Grupa Literacka Ailes

Godzina diabła

© Copyright by Literacka Grupa Ailes & e-bookowo

Projekt okładki: Anna Tuziak

Foto: Monika Bochenko

Modelka: Żaneta Trzcińska

ISBN e-book 978-83-7859-855-8

Patronat:

Patrycja Socha - agencja-runa.pl

Aleksandra Jesiołowska - aleksandrowemysli.blogspot.com

Hubert Szewczyk - maasonpl.blogspot.com,

Wioleta Sadowska - subiektywnieoksiazkach.pl

Beata Matuszewska - recenzje-beaty.blogspot.com

Paulina Balcerzak - citeofbooks.blogspot.com

Oliwia Bogusz - wysnioneksiazki.blogspot.com

Natalia Zaczkiewicz - bookparadise.pl

Martyna Kubacka - zakochaniwslowach.blogspot.com

Michalina Janczak - michalinowebuki.blogspot.com

Justyna Leśniewicz - ksiazkomiloscimoja.pl

Daria Błaszczyk - zaczytana-brunetka.blogspot.com

Lis W.A. Mikulska - lisiapisanina.blogspot.com

suomianne.blogspot.com

porozmawiajmy-o-ksiazkach.blogspot.com

Orestes Kowalski @veganheropl

I Fundacja Pomocy Zwierzętom ROKA

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2017

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

1.
Under
– Monika Bochenko

Słońce przedzierające się przez toń wody malowało na piasku migotliwe cienie. Dno było gładkie i jasne. To sen – miałem pewność. Nie czułem delikatnego dotyku prądu, nie czułem naporu setek ton cieczy wokół mnie. Szedłem swobodnie pod półprzejrzystą, turkusową kopułą, a stopy nie zostawiały śladów na niemal białym podłożu – moje ciało było gdzieś daleko, uśpione, nieruchome. Tylko ja znajdowałem się tutaj. Ja jako ulotna cząstka świadomości. Istniały dwie opcje: naprawdę spacerowałem lub utkwiłem w czyimś śnie… Obie zdarzały się z równą regularnością. Obu szczerze nienawidziłem.

Spokojnie, spokojnie… Usiłowałem skupić myśli. To znowu gdzieś tu było. To… Szept… Anioły nie mają płci, prawda? Nawet te upadłe? Nazywałem ten byt Szeptem, bo według mnie słowo „anioł” wydawało się nie na miejscu. To był cichy chichot. Bezcielesny. Zawsze przy mnie. Jeśli mam Anioła Stróża, to ten nigdy mi się nie pokazał. Wiem jednak, że posiadam swojego prywatnego Kusiciela, ten zwodniczy Szept. Widziałem go, słuchałem słów, które sączył mi do ucha… A może myślałem tak o tej istocie, bo Ona tak je nazywała? Czy to był Anioł? Może kiedyś tak, ale teraz? Teraz istota ta stała się moim prywatnym koszmarem…

Woda wokół mnie przypominała matowe, płynne szkoło. Słońce nade mną stało w zenicie. Szedłem pośród chropowatych skał, pokrytych setkami stworzeń, co do których na pierwszy rzut oka ciężko było stwierdzić, czy są roślinami, czy też może zwierzętami. Wspaniały, podwodny, skalny ogród. Nad nim wielobarwne ryby, krążyły niczym motyle nad parkową rabatą. Zamknąłem oczy, próbując złowić znajomy Szept, ale słyszałem tylko krzykliwe głosy mew gdzieś nad powierzchnią.

Powoli brnę przez nieskończony błękit, który w oddali ciemniał aż do granatu… Zadrżałem: przeraża mnie ciemność i wam też radzę: zacznijcie się jej bać. Gdzieś tam w mroku siedział Szept. Wiedziałem, byłem pewien…

Ta dziwna obecność przyciągała mnie jak magnes. Wiedziałem, dokąd iść. Spośród skał pokrytych rafą wyrosły bryły o większej regularności – stworzone z kamieni przed wiekami obciosanych ludzką ręką. Strzaskane, porośnięte algami kolumny leżały zagłębione w złotym piasku. Tu było tak cicho i pusto: żadnych ryb, mewy ucichły… Po moich plecach prześlizgnął się dreszcz. Gdzieś w oddali niewyraźnie widziałem omszałe maszty statków, które zaległy niczym na cmentarzysku… Zimno, zimno…

— Piekła nie ma, niebo nie istnieje, sny to tylko zbłąkane impulsy elektryczne w mózgu… — Usłyszałem głos. Kobiecy. — Świat sprowadzony do nieskończonej liczby atomów i bezprzewodowego Internetu… — Śmiech. Pozornie miękki, ale mi przywodził na myśl tłuczone szkło.

Stała pośród zatopionych ruin. W eleganckim beżowym prochowcu, ze staromodnym kapeluszem na głowie i kwiecistą apaszką wokół szyi. Ubranie delikatnie falowało w wodzie, unoszone przez prąd. Włosy miała jasne, kręcone, niczym poszarpana aureola wokół twarzy. Tylko te oczy – czarne jak bezdenne jeziora…

— Czego chcesz? — wycedziłem.

— A czy to ważne? — Wzruszyła niedbale ramionami. — Tego, co zwykle…

— Dlaczego tu jestem?

2.
To tylko stary zegar
– Zuzanna Bukowska

(Praca wygrana w konkursie)

To tylko stary zegar. To tylko stary… zegar. To tylko… zegar. Stary zegar. Zegar. Tylko zegar.

Och! Jak wszyscy potwornie się mylili…

***

Osiemnastego grudnia na dworze wciąż nie można było się doszukać ani jednego płatka śniegu. Biorąc pod uwagę ogólny klimat i wygląd poprzednich zim, nie budziło to niczyjego zdumienia. Dla nastolatki, która dawno przestała wierzyć w świętego Mikołaja, biały puch również nie był priorytetem. A jednak tamtej nocy ciągle o nim myślałam i zajmował mnie do tego stopnia, że nie potrafiłam w żaden sposób zasnąć.

Przewracałam się z boku na bok, poprawiałam prześcieradło i co najmniej pięć razy obracałam poduszkę na różne strony, ale sen nie chciał przyjść. Mimo niemal wiosennej aury na dworze było mi zimno i chociaż coraz wyżej podciągałam kołdrę, mróz ciągle z łatwością kąsał skórę okrytą tylko cienką koszulą. I nie mogłam wypędzić z głowy śniegu.

Wreszcie zaakceptowałam porażkę i postanowiłam podwyższyć temperaturę w pomieszczeniu. Z trudem wyszłam z łóżka, po czym owinięta pierzyną podreptałam do grzejnika, który, jak na złość, znajdował się na drugim końcu pokoju.

— Gdzie leziesz? — Moja bardzo sympatyczna siostra uniosła lekko głowę, wbijając we mnie nieprzytomne spojrzenie. Włosy sterczały jej na wszystkie strony, jakby wsadziła palec do gniazdka i popieścił ją prąd.

— Śpij — syknęłam. Nie miałam ochoty tłumaczyć jej, że komuś może być chłodno, gdy na dworze jest dwanaście stopni.

W drodze przez pokój uderzyłam małym palcem o nogę od stołu i zaklęłam siarczyście. Zaczęłam kicać, próbując zachować równowagę, kiedy balansowałam na jednej stopie. W tym czasie moja siostra całkiem się rozbudziła.

— Co cię znowu opętało, Aśka? — Podrapała palcem nos i usiadła, jednocześnie spuszczając nogi na ziemię.

I w tym momencie coś cicho pisnęło, a moja siostra wrzasnęła tak, że spokojnie mogłaby obudzić umarłego. O ile wcześniej dawałam radę stać, tak teraz przeraziłam się i wyrżnęłam jak długa.

— Szczur! Szczur! Aśka, szczur! — Siostra zaczęła rozpaczliwie machać rękami i na oślep szukać włącznika w lampce nocnej. Strąciła przy tym swoje okulary, zeszyt i jeszcze kilka drobiazgów leżących na szafce, a domniemany gryzoń zapiszczał przeraźliwie.

Coś małego przemknęło mi tuż przed nosem; zauważyłam jedynie parę czerwonych oczek. Przeszedł mnie dreszcz, więc błyskawicznie wstałam z podłogi, zawadzając po drodze głową o blat stołu. Gwiazdki zamigotały mi przed oczami, po czym znowu upadłam. Miałam ogromną ochotę na wydarcie się na cały głos, ale w tym momencie zabłysło światło i zamarłam jak zwierzę, na które padły promienie reflektorów.

— Co tu się dzieje? Co to za wrzaski? — Mama właśnie wtargnęła do pokoju i nie wyglądała na zadowoloną. Stała w progu z rękami zaplecionymi na piersiach, a brązowe loki, będące dumą wszystkich dziewcząt z rodu Chalińskich, latały wokół jej głowy.

Zza ramienia kobiety nieśmiało wyglądał zaspany ojciec, którego również zwabiły hałasy.

— Małgośka widziała szczura i się wydarła. — Nie omieszkałam poinformować rodziców o tym, że te niekontrolowane wrzaski wydawała moja siostrzyczka. — A ja się przewróciłam.

— Szczur? Dziewczyny, już kompletnie zgłupiałyście. Jaki szczur? Gdzie? — Mama rozejrzała się po pokoju, a ja odruchowo też omiotłam spojrzeniem okolicę.

Z poziomu podłogi miałam świetny widok na wszystkie zakamarki, ale nie zdołałam zauważyć tego czegoś, co chwilę wcześniej błyskało na mnie czerwonymi oczkami. Wstałam powoli i poczłapałam do łóżka. W sumie mogłam mieć przywidzenia, bo uległam panice. Rozmasowałam bolącą głowę i padłam na poduszki.

— Trzeba przeszukać pokój. — Gośka wstała z materaca i pochyliła się, żeby zajrzeć pod łóżko. — Słowo daję! Spuściłam nogi i nadepnęłam na szczura. Aśka, słyszałaś przecież pisk!

Zmarszczyłam brwi, po czym oparłam ciało na łokciu. Skrzyżowałam spojrzenie z zaintrygowanym wzrokiem mamy, a w tym czasie Gośka przeczesywała szpary pod meblami. Tata ziewał wyraźnie zmęczony.

— Niby coś słyszałam… Ale, tak na logikę, skąd tu szczur? — spytałam, wzruszając ramionami. Chociaż mieszkaliśmy w domku na wsi, nigdy nie mieliśmy problemów z gryzoniami. Nawet myszy ani razu nie widziałam!

— Poza tym najwyraźniej teleportował się gdzieś, bo jakoś go tu nie ma. — Tata pokręcił głową. — Idę spać.

Zniknął w korytarzu, a mama wzruszyła ramionami.

— Przyśniło wam się. Zalecam mniej horrorów, kochane licealistki, a więcej podręczników. — Zostawiła nam zapalone światło i wyszła, zamykając cicho drzwi.

Małgośka od razu wdrapała się na swoje łóżko i owinęła kołdrą.

— Nic mi się nie przyśniło. Tobie też nie. Słyszałaś pisk!

— No dobra, słyszałam. — Miałam ochotę uwierzyć w wersję z koszmarem, ale przecież ja wtedy nie byłam nawet zaspana! Rąbnięcie w małego palca skutecznie mnie rozbudziło. — I chyba go nawet widziałam. Skubany, miał czerwone oczka i przebiegł mi tuż przed nosem.

— Ha! — Gośka w tryumfalnym geście wycelowała we mnie wskazujący palec. — On gdzieś tu jest. Musimy go znaleźć, bo nie zasnę ze świadomością, że w nocy mogą po mnie łazić jego małe łapki.

3.
Tessa Brown
– D. B. Foryś

Kiedy otworzyłam oczy, w pokoju szalał wiatr. Z niedowierzaniem dostrzegłam niewyraźną postać siadającą na mnie okrakiem. Szybko zaczęłam się szamotać, aby ją z siebie zrzucić. Próbowałam miotać rękoma, wierzgać nogami, wstać. Nie przyniosło to żadnego rezultatu. Moje ciało zostało sparaliżowane, jak gdyby dosłownie zamieniło się w kamienny posąg. Pragnęłam krzyknąć. Uciec. Cokolwiek! Nie mogłam zrobić kompletnie nic!

Źrenice powoli dostosowywały się do wszechogarniającego mroku. Odkryłam, że zjawa w rzeczywistości była kobietą. Nienaturalnie szczupłą i przerażającą, ale kobietą. Gdy starałam się rozchylić usta, by wydać z siebie jakiś dźwięk, obdarzyła mnie smutnym uśmiechem. Przyłożyła palec do warg, jakby chciała poprosić o zachowanie ciszy.

Przestałam. Rozluźniłam nieco stwardniałe mięśnie. Przełknęłam gorzką ślinę. Wpatrywałam się w nią, wyczekując reakcji. Liczyłam na to, że jeśli wykonam jej polecenie, może zniknie.

Nie zniknęła. Mijały kolejne sekundy, a ona wciąż tu była. Obserwowała mnie nieprzeniknionym wzrokiem. Górowała nade mną, raz za razem unosząc się, opadając i nachylając coraz bliżej. Mogłabym wręcz poczuć na sobie jej oddech, gdyby taki posiadała. Zimny pot oblał moją skórę. Cholerny strach przenikał cały organizm. Zagłuszał myśli. Pozbawiał wszystkich racjonalnych pomysłów na to, jak uciec od tego, czego właśnie doświadczałam.

Od dziecka cierpiałam na fasmofobię1, aczkolwiek przez ostatnie kilka lat zdołałam ją w sobie zagłuszać, zważywszy na to, kim jestem oraz z czym wiąże się moje zajęcie. Polowanie na demony i wszelkiego rodzaju kreatury z Podziemi parokrotnie zaprowadziło mnie do miejsc, w których musiałam radzić sobie z duchami. Nigdy jednak w tak bezpośredniej konfrontacji.

Teraz leżałam nieruchomo, badając twarz znajdującą się zaledwie cale od mojej. Grobową, zatrważającą, nieodgadnioną. Odniosłam wrażenie, że serce lada moment zamierzało wyskoczyć mi z piersi. Nie miałam bladego pojęcia, co tu robiła ani czego ode mnie oczekiwała. Buzująca krew niemal rozsadzała czaszkę.

Dlaczego? Dlaczego musiała przybyć akurat tutaj?!

Zamrugałam, chcąc w jakiś sposób dać znać, że zrozumiałam i będę posłuszna, choć tak naprawdę marzyłam wyłącznie o tym, aby wrzeszczeć na całe gardło. Zwiać stąd jak najdalej!

Mara wirowała w powietrzu, lustrując pomieszczenie. Wyglądała, jakby się obawiała, iż w każdej chwili ktoś mógłby nas zauważyć. Panicznie zerkała za siebie – płochliwa, niesamowicie rozproszona, wcale niezainteresowana mną. Kiedy już powoli zaczynałam wierzyć, że odpuści i powędruje dalej, nagle opadła, żeby przycisnąć policzek do mojego.

Poczułam jedynie chłód. Żadnej fizycznej interakcji, jakiej się doznaje, dotykając żyjącego człowieka. Zesztywniałam jeszcze bardziej, o ile było to w ogóle możliwe. Wstrzymałam oddech w oczekiwaniu na to, co miało nastąpić, wtedy niespodziewanie istota zawyła, po czym zniknęła, pozostawiając po sobie raptem mglistą, szarawą pomrokę.

Błyskawicznie zerwałam się do pozycji siedzącej, by zapalić nocną lampkę. Obracałam głowę we wszystkie strony, usiłując dojrzeć cokolwiek nienaturalnego, ale po moim gościu z Zaświatów nie pozostał najmniejszy ślad. Łapałam drobinki powietrza, omalże zachłystując się nimi, i próbowałam uspokoić drżenie rąk. Tyle już w życiu widziałam. Demony, opętania, różnego rodzaju zjawiska paranormalne, mimo to wciąż nie umiałam przywyknąć do istnienia duchów. Było w nich coś, co sprawiało, że traciłam zimną krew. Zawsze towarzyszył im ziąb oraz uczucie przeszywającej pustki, które odbijały się echem w moich wnętrznościach. Pobudzały wszelkie możliwe instynkty samozachowawcze, a te podpowiadały tylko jedno: uciekaj!

4.
Maska Demona
– Agata Głowacz

Na starym, bujanym fotelu siedział przystojny brunet po trzydziestce. Smutnym wzrokiem patrzył na zachodzące słońce, które zanikało gdzieś w czeluściach wielkiego lasu za oknem. Uśmiechnął się, gdyż nadchodziła jego ulubiona pora dnia. Każde ciemne miejsce przybierało mroczny klimat, nikt nie wychodził z domu, a spacerującej młodzieży aż serca podskakiwały, kiedy uliczna latarnia gasiła swój płomień albo czarny kot przebiegł im przed oczami. Sam szelest krzewów potrafił doprowadzić wielu ludzi do przedwczesnego zawału. Mężczyzna wiedział, że wieczorem i w nocy to on rządził, stawiał innym warunki, on straszył i przerażał wyglądem oraz głosem.

Ezekiel po raz kolejny przeciągnął się, spoglądając na coraz ciemniejsze niebo. Spojrzeniem dosięgł również większą część ogrodu, o który dbał jeden z domowników, Gabriel. Staruszek o siwych włosach, wesołym uśmiechu i radości w oczach. Wiecznie ubrany na biało, z ciasteczkami w kieszeniach spodni. Ezekiel mimo rygoru swojego władcy i wyraźnym zasadom nie spoufalania się z aniołami, darzył sympatią starszego pana. Uwielbiał z nim gawędzić, chodzić na spacery po polanach; razem jeździli na zakupy do centrum miasta, balowali na lokalnych świętach, zachowywali się jak wielcy przyjaciele, chociaż oboje ukrywali to przed resztą domowników. W ich kulturze, w ich światach, takie przyjaźnie między jednym gatunkiem a drugim nie powinny mieć prawa bytu. Dlatego właśnie mężczyźni musieli udawać, że mało ze sobą rozmawiali i niezbyt się lubili, ale po cichu, kiedy nikt ich nie śledził, spędzali wspólnie czas. Potem... Potem były tylko pozory. Gabriel ponownie wrócił do swoich obowiązków, w tym opieka nad małą Candidą, która połączyła aniołów i demonów, zmuszając do pomieszkiwania pod jednym dachem. Ezekiel, natomiast, z natury powinien krzywdzić ludzi, tak bardzo uwielbianych przez staruszka. Robił to, żeby istnieć i nie zostać zgładzonym przez istoty silniejsze od niego.

I tak też sprawy miały się dzisiaj. Demon znów musiał spełnić powierzone mu zadanie. Przebywał tu dopiero od siedmiu miesięcy, podczas których uczynił więcej złego niż przez całe panowanie w Piekle, gdy zamknęli Lucyfera w klatce. Teraz nadrabiał zaległości. Oczywiście nie z własnej woli. Dostawał wiele rozkazów, więc i tego wieczoru szykował się na wyjście. Nie za bardzo mu odpowiadało to, co miał zrobić, jednakże to nie była jego decyzja.

5.
Mandy
– Monika Pawliczak (gościnnie)

Lalka to zabawka przeznaczona głównie dla dziewczynek. Przeważnie wykonana jest z plastiku, gumy, materiału lub wszystkim po trochu. Uwielbiane są również przez kolekcjonerów i wykorzystywane do rytuałów.

Jednak Mandy to nie tylko piękna forma zawarta w laleczce.

Mandy to niewytłumaczalny dla mnie byt, który zjawił się pewnego dnia w moim domu i zamienił spokojne życie w pasmo przerażających zdarzeń.

Wróćmy do początku.

Wszystko zaczęło się w momencie otrzymania pisma o śmierci ciotki, która zostawiła mi w spadku mały pensjonat. Budynek należał do rodzaju tych, co mogą służyć za tło do podrzędnego horroru. Zniszczone, skruszałe okiennice, drewniana boazeria, którą obita była fasada domu, i rozpadający frontowy taras przyprawiały mnie o ciarki na całym ciele. Dlatego postanowiliśmy z mężem go sprzedać.

15 czerwca 1987

— Nie tego się spodziewałaś, prawda? — pyta Roger, gdy przemierzamy kolejne pomieszczenia w poszukiwaniu czegokolwiek zdatnego do ponownego użytku.

— Nie. — Wzdycham, jednocześnie próbując ominąć ruszające się lub skrzypiące deski w podłodze. — Inaczej zapamiętałam to miejsce.

Nie rozumiem, jak można zapuścić budynek do takiego stanu, ale żadne racjonalne wytłumaczenie nie przychodzi mi do głowy. Jako mała dziewczynka uwielbiałam tu przyjeżdżać; teraz marzę jedynie o tym, by opuścić to miejsce jak najszybciej.

— Prawdopodobnie dlatego, że byłaś tu ostatni raz, mając... Ile lat?

— Czternaście.

Roger otwiera kolejne ledwo trzymające się na zawiasach drzwi. Wchodzimy do sypialni mojej ciotki. W całym pensjonacie tylko ona wygląda znośnie, choć i tak nie zostałabym tu na noc.

Mój wzrok pada na łóżko i zaplamioną krwią kapę.

Zanim tu przyjechaliśmy, odwiedziliśmy miejscowego szeryfa. Nie potrafił nam wyjaśnić, co tak właściwie miało miejsce. Dostał zgłoszenie od spacerującego mężczyzny, który niedaleko pensjonatu znalazł ciało kobiety. Denatka była opiekunką ciotki, przywożącą jej raz w tygodniu zapas żywności oraz leki. Szeryf postanowił przy okazji sprawdzić co u ciotki i odkrył, że ona również odeszła z tego świata.

6.
Przegrany
– Ammalinne Whites

Dziewczynka nie wyglądała na więcej, niż marne trzynaście lat. Miała krótkie, jasne włosy, nieco zaspany wzrok oraz grymas na drobnej twarzy. Posiadała również towarzyszkę – rudą, rozgadaną oraz dziko wymachującą rękoma. Swoim niekończącym się monologiem nudziła koleżankę, której jedyną odpowiedzią były przytakiwania lub mruknięcia, pozbawione jakiegokolwiek zaangażowania czy energii. Mogłem się założyć, że nawet nie wiedziała, o czym jej ruda znajoma tak namiętnie opowiada.

Knajpka, w której siedzieliśmy, nie należała do najpopularniejszych w mieście, chociaż mieli tam całkiem niezłe jedzenie w odpowiedniej cenie. Brązowe ściany przytłaczały gości, obecność jedynie jednego okna przerażała, a wszechobecna ciemność sprawiała, że najczęściej widywałem w tym miejscu zakochane pary, lgnące jak muchy do mrocznych, tajemniczych lokali. Nigdy jednak nie zauważyłem tam gimnazjalistów, którzy omijali tę restaurację szerokim łukiem, jak gdyby ta emanowała jakąś dziwną, niezdrową energią, której wcześniej nie mieli okazji poznać. Nowość zazwyczaj przyciągała nastolatków, kusiła oraz zwodziła, tym razem jednak było zupełnie inaczej. Dzieciaki najzwyczajniej obawiały się przejść przez próg i usiąść, zniknąć w ciemności, chociaż na chwilę przestać być widocznym.

I bardzo możliwe, że to właśnie dlatego polubiłem to miejsce. Półmrok oznaczał brak wścibskich spojrzeń. Zapewniał również upragniony relaks, chwilę wytchnienia od bycia na widoku. Głównie dlatego za każdym razem, gdy się tam pojawiałem, od razu ruszałem ku ukrytemu w kącie stolikowi.

Dziewczynka podziękowała kelnerowi za doniesienie zamówienia, którym był makaron w sosie serowym, i zaczesała dłuższe kosmyki za ucho, najprawdopodobniej po to, by te jej nie przeszkadzały w jedzeniu. Ruda koleżanka nadal nawijała jak katarynka, co powoli zaczynało mnie irytować, mimo że nie słyszałem jej głosu.

Spojrzałem na pusty talerz przed sobą i westchnąłem ciężko, czując, że czeka mnie jeszcze dobra godzina czekania. Sześćdziesiąt minut bezczynnego siedzenia w miejscu i gapienia się na obcą nastolatkę z rozkazu. Dochodziła północ, lokal był czynny całą dobę, ja natomiast byłem cholernie zmęczony. Kto normalny pozwoliłby na opuszczenie domu o tej godzinie? Po chwili zastanawiania się stwierdziłem, że blondynka najprawdopodobniej po prostu uciekła z domu. Miała na sobie trochę pogniecioną koszulę oraz zdecydowanie potargane włosy. Nie wyglądała również na zadowoloną, raczej nieco przygnębioną, może nawet zagubioną. Sumienie od razu kazało mi zadzwonić na policję, nie ruszyłem się jednak o chociażby milimetr. Miałem konkretne rozkazy.

Czekałem, tak jak mi kazano. Zawsze słuchałem poleceń przełożonych, nawet jeśli nie do końca się z nimi zgadzałem. Popełnianie błędów nie było w mojej naturze od naprawdę długiego czasu, podczas którego nauczyłem się przebiegłości oraz sprytu. Nie opuszczałem posterunku i nie mogłem tego robić, choćby lokal zajął się ogniem. Dopóki jasnowłosa nastolatka tu siedziała, to i ja musiałem tutaj siedzieć. Dopóki oddychała i ja musiałem oddychać.

7.
Najgorszy
– A. M. Juna (gościnnie)

Jego oczy

Miał szeroką klatkę piersiową i wąskie biodra. Czarne, lekko pofalowane włosy kończyły się tuż nad ramionami. Były dłuższe, niż zazwyczaj preferowała u mężczyzn, ale kiedy z jednej strony założył kosmyki za ucho, odsłaniając ostre kości policzkowe, musiała przyznać, że prezentuje się bardzo, ale to bardzo dobrze.

— Chyba zabiorę cię dzisiaj do mieszkania.

To były pierwsze słowa, jakie do niej wypowiedział i Abel zrobiło się nagle gorąco. Żenująco gorąco, jakby miała znowu szesnaście lat, nie dwadzieścia osiem.

— Co? — udało jej się wreszcie wykrztusić. Co za porażka.

Kain chwilę po prostu się jej przyglądał, z tajemniczym zamyśleniem.

Powinien mieć mroczne oczy. Ciemne jak u samego diabła. Jednak były jasnoszare. Mętne. Czerń źrenic rozsadzała je od środka.

— Wyglądasz słodko, kiedy sączysz tego drinka — oznajmił wreszcie. — Nie masz za grosz poczucia rytmu, ale mimo tego dobrze się ruszasz — dodał.

Abel dziękowała w duchu za słabe oświetlenie w lokalu. W półmroku mogła ukryć rumieniec, który pojawił się na jej policzkach.

Facet gapił się na nią, jak tańczyła na parkiecie?

Poczuła się natychmiast trzy razy atrakcyjniejsza, nawet jeśli kpił sobie z jej wątpliwej muzykalności.

— Czego ode mnie chcesz? — wypaliła i dała sobie w myślach po twarzy. Jej poziom flirtowania orbitował niebezpiecznie blisko poziomu flirtowania, który posiada kamień przy drodze.

Mężczyzna – ten wysoki, smukły, ciemnowłosy facet z uśmiechem playboya i spojrzeniem kryminalisty, ociekający seksem tajemniczy nieznajomy – ewidentnie był nią zainteresowany.

Nią – przeciętną szatynką, z przeciętnym wzrostem, przeciętnym biustem, wąskimi ustami i oczami w kolorze kałuży po deszczu, czyli żadnym.

Odezwało się głośne siorbanie i Abel zdała sobie nagle sprawę, że w ciągu minionych kilku sekund wciągnęła przez słomkę całego swojego drinka.

Mojżeszu, czy mogła zrobić z siebie większą idiotkę?

Kain nadal się na nią gapił. Na jego wargach tańczył leniwy uśmiech, a w oczach czaił się dziwny błysk. Brakowało mu tylko skórzanej kurtki oraz motoru i Abel rozpłynęłaby się w miejscu.

— Palisz? — zagadnął, pozostawiając jej pytanie bez odpowiedzi.

Za plecami dziewczyny dudniła muzyka i błyskały światła, a mimo tego słyszała go wyraźnie. Głos miał lekko zachrypnięty, seksownie niski. Zadrżała.

— Jasne — skłamała natychmiast.

Chwilę później stali razem przed lokalem i chłodne powietrze zżerało ją żywcem. Całe szczęście miała we krwi za dużo alkoholu, by to poczuć.

Przed wejściem stało też kilku innych gości. Śmiali się głośno, zebrani w kółko.

Kain zatrzymał się na samym rogu budynku, z dala od nich. Wyciągnął z kieszeni czarnych spodni paczkę papierosów i po chwili dało się słyszeć charakterystyczny zgrzyt zapalniczki. Zaciągnął się z łatwością, jakby wdychał samo powietrze, a potem wypuścił szary dym w chłodną noc, dopełniając ostatecznie swój zblazowany, niegrzeczny wizerunek.

— Więc chcesz? — zapytał po chwili.

Abel cały czas gapiła się na niego jak głupia.

— Jasne — skłamała znowu, wyciągając rękę po papierosa. Błąd.

Mężczyzna zaśmiał się cicho.

W tym śmiechu, w nocy, w czerni jego źrenic, w mroku spojrzenia – we wszystkim tym było coś złowrogiego. Jakaś nieoszlifowana krawędź, dzikość dżungli, drapieżność, która tak cholernie, cholernie podniecała. Ciągnęło ją do wszystkiego, co sobą przedstawiał.

— Nie mówię o papierosie — wyjaśnił, ponownie się zaciągając. — Widzę, że nie palisz.

Nawet nie drgnął, demaskując jej kłamstwo. Uśmiechnął się za to prowokacyjnie.

— Pytam się, czy chcesz ze mną wrócić do mieszkania.

Abel wcisnęła sprzęgło i zmieniła bieg, bo jej mózg wskoczył na wyższe obroty.

— Palę — oznajmiła, ukrywając drżenie głosu.

Oczywiście, że ze wszystkich możliwych odpowiedzi ona wybierze tę, która jest do dupy. Czasem zastanawiała się, dlaczego w szkołach nie uczą flirtować. Jej życie byłoby znacznie prostsze.

Kain cały czas się jej przyglądał. Wypalał w niej dziurę swoim niebezpiecznym spojrzeniem jasnych, szarych oczu i gdyby nie alkohol, pewnie wiłaby się wręcz ze skrępowania.

Kiedy położył rękę na jej talii, zdała sobie sprawę, że to ich pierwszy kontakt fizyczny. Dziwne, bo od kiedy go zobaczyła, miała wrażenie, że wszędzie czuje jego dotyk.

Zagarnął ją w bok i nagle znalazła się między nim a zimną ścianą budynku. Jak w męczonych przez nią w kółko romansach o buntownikach, położył dłoń na murze, tuż obok jej głowy, jakby się bał, że mu ucieknie.

8.
Prometejski Żar
– Agnieszka Zawadzka (gościnnie)

Pewności nikt nigdy nie powinien mieć. Pewność zwodzi, kusi i oślepia. Niczym choroba, na którą zapaść może każdy. Nawet Śmierć w swojej przewidywalności obchodzi się z nią wyjątkowo delikatnie.

Isleen, mimo tej dobrze wpojonej nauki, żarliwie modliła się do matek o naiwną pewność. Chciała, by Śmierć wkroczyła przez bramy Helheimu, zdjęła z jej nadgarstków ciężkie, żelazne okowy męki i złożyła na policzku ostatni, słodki pocałunek.

Ta wizja wżerała się w duszę Isleen bardziej od tortur cielesnych. Bardziej od słów szeptanych w ciemności. Bardziej nawet niż tęsknota za minionym życiem.

— Good morning, Vietnam! — Radosny okrzyk przebił się przez mgłę i otaczające wszystko ciemności. Zupełnie, jakby dobiegał on z gardzieli samego Diabła. — Mamy jedenasty lutego, słońce świeci, ptaszki śpiewają, a ja mam wyjątkową ochotę na trochę tortur. Zaczynamy od cielesnych, czy może preferujesz te duchowe?

Spomiędzy skał wygramoliła się postać wesołego satyra. Niska, człekokształtna istota o kozich kopytach i wyjątkowo ludzkim uśmiechu podrapała się po niewielkich, wystających zza szopy ciemnych loków Różkach, po czym udając, że nikogo nie dostrzega, rozejrzała się dookoła.

— Ach, tu jesteś, moja droga — stwierdził w końcu satyr, podchodząc do Islenn. — Bałem się, że gdzieś sobie poszłaś… — Mówiąc to, parsknął głośnym śmiechem, którego echo zniknęło gdzieś w czeluściach Helu. — Przedni żart, przedni… — podsumował, symulując, że ściera z oka nieistniejącą łzę. — Jak tam łańcuchy? Wciąż stabilne i tak dalej?

Dla żartu lekko szarpnął za okowy pętające Isleen. Dziewczyna jęknęła, czując, jak żelazo wbija się w jej wrażliwą skórę, nadwyrężając stare rany.

— Przybita do wiecznej skały — kontynuował satyr, pozorując, że nie widzi bólu na twarzy swojego więźnia. Najwidoczniej dysponował wyjątkowo dobrym humorem. — Dzisiaj robili zakłady na stołówce. No wiesz… ile jeszcze wytrzymasz. Dopiero ja uświadomiłem tym idiotom, że nie masz właściwie żadnego wyjścia. Powisisz tu sobie do Ragnaroku. Plus jeden dzień. Ostatnio przekonywałem Hel, że to będzie wyśmienity żart. Nie uważasz?

Isleen zacisnęła mocniej szczęki, próbując opanować wzbierający w niej gniew. To była tylko kolejna część tortur. Satyr, jako strażnik Helheimu, musiał dbać o swoich więźniów. Chociaż, jak sądziła dziewczyna, sam sobie to zadanie narzucił.

— Czy sokół wciąż pojawia się co noc? Biedaczek, ostatnio skarżył się, że twoja wątroba mu nie służy. Będziemy musieli znaleźć mu jakieś zastępstwo. Tym razem może Hel da ci nawet wybrać jakiegoś ptaszka. Co myślisz o wronach? To byłaby prawdziwa uczta…

Dziewczyna nie wytrzymała. Przełknęła gromadzącą się w jej gardle żółć, cedząc z trudem:

— Odpieprz się i przejdź do rzeczy.

Satyr zacmokał z dezaprobatą, oddalając się na kilka stóp.

— Cóż za słownictwo, Isleen! — Z fałszywym smutkiem pokręcił głową. — Spójrz, jak bardzo się stoczyłaś… Niegdyś ulubienica bogów, pierwsza posłanniczka Zeusa, faworytka Odyna, oczko w głowie Ra. Nie zapominajmy o twojej przewspaniałej karierze Walkirii. A teraz, co? Przybita do wiecznej skały, cierpiąca. Zapewne to właśnie takie wyrażanie się zaprowadziło cię właśnie tu. Albo to, albo… no nie wiem, kradzież Ognia Piekielnego? — Zachichotał szatańsko i podskoczył z radością. Niczym dziecko, któremu obiecano lizaka.

Isleen czuła w piersi żar prawdziwego rozgoryczenia. Dusił ją dym mąk i cierpienia oraz przygniatał ciężar własnego istnienia. Satyr wcale nie musiał przywoływać wspomnień przeszłości. Helheim dbał, by jego ofiary na nowo przeżywały własny upadek.

9.
Niewidzialny dotyk
– Anna Tuziak

Czasami szaleję jeszcze za Tobą… Czasami budzę się jeszcze nocami i czuję Twój ślad obok siebie.

To wszystko powoli odchodzi, zanika. Ale… nadal gdzieś tam jeszcze jest. A ja… nie wiem, czy tego chcę… czy może powinnam pozwolić Ci już odejść.

Czy dalej pozwalać sobie to czuć… czy może sprawić, aby moje życie było jak znak nieskończoności…

By sunąc po gładkich liniach, wznosiło się i opadało. Niosąc wciąż te samo uczucie. Tę pustkę, którą po sobie zostawiłeś. I smutek w Twych oczach, gdy słyszałeś wszystkie moje brudne słowa.

Tak cię nimi pożegnałam, a przecież byłeś dla mnie wszystkim…

Part 0. Początek

Miała zaledwie dwadzieścia cztery lata, gdy jej życie legło w gruzach. Ludzki banał, typowa opowieść, jakich wiele. Czy to dobre określenie? Tyle historii napisanych podobną czcionką. Tyle nieszczęść opowiedzianych w podobnym stylu. Szablonowe zdania. Zdublowane emocje. Patrząc przez pryzmat tysiącleci, można zaryzykować stwierdzenie, że dobrze znasz tę historię, a być może nawet jesteś jej częścią. Jakieś ziarno tej opowieści jest w głębi ciebie, gdzieś w odmętach chaosu, niczym niewidzialny dotyk, złowieszczy podszept diabła w nocnej godzinie. Ale wróćmy do dziewczyny. Bo przecież właśnie na to czekasz...

Miała na imię Amy. Gdy skończyła dziesięć lat, jej matka zginęła w katastrofie lotniczej, a ojciec nie potrafił otrząsnąć się po tej tragedii i wyjechał, pozostawiając ją z rodzeństwem. Nagła strata była szokująca, szczególnie dla niej, gdyż związana była emocjonalnie ze swą matką jak z nikim innym. Nagle tego zabrakło. Po wyjeździe ojca, nią oraz jej siostrą, zajął się ich starszy o dziewięć lat brat. Nie było to trudne z racji tego, iż pochodzili z bardzo zamożnej rodziny, więc dorastała w dobrobycie. Miała wszystko, jednak cały czas była jakby gdzieś obok. Nieobecna, niekompletna. Po odejściu matki czegoś zabrakło. Kobieta pozostawiła po sobie pustkę, której nie można było niczym zapewnić. Amy lubiła samotność. Izolowała się od otoczenia, uciekając w ciszę. Utrzymując dystans, odczuwała większy komfort. Trwało to do chwili, gdy w jej życiu ktoś się pojawił. Nagle wszystko nabrało rozpędu. Szaleństwo, radość, miłość. Barwny kalejdoskop uczuć, który rozprysł tak niespodziewanie, że dosłownie zachłystywała się szczęściem. Cisza, która do tej pory w niej była, rozbrzmiała w jednym momencie tysiącem dźwięków.

Mieszkała w Nowym Yorku. Któregoś lata poznała Ian’a, a później już wszystko oszalało. Pierwsze spojrzenie w oczy, pierwszy dotyk, pierwszy szept, pierwszy pocałunek… i gdzieś w głębi ta myśl, że właśnie odnalazła coś, czego nigdy nie zgubiła, coś, co zawsze do niej należało, coś, co było jej przeznaczone. Kompatybilność na każdej możliwej płaszczyźnie, porozumienie, jedność dusz. Tym dla niej był. Teraz, z perspektywy czasu, odnosiła wrażenie, że ten nadmiar szczęścia odebrał jej wszystko, co było dla niej najważniejsze. Być może zbyt się na tym skupiła, aby zwracać uwagę na to, co działo się obok. Najpierw zginął jej brat, co było dla niej ogromnym ciosem. Kilka dni później zamordowano w równie tajemniczych okolicznościach najbliższą przyjaciółkę. Te zdarzenia rozjątrzyły w niej stare rany, ponieważ nie była to jedyna strata, jaką poniosła. Nieszczęścia spadały na nią jedno po drugim. Ale złamało ją dopiero to, co wydarzyło się później. Wszystko wskazywało na to, że to Ian dopuścił się tych zbrodni. Jedyny człowiek, któremu tak naprawdę ufała. Jedyny człowiek, któremu powierzyłaby dosłownie wszystko. Dnia, w którym oskarżyła go o popełnienie tych czynów, nie zapomni nigdy, bo takiego dnia nie można zapomnieć.

Być może faktycznie był to wypadek, tak jak twierdził jej ojciec... Jednak nie zmieniało to faktu, że tamtego dnia to on pociągnął za spust, odbierając jej jedyną osobę, która tak naprawdę była dla niej ważna. Zanim wina została udowodniona – wymierzył karę. Jednak Amy czuła, że to ona była powodem, dla którego to zrobił. Zabił chłopka, którego kochała.

Mając na rękach krew Ian’a nie potrafiła opanować ogromu żalu i spustoszenia, jakie ją dotknęło. Tego wrażenia, że to wyłącznie ona była winna jego śmierci. Straciła wszystkich, których kochała, straciła sens życia. Czuła się tak, jakby ktoś brutalnie wyrwał jej serce. A najbardziej raniło ją to, czego dowiedziała się później…

Zostawiła tamto życie za sobą. Wyjechała do San Francisco i została prywatnym detektywem.

Dlaczego? Bez powodu…

Part 1. Bez nadziei

— Gdzie ty się do cholery podziewasz? — Usłyszała zdenerwowany głos wspólnika, gdy odebrała telefon.

— Mi też miło cię słyszeć, Carl — powiedziała, zeskakując z niewielkiego murka przy portowych dokach.

— Gdzie jesteś? — Padło krótkie pytanie, a ona zmarszczyła czoło. Co powinna mu powiedzieć? Prawdę? Zdecydowanie nie.

— W domu — oświadczyła, a w tym momencie rozległ się odgłos wypływającego w morze statku. — Oglądam telewizję — dodała pośpiesznie, nie chcąc, aby kłamstwo wyszło na jaw.

— Na pewno? — zapytał podejrzliwie mężczyzna, a ona wyczuła w jego głosie coś, co jej się nie spodobało.

— Wszystko w porządku, Carl? — zapytała, podchodząc do stojącego nieopodal białego Camaro.

— Tak. To nic takiego — wymamrotał, starając się zabrzmieć pewnie, a ona usłyszała w tle damski płacz.

— Nie sądzę — powiedziała, wsiadając do auta. — Kto z tobą jest?

— Nie byłem pewien, czy będziesz dziś w biurze, dlatego zadzwoniłem — stwierdził cicho i westchnął, a ona wyczuła w jego głosie jakiś nietypowy smutek. Zazwyczaj był człowiekiem pogodnym i wesołym, teraz wyraźnie coś go przygnębiało. To ją zaniepokoiło. — Jeżeli chcesz, to możesz wziąć dziś wolne. Będę czymś zajęty, a…

— Mów co się stało — przerwała mu stanowczo. Teraz była już pewna, że coś się działo.

— Mam klientkę, ale sam sobie z tym poradzę. — Usłyszała i zamarła z ręką na klamce auta. Czuła, że coś było nie tak. — Chciałem w sumie pogadać, ale ta kobieta… Spóźniałaś się, więc pomyślałem… Po prostu chciałem powiedzieć, że nie musisz dziś…

— Jaka kobieta? Co się dzieje? — zapytała zaintrygowana.

— Porwali jej córkę. Zawsze dołują mnie takie beznadziejne sprawy. Szczególnie wtedy, gdy nic nie możemy zrobić — szepnął, a ona westchnęła.

— Ale o co dokładnie chodzi? Dlaczego nie możemy nic zrobić? Nie ma żadnych poszlak? Nie rozumiem. — Z chwili na chwilę była coraz bardziej zaintrygowana tym, co mówił.

10.
Demon pod skórą
– Wiktoria Anna Mikulska

Przyglądał się swoim żyłom od dłuższej chwili. Co kilka sekund przepływała przez nie złota fala, jaśniejąc na moment słabym jak płomyk zapałki światełkiem i synchronizując się z przyspieszoną pracą serca. Wyglądało to pięknie, gdy w jednym momencie cała sieć żył na wewnętrznej stronie ręki rozświetlała się złotym przebłyskiem w zaciemnionym pokoju.

Czuł się jak nawałnica, jak najprawdziwsza burza z piorunami.

Podniósł głowę, starając się rozpoznać kształty przedmiotów w pokoju, których kontury rysowały promienie późnopopołudniowego słońca, przeciskające się między ciemnymi kawałkami kartonów przyklejonych do szyb.

Rozglądał się po pomieszczeniu niepewnym i leniwym spojrzeniem. Gdzieś tu miał przyjaciela. Chciał mu się pochwalić, że został burzową chmurą.

Nieoczekiwanie jego spojrzenie natknęło się na odbicie w pękniętym lustrze, które spadło tak dawno temu, że nikt nie pamiętał, gdzie wisiało.

Przyczołgał się bliżej, by mieć lepszy widok na rozbłyski w swoim ciele, lecz jego ręce nie potrafiły udźwignąć reszty ciała. Mięśnie zadrżały i omal nie padł na twarz tuż przez taflą lustra.

Przeczesał palcami przetłuszczone i pokręcone pasma długich, jasnych włosów. Spojrzał sobie w oczy, odbijające się w tafli lustra. Teraz złote jak płynny miód, niegdyś niebieskie jak niebo, na które mógł tylko popatrzeć. Źrenice mocno zwężone wyglądały niczym ziarnka maku, uwięzione w płynnym złocie.

Jego twarz zmieniła się zupełnie. Wychudła, kości policzkowe się uwydatniły, wargi zsiniały, a powieki opadły. Nie poznawał sam siebie i chwilę mu zajęło nim rozpoznał w nieznanym obliczu własną podobiznę.

Wciąż podpierał się drżącymi rękoma. Obserwował w swoim odbiciu, jak kolejne przebłyski pod skórą zwalniają, a światło traci intensywność.

Pragnął czegoś więcej. To pożądanie lśniło złotem w jego oczach, kipiało ze zwężonych źrenic, płynęło w żyłach. Chciał anielskiej chwały. Jedyny sposób, który mu pozwolił dotknąć na chwilę nieba, wyniszczał go od środka. Ciało jak skorupa, przepełniona się rozrywała, zauważał pierwsze pęknięcia.

Wyprostował się i odrzucił sztywne od brudu włosy na plecy. Jedną ręką dotknął swojej twarzy, by zbadać głębokie cienie pod oczami, widoczne nawet w półmroku. Nie czuł już dotyku. Nacisnął kciukiem każdy palec po kolei, następnie zaczął wbijać w opuszki przydługie paznokcie. Nic, zero czucia. Oczy traciły barwę, stały się na powrót smutne i szare, wypłowiały kolor kogoś, kim był przed pierwszym strzałem.

Nagle drzwi do pokoju się otworzyły, a w strumieniu nowego źródła światła stanęła sylwetka wysokiej i kształtnej kobiety. Szeroko rozstawiła nogi, jakby gotowa przyjąć cios, a ciemne dredy, spełzające niczym kłębowisko węży do połowy pleców, kiwały pod wpływem przeciągu.

— Asmodeuszu! Mam tego dosyć! Zabierajcie dupy w troki i nie chcę was więcej widzieć! — krzyczała Deanel, wskazując diamentowym tipsem na drzwi frontowe, do których prowadził pomalowany na zielono przedpokój.

Nie potrafił się skupić na jej słowach. Nie rozumiał ich znaczenia. Dlaczego to powiedziała? Czy w ogóle coś powiedziała?

Siedział po turecku, cały zgarbiony, a nieprzytomnym spojrzeniem taksował cień, który pojawił się w drzwiach. Tym samym wprowadzając Deanel w dziką furię. Wpadła do pokoju, depcząc granatowymi szpilkami wszystkie śmieci i przedmioty, jakie stanęły jej na drodze.

Paznokciami rozerwała przylepione do szyby prowizoryczne zasłony, zalewając pokój pomarańczowymi promieniami zachodzącego już słońca. Oczyszczone skrzydło okna otworzyła na oścież, wpuszczając świeże powietrze do wnętrza „ciemnicy”.

Wskazała na czarnoskórego mężczyznę leżącego prawie pod łóżkiem.

— Zabieraj go i wynoście się z mojego domu — wycedziła przez zęby.

Asmodeusz nie poruszył się. Ledwo patrzył w jej kierunku. Marszczył brwi i mrużył powieki, nie mogąc odnaleźć postaci Deanel w tym całym chaosie, który nagle osaczył go z każdej strony.

Kobieta doskoczyła do niego szybko i wzięła pod pachy, stawiając na nogi. Był lekki, sporo schudł. Następnie starała się ocucić śpiącego. Zrezygnowana tylko powtórzyła swoje polecenie i zatrzasnęła drzwi.

Demon opierał się chwilę o szafę, badając, czy może zaufać własnym nogom. Wpatrywał się w przyjaciela. Zmarszczył brwi, jakby chciał go zawołać, ale jego mózg nie potrafił wydać odpowiedniego polecenia i pozostał z samą chęcią okrzyku.

Kolana się uginały, a nogi drżały, ledwo zdołał przenieść się na łóżko. Opadł na nie i obrócił na plecy, wlepiając swoje spojrzenie w sufit. Co właściwie miał zrobić?

Obrócił się na bok i zobaczył tylko leżącą bezwiednie rękę Jima. Przeczołgał się na skraj łóżka, by spojrzeć mu w twarz. Potrząsnął nim. Sprawdził tętno — słabe, jednak żył.

Powoli wracali do rzeczywistości. Sny mijały jak miniona noc, choć dopiero zapadał mrok. Najchętniej poszedłby spać, by uniknąć nieprzyjemnych mdłości związanych z „upadkiem” po fazie. Jednak chwilę skromnej ciszy przerwała po raz kolejny Deanel.

Wystarczyło, że otworzyła drzwi, a natychmiast podniósł się z łóżka, nie zważając na zawroty głowy. Upadł na kolana tuż obok Jimmiego. Demonica nie mówiła nic. Stała w progu z zaplecionymi rękami na piersi. Uważnie obserwowała, jak zbierali się z podłogi.

Wsparł Jimmiego na swoim ramieniu i powoli wyprowadził z pokoju. Ledwo stojąc na własnych nogach, uderzając barkiem o zieloną ścianę.

— Powinniście się leczyć — rzuciła Deanel na odchodne i zatrzasnęła za nimi drzwi

Wyszli na nocne powietrze. Na zachodzie dogasały ostatnie różowe refleksy słońca. Jimmy stał już o własnych siłach, lecz niepewnie, co jakiś czas przystawał, by oprzeć się o słup czy mur pobliskiego budynku. Szli wolno, chwiejnie jak lunatycy. Zgodnie, bez zbędnych słów, skierowali się w konkretną stronę — do domu May.

11.
Josephine
– D. B. Foryś

Ostatnie, co czuję, to ból. Później nadchodzi już tylko oślepiające światło, a teraz ponownie tu jestem. Obracam głowę i obserwuję miejsce, w którym się znajduję, próbując ustalić, dlaczego tak właściwie tutaj trafiłam.

To jakiś koszmar. Niczego nie rozpoznaję…

Słyszę chrząknięcie, wtedy mój wzrok automatycznie wędruje na prawo. Marszczę brwi, kiedy dostrzegam obok siebie starszego jegomościa. Wygląda jakby znajomo. Ciemny garnitur, łysina, szeroki nos, spod którego wydobywa się bujne wąsisko. Chyba już go gdzieś widziałam…

Moment. Czy to jest… Nie wierzę własnym oczom!

— Włodzimierz Lenin! — Dygam nerwowo, spoglądając na niego ze zdziwieniem. — Myślałam, że pan nie żyje.

— Że hę? — Mężczyzna lustruje mnie z nietęgą miną, po czym ogląda swoje ręce i wypuszcza głośne syknięcie.

— Lucek! — woła w przestrzeń. — Znowu ktoś ci się z kotła wymknął! Wcale tego Piekła nie pilnujesz!

Patrzę na niego z osłupieniem, gdy tupie nogą, wygrażając powietrzu wokół nas. Sprawia wrażenie rozzłoszczonego, chociaż sposób, w jaki uderza obcasem lakierowanego mokasyna o betonową posadzkę, przypomina bardziej wybryki kapryśnego dziecka niż zachowanie poważnego obywatela.

Obłąkany czy coś?

Zamierzam już odejść, jednak wnet zastygam oniemiała, gdyż, ku mojemu jeszcze większemu niedowierzaniu, Lenin wzdycha przeciągle, klaszcze w dłonie i zamienia się w młodego chłopaka.

Podskakuję zlękniona. Z gardła samoistnie wypływa cichy pisk.

Nagle widzę przed sobą dwudziestoparolatka o ciemnych włosach oraz hipnotyzującym spojrzeniu. Jest dziwacznie ubrany. Ma na sobie coś na kształt męskiej bielizny – górna część z krótkimi rękawami, natomiast galoty wykonane z grubszej dzianiny, ale tak obcisłej, że przylegają do ciała niczym druga skóra – całość w odcieniach czerni, nie zwyczajowej bieli. Z kolei na stopach… Jego stopy wciśnięte są w materiałowe obuwie z gumową podeszwą podobne do tych noszonych przez drużyny koszykarskie, którym kibicuje mój tata.

Nie wiem, co się dzieje. Kim on jest? Jak? Jakim cudem?!

Robię krok w tył, potem jeszcze ze sześć kolejnych, chcąc w miarę szybko zwiększyć dzielącą nas odległość. Przerażona tym, czego właśnie doświadczam, nawet nie zauważam, kiedy ląduję na torach kolejowych. W mig odskakuję do przodu spłoszona przez przejeżdżający obok pociąg.

— Zginęłabym przez ciebie! — fukam z wściekłością na nieznajomego. Oddycham szybko i nierównomiernie, próbując uspokoić przyspieszone tętno, tymczasem mężczyzna jedynie stoi niewzruszony naprzeciwko mnie.

— Tak trochę na to za późno… — ścisza głos.

— Na co?! — Nie słyszę za wiele. Pędząca kolejka zagłusza jego słowa.

— Nie da się zabić kogoś — milknie na moment — kto już nie żyje.

— Nie rozumiem. — Unoszę brwi. — Usiłujesz przez to powiedzieć, że…?

— Chodź. — Pokazuje na lewo i wyciąga do mnie rękę. — Sama zobaczysz.

Śledzę stronę, którą wskazał. Dostrzegam tam drobne zamieszanie. Waham się przez chwilę, lecz ostatecznie ciekawość wygrywa. Ignoruję jego dłoń i nie wystawiam swojej, ale idę za nim.

Przechodzimy kilka jardów dalej, gdzie spora grupa ludzi wrzeszczy coś niezrozumiale. Wszyscy gestykulują, pokrzykują, wychylają głowy oraz wymieniają zaniepokojone spojrzenia.

Przysuwam się bliżej, by również dojrzeć to, co tak bardzo ich emocjonuje. Zerkam przez ramię jednej z kobiet i patrzę w dół. Otwieram szeroko usta ze zdziwienia, a z nich wydobywa się głośny jęk, gdy widzę powód tego zamętu. Mój umysł błyskawicznie zostaje przytłoczony przez gonitwę myśli.

— To jakiś żart?! — krzyczę na swojego towarzysza. — Powiedz mi, że to nieprawda!

— Niestety nie mogę — szepcze ze smutkiem.

Ponownie przenoszę wzrok na tory i z trwogą badam całą sytuację. Na szynach leży nieruchome ciało. Moje ciało. Jest nienaruszone – wygląda bardziej na nieprzytomne niż martwe, mimo to w głębi duszy wiem, że nie żyję.

— Dlaczego? — dukam niewyraźnie. — Nie… Nie… Nie!

12.
Smoke and Mirrors
– Monika Staroń (gościnnie)

Teraz

Biurko odsuwało się powoli od ściany, jęcząco protestując przed takim napadem w biały dzień. Ja również stękałam, bo ten cholerny mebel był niemożliwie ciężki. Napięłam mięśnie, zacisnęłam zęby i ciągnęłam go w swoją stronę, a on centymetr po centymetrze przysuwał się w moim kierunku. W końcu zadowolona z efektu mojego wysiłku, puściłam go.

— Nienawidzę jej — wymamrotałam pod nosem. — Pokręcona wariatka.

Położywszy się na blacie, włożyłam rękę szparę między ścianą a biurkiem. Macałam zimny mur, szukając w nim pewnej bardzo ważnej przerwy...

Krzyknęłam triumfalnie, znajdując to, co obiecała, że znajdę w środku. Plik kartek spiętych jedynie dwiema wsuwkami. Jej pamiętnik.

Stałam pośrodku naszej kryjówki, trzymając kurczowo tajemnice mojej najlepszej przyjaciółki. Zawsze tu przychodziłyśmy, kiedy miałam problem, kiedy atakowały mnie moje choroby. Chatka w lesie, schowana głęboko w ciszy przed wszystkimi. Gdy ją znalazłyśmy, czułyśmy się jak bohaterowie Mostu do Therabiti, jakbyśmy posiadały swój własny świat. Nikt nie znał tego miejsca. Co prawda, musiałyśmy wprowadzić pewne zmiany, zatkać dziury w ścianach i tym podobne, jednak dzięki temu mogłyśmy nazywać je drugim domem.

Nigdy wcześniej nie pomyślałam, że ona mogłaby przychodzić tu częściej, i to w gorszym nastroju ode mnie. Że jej demony były potężniejsze od niej.

Stałam tak i go trzymałam. Już nie wiedziałam, co o tym myśleć. Miałam mętlik w głowie, przerażała mnie myśl o tym, jakie demony moja przyjaciółka schowała między literkami na tych kartkach — brudnych, pogryzionych, jakby za każdym razem wyrywała je z różnych zeszytów i pisała spontanicznie. Ale to się nie liczyło. Nieraz czytałam jej prace, które przypominały prawdziwą sztukę.

Była wspaniałą artystką.

Zerknęłam na pierwszą stronę.

— Za to bazgrałaś jak kura pazurem — zaśmiałam się przez łzy. Westchnęłam. — Tak mi ciebie brakuje.

Na dworze nasilił się wiatr, wpadając do chatki przez nieszczelne okna. Miałam wrażenie, że bez niej ten domek nie posiadał żadnej ochrony. Że zaraz przyjdzie zły wilk chuchnie, i dmuchnie, i domek się rozleci...

Chciałam, by do mnie wróciła.

Nie mogłam wynieść stamtąd jej skarbu, nie potrafiłam, bo to tutaj było jego miejsce. Tak więc przysunęłam sobie jedną z puf, które przyniosłam tutaj, przygotowana na długie czytanie. Poprawiłam płaszcz, okrywając się nim dokładniej, po czym opadłam na siedzenie.

Pokręciłam głową, widząc nieuporządkowane daty oraz zalane jakimiś klejącymi się napojami kawałki papieru. To takie w jej stylu! Dzięki temu plikowi kartek poczułam, jakby wciąż przy mnie była.

Uśmiechając się i starając ukryć strach, zaczęłam czytać.

19 października

Zawsze byłam inna niż wszyscy. Inaczej myślałam, inaczej pisałam, inaczej patrzyłam na świat. Targały mną sprzeczności, które miały sens tylko dla mnie.

I nigdy nie czułam się z tym dobrze.

Tego dnia siedziałam w klasie, jak zwykle w ostatniej ławce, i czytałam po kryjomu książkę. To takie typowe dla nas, moli książkowych, prawda? Podczas gdy przeciętniacy na lekcjach próbują nie myśleć, my jesteśmy nimi pochłonięci. Porywają nas wiatry odległych oceanów, piraci na wielkich, trzeszczących statkach, zgrabnie wspinający się po linach na maszty, łaskoczące chmury. Wpadamy w odmęty próżni, by liczyć gwiazdy, szukać nieodkrytych planet, a potem prowadzić negocjacje z ludźmi z odległych cywilizacji, jednocześnie dbając o to, żeby ich odmienny kolor skóry był akceptowany przez naszą rasę.

I kiedy oni wszyscy ukrywali przed nauczycielką telefony, słuchawki, przeglądali Facebooki, Instagramy albo tym podobne śmieci, ja czytałam.

Znasz to uczucie, gdy twoje oczy są tak zmęczone, że obraz faluje? Właśnie w tamtym momencie to poczułam, więc podniosłam wzrok znad trzymanej na kolanach książki. Wyprostowałam się, po czym rozejrzałam po klasie, ciekawa, czy coś mnie ominęło, odkąd straciłam poczucie rzeczywistości.

Za oknem hulał wiatr. W jednej chwili niebo zakryły ciemne chmury, odcinające nas od promieni słonecznych. Ktoś zapalił światło. Jedna z lamp głośno zatrzeszczała, chyba niezadowolona z pobudki. Poprawiłam się na krześle, przysiadając na łydce.

Nadchodziło coś niepokojącego.

Nagle światło rozbłysło tak jasno, że lampy pękły. Wszyscy zaczęli wrzeszczeć, zasłaniać się ramionami, wbiegać pod ławki. Nauczycielka kucnęła gwałtownie pod biurkiem. Ktoś skoczył do drzwi i szarpnął za klamkę. Nie ustąpiła.

Ja za to zachwycałam się deszczem szkła z rozbitych żarówek. Nienormalność to jedyna cecha, jaką uważałam w sobie za normalną. Czyż nie było w tym poezji? W sposobie, w jakim ostre niczym brzytwa odłamki świeciły na moich ciemnych włosach? W szkarłacie krwi na wargach, w blasku skóry? Bogini cierpienia, zwiastun śmierci — to ja. Jedynie oczy miałam zamknięte, by móc delektować się rosnącym napięciem.

Wiedziałam, że inni patrzyli na mój szczęśliwy uśmiech i myśleli: czy to jej robota? Czy sprowadziła na nas nieszczęście?

To jeszcze nie był koniec. To dopiero pierwsza trąba.

Przez szparę w drzwiach wpłynęła mgła. Ciemna niczym smoła, sprawiała, iż jęki kolegów nasilały się, płacz podnosił i opadał. Właśnie takiej muzyki mogłabym słuchać bez przerwy, ale gdybym się do tego przyznała, nikt nie potraktowałby moich słów poważnie.

13.
Wyspa
– Aleksandra Kopeć

Siedząc przy kuchennym stole, myślę wyłącznie o przeszłości: o tym, czego doświadczyłam i tym co jeszcze mnie czeka. W ciągu całego swojego życia przeżyłam wiele, ale większość z tego, co mi się przytrafiło, wzmocniło mój charakter. Czasem zdaje nam się, że niektóre sytuacje zmieniają nas bezpowrotnie, zabierają możliwość czerpania radości z codziennych sytuacji. Uciekamy i zamykamy wewnątrz siebie, odcinamy od wszystkich, jednak ja nie jestem jak inni. Od kiedy pamiętam, byłam inna. Dzieci unikały mojego towarzystwa. Niewyjaśnione zdarzenia i niewidzialni ‚’przyjaciele’’ towarzyszący mi na każdym kroku, skutecznie odcinali mnie od świata, w którym żyłam na co dzień.

Przede mną stoi otwarty laptop i włączony program tekstowy, gotowy do użytku. Już od lat planuję spisać historię, która zmieniła moje życie i poglądy na wiele spraw. Biorę głęboki wdech, a palce same suną po klawiaturze, układając słowa, które tak trudno mi wypowiedzieć na głos.

***

Ten, kto powiedział, że duchy nie istnieją, zapewne miał z nimi do czynienia w przeszłości. Większość ludzi przy zdrowych zmysłach zawsze będzie chciało wyrzucić z pamięci tego typu doświadczenia. Większość, ale nie każdy. Pewnego razu piękna dziewczyna opowiedziała mi historię. W dodatku nie byle jaką. Historię pełną cierpienia, miłości i olbrzymiego bólu, który gościłby w jej oczach do dziś.

Czasem spoglądając na błękitny płaszcz, wiszący w szafie na poddaszu, czuję, jak powietrze wypełnia się elektrycznymi prądami. Przypominam sobie moment, w którym pierwszy raz ją spotkałam i to, jak wielkie wrażenie na mnie wywarła. Piękna i młoda, pełna wigoru, wiecznie uśmiechnięta i pozytywnie nastawiona do życia. Miała niewiele, ale nigdy się nie skarżyła. Los nie usłał jej życia różami. Wręcz przeciwnie. Starał upokorzyć na każdym kroku, ukazując swoje najmroczniejsze zakamarki i wciągając dziewczynę do środka.

Nasze pierwsze spotkanie należało do typu tych nadzwyczajnych. Tych, które przytrafiają się człowiekowi tylko raz w życiu. To, co dzieje się po śmierci, posiada własne kategorie, rządzi swoimi prawami. Zakładając, że takowe istnieje. Jak sądzisz? Uważasz, że coś tam jest, że ktoś tam na nas czeka? Zakładasz możliwość otrzymania drugiej szansy? Drugiego życia? Jestem ciekawa twojej opinii. Ja swoją mam.

Czasem jedynym, co nas powstrzymuje, jesteśmy my sami. Teraz po latach to zrozumiałam. I kiedy stoję na cmentarzu w miejscowości Willoughby w Ohio, nie czuję się już taka samotna. Wiem, że wszystko zależy wyłącznie ode mnie.

Kiedy byliśmy dziećmi, wszystko wydawało nam się tak bardzo odległe, olbrzymie i prawie niemożliwe do pokonania. Gdy już dorośliśmy, droga, którą jako dzieci pokonywaliśmy z trudnością, nagle stała się zwykłym, krótkim odcinkiem. W dodatku niezbyt ciekawym.

Dziecięcy świat jest bardziej kolorowy, mniej brutalny i zakłamany. Umysł dziecka postrzega wszystko jako coś niezwykłego, coś, co trzeba zbadać. Zuzanna również taka była, jednakże jej postrzeganie świata nie zmieniło się wraz z wiekiem.

Pamiętam, jak tamtego dnia wzięłam mój notatnik i zaczęłam wszystko spisywać. Nie chciałam niczego pominąć. Mogłabym użyć dyktafonu... gdybym takowy posiadała. Teraz, po wielu latach, wszystko jest łatwiejsze. Technologia poszła do przodu i dziennikarze czy psychologowie nie mają najmniejszego problemu podczas wywiadów lub spotkań z pacjentami, jeśli chcą je nagrywać. Nierzadko łapię siebie na tym, że nie pasuje do czasów obecnych, zwłaszcza, że ja nie zmieniłam się ani trochę. Nadal jestem tą samą kobietą, która miała nadzwyczajnych klientów i musiała dać sobie z tym radę . Życie często mnie męczy. Może zwyczajnie zbyt długo tu jestem... Przeżyłam nieliczne bliskie mi osoby, w dodatku dwukrotnie. Nie zanosi się na jakąkolwiek zmianę.

Gdy czasem się spotykałyśmy, dziewczyna próbowała uzupełnić swoją historię, jednak jej wspomnienia zaczęły zanikać, co w tym stanie było zrozumiałe. Dziwne, że tak długo tu została. Co ją zatrzymywało? Inni już w pierwszych miesiącach zapominali i odchodzili. Dlaczego w jej przypadku było inaczej? Zawsze uważałam, że to z powodu tej odmienności, jednak gdy miałam do czynienia z dziećmi, nie trwało to tak wiele lat. Czas to pojęcie względne.

Skończyłam dwadzieścia pięć lat, kiedy rozpoczęłam ostatni rok studiów psychologicznych. Zawsze chciałam pomagać innym. Miałam doświadczenie z wieloma przypadkami, ponieważ jako kilkuletnia dziewczynka rozpoczęłam swoją przygodę, którą kontynuuję do dnia dzisiejszego. Z początku jedynym co mnie wypełniało, był strach. Moi pacjenci nie zawsze byli mili, dość często zdarzały się napady agresji, czasem prawie dochodziło do rękoczynów. Na moje szczęście nie mogli mi nic zrobić, poza straszeniem latającymi żyrandolami czy tłuczeniem szyb w oknach. Utracili zdolność dotyku w chwili śmierci.

Pamiętam, że zobaczyłam ją przy oknie na poddaszu. Siedziała na parapecie i patrzyła melancholijnym wzrokiem na niewielką roślinkę stojącą obok. Ubrana była w błękitny płaszcz, czarne buty i niebieską sukienkę. Ten sam płaszcz, który teraz wisi w szafie na strychu mojego domu. Któregoś dnia zwyczajnie pojawił się w pudełku przed drzwiami. Nosiła brązowe warkocze. Nie znałam jej wówczas, ale coś sprawiło, że zaufałam dziewczynie od samego początku. Podeszła, złapała moją dłoń i przemówiła spokojnym, delikatnym głosem. Chciała, by ktoś wysłuchał jej historii, nie wiedziała, do kogo się zwrócić do momentu, aż usłyszała o mnie. Powiedziała, że podsłuchała rozmowę dwóch mężczyzn, którzy opowiadali o spotkaniu ze mną. Ubrani byli w mundury oficerskie. Od razu domyśliłam się, o kogo chodziło: Dave i Jonh. Brali udział w wojnie w latach sześćdziesiątych.

14.
Czarny Anioł
– Ewa Pirce (gościnnie)

Archanioł Gabriel to jeden z trzech najwyższych rangą aniołów, książę nieba. Wysłannik Boga, który przekazuje ludziom przesłanie od Niego. Jest aniołem zwiastowania, zmartwychwstania, miłosierdzia, kary, śmierci i objawienia. Jego imię oznacza „Bóg jest moją siłą”. Zarządza tajemnicą wcielenia wszystkich dusz przychodzących na świat. To zwiastun potężnego, działania Boga w sytuacjach po ludzku niemożliwych. Pojawia się zawsze tam, gdzie trzeba chronić to, co naturalne i czyste wewnątrz nas.

W sztuce Archanioł Gabriel zazwyczaj trzyma lilię oznaczającą czystość i prawdę. Często także ma w dłoniach kałamarz i pióro, które symbolizują sprawowaną przez niego funkcję niebiańskiego posłańca.

Archanioł Gabriel pomaga otwarcie oraz szczerze wyjawić prawdę.

Prolog

„Wśród nich jesteście i wy powołani przez Jezusa Chrystusa”.

Rz 1, 6:

Nie ma człowieka, który nie nosiłby maski. Zakładamy je, aby ukryć swoje prawdziwe, schowane przed wszystkimi, często wstydliwe oblicze. Jedni za maską radości i szczęścia kryją ból oraz cierpienie, inni natomiast za maską elokwencji i pozornej mądrości ukrywają głupotę podszytą lekkomyślnością.

Ja już zaczynam się gubić. Nie wiem, czy własną maskę noszę jedynie za dnia, w otoczeniu innych ludzi, czy także nocą, kiedy w ciemności pogrążam się w mrokach samotności. Niemniej jest ona nieodłącznym elementem mojego życia. Ukrywam się za fasadą dobroci i serdeczności, co pomaga mi w obserwowaniu zachowań ludzi, a także zbliża mnie do nich, usypia ich czujność. Dzięki temu dobrowolnie prezentują swoje skrupulatnie utajnione tożsamości – podają mi siebie na tacy.

Balansuję na krawędzi dwóch światów, starając się nie dać pochłonąć ciemności, która tkwi wewnątrz mnie.

Przez wiele lat oglądałem obłudę oraz zakłamanie. Ludzie doskonale opanowali sztukę udawania. Grają swoje nędzne role w teatrze życia. Kobiety udają słabe, by podnieść morale zadufanych, zapatrzonych w siebie mężczyzn. Sztuczna bezsilność i zaniechanie niszczą wszystko to, co niegdyś było dobre. Dzieci straciły swoją niewinność, zastępując je rozwydrzeniem i grzechem próżności. Ciągłe żądania, przepychanki, agresja opanowały wolne niegdyś dusze. Świat postępu to świat ignorancji. Nikt nie widzi nikogo ani nic poza sobą, swoimi potrzebami, zaspokajaniem irracjonalnych zachcianek. Ludzie nie dostrzegają cierpienia, bólu i głodu. Wyzbywają się wrażliwości, która ustępuje miejsca znieczulicy. Tracą człowieczeństwo… Tracą dusze.

Ale jest sposób, by uratować, uwolnić i uzdrowić skażonych nieprawością grzeszników. Wiara to coś, co odrodzi ich na nowo, zagubionych sprowadzi na drogę praworządności. Stoję na straży porządku, oczyszczając świat z brudu i dewiacji. Bóg powierzył mi misję, którą zamierzam solennie wykonać.

Uzdrawiam świat.

Oddzielam plewy od ziarna.

Tak nakazał mi Stwórca.

Podnoszę się z kolan, muskając ustami krzyż wiszący na ścianie mojego pokoju. Podchodzę do komody, odsuwam górną szufladę i wyjmuję z niej srebrny sztylet ukryty w czarnym, atłasowym woreczku. Wsuwam go do pokrowca zakamuflowanego w cholewie buta, poprawiam ubranie i wychodzę w mrok, ruszając po kolejną duszę, która potrzebuje zbawienia.

15.
Osobiste Demony
– Anita Brzozowiec (gościnnie)

— Nazywam się Jane... — Odchrząknęła, żeby poprawić brzmienie swojego głosu. Nadal wydawał jej się mało profesjonalny. — Nazywam się Jane Sorensen i... Serio? Znowu?! — krzyknęła, kolejny raz przerywając próbę przed popołudniową rozmową z szefem. Zdecydowała, że zawalczy o nowe zlecenie.

Weszła do łazienki i utkwiła wzrok w lustrze. Ujrzała w nim swoje ogniście rude włosy oraz piwne oczy mające jej podobno zapewnić życie dziwne. Zdecydowanie potwierdzał to wielki, krwawy napis na lustrze. „Pamiętaj, masz dziś spotkanie o 18:30.” Podeszła bliżej, żeby się przyjrzeć. Litery były rozmazane, pojedyncze krople krwi ściekały do umywalki. Zacisnęła wąskie usta tak mocno, że prawie zniknęły.

Czasem miała wątpliwości, czy demony potrafią myśleć logicznie...

„Kurczę, Arathen, po prostu użyj flamastra. Nie musisz zabijać kurczaków za każdym razem, gdy mam spotkanie!” Napisała wiadomość drukowanymi literami na tafli odbijającej jej ewidentnie nieprzyjazny wyraz twarzy. Tyle razy mu o tym mówiła, a on dalej robił swoje. W końcu, specjalnie dla niego, kupiła mazak w morderczo czerwonym odcieniu. Miała nadzieję, że tym razem się uda. Jeśli nie, po prostu wyrzuci lustro. W ostateczności może robić makijaż, korzystając z przedniej kamery telefonu. Chociaż... Chyba już lepiej, żeby pisał po lustrze niż po ścianie.

Potrząsnęła głową. Nie czas na takie bezsensowne przemyślenia. Nic nie pomogą w tej sytuacji. Zresztą i tak porozmawia ze współlokatorem dopiero po powrocie. Nie miała zamiaru psuć sobie humoru przed spotkaniem z przełożonym. Arathen nie był też na tyle głupi, żeby pokazywać się jej w chwili, kiedy była na niego wściekła.

Nabrała głęboko powietrza i zaczęła przemowę od nowa.

— Nazywam się Jane Sorensen, jestem opiekunką demonów i z chęcią podejmę się tego wyzwania. — Uśmiechnęła się, kiedy efekt ją zadowolił. Dzisiaj musiała wypaść idealnie.

***

— Nie.

— Jak to nie?! — pisnęła na odmowę szefa.

— Tak po prostu, nie — powtórzył dobitniej. — Spójrz. — Rzucił na biurko plik kartek. — Dostałem kilkadziesiąt zgłoszeń, w tym kilkanaście od prawdziwych legend w naszym świecie. Mają za sobą olbrzymie doświadczenie, również z dużo trudniejszymi przypadkami. Według ciebie mam ich odrzucić dla takiego żółtodzioba jak ty? — Mężczyzna oparł się w fotelu i złożył ręce na brzuchu.

Jane przełknęła głośno ślinę. Wiedziała, że musi okazać pewność siebie i profesjonalizm, ale nagle zwątpiła w swoje szanse.

— Czyli miałem rację. — Dyrektor w związku z przedłużającym się milczeniem zaczął wstawać z miejsca. — Dwadzieścia pięć lat i przede wszystkim tylko rok doświadczenia to zdecydowanie za mało, aby w ogóle mogła pani składać podanie.

— Edward Barns, nasz założyciel... — Dziewczyna zaczęła takim tonem, że jej szef podniósł brew w zaciekawieniu, po czym z powrotem rozsiadł się za biurkiem. — Prawdziwa legenda. To on wpadł na pomysł, aby przeciągnąć niektóre demony na naszą stronę. Nie mógł polegać na doświadczeniach starszych opiekunów, ponieważ był pierwszy, przez długi czas jedyny. Mimo to wychował nie jedną młodą duszę, tylko kilkanaście! Podobno potrafił zająć się czterema demonami na raz. Pod swoją opieką miał zarówno te prawie gotowe do wypuszczenia w świat jak i zupełnie nowe, reagujące agresją. Istnieją opinie mówiące, że te istoty, z którymi znał się już dłużej, broniły go przed nowymi podopiecznymi. Dotarłam do starego tekstu potwierdzającego tę teorię. Barns przekazał relację z tych sytuacji swoim uczniom, oni z kolei swoim, ktoś w końcu to spisał... — Zaczęła grzebać w torebce w poszukiwaniu kopii wspomnianego dokumentu.

— Niech się pani nie trudzi, tylko przejdzie do konkretów — ponaglił ją.

— Panie Rinck, to przecież są konkrety. Przez ten rok, który dla pana jest mizernym doświadczeniem, zdążyłam bardzo dobrze poznać Arathena, mojego podopiecznego. Może i bywa czasem wkurzający, lubimy sobie dopiec przy każdej możliwej okazji, ale mimo to ja również sporo się od niego nauczyłam...

— Uczyć miała się pani w Akademii, z książek, manuskryptów, słuchając wykładów trenerów, którym nigdy nie dorośnie pani do pięt — przerwał kobiecie ostrym tonem — a nie zawierać przyjaźń z demonem nigdy niegodnym zaufania.

— Skoro nie można im ufać, to dlaczego przygotowujemy ich do roli obrońców ludzkości przed najstarszymi, najsilniejszymi istotami nie z tego świata, które dla kaprysu prowokują wojny, wywołują trzęsienia ziemi i powodzie? Odpowiadają nawet za efekt cieplarniany! — Jane nagle przestała się przejmować, czy takie zachowanie było dozwolone. Trzymała język za zębami o wiele za długo. Nie mogła już znieść traktowania Arathena i wszystkich jego pobratymców jako zwykłe narzędzia albo tresowanych żołnierzy. Miała wrażenie, że wszyscy poza nią zapomnieli o jednym istotnym szczególe: każdy demon kiedyś był człowiekiem. Zasługiwał więc na chociaż minimum życzliwości i zrozumienia.

— To mniejsze zło albo raczej zło konieczne. Proszę połączyć sobie oba te wytłumaczenia w jedno, wtedy będzie w sam raz. — Na twarzy Rincka odmalowała się frustracja.

— W takim razie wyślijmy zastęp łowców na starcie z demonami najwyższej klasy. Część z nich na pewno zginie, może nawet większość, ale przecież to będzie mniejsze zło. Ucierpią tylko nasi ludzie, co przy zagładzie całej planety jest niewielką ceną. — Oparła się dłońmi o biurko przełożonego. — Prawda jest taka, że zyskujemy o wiele więcej niż nasi podopieczni, a podobno miała być to współpraca idealna. Ja o tym wiem, pan o tym wie, aczkolwiek są osoby, które nie powinny, zgadza się? — Z każdym słowem mówiła ciszej, jakby konspiracyjnie.

Przesunęła dłoń po blacie i chwyciła teczkę ze swoim podaniem. Bardzo powoli podniosła ją i ruszyła w stronę drzwi. Gabinet był niewielki, nie mogła pokonywać go w nieskończoność. Nie planowała zakończyć rozmowy w ten sposób, lecz nie należała do osób, które łatwo dają za wygraną. Może nie kierowała się w życiu mottem reguły są po to, aby je łamać, jednak niektóre z nich traktowała raczej jako sugestię niż twarde zasady.

— Pani Sorensen... — Usłyszała za plecami.

— Tak? — zapytała, nie odwracając się. Nadal trzymała rękę na klamce, eksponując gotowość do wyjścia.

— Proszę jeszcze raz pokazać mi te papiery. Nie przejrzałem ich dokładnie.

***

16.
Godzina Diabła
– Katarzyna Sandra Zygan
(gościnnie)

„Czasem życie staje się dziwnie kruche jak porcelana, gdzie niedbała rysa potrafi doprowadzić do pęknięcia...”. — Autor Nieznany.

Młodzi ludzie uważają się za niepokonanych. Jak Bogowie przemierzają świat, spełniają swoje marzenia oraz żyją pełnią życia, wyznając zasadę, że jest ono tylko jedno. Wlewają w swoje organizmy ogromne ilości alkoholu, biorą narkotyki. Na własne życzenie trują i niszczą od środka swoje ciała. Bo co może im się stać? William Barnett wyznawał właśnie taką zasadę. Uważał, że świat nie jest aż tak okrutny, aby skrzywdzić jednego Bogu ducha winnego licealistę, który właśnie ukończył rok szkolny. Bo tak właśnie było, prawda?

Will po kilku miesiącach ciężkiej pracy wreszcie wyciągnął swoje oceny najwyżej, jak potrafił. Dziewiętnastolatek przez całe swoje życie mieszkał w Houston w Teksasie z obojgiem rodziców oraz o rok młodszą siostrą — Felicity. Nie zrozumcie go źle — cieszył się tym, co miał. Niestety po jakimś czasie przestało mu to wystarczać. Z dnia na dzień coraz bardziej dopadało go znudzenie, spowodowane mijaniem tych samych szarych budynków, spacerami tymi samymi parkami w części miasta, gdzie pomieszkiwał. Ostatnimi czasy Willa nie interesowały nawet nocne spacery, podczas których zawsze towarzyszyła mu roczna suczka należąca do jego czterdziestopięcioletniego sąsiada Toma. Miał dość ograniczenia, dość znajdowania się w niewidzialnej klatce tylko z powodu tego, że nie miał wystarczającej siły, aby uciec. Od dawna planował wreszcie obiec od swojej codziennej rutyny. Po długich rozmyślaniach wreszcie wpadł na pomysł, aby dwudziestego trzeciego czerwca zrobić coś, co według niego było szalone.

Tego wieczoru Will czuł się jak wspomniany Bóg. Wraz z dwójką przyjaciół oraz siostrą zrobili sobie małą wycieczkę, dopiero co otrzymanym przez Kennetha i Warrena autem. Bliźniacy byli najlepszymi przyjaciółmi Willa, odkąd ledwo sięgali głowami kuchennego blatu w salonie państwa Barnett. Mieszkali na tej samej ulicy co Will. Od najmłodszych lat uczęszczali również do tej samej szkoły, więc na pewno przewrotny los prędzej czy później postawiłby całą czwórkę na swojej drodze.

Tamtego letniego dnia żadne z nich nie myślało o możliwych konsekwencjach. Miasto opuścili około ósmej wieczorem, wielokrotnie uprzedzając zatroskanych rodziców o tym, że wrócą, zanim ci zdążą się obejrzeć.

— I tak przecież nie wrócimy na noc — zauważył w pewnym momencie Kenneth, przesuwając po blacie w stronę Willa butelkę dopiero co napoczętego alkoholu. Z ust bruneta wydobyło się głośne westchnienie, jednak poczuł ulgę, ponieważ mógł całkowicie zapomnieć o swoich wewnętrznych hamulcach powstrzymujących go przed dobrą zabawą.

Felicity, chociaż młodsza od swojego piwnookiego brata, okazała się równą mu konkurentką w drobnym wyzwaniu alkoholowym, na które, po kolejnej godzinie dobrej zabawy, wpadli Warren oraz Kenneth. Na początku ochoczo poparła wcześniejszy plan bliźniaków, ale po pewnym czasie, który okazał się wystarczającym, aby w najmniejszym stopniu wytrzeźwiała, zmieniła zdanie.

— Poczekam w aucie — mruknęła, powoli mając dość zachowania Warrena, który chwytał się dosłownie każdej opcji, aby zostać w barze.

W normalnych okolicznościach chłopak był w porządku, niestety z promilami we krwi stawał się kimś zupełnie innym. Już po drugim piwie ciężko było go przekrzyczeć. Cały czas komentował dosłownie każdą sytuacje odbywającą się w barze. Prawił nieprzyjemne uwagi nawet krzesłu, które niedbale zostało oparte o ścianę, jedyną posiadaną przez siebie nogą. Felicity również nie ominęły wspomniane uwagi. Zaczęło się od jej krzywych brwi, przez — zdaniem podpitego Warrena — nienaturalnie wielkie uszy. Każdą obelgę na temat wyglądu dzielnie znosiła, tłumiąc w sobie złość. Cierpliwość opuściła ją jednak o wiele szybciej, niż przypuszczała, ponieważ Warren z jej wyglądu fizycznego przeniósł temat swoich uwag na czyny oraz to, co Felicity bolało najbardziej — błędy, których każdego dnia na nowo żałowała.

— Nie obchodzi mnie to, Will! — krzyknęła. Drżała, nie tylko pod wpływem zdenerwowania, ale również przez wiatr, nieprzyjemnie chłodzący jej dosłownie płonące ze wściekłości ciało. — Po prostu daj mi te głupie kluczyki. Nikt nie musi wiedzieć, że to ja prowadziłam, bo skoro ty masz cykora, to nie mam innego wyjścia. Korona ci z głowy nie spadnie, jeśli wrócisz w fotelu pasażera.

Oboje stali naprzeciw siebie przed wejściem do baru, w którym znajdowali się ich przyjaciele. Dochodziła druga trzydzieści. Słońce bardzo powoli szykowało się do pobudki. Will nigdy nie pozwoliłby swojej młodszej siostrze wsiąść za kółko, mimo tego, że wielokrotnie prowadziła już w drodze na zakupy w jednym z supermarketów. Była noc i chociaż mogłoby okazać się to dobrym pomysłem, Will nadal nie akceptował możliwości, żeby jego siostra prowadziła. Nie w środku nocy. Towarzyszący im bracia od samego początku odrzucili propozycję powrotu do domu. Planowali pociągnąć libację alkoholową aż do rana, zdrzemnąć się w pobliskim motelu, aby wrócić do miasta dopiero następnego dnia rano.

17.
Ateński Podpis
– Paula Ołdak

Luty 2014 r., Krym

Pościel była przepocona, pomięta i poplamiona. Dziadek od dawna spożywał posiłki w łóżku, więc nawet jeśli zmieniali ją raz w tygodniu, to miał dużo czasu, by pobrudzić wszystko wokół siebie. Siedziałam na twardym taborecie, krzyżując nogi w kostkach i patrzyłam na kołdrę, której koniec zwisał bezwładnie z materaca.

Po drugiej stronie stała moja siostra, kurczowo trzymając dłonie rodziców. Natasza płakała gorzkimi, ciężkimi łzami, puszczając co jakiś czas mamę, by wytrzeć zasmarkany nos. Była cała czerwona i napuchnięta, a jej ciemne oczy błyszczały ze smutku. Przykry widok dla starszego rodzeństwa, chociaż mogłabym powiedzieć, że powinnam już przywyknąć do przykrych widoków. W końcu patrzyłam szeroko otwartymi oczami, gdy ojciec stracił pracę, zakopał nas w długach i zaprzepaścił mieszkanie. Czasami miałam wrażenie, że widziałam o wiele więcej niż nasza mama, która przyjmowała wszystko z chłodną obojętnością. Nawet teraz, oglądając dziadka Artema w jego ostatnich chwilach, nie zaciskała pięści, a w jej oczach nie widniał żal czy smutek.

Zanim przyjechaliśmy do szpitala, powtarzała w kółko, że dziadek wybrał sobie dobry czas, a my przestaniemy się kiedyś smucić, bo po jego śmierci zaczniemy życie od początku. Według niej był kulą u nogi, zatrzymywał nas przed ucieczką od błędów rodziców, zmuszał do pozostania w kraju, którego nienawidzili. Ojciec spoglądał na nią z niesmakiem, ale zatrzymywał wszelkie uwagi dla siebie. Po tym, jak narozrabiał, chyba się bał, że mama nie uwzględni go w tym „nowym starcie”. Jako że miałam dość ich kłótni, potrafiłam dostrzec plusy tego milczącego potępienia.

Nie chodziło o mnie. Od dawna nie widziałam w nich wzorowego małżeństwa, zrozumiałam, iż szczęśliwe zakończenia są tylko w bajkach. Ludzie, w porównaniu z księżniczkami i mężnymi rycerzami, muszą stawić czoła rzeczywistości. Zdawałam sobie sprawę, że ta nie przedstawiała się w kolorowych barwach. Dlatego mama zbudowała wokół siebie mur nie do przebicia, a w dodatku nie chciała przyznać, że niemiłosiernie cierpiała za sprawą śmierci swojego ojca, która nadchodziła wielkimi krokami. Dlatego mieliśmy uciec z Krymu do Warszawy.

Jednak dwa lata młodsza ode mnie Natasza miała na nosie różowe okulary i obnosiła się z nimi ze słodkim uśmiechem. Nie chciałam niszczyć wiary w rodziców oraz w nasze szczęście, jaką w sobie trzymała. Nie mogłam sprowadzić jej na ziemię, bo chociaż wiedziałam, że ten proces nastąpi już niedługo, a następnie zaboli ją bardziej niźli otwarte złamanie, to miałam nadzieję, że nie ja będę osobą podcinającą jej skrzydła.

Dlatego milczałam tak samo zawzięcie jak ojciec, udawałam twardszą od matki. Nikt się nade mną nie litował, nie martwił moimi uczuciami. Wszyscy myśleli, że byłam z litej skały. Ni łzy, ni słowa. Mimo to, chociaż nie zdawali sobie z tego sprawy, krwawiłam, moje serce zostało oblane krwią. Wodospadem, którego nie umiałam zatamować.

Dziadek Artem przejechał wzrokiem po każdym z nas, ale jego oczy po chwili były utkwione tylko w Nataszy. Zawsze mieli niesamowitą więź, więc nie czułam żalu. Tym bardziej że widok siedmiu nieszczęść, który przedstawiała moja jedenastoletnia siostra, zapewne rozdzierał mu duszę. Widziałam to w jego skruszonych, zmęczonych oczach i delikatnym uśmiechu, którym nas obdarował.

— Chciałabym z tobą porozmawiać w cztery oczy, tato, ale obiecałam dziewczynkom, że będą miały pierwszeństwo — powiedziała cicho mama, zakładając włosy za ucho.

— Czyli mam dzisiaj tak jakby dwa spotkania?

— Dokładnie. Przyjdziemy szybko, zanim dzieciaki całkiem cię wymęczą. — Kobieta puściła dłoń Nataszy i podeszła do szpitalnego łóżka, żeby ucałować dziadka w pomarszczone czoło.

— Zaraz jesteśmy z powrotem — zastrzegł tata łamiącym się głosem i, ocierając łzy z policzka, poszedł za wyprostowaną niczym struna mamą.

18.
Alison
– Tomasz Kilan (gościnnie)

Prolog

Amanda wracała do domu po kolejnym zwykłym dniu w pracy. Siedziała przy oknie, jak miała w zwyczaju. W szybie autobusu widziała swoją twarz, zmęczoną po całym dniu. Ugrzęzła w czeluściach życia zwanych rutyną i codziennością. Kiedyś miała marzenia, lecz te stawały się coraz odleglejsze, im dłużej pracowała jako kelnerka w pobliskim barze.

Był to najzwyklejszy, przydrożny lokal serwujący proste dania. Na początku praca stanowiła motywację i krok w dorosłość, lecz po czterech latach monotonii nie mogła z siebie wykrzesać nawet śladowej radości.

Samotna, nie posiadała nawet zwierzaka. Rytm życia wyznaczał grafik codziennych prac, po których nie czuła się na siłach, by bez potrzeby wychodzić z domu. Mogła liczyć jedynie na kilku znajomych, jacy po założeniu rodzin nie zapomnieli o niej.

Najchętniej spędzała czas wolny w towarzystwie Boba, kolegi ze szkolnych lat. Tak jak ona należał do samotników, nieposiadających żadnych pupili. Kiedyś grali nawet w jednym zespole, ale z tego duetu tylko on nie zaniedbywał swego instrumentu. Jego życie zawodowe polegało bowiem na ciągłym kontakcie z muzyką, gdyż pracował we własnym sklepie muzycznym.

W końcu wysiadła z autobusu. Zazwyczaj poszłaby prosto do domu, lecz coś skłoniło ją, aby podejść do tablicy ogłoszeń. Jedno z nich zwróciło jej uwagę.

Nowo otwarty antykwariat „Bies” zaprasza na promocyjną wyprzedaż. Tylko dzisiaj, nawet za połowę ceny, możesz nabyć rzadkie egzemplarze ksiąg, artefaktów i innych drobiazgów, o jakich marzą kolekcjonerzy. Nie zwlekaj, przyjdź do nas już dziś!

Amanda doczytała do końca ogłoszenia. Nie miała najmniejszej potrzeby robienia zakupów w takim przybytku, lecz jakaś niewidzialna siła ciągnęła ją w stronę sklepu. Z każdym krokiem oddalała się od swego domu w lesie, będąc tym samym coraz bliżej „Biesa”. W tamtej chwili zapomniała o tym, dokąd mogła prowadzić ciekawość.

***

Kiedy kobieta zniknęła za rogiem, na przystanku gdzie wysiadła, stanął kolejny autobus. Prawie każdy z wysiadających spoglądał na tablicę, lecz żaden nie widział ogłoszenia, które przeczytała Amanda. Nie mogli tego uczynić, gdyż mieniła się jedynie czarno-białymi kolorami nekrologów.

***

19.
Rykoszet
– Magdalena Rewers (gościnnie)

To był naprawdę paskudny poniedziałek, choć nic tego nie zapowiadało. Budzik zadzwonił o wpół do siódmej, jak zwykle na ostatnią chwilę, ale po co zrywać się wcześniej, skoro dotąd marne pół godziny w zupełności mi wystarczało? Błyskawiczny prysznic, makijaż w skróconej wersji (tusz i matujący krem plus błyszczyk), przewianie włosów suszarką – notabene, przy mega krótkich włosach jak moje daje to zaskakująco efektowną fryzurę – jakiś ciuch na grzbiet i gotowe. Wbiegłam do kuchni, połknęłam niedopieczonego tosta, popiłam kawą i w pośpiechu wciągając szpilki, wybiegłam z domu – normalka. Jeszcze kilka lat takiego życia, a nabawię się chronicznych wrzodów żołądka albo, nie daj Bóg, zacznę się jąkać.

Od niemal trzech lat prowadzę taki tryb życia i co roku postanawiam to zmienić. Ale wiadomo – noworoczne postanowienia sobie, a życie sobie. Choć rokrocznie powtarzane jak mantra, wciąż nie mają szans na spełnienie, bo miliony drobnych spraw są wystarczającym usprawiedliwieniem. Dlatego wciąż kładę się do łóżka o bezwstydnie późnej porze, a skoro tak, to jasne, że nie mogę uszczknąć ze snu ani minuty. Koło się zamyka, a ja niezmiennie wstaję na ostatnią chwilę, a potem gonię czas.

Miałam nadzieje, że gdy zamieszkam z chłopakiem, moje życie nieco wyhamuje, ale gdzie tam – wszystko jest po staremu. A właściwie było, do poniedziałku.

Ale od początku.

Wybiegłam z domu i machnęłam na przejeżdżającą taksówkę. Zazwyczaj jeżdżę do pracy taksówką, bo w ścisłym centrum diabelnie trudno o miejsce parkingowe, no i opłata za parking pochłania krocie.

Wóz z piskiem opon stanął tuż koło mnie, a rozanielony kierowca wyszczerzył się z debilną miną. W zasadzie, mając dwadzieścia parę lat, powinnam już przywyknąć do nieustannej adoracji, ale nieraz po prostu mnie to wkurza. Z drugiej jednak strony patrzę w to lustro każdego dnia i widzę: długie nogi, zgrabna pupa, biust solidne D i talia osy, do tego twarz jak z fotoszopa i kruczoczarne włosy wystylizowane na Lizę Minelli z lat jej najjaśniejszej świetności. Do tego mini przylegające niczym druga skóra i szpilki – tak lubię, no bo jak już natura dała, grzechem byłoby te cuda ukrywać. Krótko mówiąc, laseczka niczego sobie, więc co się dziwić, że się ślinią? No i chyba ma w tym swój udział moja druga natura. Czyli – śliniący się faceci będą mnie prześladować jeszcze długie lata.

A o jakiej naturze mowa? Otóż ni mniej, ni więcej, jestem czarownicą. Oszalałam? Zdecydowanie nie – czarownice istnieją. I sporo innych magicznych stworzeń też, tylko nieźle się kamuflujemy, bo wśród niemagicznych całkiem dobrze nam się żyje. Znacie historię Harry’ego Pottera albo Opowieści z Narnii? Pewnie, że tak! Czyli łapiecie, w czym rzecz. Reasumując – świat ma głębsze dno. I właśnie przez to głębsze dno wpakowałam się w nie lada tarapaty.

Ale wracając do początków – wsiadłam do taksówki, rozanielonemu gościowi rzuciłam stówkę, by w zawrotnym tempie dowiózł mnie do firmy, potem, z grupą równie nieogarniętych spóźnialskich, jak ja, windą na czternaste piętro i wreszcie mogłam odetchnąć.

Kiedy weszłam do studia, zastałam mały Armagedon – wszyscy uwijali się jak w ukropie, a przecież ledwie minęła ósma.

— Odetta! — ryknął ktoś za mną, sprawiając, że podskoczyłam jak oparzona. — Wreszcie jesteś!

20.
Vlad Tepes
– Monika Pawliczak (gościnnie)

Jeden, dwa, trzy... czterdzieści dziewięć... tysiąc sto jedenaście... Nie wiem, czy liczę kolejne stopnie, które pokonuję, czy głośne i szybkie uderzenia serca. Jedno jest pewne – to nie będzie zwykły wywiad. Nie mam pojęcia, jak Rupert wpadł na tego gościa, a tym bardziej, dlaczego wkręca mnie w tę bajeczkę, ale wykonam zadanie choćby po to, żeby udowodnić mu, jakim jest łatwowiernym kretynem.

Docieram na szczyt schodów i oglądam się za siebie, podziwiając ich niezliczoną ilość, którą przebyłam. Dokładnie tysiąc czterysta osiemdziesiąt, jeśli wierzyć tablicy informacyjnej. Moją uwagę zwracają dwie kukły imitujące wieśniaków nabite na pal, gąsior oraz szubienica. Nurtuje mnie, w jaki sposób udało się Rupertowi załatwić mi wejściówkę do zamku Poenari. Nie żeby to było niemożliwe, ale jeśli w grę wchodzi godzina trzecia w nocy, zwana też godziną diabła, jest to już nie lada wyczyn. Strażnik stacjonujący na dole nie wyglądał na zaskoczonego moją obecnością. Spodziewał się mnie i wpuścił bez najmniejszego problemu.

Staję przed potężnymi, drewnianymi drzwiami. Uśmiecham się sama do siebie, zdając sobie sprawę, że nie wiem, czy powinnam zapukać, czy nie silić się na uprzejmości i wejść. Ta trzynastowieczna forteca od dawna nie jest zamieszkana; pełni funkcję turystyczną. Masywne wrota ustępują z głośnym, nieprzyjemnym skrzypieniem. Moja pewność siebie znika, kiedy przekraczam próg. We wnętrzu panuje chłód. Według biuletynu forteca jest utrzymywana w oryginalnym stanie. Nie zmieniano w niej nic i nie remontowano, odkąd została opuszczona w XV wieku. Brak żarówek, nowoczesnych mebli, sprzętów elektronicznych, czy innych udogodnień dzisiejszej cywilizacji sprawia, że czuję się, jakbym została przeniesiona do nieznanego mi świata.

Widzę majaczącą w oddali postać. Nie potrafię stwierdzić, jak wygląda, gdyż światło, które pochodzi od trzech pochodni podwieszonych na ścianie, jest niewystarczające.

Mężczyzna zatrzymuje się w sporej odległości ode mnie. Przez chwilę mi się przygląda, aż w końcu mówi:

— Panno Reynolds, proszę za mną. — Nie czeka na odpowiedź. Obraca się, ale nie rusza z miejsca. Zerka w bok i sięga po pochodnię. — Nie zamierzam stać tu w nieskończoność.

Jego twardy oraz pewny ton sprowadza mnie na ziemię, więc podążam za nim. Przyspieszam, żeby dotrzymać mu kroku, jednocześnie się nie gubiąc. Prowadzi nas długim, wąskim, krętym oraz ciemnym korytarzem. Wokół nas roznosi się nieprzyjemna woń stęchlizny, jednak to, co najbardziej przykuwa moją uwagę, to lekkość, z jaką porusza się mój towarzysz. Jakby płynął w powietrzu. Moje kroki przy nim przypominają słonia w składzie porcelany.

21.
Squire’s Castle
– Zuzanna Bukowska

Tamtego dnia słońce świeciło jasno, a śnieg był wyjątkowo puszysty. Wydawał się miękki jak koc i Josephine miała ochotę nabrać pełne garście białych płatków. Uniosła lekko oba kąciki ust, po czym wcisnęła ręce głębiej w kieszenie swojego niebieskiego płaszcza.

Właśnie wracała do pensjonatu po godzinnej wycieczce wokół Willoughby. Chociaż nie znalazła nic interesującego, czuła się szczęśliwa. Miała mało czasu, bo obiecała sobie, że spędzi w miasteczku tylko dwa dni, a potem wróci do swojego domu w Corry, jednak dopiero co przyjechała i była pewna, że wreszcie trafi na coś ciekawego.

Wszystkie znaki prowadziły właśnie tutaj. Do niepozornego Willoughby w stanie Ohio. A konkretnie do Squire’s Castle – malowniczo umieszczonej posiadłości znajdującej się niedaleko miasteczka.

— Myślisz, że spotkam tam dziadka? — zapytała cicho, zerkając w bok.

Mały chłopiec ubrany w czapkę marynarza i przetarte na kolanach spodnie uśmiechnął się do niej szeroko w odpowiedzi.

— Masz szansę, Josie. — Okręcił się wokół własnej osi i przebiegł po śniegu, ale jego stopy nie zostawiły śladów na puchu. Mimo letniego stroju chłopczyk nie narzekał na zimno, a policzków nie pokrywał mu rumieniec mrozu.

Chłopiec nie czuł zimna. Był duchem.

— Sprawdzałam wszystkie linie. — Dziewczyna mruknęła do siebie pod nosem. — Z tego, co mówił Lincoln, przecinają się w Squire’s Castle.

Zamilkła, bo ludzie mijani po drodze zerknęli na nią ciekawie, i uśmiechnęła się promiennie, żeby nie wzbudzić podejrzeń.

Gdy była młodsza, jej zdolności parapsychiczne zawsze budziły niepokój rodziców. Rozmawiała z ludźmi, których nie widzieli inni, a nietypowi przyjaciele dziewczyny mówili jej różne rzeczy, również martwiące dorosłych. O ile matka uznawała to za dziecinne zabawy, ojciec poważnie zastanawiał się nad stanem zdrowia córki.

Josephine była mądrym dzieckiem, więc prędko nauczyła się trzymać język za zębami. Bardzo pomógł jej w tym Lincoln – duch byłego niewolnika, który wiedział wszystko o wszystkim. Nazywał się na cześć Abrahama Lincolna i zawsze chętnie opowiadał każdą historię, jaką kiedykolwiek usłyszał. Dla małej Josie stanowił niesamowicie cenne źródło informacji. Chociaż dziewczyna przeżyła już dwadzieścia dwie wiosny, słowa ducha wciąż potrafiły ją zaskoczyć.

Żałowała, że nie mogła go zabrać ze sobą, tak jak Huberta, ale w przeciwieństwie do chłopca Lincoln był duszą statyczną, co oznaczało, że nie mógł odchodzić za daleko od miejsca swojego pochówku. Mały Hubert jako duch błądzący posiadał większą swobodę i chętnie zgodził się towarzyszyć Josephine w podróży do Willoughby.

przypisy

1 Fasmofobia – lęk przed duchami.

2 Target – amerykańska sieć handlowa.

3 Amerykański serial sensacyjno-komediowy, adresowany jednocześnie do młodego i dorosłego pokolenia.

4 Rzeka.

5 Te dane nie są fikcją literacką.

6 Ang. Śmierdziel.

7 Opis tego miejsca jest rzeczywisty i faktycznie wszystko dokładnie tak wygląda. Sugerowałam się zdjęciami oraz filmikami.

8 hisz. spokojnie.

9 Fragment piosenki „Demons” Imagine Dragons.

10 Fragment piosenki „Smoke & Mirrors” zespołu Imagine Dragons. Złudzenie jest po angielsku określane jako „smoke and mirrors”.

11 Gerda i Kay – bohaterowie baśni Hansa Chrystiana Andersena „Królowa śniegu”

12 Survival – sztuka przetrwania (inaczej: surwiwal, ang. survival) – rodzaj aktywności człowieka skierowanej na gromadzenie wiedzy i umiejętności związanych z przetrwaniem w warunkach ekstremalnych.

13 Paintball – rodzaj gry zespołowej polegającej na pozorowanej walce przy użyciu urządzeń zbliżonych kształtem i zasadą działania do broni pneumatycznej, które wyrzucają kulki wypełnione farbą. Trafienie przeciwnika pozostawia kolorowy ślad na ciele i powoduje jego eliminację z gry.

14 Intruz – (ang. The Host) – powieść science fiction/romans, amerykańskiej pisarki Stephenie Meyer.

15 Onomastyka – dział językoznawstwa, którego przedmiotem badań są nazwy własne

16 Legolas – postać ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii „Śródziemie”, jeden z głównych bohaterów powieści „Władca Pierścieni”. Elf, jeden z członków Drużyny Pierścienia.

17 Seamus Muldoon – przywódca skrzaciej rasy w filmie „Waśnie w świecie baśni” (inne tłumaczenie tytułu: „Elfy kontra skrzaty”) z 1999 r.

18 Minotaur – postać z mitologii greckiej. Zazwyczaj przedstawiany jako człowiek z głową byka, czasem jako istota z torsem i głową człowieka, a od pasa w dół z ciałem byka. Groźny Minotaur został zamknięty w labiryncie, z którego nikt nie umiał się wydostać.

19 Enigma – maszyna szyfrująca z rodziny elektromechanicznych wirnikowych maszyn szyfrujących była produkowana w wielu różnych odmianach, a jej kod przez lata zdawał się nie do złamania. Po raz pierwszy szyfrogramy zakodowane przy pomocy Enigmy udało się rozszyfrować polskim kryptologom w grudniu 1932 roku.

20 Utensylia – przybory potrzebne do wykonywania czegoś (sjp)

21 Mordor (Czarny Kraj) – kraina położona w stworzonej przez J.R.R. Tolkiena fikcyjnej krainie Śródziemia; siedziba Saurona zamieszkiwana m.in. przez orków.

Spis treści

1. Under – Monika Bochenko

2. To tylko stary zegar – Zuzanna Bukowska

3. Tessa Brown – D. B. Foryś

4. Maska Demona – Agata Głowacz

5. Mandy – Monika Pawliczak (gościnnie)

6. Przegrany – Ammalinne Whites

7. Najgorszy – A. M. Juna (gościnnie)

8. Prometejski Żar – Agnieszka Zawadzka (gościnnie)

9. Niewidzialny dotyk – Anna Tuziak

10. Demon pod skórą – Wiktoria Anna Mikulska

11. Josephine – D. B. Foryś

12. Smoke and Mirrors – Monika Staroń (gościnnie)

13. Wyspa – Aleksandra Kopeć

14. Czarny Anioł – Ewa Pirce (gościnnie)

15. Osobiste Demony – Anita Brzozowiec (gościnnie)

16. Godzina Diabła – Katarzyna Sandra Zygan (gościnnie)

17. Ateński Podpis – Paula Ołdak

18. Alison – Tomasz Kilan (gościnnie)

19. Rykoszet – Magdalena Rewers (gościnnie)

20. Vlad Tepes – Monika Pawliczak (gościnnie)

21. Squire’s Castle – Zuzanna Bukowska

przypisy