spojrzeli we wskazanym przez niego kierunku. W odległości mniej więcej pięciu kilometrów ujrzeli jakiś przedmiot, który odbijając światło, lśnił białą barwą.

— Szukajmy uważnie. Musi tu gdzieś być.

— Pomóż mi szukać. Na pewno tu gdzieś jest.

— Tam! Jest tam!

Wszyscy się ożywili. Jest to pewne, że to coś ciekawego, ponieważ krajobraz kanionów ma barwy czerwone i żółte, a to coś jest białe i odbija się swoim kolorem od tła. Szybko zaczęli schodzić z góry łagodnym spadkiem.

Jako pierwszy znalazł się przy obiekcie zdyszany Kezon. Usiadł w jego cieniu, oglądając go. Kilka minut po nim doszła do niego reszta ekipy.

— Dalej!

— Jesteśmy świadkami niezwykłego znaleziska! A co, jeśli tam siedzi potwór? — powiedziała lekko przestraszona Fotomedesa.

— Eee tam... W moich stronach uczymy się nie bać niczego. Mów na mnie nieustraszony Proton. Nie przestraszy mnie nic.

— To jest żart? – zapytała Dimona, patrząc mu prosto w oczy.

— Może tak, a może nie — uśmiechając się tajemniczo, odpowiedział jej Proton.

— To jest dysk. Pewnie przyleciał z kosmosu, a nie kamień.

Wszyscy obeszli znalezisko. Było ogromne, jego jedna trzecia była wbita w piach. Zeromedes wyjął z plecaka laserowy skaner i skierował go na dysk najpierw w pionie, a potem w poziomie i odczytał na głos dane:

— Wysokość dziewiętnaście metrów, a szerokość trzydzieści osiem metrów... to jego średnica wynosi dziewiętnaście metrów.

Proton dotknął prawą ręką obiektu.

— Ale gładki. To jest zrobione na pewno z metaloplastiku.

Izera wyjęła z kieszeni mały magnez, przyłożyła do obiektu i cofnęła rękę. O dziwo nie zsunął się, tylko trzymał się tak mocno, że z trudem go odkleiła.

— A widzisz... to jest metal...

— Nie dotykaj — ostrzegła Reprisa. — Mogą znajdować się na nim nie znane nam bakterie lub wirusy przywleczone tu z kosmosu.

— Coś taka przewrażliwiona?

Proton wzdrygnął się. Reprisa zdjęła plecak i wyjęła wodę utlenioną w sprayu, by spryskać mu ręce.

— No... powinno wystarczyć — rzekła. — Ned, przypominam sobie, jak siedemnaście dni temu mówili w audycji Koto o spadających, świecących obiektach nad tym terenem.

Proton zaczął robić zdjęcia z różnych stron, a Nildana nacisnęła palcem lewej ręki powierzchnię przedmiotu, która ugięła się pod naciskiem, a gdy cofnęła gwałtownie rękę, materiał wrócił do pierwotnego kształtu. Wszyscy byli zdziwieni niesamowitym metalem.

Mezozaur podniósł leżący obok nogi kamień i z całych sił cisnął nim w kierunku górnego korpusu dysku. Kamień odbił się i spadł na twarde kamienne podłoże, nie czyniąc żadnej najmniejszej nawet szkody, choćby malutką rysą nie naznaczył tajemniczego obiektu.

— Tu tylko palnik plazmowy będzie w stanie przeciąć ten niezwykły metal, żeby się dostać do środka — doszedł do wniosku.

Wyjął telefon z prawej kieszeni. Wysłał sms do Grawitona, żeby przyleciał do kanionów z hekenem — robotem-spawaczem. Oprócz tego, żeby wziął ze sobą palnik jonowy. Grawiton cały koloru białego jak śnieg był pilotem pionolotu K81, który startuje i ląduje, jak helikopter, pionowo w dół lub w górę. Wyglądem przypominał znany nam z Ziemi wahadłowiec. Zamiast kół miał trzy dyski antygrawitacyjne, które obracając się z ogromną prędkością, unosiły go w kosmos. Wadą jego było to, że zużywał ogromne ilości energii. Na jedną podróż musiał mieć trzy baterie atomowe. Wewnątrz umieszczono sześć rzędów foteli, zaś pod pokładem znajdowała się przestrzeń wykorzystywana do umieszczania urządzeń instalacji pokładowych i przedziałów bagażowych. Na pokład zabierała 150 osób.

Po godzinie przyleciał Grawiton i osadził maszynę niedaleko ekipy. Podszedł do nich razem z hekenem i po przyjrzeniu się obiektowi wskazał robotowi, gdzie ma zacząć ciąć plazmą. Niezwykły pancerny materiał rozciął niczym puszkę sardynek, robiąc otwór o średnicy metra. Wszyscy z zaciekawieniem zaczęli zaglądać do środka, przyświecając sobie latarką.

Wewnątrz ujrzeli zwęgloną kabinę i poprzepalane przewody. W powietrzu unosił się zapach spalonego plastiku.

— Statek miał pewnie awarię — stwierdził Ozomedes.

— Poszukajmy pilotów. Może żyją — dodał po chwili Kezon.

Kezon przelazł przez otwór i zatkał sobie usta chusteczką. Po pobieżnym przeszukaniu statku, wyszedł tą samą drogą, co wszedł, krztusząc się.

— Nic nie znalazłem, ale tak duszący jest ten dym, że długo tam nie da się przebywać.

Posłali tam heksena, robota w pancernej obudowie, barwy fluoroscencyjno-niebieskiej, poruszającego się na gąsienicach, który wszystko nagrywał kamerą na podczerwień. Po dziesięciu minutach wyjechał na tych swoich gąsienicach, trzymając w lewym chwytaku nadpaloną książkę, raportując swoim metalicznym głosem charakterystycznym dla robotów:

— Żywych organizmów brak.

Dimona podeszła i zabrała od heksona książkę, przypominającą encyklopedię. Otworzyła opasły tom na chybił trafił gdzieś w połowie. Pojawiła się pożółkła od dymu kartka. Wszyscy z ciekawością się jej przyglądali. Pismo przypominało to kepusiowe ze starożytności,

— Widzę, że w domu będę miała dużo pracy — rzekła zadowolona Dimona.

Doszli do wniosku, że srebrzysty tajemniczy talerz to zdalnie sterowany statek.

— A może to jakiś szpieg... albo... satelita...? — wyraził przypuszczenie Ned.

— Szpieg kosmiczny, myślisz...? No... możesz mieć rację. My takich satelitów nie budujemy — odpowiedział Grawiton.

Pobiegł po swojego laptopa. Po kilku minutach wrócił z notebookiem i połączył go za pomocą USB do prawego ramienia robota. Po chwili na monitorze pojawiły się obrazy z wnętrza statku. Na kokpicie, który znajdował się wzdłuż ściany w centrum, znajdował się kryształ, w środku którego była pusta przestrzeń, a na suficie widoczna była duża migająca na żółto dioda.

Nie mogli zgadnąć, do czego ta prawie zwęglona elektronika służyła.

— To cenne znalezisko. Obojętnie, kto to zbudował i skąd przyszło, przetransportuję TO do laboratorium w Orionie — rzekł Grawiton.

— Wchodźcie wszyscy na pokład pionolotu — rzekł Ned.

Po wejściu na pokład pionolotu wszystkich uczestników ekspedycji, Grawiton odpalił silniki maszyny i podleciał nad uszkodzony obcy obiekt. Z podwozia wysunęły się dwa chwytaki, którymi niby szponami błyszczący w słońcu statek-dysk został wciągnięty na pokład. Po zamknięciu za nim włazu, pionolt wzbił się w powietrze na wysokość stu metrów, a następnie przeszedł w lot poziomy, wznosząc przy tym tumany kurzu.

* * *

Elektryk Bertel i górnik Parton weszli do windy. Po wciśnięciu czerwonego przycisku na konsoli winda ruszyła powoli w dół. Na wysokości mniej więcej siedemdziesięciu kilometrów pod ziemią powyjmowali z kieszeni po parze stoperów (zatyczek do uszu) pomarańczowej barwy, zrobionych z pianki i zatkali sobie nimi uszy, co miało chronić ich przed dużym hałasem, jaki panował na dole.

Parton wziął głęboki oddech i rzekł do Bartela:

— Może w tym roku pobijemy rekord w wydobywaniu węgla diamentowego i przekroczymy te dziesięć milionów ton?

— Wątpię w to. Automaty pracują za krótko, a te pięć awarii w ciągu stu pięćdziesięciu dni zaprzepaściło prawie wszystko.

Po zatrzymaniu się windy, otworzyły się stalowe przesuwne, dwuwarstwowe drzwi. Były ogniotrwałe i wytrzymałe na ewentualne zmiany ciśnienia, jakie mogłoby się wytworzyć podczas pracy w kopalni. Bertel i Parton weszli do jednej z hal, w których pracowało sto tysięcy robotów. Ogromnymi maszynami roboty kruszyły przezroczyste skały zwane diamentami, które spadały na osiemdziesięciu-kilometrowy taśmociąg. Na jego drugim końcu bryły ładowano do stutonowych wagonów, czekających na swoją kolejkę na ogromnej platformie, skąd załadowane już transportowano je specjalnymi windami na powierzchnię. Diament ten przetwarzano na metale i tworzywa sztuczne za pomocą nanotechnologii.

Podczas marszu korytarzem Bertel kontrolował wzrokiem stan techniczny tytanowych podnośników kopalni, czy nie są uszkodzone. Na zakręcie na jednej z metalowych belek zauważył rysę. Ocenił w myśli jej długość.

„Około ośmiu metrów” — pomyślał, a do Partona powiedział:

— Patrz, za kilka godzin belki pękną, a sufit pod ciężarem skał zapadnie się, przygniatając pracujące tu roboty.

Parton pokiwał głową i poszedł po plazmotron kwarkowo-gluonowy, w którym temperatura palnika osiąga 750 milionów kedaronów. Po przyciągnięciu go na wózku przez robota, założył kask ochronny na twarz, Bertel się cofnął na pięć metrów i zamknął oczy. Wtedy Parton zaczął spawać. Metal w belce pod wpływem tak wysokiej temperatury kedaronów zamienił się w płyn i wdarł się w pękniętą szczelinę, by zacząć po sekundzie krzepnąć. Spawacz zrobił tak wzdłuż całej szczeliny.

Po skończeniu czynności Parton wyłączył plazmotron, zdjął kask i powiedział z westchnieniem:

— No... niebezpieczeństwo zażegnane.

Po czym, śmiejąc się, zwinął przewody i odprowadził urządzenie do magazynu.

Bertel odwrócił wzrok i też odpłacił uśmiechem, patrząc na jeszcze rozgrzany do białości pasek jaki pozostał. Kiedy przyszedł Bertel, drapiąc się prawą ręką po szyi, rzekł:

— Dziś wydobyliśmy 800 tysięcy ton diamentu. Dziś moja kolej nadzorowania kopalni. Ty idź już do domu i przyjdź jutro o godzinie 31:00.

— Chociaż się porządnie wyśpię — odparł Parton.

Odwrócił się na pięcie i poszedł sobie. Bertel zaś skierował się w przeciwny kierunek tunelu, na końcu którego znajdowały się metalowe drzwi, a za nimi mieściła się skomputeryzowana sterownia kopalni.

* * *

W swym laboratorium w mieście Orion zebrali się na spotkaniu Atom, Synter, Drema, Neorena, Nanol Heaming oraz Ferromedes.

— Zwołałem was tu — zagaił Atom — bo wpadłem na superpomysł. Będziemy pracować nad drzewem, które pobierając z ziemi żelazo, będzie zdolne gromadzić go w swoim rdzeniu. Wtedy nie będzie aż takiej potrzeby wydobywania tego pierwiastka z kopalni i eksploatacji naturalnych złóż naszej planety. W momencie osiągnięcia przez drzewo wieku dziesięciu 10 lat, zostałoby ścięte, a po wydobyciu z niego żelaza byłoby gotowe do obróbki drzewnej. Zawierałoby w stu procentach czyste żelazo. Co wy na to?

Nastała cisza. Atom, uśmiechając się, czekał na pytania.

— No, a jak owoce w środku też będą zawierać kule metalu, to nie będzie się nadawał do zjedzenia — skonstatował Synter

Na to odezwała się Neorena:

— Górnik Strang nie musiałby wtedy pracować w kopalni, narażając swoje życie rzekła Neorena, z zawodu hutnik. Ciężka praca, ale sama wybrała ten zawód. W końcu przecież jest równouprawnienie w Kepolandii.

Hutnikiem jest też Heaming, którego futerko jest barwy jasnobrązowej. Prócz rąk, bo te ma białe.

Na to Ferromedes odparł:

— A jak coś się pochrzani i po kilku latach żelazne drzewa zmutują się?

— To będą mutantami! — krzyknął z entuzjazmem Nanol.

Wszyscy zaczęli się śmiać.

— Nie,nie. To jest w stu procentach bezpieczne — rzekł Atom, siadając za owalnym stołem na obrotowym fotelu.

Podczas zebrania w drzwiach laboratorium stanęli ogrodnicy Tetan i Preon. Poinformowali, że w ich sadzie pojawiła się znowu choroba o nazwie tlemistość owoców, która powoduje, że owoce gorzknieją i mają nieprzyjemny zapach.

Preon wyjął z prawej kieszeni spodni liść rośliny, która pokryta była małymi granatowymi plamkami i podszedł z nią do stołu, gdzie ją położył. Atom spojrzał na liść i powiedział:

— Może za małą dawką spryskaliście drzewka i nie zostało do końca...

— Bakterie się na nie już uodporniły? Tyle lat opryskujemy je tym samym środkiem — odrzekł Tetan, wpadając w słowo Atomowi.

— To powiedz to Ferromedesowi,a on już wymyśli nowy środek chemiczny.

— To chodźmy do niego.

Preon był już kompletnie zrezygnowany, gdy zadzwonił telefon. W słuchawce usłyszał głos Ferromedesa:

— Cześć Preon! Co porabiasz?

— Właśnie chciałem do ciebie zadzwonić.

— To świetnie się składa, bo i ja chciałem z tobą pogadać.

— Stało się coś? — spytał Ferromedes.

— Tak! Znowu na drzewkach kokosowych pojawiła się tlemistość owoców. Co ty na to?

— Hmm... widocznie i na to się już uodporniły...

— Ferromedes, twój głos jest jakiś niewyraźny — rzekł Preon, starając się ukryć rozczarowanie.

— Zajmę się tym, ale to dopiero jutro. Teraz jestem zajety czym innym.

— Świetnie! — to jutro przyjedź do mnie.

— To nara...

— Narka — odpowiedział Preon i się rozłączył.

Uspokojeni tą wiadomością ogrodnicy wrócili do domu.

* * *

Na pustyni Soara tuż przy granicy miasta Orion trwała budowa mostu wiszącego. Projektowaniem i budową mostów zajmował się Nikomedes.

— Nikomedes! Czy na tych dwóch linach przerzuconych na drugą stronę wąwozu będzie wisieć platforma? — zapytał Kanzel.

Nikomedes intensywnie wpatrywał się w pracę dziesiątek robotów heksanów, które poruszając się na gąsienicach, przeciągały potężne liny z jednej strony wąwozu na drugą. W końcu odwrócił wzrok w stronę Kanzela i odpowiedział mu:

— Na tych linach będą wisieć przęsła.

Spojrzeli w dół wąwozu, który był rodzajem głębokiej, suchej doliny o charakterystycznych stromych i bardzo urwistych zboczach i z niewyrównanym wąskim dnem. Głębokość wąwozu to 487 metrów, a jego długość wynosi ponad 6 tysięcy kilometrów i zatacza koło wokół pustyni.

— Jak wybudujemy ten most, to będzie wreszcie można jechać samochodem przez góry w poprzek naszego kontynentu.

— A kiedy ukończona zostanie budowa?

— Planowaliśmy za 150 dni, ale te silne podmuchy wiatru opóźnią wszystko. Straciliśmy już cztery roboty, które roztrzaskały się na dnie wąwozu. A budowa dopiero się przecież zaczęła pięć dni temu — odrzekł Nikomedes.

— No, no. Widzę, że ten most to będzie dzieło sztuki w swojej dziedzinie — powiedział z uznaniem Kaznel.

Kaznel, Kepuś o białym futerku pełnym łat barwy antracytowej, interesował się paludologią, czyli nauką o tworzeniu się i ewolucji bagien. Jego zainteresowania skoncentrowały się na obiegu wody w bagnach, bilansie wodnym bagien, filtracji wody oraz jej parowaniu.

Nikomedes odwrócił się, spojrzał na niego i uśmiechając się rzekł, mrużąc oczy z zadowolenia:

— Jak ja bym tak chciał, żeby było, jak mówisz.

Z kierunku drugiego zachodu zaczął nadlatywać potężny śmigłowiec, co sygnalizował ogromny ryk dwóch silników. Pod nim był zawieszony wielki dźwigar o długości stu i szerokości dwóch metrów.

— No, wreszcie przetransportowali go ze statku, cumującego w porcie Kell — rzekł podekscytowany Nikomedes.

Za sterami śmigłowca siedziały dwa roboty, a zza przedniej szyby było widać ich świecące na czerwono diody osadzone w miejscu oczu.

Do rozmowy włączył się Mez:

— A od kiedy to roboty mogą kierować maszyną?

Kanzel przywitał się z nim, ściskając prawą rękę Meza. To samo zrobił Nikomedes.

— To jest przecież budowa mostu, więc hekseny wykonują te najbardziej niebezpieczne prace — odpowiedział Momedes, wychodząc z kabiny dźwigu, znajdującego się dwadzieścia metrów za nimi.

— Ładnie to tak podsłuchiwać? — zapytał z przekąsem Kanzel.

— Wcale nie podsłuchiwałem. Spałem i właśnie się obudziłem — odpowiedział ziewając Momedes.

Zajmował się astronomią i matematyką. Między innymi wyznaczył długość roku gwiazdowego i opracował katalog 2.876 gwiazd.

— A nie wiecie może, skąd się tak potężne rowy wytworzyły? — zapytał Momedes, drapiąc się po lewym uchu.

— To ty tego nie wiesz? — zdziwił się Mez.

— Nie.

— To zgaduj!

— Piasek i wiatr wyrzeźbił?

— Nie. To skutek erozyjnej działalności wody płynącej milion lat temu — wyjaśnił Mez.

— To znaczy, że stoimy nad brzegiem morza, a te wąwozy to wyschnięte koryta rzek — cierpliwie dopowiedział Momedes.

— Brawo! — rzekł Kanzel, przysłuchując się rozmowie.

Mez, Momedes i Kanzel poszli zwiedzać ogród eksperymentalny, znajdujący się pod ogromną szklarnią niedaleko budowy mostu.

— Tutaj rośliny uczą się żyć w niewoli, pozbywają się nawyków sprzed milionów lat, kiedy rosły na wolności. Ja wskazuję im nową drogę rozwoju — powiedziała Minrona, z zawodu genetyk, pracująca w szklarni.

Spod kapelusza z szerokim rondem uważnie przyglądały się przybyszom jej bystre oczy. Przechadzając się ścieżką prowadzącą między drzewami owocowymi w głąb ogrodu, Minrona opowiadała im, jak to dzięki swoim umiejętnościom ze skamieniałych komórek roślin DNA odtworzyła te rośliny.

— Pomogły mi odnaleźć moją drogę, teraz ja pomagam roślinom — stwierdziła.

— Jak Minrona nazywasz swoją pracę? Czy to ogrodnictwo? Biologia? Biotechnologia? — zapytał Kanzel.

Uśmiechnęła się do nich.

— Jestem ogrodnikiem, zwykłym ogrodnikiem. A mój zawód genetyka pomaga mi w mojej pasji. Wyobraźcie sobie, że te rośliny panowały na tym globie przez miliardy lat i z niewiadomych powodów wyginęły. Na przykład paprocie. To prawdziwy relikt. Żywa pozostałość minionej epoki geologicznej. To drzewo bowiem doskonale „pamięta” czasy dinozaurów. Rosło przecież na Koto już od początku istnienia naszego globu! Dojrzałe pięćdziesięcioletnie drzewo osiąga około 110 metrów wysokości — powiedziała z fascynacją w głosie.

Szli dalej przez ogród. W kącie Kanzel dostrzegł maszynę w kształcie szafy, po środku której jest monitor i cztery przyciski z literami A, G ,C i T.

— A ta maszyna to do czego służy? — zapytał.

— Kwas deoksyrybonukleinowy to przepis żywej komórki, prawdziwa chemiczna książka, a ja dzięki tej maszynie dopisuję dodatkowe strony.

— A te litery na przyciskach to...?

— Ten syntetyzator łączy w zadanej przeze mnie kolejności nukleotydy adeninę, guaninę, cytozynę i tyminę. Powstają wtedy długie łańcuchy kwasu deoksyrybonukleinowego, a nukleotydy są literami w tej chemicznej książce. Poznałam kod DNA. Jest to mowa zrozumiała dla roślin i dzięki tej maszynie wydaję im polecenia.

— Polecenia? — Momedes nie posiadał się ze zdumienia.

Minrona cierpliwie wyliczał przykłady:

— Odtwórz na podstawie DNA strukturę komórki sprzed dwóch miliardów lat. Według instrukcji zawartej w DNA rośliny budują się, to znaczy rosną. Nie mogę znaleźć skamieniałości drzewa Sygilari, przedstawiciela rodziny lepidofitów.

— A więc uczysz rośliny, jak żyć?! — powiedział ze zdziwieniem w oczach Mez.

— Tak. Jak mają zaistnieć w nowym środowisku, troche już zanieczyszczonym przez nas.

Mez, Momedes i Kanzel skierowali się do wyjścia i przez sad wrócili, dziękując Minronie, że zabrała ich w przeszłość i cierpliwie wszystko opowiedziała.

* * *

Tymczasem w biurze ALKWSO (Astronomiczne Laboratorium Konstruowania Wahadłowców Samolotów Odrzutowców)...

— Gdzie oni są? — powiedział z niepokojem Hesperan do Tertela.

Hesperan barwy herbacianej to konstruktor .

Tertel wziął głęboki oddech i rzekł:

— Wymyśliłem nazwę dla projektowanego samolotu?

— Tak? A jaką?

— „Kemiter8”.

— Skąd ta liczba?

— Osiem? Ponieważ będzie miał tyle silników — rzekł z entuzjazmem Tertel.

— Przecież Mizon i Platomedes mieli pomóc nam przy projektowaniu tego samolotu — stwierdził Hesperan i zadzwonił do Mizona, ale miał wyłączony telefon. Zadzwonił więc do Platomedesa. A ten odebrał, więc spytał z wyrzutem:

— Co robicie? Przecież mieliście do mnie przyjść.

Platomedes najlepszy przyjaciel Kropka zdziwiony Platomedes zaniemówił na chwilę. Potem cicho powiedział:

— My...? Gggramy...

— Co robicie?!

— Gramy! Gramy w warcaby — potwierdził mężnie Platomedes.

Tego było już za dużo dla Hesperana.

— Żartów wam się zachciewa!?

— Nie no, to żadne żarty. My... yyy... zapomnieliśmy o tobie. To przez tę grę.

— Wiecie co?! — Hesperan był już podenerwowany — Ja nie mam czasu na głupstwa. Jeśli wy tak postępujecie, to... to... Prędko, no już, przychodźcie do nas. Czekamy na was z Tertelem — wysapał na końcu.

— Ale kiedy ja mówię poważnie — szybko wyjaśniał Platomedes.

— Kiedy wy całe dnie spędzacie na tej grze!

Mizon właśnie zasnął na klawiaturze kompa. Taki już jest. Jeśli jest tylko jakaś chwila spokoju, jakaś przerwa w jakimś zajęciu, to by spał. Dlatego przezywają go śpiochem.

— Obecnie 80 procent pamięci mojego laptopa zajmują programy planszowe — stwierdził Platomedes.

— Aż dziw mnie bierze... Czy wy potraficie jeszcze cokolwiek robić poza grą w warcaby? — rzucił zgryźliwie Hesperan.

— O tak! Wiele!

— W dalszym ciągu jednak nie rozumiem sensu tego wszystkiego. Bo o cóż wy mielibyście grać?

Platomedes zastanowił się przez chwilę, a potem bardzo poważnie odpowiedział:

— A wiesz, jak przy tej grze czas szybko leci?

— No, dobrze, to za ile godzin przyjdziecie do mnie? — wyzłośliwiał się Hesperan.

— Powiedzmy za dwie. To co, może być?

— To czekam! — i Hesperan ze złością odłożył słuchawkę.

* * *

— Zaraz! — przerwała Neredia, idąc obok Bariona przez skamieniały las w poszukiwaniu nie odkrytych jeszcze przez naukę roślin.

Do skamieniałego lasu otoczonego w całości przez skały wchodzi się przez powaloną i skamieniałą sekwoję, w której wywiercono ogromny otwór. Już po wejściu do lasu nagle pojawia się ogromna przestrzeń, na której porozrzucane są skamieniałe pnie drzew i klocki skamieniałego drewna. Można tu dotknąć wspaniałych okazów skamieniałych roślin. Zachwytem przepełniają skrystalizowane, mieniące się kolorami wnętrza skamieniałych pni. Są to skrzemieniałe drzewa. Zachowały się dzięki pogrzebaniu drewna w osadzie ziemnym, a następnie zastąpieniu pierwotnej substancji drewna przez krzemionkę, zwaną chalcedonem lub opalem, pochodzącą z roztworów krążących w osadzie. W procesie tym często zachowane zostały wszelkie szczegóły budowy drewna i jego struktura. Są to skamieniałości drewna z minionych okresów geologicznych, sięgających 900 milionów lat wstecz.

Gdy się idzie w głąb parku, zauważalna jest zmiana krajobrazu. Napotykamy tu przepiękne formacje skalne. Nie ma tu czerwonych skał. Wszystko ma kolor ciemnożółty. Na wzgórzach widać jakby pomalowane paski. To robi wrażenie. Ale największe to te porozrzucane na całym terenie pnie skamieniałych drzew. Są też miejsca, gdzie kawałki takich pni wryte są w skały, jak na przykład kekwojowy most.

Prawie wszystkiego można dotknąć, nad wszystkim się pochylić, na wszystkim usiąść.

— Ale przecież sen ma znaczenie ochronne dla układu nerwowego, a szczególnie dla komórek kory mózgowej, ponieważ zapobiega nadmiernemu ich pobudzeniu i związanemu z nim wyczerpywaniu się — kontynuowała Neredia swój wywód.

Barion zastanowił się przez chwilę, a potem odpowiedział:

— Zasypianie zależne jest od szeregu warunków szczególnych, sprzyjających zapadaniu w sen. Warunki takie stwarza cisza i ciemność. Zwłaszcza gdy na ich tle występuje jakiś niezbyt silny, działający rytmicznie bodziec. Dlatego tak łatwo zasypiamy w takt miarowego stukotu kół pociągu.

— A przysłowie mówi, że jak będzie ci się chciało spać, to i na kamieniach zaśniesz. To przysłowie dotyczy mnie.

— A mnie nie. Muszę mieć sprzyjające warunki zasypiania — odparł Barion.

— A skąd się biorą marzenia senne i jak je objaśnić? — zapytała Neredia.

— Mhm... ? Nie wiem.

— To pomyśl, że w ciągu dnia na jawie pobudzenia te mają silną konkurencję ze strony ogromnych ilości bodźców z otoczenia. Co innego we śnie. Teraz dopiero pobudzenia te mają pełną swobodę, są jedynym władcą świadomości, bo nie ma nic, co mogłoby odwrócić ich uwagę. Silne pragnienie albo silne przeżycie na jawie wywołują odpowiednio silne pobudzenie pewnych okolic kory mózgowej i stąd jeżeli ktoś zajęty jest jakąś myślą w ciągu dłuższego czasu w dzień, to niech się potem nie dziwi, że w czasie snu prześladuje go znowu ta myśl z jawy. Na przykład Axat na próżno szukał w wyobraźni właściwych słów do bajki. A tu podczas snu zdania same układają się w głowie Axata. Fermion opowiadał mi swój koszmar, podczas którego wydawało mu się, że coś siedzi mu na piersiach i go dusi. Budzi się wtedy spocony ze strachu i okazuje się, że to pierzyna przykryła mu twarz i utrudnia oddychanie. Kiedy indziej śniło się Diplonowi, że patrzy prosto we wschodzące słońce. Blask słoneczny po chwili stał się tak męczący, że się obudził. Okazało się, że promień światła dziennego wdarł się przez szczelinę w żaluzji okiennej, padając na jego twarz. Jak widzisz, mózgi śpiące wyolbrzymiły znaczenie rzeczywistych bodźców. Popatrz Barion, jak tu jest przepięknie.

— Jaki to gatunek drzew? — zapytał. — Wyglądają dokładnie tak, jak te które rosną u nas, nie uważasz?

— Masz rację, te drzewa są podobne do świerków

Z naprzeciwka nadjechał samochód z Alkozaurem, Meroną, Diplonem, Epiornem oraz Platostenesem w środku i Fermionem za kierownicą. Ten ostatni oprowadzał pozostałych po parku. Fermion znał skamieniały las,ten pomnik przyrody, jak własną kieszeń. Nic w tym dziwnego, przecież był archeologiem.

Fermion zatrzymał się koło Neredii i Bariona. Witając się, spytał zdziwionym głosem:

— Co wy? Na piechotę chcecie przejść cały park?

— A czemu nie? — odpowiedział poważnie Barion.

— Samochodem jechaliśmy trzy godziny. Dajcie sobie spokój!

Po prawej stronie Fermiona siedziała drobna i zgrabna Merona o brązowych oczach. Za nimi na tylnym siedzeniu siedzieli Platostenes, Diplon, Epiorn oraz Alkozaur.

— Może tak, a może nie — dodała chichocząc Neredia.

— Przejdziemy się jeszcze kawałek — dodał Barion.

— Uważajcie na niedźwiedzie! — ostrzegł Alkozaur.

Alkozaur robił wszystkim dowcipy.

Wtedy usłyszeli hałas i z czystej ciekawości zboczyli ze szlaku, kierując się za dźwiękiem. Swoją dróżką zaczęli iść coraz prędzej, aż natknęli się na następujący obrazek. Przed nimi stała cieżarówka naładowana drzewem, która utknęła do połowy kół w błocie. Kierowca mocno już zezłoszczony próbował wyjechać z grzęzawiska, pozbawiając się balastu w postaci kilku kłód drzewa. Kierowcą był najmłodszy z kepusiów, 98-letni Epiorn stolarz Epiorn wyrabiał meble z drewna.

— Co ty robisz? — zapytał Bottom.

— A nie widać? Utknąłem w tej dziurze — odrzekł zdenerwowany Epiorn.

— Pomożemy ci rozładować ciężarówkę.

— Ale ja przed chwilą ją załadowałem i nie mam zmiaru jej rozładować wcześniej niż w miejscu przeznaczenia. A ona wzięła i mi siadła po załadowaniu tych belek — odrzekł Epiorn.

Barion włożył deski leżące obok pod tylne koła. Po chwili dołączyła reszta przybyłej grupy.

— Czekajcie, pod burtą kabiny jest szpadel — dodał Epiorn, schodząc do pomagających mu kepusi.

Platostenes wziął szpadel i po chwili wszyscy zaangażowani byli w utwardzanie drogi poprzez wrzucanie pod koła ciężarówki kamieni.

Platostenes z futerkiem zgniłej zieleni, mimo że z zawodu był bednarzem, znał się też trochę na chirurgii. Bednarstwo zajmuje się wytwarzaniem naczyń drewnianych techniką klepkową, takich jak beczki, kadzie, balie czy wiadra, bo u kepusi wiadra robiono z drewna.

Po kilku minutach Diplon krzyknął do Epiorna:

— No... teraz spróbuj!

Epiorn wrzucił pierwszy bieg, dodał gazu i... nic. Koła ciężarówi buksowały, napędzane niczym betoniarka mieszały błoto jak beton.

— To drewno jest za ciężkie — powiedział Alkozaur, wycierając czoło z potu.

— Ładunek musi być całkowicie wyrzuczony — potwierdził Diplon, opierając się o burtę auta.

— Tak bardzo chciałem tego uniknąć — westchnął Epiorn, ale widząc w lusterku zmęczenie wszystkich, podjął decyzję: — Uwaga! Odsuńcie się! Wywalam ten balast!

Po czym pozbył się obciążenia, zrzucając go na lewą strone burty. Wtedy z trudem wyjechał.

* * *

Nolem powiadomił telefonicznie dziennikarkę Egmente, że dziś kopalnia zostanie zamknięta z powodu wyeksploatowania się złóż miedzi. Ale już od jutra będzie można ją ponownie zwiedzać.

Zajęcie Egmeny polegało na przeprowadzaniu wywiadów i pisaniu reportaży, prowadziła też program informacyjny o nazwie SEQUAX.

Nolem, z zawodu był bombotechnikiem. Budował i detonował ładunki wybuchowe w miedziołomach.

Egmena pospiesznie zebrała na peryferiach miasta Kell ochotników, którzy już kilka lat wcześniej deklarowali swoją chęć zwiedzenia kopalni. Zbiórkę ustaliła na 9:00 rano na wzgórzu, gdzie się w dzieciństwie bawiła. Stamtąd mieli około dwóch kilometrów do kopalni trasą bardzo malowniczą, bo oprócz zboczy doliny można z niej było oglądać panoramę pustyni. Dolina szczególnie pięknie wyglądała po deszczu, gdy lasy bukowe wyzłacały zbocza, kontrastując z ciemną zielenią świerków i czerwienią klonów.

Przed kopalnią z prawej strony zaczynał się teren dawnych wyrobisk kopalnianych. Wysypane są tam też hałdy zalegających kamieni, wśród których można znaleźć duże kryształy fluorytu o barwie fioletowo-niebieskiej, a także inne minerały.

Następnego dnia na wycieczkę zwiedzania kopalni stawili się Egmena, Auson, Merona, Charna, Mimi, Leiron, Nokturona i Metriol. Wędrówkę rozpoczęli od tego właśnie wzgórza.

— Żeby wszystko było jasne, macie iść za mną i nie oddalać się od grupy, bo sami w labiryncie kopalni się zgubicie — rzekł Nolem.

— Bardzo urokliwe miejsce, nie uważasz Charna? — zagadnęła Mimi, która jako jedyna wśród kepusiowych dam była gruba.

— Nic się nie zmieniło. Pamiętasz, jak 700 lat temu huśtaliśmy się na tym drzewie? — spytała Charna, wskazując wzrokiem na sad na wzgórzu.

— Jakże bym mogła zapomnieć o tej huśtawce?!

Kopalnia była położona w dolinie. Miała siedemnaście poziomów korytarzy długości 173 kilometrów, wijących się pod doliną. Gdy kepusie do nich dotarły, Słońce cudownie oświetlało podniebny szczyt wzgórz. Główną atrakcją tej kopalni jest rozciągający się półmrok i absolutna cisza.

— Przed wejściem do kopalni trzymajcie w rękach latarki, ponieważ niektóre miejsca nie są oświetlone — upomniał wszystkich Nolem.

— Ooo! Jakie malownicze wodospady! — rzekł Metriol, oglądając się za siebie tuż przed wejściem do kopalni.

—Te wodospady były tu, zanim wybudowano kopalnię miedzi. Widok jest taki niezwykły, bo załamujące się światło rozbijane przez kropelki wody tworzy mgłę — poinformowała meteorolog Novella.

Zajęciem Novelli było przepowiadanie pogody na podstawie zjawisk atmosferycznych, zachodzących w danej chwili i miejscu w dolnych warstwach atmosfery.

— To znaczy, że to jest taka moja fatamorgana, tak? — dopytywał się Metriol.

— Jak najbardziej.

Powoli wszyscy zaczęli schodzić po schodach wyznaczonym szlakiem urokliwej trasy wzdłuż oświetlonych przez diody korytarzy. Dwieście metrów pod ziemią otaczała ich niemal głęboka cisza. Uroku temu miejscu bowiem dodawało delikatne pokapywanie opadających kropelek wody, skraplających się z wilgoci.

— Robi się coraz chłodniej — rzekł Auson, który szedł jako ostatni w grupie.

— Nigdy nie zapomnę tego widoku — westchnęła ogrodniczka Nokturona.

— Im niżej schodzimy, tym widok jest piękniejszy — zachwyciła się Charna.

— Novella, jaka jutro będzie pogoda? — zapytał gruby Leiron.

— Słonecznie ma być w Pikromedesie i w Orion, przelotne opady deszczu w Mezonie, a na reszcie kontynentu pochmurno. Temperatura minimalna +26, maksymalna +32º Kedaronów. Ciśnienie 1050 hektopascali. Do tego malejący wiatr zachodnio-wschodni — odpowiedziała Novella bez zastanowienia.

Wkrótce dotarli do niewielkiej wąskiej groty. Gdy przecisnęli się do niej, to po oświetleniu lampkami jaskini, ich oczom ukazał się niesamowity widok na ścianie. Znajdowały się tu naskalne malowidła przedstawiające życie codzienne prakepusiów oraz rysunki przedstawiające polowania na zwierzęta z okresu kultury paleolitu, sprzed około 550 tysięcy lat.

Na pierwszym namalowano zwierzęta, a za nimi z łukami w rękach sylwetki biegnących prakepusi ubranych w futra. Inne malowidło przedstawiało prakepusie pochylające się nad paleniskiem i trzymające w rękach kamienie. Sylwetki postaci z malowideł swoją budową przypominały współczesne kepusie z tym, że wszystkie były ubarwione biało-czarno.

— Patrzcie! Te malowidła są na pewno z epoki paleolitu — rzekła z zachwytem Mimi.

Chybotliwe światło lampek pozornie wprawiało w ruch postacie na malowidłach. Poszczególne obrazy miały różne rozmiary — od kilkudziesięciu centymetrów do ponad pięciu metrów.

— Oni już umieli posługiwać się ogniem i umieli za pomocą krzemieni rozpalać ognisko — powiedziała Charna.

— Nie. To pewnie są malowidła z ery Mezolitu — odpowiedział Habilis, czyli kepuś zręczny, a właściwie kepusiowa zręczna.

— Ale skąd takie malowidła w kopalni? A może to ty je namalowałeś z kolegami, co Nolem? — zagadnęła Habilis.

— No właśnie. Jak to było? Przyznaj się — dołożył ze swojej strony Leiron.

Nolem wpatrywał się przez moment w malowidła i odpowiedział:

— Ta kopalnia sąsiaduje z jaskinią, a wejście do niej jest po drugiej stronie wzgórza, ale tam nie ma żadnych surowców mineralnych, więc nie jestem tym zainteresowany.

— Ale archeologów by to zainteresowało — powiedział Metriol.

— Pewnie i powinno, ale tutaj są prowadzone prace, przy których jest mnóstwo hałasu z powodu wybuchów przy kruszeniu skał w pracy kopalni, więc pewnie by nam tylko przeszkadzali — odpowiedział Nolem uśmiechając się.

— A gdzie zostało odnalezione pierwsze palenisko? — zapytał Auson. — Ha! I tu was mam! Pewnie nie wiecie,co?

Leiron skierował na niego latarkę, oświetlając jego postać.

— Eee, no nie po oczach! — krzyknął Auson. — No, już dobrze, powiem. Pierwsze palenisko odnalezione zostało na pustyni Soara, a jego wiek określa się na 700 tysięcy lat.

— To teraz ja zadam pytanie — powiedziała Noktoruna. — Co to właściwie jest jaskinia? Może ty powiesz, Metriol?

— Jest to naturalne, osłonięte niemal ze wszystkich stron zagłębienie w skale z wylotem na zewnątrz. Najczęściej powstaje wskutek rozpuszczania się skał. Badaniem jaskiń, jej budową i przemianą zajmuje się speleologia — odpowiedział Metriol.

— Prakepuś z czasów prehistorycznych górował nad zwierzętami, i to nie dzięki swojej sile czy inteligencji, lecz dlatego, że potrafił działać wspólnie z innymi w grupie, potrafił uprawiać rośliny i hodować zwierzęta oraz produkował narzędzia z kamienia, na przykład groty do oszczepów, no i samą broń w postaci tychże oszczepów. Dzięki swojej mowie przekazywali z pokolenia na pokolenie zdobytą wiedzę i doświadczenie. Wyciągając z tego wnioski, nasi przodkowie byli społeczeństwem zdolnym do szybkiego uczenia się i rozwoju — pouczyła wszystkich Nokturona.

— A wiecie dlaczego kepusie pierwotni prowadzili wędrowny tryb życia? —zapytała Mimi

— Ich wędrowanie wynikało z poszukiwania pożywienia podczas zmieniających się pór roku bądź zmian klimatu — odpowiedziała Leiron.

— Skąd to wiesz?

— Przeczytałam w jakiejś książce.

— Zwierzęta przedstawione na malowidłach są podobne do żyjących współ-cześnie nam znanych. Jednym ze zwierząt, zwracającym uwagę jest niedźwiedź. Z tym, że ten prehistoryczny miał rogi, jak jeleń. Ze ścian groty można odczytać, że porządek świata, w którym żyli trwał wiecznie. Kolory, jakich używali do malowania ścian jaskini, to głównie brąz, ochra, czerwień, malwa, biel wapiennych skał i popiół.

Grupa zwiedzających kepusi szła dalej przez jaskinię, gdy Nolem trochę zaniepokojonym głośnym szeptem powiedział:

— Zboczyliśmy ze znanych mi korytarzy. Ja tych miejsc tutaj nie znam. Jeszcze zabłądzimy.

A potem szybko jeszcze dodał oburzonym głosem:

— To co? W końcu przyszliście tu zwiedzać kopalnię czy te czarne groty?

— Nie pękaj! Mam nawigacje satelitarną KEM — odpowiedział Metriol.

Egmenta potknęła się i o mało nie przewróciła o przedmiot, który wydał głuchy dźwięk, ale złapała się plecaka Ausona dla utrzymania równowagi.

Wszyscy się zatrzymali.

Auson odwracając się, zapytał zaskoczony:

— Co się stało?

— Nic. Potknęłam się. Mógłbyś tu poświecić?

— Znalazłam porcelanową wazę! — wykrzyknęła z radością Egmena.

Póżniej, już po zbadaniu okazało się, że pochodziła z miasta Orion i miała 570 tysięcy lat.

— Znaleźliśmy — poprawił ją Auson.

— O nieprawda! To ja ją znalazłam!

— Ja też!

— Ty tylko oświetliłeś latarką wskazane przeze mnie miejsce.

— Przestańcie! — wrzasnął Nolem, przerywając kłótnię.

— Szukajcie, a może coś znajdziecie, a wtedy zanieście to do muzeum w naszym mieście i pokażemy nasze znalezisko — powiedziała dyplomatycznie Egmena.

— A co? Chcesz się pochwalić, jakie masz szczęście? — kąśliwie spytał Metriol.

— Przecież nic poza tym nie znaleźli.

— A teraz... już koniec zanudzania o jaskiniach. Wychodzimy.

Z kopalni jako pierwsza wyszła Egmena, dumnie niosąc w rękach wazę.

Za nią szła Mimi. Spojrzała na zegarek i zakomunikowała wszystkim:

— Jest już osiemnaście po trzynastej.

— Ojej! Jak ten czas leci — zdziwił się idący obok niej Auson.

— Jak dobrze być znów na powierzchni — westchnął Nolem, wychodząc jako ostatni z kopalni.

* * *

— Wznosimy się?

— Nie! Przeciwnie, opadamy — rzekł pilot Zauron, spoglądając na wysokościomierz.

Na całym ciele miał mnóstwo ciemnoczerwonych plam i srebrne linie biegnące od oczu do buzi. Pilot Zauron był zawsze poważny. Nie lubił żartów.

— Nieszczelność w układzie silnika lewego nr dwa — powiedział Rizer, patrząc na odpowiednią diodę świecącą na pulpicie.

— Musimy awaryjnie lądować. Jeśli stracimy jeszcze jeden silnik, to po nas — powiedział Rizer.

Rizer barwy ametystowej miał pogodny charakter i był pilotem bombowca wodnego o nazwie Qewatron574, którego górną powierzchnię pomalowano na fioletowo, a dolną na biało.Bombowiec służył do gaszenia pożarów lasów, co jest, niestety, częstym widokiem na kontynencie. Paliwo dla siebie wytwarzał, przetwarzając pobraną z powietrza parę na wodór, a następnie spalał go w silnikach.

Rizer dodatkowo zajmował się też geografią, czyli dokonywał analizy rozmieszczenia obiektów czy zjawisk na powierzchni Koto.

— Wyłączam silnik numer dwa — rzekł Zauron i nacisnął odpowiedni przełącznik.

Rizer spojrzał przez okno w lewą stronę skrzydła. Wyraźnie był widoczny wydobywający się z silnika czarny dym. Czteropłatkowe śmigła zaczęły się obracać coraz wolniej, aż się zupełnie zatrzymały.

Rozległo się pukanie i do kabiny weszła Megatera, mówiąc, że:

— Silnik...

— Tak, wiemy. Wszystko jest pod kontrolą — przerwał Megaterze Zauron.

— Zachowuj spokój. Niedługo lądujemy awaryjnie w Pikromedesie — dodał Rizer, uśmiechając się do niej.

Megatera wróciła do swojej kabiny, gdzie czekała na nią jej koleżanka Kinda, wpatrując się przez okno w ocean, znajdujący się tuż pod nimi.

Kinda, z zawodu hydrolog, zajmowała się badaniem wody występującej w środowisku przyrodniczym.

Kiedy Megatera weszła do kabiny, Kinda odwróciła w wzrok w stronę koleżanki i spytała:

— I co teraz będzie?

— Zachowuj spokój. Niedługo lądujemy awaryjnie w Pikromedesie — powtórzy-ła słowa Rizera, zamykając za sobą drzwi.

Kryptograf Megatera, która potrafiła odczytać starożytne pisma odkryte przez archeologa Fermiona, zakomunikowała, ziewając:

— Jestem tak już zmęczona tą podróżą, że aż chce mi się ogromnie spać. —

— Ale przecież... naszym celem jest miasto Orion. Pewnie przesiądziemy się do drugiego samolotu i będziemy kontynuować podróż. Możesz więc spać — odpowiedziała Kinda.

— Próbowałam, ale te silniki tak hałasują, że nie mogę zasnąć.

— Spójrz za siebie.

Megatera obejrzała się za siebie, zatrzymując wzrok na śpiącym smacznie na fotelu Leptonie. Lepton jego typ charakteru uparty jak osioł, o sylwetce atlety był kowalem. Jego zawód wymagał dużo fizycznej siły. Praktycznie był to zapomniany zawód, nie wykonywany już od 400 lat. Inne kepusie dostosowały się do współczesności i pozmieniały swoje zawody na bardziej nowoczesne. Kowalstwo to tworzenie, czyli wykuwanie przedmiotów z metalu, na przykład podkowy dla kinaurów. Kinaur to skrzyżowanie osła z wielbłądem, który dawniej służył jako zwierzę pociągowe.

— Bierz z niego przykład.

— No tak, ale jemu to by nawet burza z piorunami nie przeszkadzała — westchnęła ze śmiechem Megatera.

Niebo nad miastem przybrało barwę szafirową.

— Podchodzimy do lądowania — oznajmił Lizen.

— Podwozie wypuszczone? — zapytał Zauron.

— Jak najbardziej — padła zwięzła odpowiedź, po czym Lizen przycisnął guzik, wystrzeliwujący rakietę błyskową.

To był sygnał, że samolot ląduje awaryjnie i nie może nikt przebywać na płycie lotniska. Po chwili maszyna powoli zaczęła opadać, aż opony kół dotknęły płyty. Po zatrzymaniu się Zauron wyłączył trzy silniki, po czym wstał i zapytał Lizena:

— Co? Bałeś się, że nie dolecimy?

— Hm... myślę, że w głębi serca chyba tak, ale nie pokazywałem tego po sobie.

— I tak trzymaj. Zawsze trzeba zachować zimną krew. Będzie jeszcze z ciebie pilot — powiedział z uznaniem, klepiąc go po plecach.

* * *

Verin i Tallena wybrali się na spacer po plaży.

Szli wzdłuż brzegu oceanu i podziwiali przepięknie widoczną z tego miejsca panoramę miasta Kell. Byli sami. Pod ich nogami skrzypiał piasek, a nad głowami przelatywały ptaki. Słońce właśnie skryło się za horyzontem. Zaraz powinno wzejść drugie. Podziwiali potężne fale wzburzonego oceanu. Widok, jaki pozostanie na długo w ich pamięci.

— Codziennie tu spaceruję, niezależnie od pogody — rzekła Tallena.

Miała długie kręcone szatynowe włosy, które opadały jej na ramiona. Tallena wpatrywała się przez chwilę bezmyślnie we wdzierające się raz po raz na plażę fale. Po czym cicho nieśmiało zapytała:

— Verin, czy nadal chodzisz z Egmeną?

— Nie.

— A czy można wiedzieć, dlaczego?

— Ciągle podróżuje w poszukiwaniu sensacji... aby tylko coś się działo... żeby mieć potem co napisać. To nie dla mnie — odpowiedział Verin, patrząc Tallenie w oczy.

Verin był zawsze dokładny i niezawodny.

— To... może... my...? Razem...? — uśmiechając się i spuszczając wzrok rzekła Tallena, biorąc go za prawą rękę.

— Niestety, nie — próbował delikatnie odpowiedzieć.

Ich wzrok ponownie się spotkał.

Tallena odruchowo puściła jego rękę.

— Ooo... ty... Myślisz, że jesteś nie wiadomo kim? Chodzisz sobie taki dumny i napuszony!

Odwróciła się gwałtownie na pięcie i szybko zaczęła się oddalać od Verina. Ten pobiegł za nią, wołając:

— Zaczekaj! Nawet nie pozwolisz mi się wytłumaczyć!

Dogonił ją i chwycił za ramię.

— Spadaj! — odkrzyknęła.

Miała łzy w oczach. Łzy nie są oznaką jej słabości, ale dowodem na to, że jej serce nie jest jak skała i nie stało się pustynią.

Dopiero teraz w myślach doszedł do wniosku, że tą swoją prostą bezpośrednią odpowiedzią zrobił jej przykrość. „No, ale jak by wiedziała, że pozostać przez jakiś czas samemu i poświęcić się badaniom... w końcu żyję już 323 lata i nic nie odkryłem ani nie zbudowałem w porównaniu z innymi. Taką czuję zazdrość”. Podniósł kamień i ze złością cisnął w płynącą falę, a potem rzucił jeszcze paroma kamieniami.

Tallena pobiegła do swego domu wypłakać się w poduszkę.

* * *

Na drodze przed miastem Nikomedes przyszli ekolodzy Nealesa, Lentala i Pteron protestowali przeciw planowi budowy autostrady z transparentami w rękach: „Stop autostradom!” i „Precz z degradacją puszczy amazońskiej”.

Pteron machał flagą z symbolem ochrony środowiska — zielony liść na białym tle. Pteron wszędzie go było pełno.

Nealesa obiecała Pteronowi, że umówi się z nim na kawe, jeśli pozwoli jej wziąć udział w tej akcji. Co za poświęcenie dla środowiska!

Terenowym samochodem kombi przyjechała ekipa, w skład której wchodzili Mion, Rymes,Tsehiwo i Rimelon.

Zaczęła się awantura.

— Witam was! Zdaje się, że już mieliście rozmowę z Tradolem? — bardziej stwierdził niż spytał Rimelon nie znoszącym sprzeciwu głosem.

Po nim z auta wysiedli Tsehiwo i Mion. Skierowali się w prawą stronę, trzymając w rękach łańcuchowe pilarki spalinowe a po nich Rymes był drwalem. Wszystkie te kepusie pracowały w leśnictwie, ścinając drzewa i dostarczając materiał dla przemysłu budowlanego.

Nealesa, z zawodu technik ochrony środowiska, zaczęła czytać apel przeciw wycinaniu lasów:

— Na podstawie moich rozważań chciałabym wyjaśnić, co się stanie z powodu nadmiernego wycinania lasów — na sekundę przerwała, po czym nabrawszy powietrza, zaczeła czytać w równym tempie: — „Rośliny, gdy rosną, pochłaniają dwutlenek węgla i wbudowują go w siebie. Kiedy spalamy ścięte drewno, to zmagazynowany w nich węgiel ponownie trafia do atmosfery. W lasach będących w stanie równowagi ilość pochłanianego i uwalnianego dwutlenku węgla jest równa i nie wpływa na globalny bilans dwutlenku węgla. Masowe wycinanie lasów powoduje, że z naszej winy zmagazynowany w roślinach węgiel trafia ponownie do atmosfery. Przez masowe wy...”

— Przecież w poprzedniej erze było trzydziestokrotnie więcej dwutlenku węgla niż obecnie i nie wpłynęło to na środowisko — przerwał Rymes.

— Ej no, nie przerywaj mi! — zirytowała się Nealesa, po czym kontynuowała czytanie apelu: — „Przez masowe wycinki lasów powstaje wiele pustynnych terenów i występują zaburzenia gospodarki wodnej. Na wykarczowanych gruntach woda spływa bez przeszkód, unosząc ze sobą bryły ziemi, co powoduje osuwanie się terenu. Na peryferiach miasta Pikromedes tereny są regularnie pustoszone przez powodzie, gdyż zbocza gór ogołocono z lasów. Giną żyjące w lasach unikatowe gatunki zwierząt i cenne nie ropoznane jeszcze rośliny. Odkąd nasiliło się masowe wycinanie drzew, huragany w naszym wieku dwukrotnie cześciej nawiedzają nas w porównaniu z ubiegłymi stuleciami. Czy nie pomyśleliście, do czego dojdzie, kiedy już zostaną wycięte ostatnie drzewa?! Jak na razie nikogo to nie obchodzi! Dbacie tylko o siebie! A przecież przez tyle lat podróżowaliście zwykłymi drogami i nie przeszkadzało wam to obcowanie z z naturą.”.

— Przecież są już dwie autostrady. Od Oriona przez Hezon do Pikromedesa — powiedziała Lentala.

— To ja zapraszam was do mojej rezydencji na gorące mleko i pyszny piernik — zaprosił wszystkich Rymes.

— Sam jesteś piernik — mruknął Pteron.

Po chwili zadzwonił Tradol z informacją o zaniechaniu budowy autostrady z powodu ewakuacji planety. Po wysłuchaniu tego Rimelon zmarszczył brwi i odłożył telefon.

— No dobrze, tym razem wam się udało — powiedział.

Po czym ekipa odjechała.

Ekologów mocno zdziwiło takie łatwe i bezkonfliktowe zakończenie sprawy. We wcześniejszych protestach, trwających nawet kilkanaście dni zawsze przegrywali. Najbardziej zadowolony był pewnie Pteron. Zadowolone towarzystwo zaczęło wracać na skróty do miasta. Nikomedes podśpiewywał.

Gdy przechodzili przez przejazd kolejowy, usłyszeli z daleka stukot nadjeżdżającego pociągu; 70 wagonów załadowanych tylko jednym surowcem — drzewem kekwoją.

Gdy maszynista Beriuzal zobaczył z daleka grupkę kepusi, dał sygnał dźwiękowy i zaczął zwalniać. Pociąg w końcu zaczał się powoli toczyć po szynach. Na wysokości grupy przy przejeździe, wychylił się z okna lokomotywy i krzyknął:

— Może was podwieźć?!

— Chętnie! —odkrzyknął Pteron.

Beriuzal zatrzymał skład, a cała grupa wsiadła do lokomotywy. Cały skład powoli ruszył i nabrał ponownie odpowiedniej szybkości. Jechali nieco stłoczeni w ciasnym pomieszczeniu, rozglądając się wkoło.

— A co wy robicie na tym bezludziu? — spytał pomocnik Beriuzala, Neandel, który siedział po prawej stronie maszynisty i kleił but polimerowym klejem.

— Jesteśmy ekologami — odpowiedział Neandel. — I przyjechaliśmy tu z odezwą o ratowaniu lasów przed ich wycinką.

Nagle pociąg zaczął znowu zwalniać.

— Czemu zwalniamy? — szewc Neandel z charakteru był typem samotnika.

— Znowu pewnie nad elektrownią neutronową pada słoneczny deszcz, Powo-dując zakłócenia przekazu.

Głównym powodem takiego stanu rzeczy są zjonizowane cząstki, przedzierające się od czasu do czasu przez atmosferę ze Słońca. Prąd jest przesyłany bezprzewodowo za pomocą diamentowego satelity. Ogromny parasol dla Koto o średnicy 400 metrów jest w stanie wysłać prąd w każde miejsce na globie. Elektrownia znajduje się na obrzeżach miasta Orion, który — tak tylko dla przypomnienia — jest stolicą kepusiów.

— To co teraz będzie?

— Włączam zasilanie awaryjne.

Po chwili lokomotywa ruszyła, pobierając prąd elektryczny z akumulatorów atomowych.

* * *

Procjon, leżąc na kanapie w swoim pokoju, sięgnął po telefon i zadzwonił do Kintrona z informacją, żeby go powiadomić, że za chwilę Interkepem (odpowiednik naszego Internetu) wyśle odezwę napisaną przez Kropka do odczytania na antenie w radiu.

Kintron po otrzymaniu połączenia przedstawił się:

— Tu radio Koto, słucham.

— Cześć to ja, Procjon. Za chwilę przyślę ci interkepem apel Kropka. Czy mógłbyś go pilnie odczytać przez swój węzeł radiowy? — spytał Procjon.

— Dobrze, czekam!

Po chwili u Kintrona na monitorze komputera fermionowego pojawił się tekst, który Kintron zaczął nadawać przez radio. Treść tekstu brzmiała:

„Uwaga, drogie Kepusie, tu radio Koto! W tej chwili zwracam się do was głęboko przeświadczony, że musimy opuścić naszą piękną, zieloną planetę Koto z powodu zagrażającego nam niebezpieczeństwa ze strony Słońca. Po zderzeniu się z drugim Słońcem skieruje się ono centralnie w Koto. Na kilkadziesiąt godzin przed zderzeniem żar promieniujący od Słońca będzie dawał wrażenie przebywania w bardzo nagrzanym piekarniku. Katastrofa ta nastąpi w 7 000 005 587 roku, czyli za dwa lata. Proszę was wszystkich przede wszystkim o zachowanie spokoju i spakowanie swoich rzeczy. Koniecznie pamiętajcie zabrać ze sobą swoje pierzyny, poduszki i kołdry. W przestrzeni kosmicznej jest bardzo zimno. Wasze osobiste rzeczy nie mogą ważyć więcej niż czterysta kilogramów, a żywność będzie dla was zapewniona na orbiterze. Stawcie się w dniu 389 dnia o godzinie dziesiątej roku 7.000.005.585, czyli za 12 dni w mieście Orion. Stamtąd zostaniecie przetransportowani pionolotem antygrawitacyjnym na pokład orbitera K81, skąd wyruszymy wszyscy w kosmos w celu znalezienia planety, na której będą warunki takie same, jak obecnie na naszej planecie. Każdy na pokładzie orbitera dostanie buty diodowe. Będą one wydzielać światła orientacyjne. Z przodu będzie to kolor mlecznobiały, a z tyłu, w miejscu pięty, czerwony. W butach będą wtopione również nadajniki. Jest to potrzebne ze względu na nieprzewidywane sytuacje, jakie mogą zajść w kosmosie.

Podpisał astrofizyk Kropek”.

Kintron wyglądał na nieco przestraszonego. Jego brązowe oczy wpatrywały się przez moment w przeczytany tekst, ale po chwili dotarł do niego sens właśnie przeczytanego apelu i on też rozpoczął przygotowania do ewakuacji, zapisując na kartce elektronicznej laserowym długopisem, co ma ze sobą zabrać.

Dzień ewakuacji

Nadszedł dzień ewakuacji.Grawiton wylądował na skrzyżowaniu w mieście Orion, po czym automatycznie wysunęły się 5-metrowej długości schody. Spacerując po lotnisku, wziął głęboki oddech, rozglądając się, spojrzał na swoją 32-godzinną tarczę zegarka. Dochodziła godzina 9:00.

Z głośników nentona pokładowego wydobywał się hymn kepusiów „After east”, skomponowany przez zespół Qeryx.

Na niebie wisiały ciężkie, ciemne chmury oznaczające, że niedługo spadnie deszcz. Alkozaur był pierwszym, który przyjechał. Zatrzymał swoje auto, wysiadł, wziął z tylnego siedzenia dwie duże walizki i zaczął je za sobą wlec. Dobiegł do niego Grawiton. Wziął od niego jedną walizkę, czym bardzo mu pomógł.

— Uff! Dzięki, że się domyśliłeś — rzekł z wdzięcznością Alkozaur.

— W końcu musimy sobie pomagać. Czeka nas zdaje się długa podróż razem. Zapomniałeś wyłączyć silnik swojego auta.

— Eee... i tak już mi nie będzie potrzebny — Alkozaur machnął ręką.

— Ooo, idzie Kropek.

— Czyli winny idzie. Winny tej całej ewakuacji — skwitował, śmiejąc się Alkozaur.

— Witajcie — powiedział Kropek.

— Czemu nie przyjechałeś swoim samochodem? — zaciekawił się Grawiton.

— Postanowiłem przespacerować się po raz ostatni w tym mieście. W końcu nigdy już tu moja noga nie postanie.

Grawiton jako ostatni wszedł do kabiny. Przed wejściem odwrócił się i oparłszy się o balustradę, spojrzał w dal. Spostrzegł zbliżającą się grupkę kepusiów.

Alkozaur z Kropkiem rozsiedli się w fotelach po lewej stronie przy wejściu.

— Już idzie cała grupa — rzucił Grawiton, wchodząc do kabiny pasażerskiej.

— Ilu? — zapytał rzeczowo Kropek.

— Dużo.

— Wszystko winne być podawane w cyfrach lub liczbach. Zapamiętaj — odparł gburowato Kropek i nadął się.

— No, to przecież rozmawiam z matematykiem. W końcu z tobą rozmawia się tylko liczbami, prawda?

— Przestańcie sobie dogryzać — wkroczył Grawiton, uśmiechając się pod wąsem.

Po czym poszedł do kokpitu.

Zaczęło wiać. Idącym w stronę grawitolotu kepusiom silny podmuch wiatru zaczął zrzucać czapki i kapelusze z głów.

— Coś mi się zdaje, że zaraz spadnie deszcz — odezwał się Mezozar.

Do statku mieli jeszcze około 80 metrów.

— Zacznijmy biec, bo jak lunie to przemokniemy do suchej nitki — odezwał się potakująco Fermion.

Większość poczęła biec. Na kilka kroków przed schodami doszło do oberwania chmury. Więc pozostali od razu dołączyli do biegnących. Ale i tak zmokli do suchej nitki. Zupełnie, jak przepowiedział im Fermion.

— A nie mówiłem — wytknął im, gdy wreszcie ci ostatni dostali się na pokład statku.

— Jak jesteś taki jasnowidz, to powiedz mi, za ile dni czy lat znajdziemy nową planetę-dom dla nas? — zezłościł się Cytrozaur.

— Yyyyyy... o ile mi wiadomo, to niedaleko nas jest planeta Anzel.

— Ale przecież tam nie ma warunków do życia!

— To już zostało sprawdzone — westchnęła z rezygnacją Megatera.

— Ojej, jak tu przytulnie — powiedziała cicho Nildana rozglądając się roziskrzonym wzrokiem dookoła

— No nie, nie siadajcie! Przecież kapie z was woda! Chodźcie za mną, zaprowadzę was do suszarni. Tam migiem wyschniecie — krzyknął oburzony Grawiton.

Po czym zaprowadził ich do pomieszczenia przeznaczonego na suszarnię, znajdującego się na końcu kadłuba statku.

— Te kilka torebek, które ze sobą macie, to wasz cały majątek? — zapytał ogromnie zdziwiony Kropek.

— A skąd? — zaoponował Kintron. — Rzeczy, których nie mogliśmy unieść, wystawiliśmy przed nasze domy. Atom wraz z Einstainem za pomocą robota załadują ciężarówkę całym tym wystawionym bagażem i przywiozą tu.

Dochodziła godzina dziesiąta. Grawiton dojrzał przez okno swojej pancernej kabiny jadący daleko autobus.

— Czy to już wszyscy? — zapytał Grawiton.

— Wszyscy oprócz Menusa — powiedział Procjon.

— Poczekajcie, zadzwonię do niego. O, tu mam jego numer — odezwał się Koto.

— Tu Menus.

— Menus, dzisiaj jest wycieczka w kosmos. Zapomniałeś o tym? — zażartował Koto.

— Nigdzie nie jadę! Tu się urodziłem, wychowałem i... — załkał Menus do słuchawki.

— Jeśli za dziesięć minut nie przyjdziesz tu do nas, to my pojedziemy po ciebie — przerwał mu Koto.

Menus powtórzył swoją wypowiedź i rozłączył się.

— Cóż... w takim razie trzeba po niego pojechać — stwierdził Procjon, spoglądając na Grawitona.

Ten odwrócił się i podszedł do swojego pulpitu.

Pionolot wzniósł się jak poprzednio na sto metrów w górę.

Po wylądowaniu na obrzeżach Hezonu po Menusa poszli Procjon i Neandel. Zabrali ze sobą robota. Skierowali się w stronę kopuły, która stała tuż obok domu Menusa.

— No, wyłaź! Dość tych wygłupów! — krzyknął Procjon, który jako pierwszy wszedł do domu.

Ponieważ odpowiedziała im cisza, zaczęli przeszukiwanie domu Menusa.

Każdy przeczesywał inny pokój.

— Mam go. Tutaj, chodźcie, schował się za segmentem — odezwał się metalicznym głosem robot.

— Aaa, Menus, tu jesteś. Czemu się chowasz? — powiedział Procjon.

— Musimy się stąd wynosić, i to już. Będziesz miał kłopoty, jeśli z nami nie pójdziesz — dodał łagodnym tonem Neandel.

— Ale... ale... kiedy ja nie chcę! — bełkotał przerażony Menus.

— Wyłaź stamtąd! No już! — krzyknął zdenerwowany nie na żarty Procjon.

— Nie, nie wyjdę!

Robot podszedł i wyciągnął go.

— Puść mnie, ty gracie! Niech wam już będzie, pójdę... — załkał znowu zrezygnowany Menus.

Po czym wstał i zaczął się pakować. Pomagali mu w tym Neandel i robot.

Po wejściu na pokład drzwi się automatycznie zasunęły i srebrny statek wzniósł się ku niebu, wzbijając tumany kurzu. Przeciął pokrywę chmur, pozostawiając za sobą drogę czystego nieba. Już po kwadransie mogli dojrzeć zarysy promu, czekającego na nich na orbicie planety Koto.

— Halo? Jak mnie słyszysz? Odbiór — Grawiton podał przez radio wiadomość do promu.

— Słyszę cię dobrze. Odbiór — po stronie promu odezwał się Tradol.

— Tu Grawiton, rozpoczynamy proces dokowania, prosimy o wskazanie miejsca.

— Otwieram właz siódmy, powtarzam siódmy, proszę kołować do doku numer siedem — powiedział Tradol

— Przyjąłem, dokujemy przy nabrzeżu numer 7.

Podczas wysiadania Grawiton szedł przed Procjonem. Zapytał go teraz, lekko obracając głowę do tyłu:

— A co z tym hekenem?

— Wróci z powrotem na Koto.

— On nam się przecież jeszcze nieraz może przydać — stwierdził Momedes, idąc za nim i słysząc ich rozmowę.

— A to bałwan, osioł, baran — przeklinał cicho pod nosem Grawiton.

— Słyszałem — zakomunikował Procjon, uśmiechając się pod nosem.

Wyszedł do nich Nymon, członek załogi promu:

— Witam was na pokładzie „K81”. Chodźcie za mną. Pokażę wam wasz pokój. Póżniej, jak już ruszymy, to pokażę wam cały orbiter, żebyście wiedzieli, jak się po nim poruszać.

Heken kończył już rozładunek, kiedy włączył się w hangarze alarm, na który przybiegła grupa kepusi.

— Co tu się dzieje? — zapytał Platostenes.

Ujrzeli robota, który swą stalową ręką trzymał Menusa za przegub jego lewego ramienia. Menus się wił i próbował uwolnić z tego stalowego uścisku.

— Puszczaj złomie! — wrzasnął Menus.

— Próbował wysadzić w powietrze prom, próbując uderzyć młotkiem w semtex (materiał wybuchowy wrażliwy na uderzenia) — powiedział spokojnie robot.

— Zwariowałeś?! — krzyknął Platostenes.

Platostenes biegiem ruszył do Procjona, gdy usłyszał jeszcze za sobą oskarżycielski głos Menusa:

— Ty skarżypyto!!!

— Natychmiast proszę zbadać tego szaleńca — rozkazał Remzes.

Menusa zaprowadzono do laboratorium, mieszczącego się na drugim pokładzie. Kapitan dowiedział się o wszystkim dopiero po godzinie od zdarzenia i od razu zadzwonił do laboratorium.

— Nooo, twoje donosicielstwo będzie nagrodzone. Dostaniesz wkrótce awans — rzekł Procjon do Platostenesa.

— Już nie mogę się doczekać — odparł zadowolony i niewzruszony Platostenes.

W tym czasie kapitan dostał połączenie z laboratorium:

— Tu Procjon. Czy można wiedzieć, jaki jest stan zdrowia Menusa? — zapytał odbierającą telefon lekarkę Aemę.

— Widzę, że wieści szybko się rozchodzą. Po zbadaniu encefalografem stwierdzam, że pacjent nie ma odchyleń. Według mnie jest zdrowy — odpowiedziała Aema.

— Przyprowadźcie go natychmiast do mnie. Odbiór — wydał polecenie przez wewnętrzne radio.

Hekseny Bottom i Ardos przyprowadziły Menusa do Remzesa. Kapitan długo patrzył na Menesa, po czym odezwał się z wyrzutem w głosie:

— Nie pomyślałeś o tym, że wszyscy moglibyśmy zginąć?

— Jestem gotów na wszystko — odpowiedział Menus, spuszczając głowę.

— Wytłumacz się.

— Nie chcę opuszczać ojczystej planety. Chcę na nią wrócić.

Procjon, siedząc na swym fotelu, odpowiedział:

— Cóż, nam też jest szkoda ewakuować się, ale nie pokazujemy tego po sobie.

Menus rozpłakał się jak małe dziecko.

— Ten kabel Platostenes doniósł na mnie — powiedział, patrząc Procjonowi prosto w oczy.

— Zrobił to absolutnie regulaminowo i dostanie za to nagrodę. A ty karę. Zaprowadźcie go do pokoju nr 57 i zamknijcie tam — zwrócił się do heksanów, a potem odwrócił ponownie do Menusa: — Na razie zostaniesz odsunięty od jakiejkolwiek pracy.

* * *