Copyright: Katarzyna Jezierska-Tratkiewicz Wydawnictwo

Redakcja: Katarzyna Jezierska-Tratkiewicz

Tekst: Katarzyna Jezierska-Tratkiewicz

Zdjęcia: Katarzyna Jezierska-Tratkiewicz

Rysunki: Katarzyna Jezierska-Tratkiewicz

Korekta: Katarzyna Jezierska-Tratkiewicz

Opracowanie graficzne: Katarzyna Jezierska-Tratkiewicz

Skład: Katarzyna Jezierska-Tratkiewicz

Pomysł serii: Katarzyna Jezierska-Tratkiewicz

Wyłączny dystrybutor na Polskę: Katarzyna Jezierska-Tratkiewicz

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Wykorzystanie tekstów, zdjęć, jak również fragmentów bez zezwolenia

wydawnictwa jest naruszeniem praw autorskich. Dotyczy to w szczególności

powielania, tłumaczenia i mikrofilmowania, a także tłumaczenia z wykorzystaniem

systemów elektronicznych.

ISBN e-book 978-83-7859-326-3

Wydanie I 2014

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Spis treści

Chapter 1

Chapter 2

Chapter 3

Chapter 4

Chapter 5

Chapter 1

Helen Berkley energicznie szorowała fugi między kafelkami w kuchni. Męczyła się tak już od godziny, bez większej nadziei, że podczas nadchodzących świąt jej matka uzna, iż fugi zostały wyszorowane przyzwoicie.

Helen była trzydziestoletnią efektowną blondynką. Akurat w tej chwili nie prezentowała się zbyt efektownie – nieco ubrudzona i zmęczona sprzątaniem. Zwykle jednak wzbudzała żywe zainteresowanie mężczyzn, szybko też zyskiwała sympatię większości kobiet, gdyż była osobą miłą, uśmiechniętą i szczerą. W Root Village mieszkała od 6 lat, kiedy to jej mąż pchany żądzą posiadania pięknego domku na przedmieściach, kupił niewielką posiadłość 30 kilometrów od stolicy i wybudował Rose Cottage. Czyli wywiózł całą rodzinę na odludzie w środek lasu z dala od cywilizacji jak o Root Village myślała Helen w chwilach depresji w zimie lub podczas roztopów, kiedy wioska zasypana była śniegiem lub tonęła w błocie. W pozostałych porach roku Helen była przekonana, że mieszka w pięknym miejscu i kochała je szczerze. Lubiła poranny świergot ptaków i brykające za oknem wiewiórki, lubiła spacery po wrzosowiskach wśród sosen. Ponieważ akurat kwitła wiosna, nastrój Helen poprawił się i wstąpiła w nią nowa energia. Postanowiła zabrać się za gruntowne przedświąteczne porządki. Zadanie było trudne, bo jej matka była absolutną mistrzynią sprzątania i miała ich odwiedzić podczas świąt.

Helen omiotła kuchnię spojrzeniem. Tak, teraz prezentuje się lepiej, znacznie lepiej – pomyślała. Jeszcze tylko trzeba powiesić uprane zazdrostki i można zabierać się za łazienkę.

Coś za oknem przykuło jej uwagę. Spojrzała uważniej i z przerażeniem pobiegła po telefon, żeby zadzwonić do sąsiadki.

– Mówię ci Alice, wiem co widziałam. Chyba umiem rozpoznać nagi męski zadek.

– Ooo, w to nie wątpię. Po tylu latach małżeństwa z pewnością bezbłędnie rozpoznajesz nie tylko nagie męskie zadki, ale i inne części męskiego ciała. – uśmiechnęła się Alice.

– Przestań mnie denerwować, i tak jestem już wystarczająco zdenerwowana. Mówię ci: leżał tu przy furtce, odwrócony tyłem, całkiem nagi, to znaczy chyba całkiem nagi, w każdym razie tył miał nagi…

– Leżał, leżał, bo trochę wygniótł ci trawkę. Szczęściem uciekł. Rozpoznałaś go?

– No co ty, po zadku? Właśnie dziwne, że uciekł, bo właściwie myślałam, że to trup. Dlatego się przeraziłam i pobiegłam szukać telefonu do ciebie. I on sobie poszedł w tym czasie.

– Nie sądzisz, że odrobinę za wcześnie, jak na naturystę? Może to jakiś zboczeniec nam się tu błąka po lasach. Chyba jednak powinnaś iść na policję. Tylko nie rozmawiaj z Stevem Cherrickiem, idź od razu do Patricka Woodgolfa.

– Czemuż to?

– Patrick jest brunetem, Steve blondynem. A wiesz, co się mówi o inteligencji blondynów. Myślę, że do policji nie powinni wcale przyjmować blondynów, w każdym razie na stanowiska detektywów. – stwierdziła Alice.

– Hmm, kolor włosów detektywa rozumiany jako przesłanka inteligencji? Wiem z jednego filmu, że posiadacz czerwonego kapelusza jest właściwie zawsze podejrzany, więc może i kolor włosów ma znaczenie… – powiedziała Helen i zamyśliła się.

Inspektor Woodgolf wolnym krokiem przemierzał Betula Street. Choć była to główna ulica w Root Village, na tym odcinku przy Betula Street nie stał ani jeden dom. Dookoła kłębił się las, a okolica wyglądała na całkiem niezaludnioną. Ale od głównej drogi odchodziły boczne, z reguły piaskowe dróżki i inspektor wiedział, że każda z nich prowadzi do kilku, czasem kilkunastu posiadłości ukrytych w zieleni.

Właściwie nie musiał przyjeżdżać tu osobiście. A już na pewno nie musiał przechadzać się wolnym krokiem w godzinach pracy. Ale wiosenne słońce tak pięknie przeświecało przez korony drzew, młode liście tak zachęcająco szeleściły. Pomyślał, że strasznie dawno tu nie był, tak wiele się zmieniło. Droga, niegdyś przez sporą część roku pełna błota i kałuż, obecnie była pięknie wyasfaltowana. Inspektor zaczął baczniej przyglądać się okolicy, bo coś drażniło jego poczucie ładu. – Dlaczego każdy zjazd z ulicy jest inny, czy ci ludzie poszaleli? – Rzeczywiście zjazdy z głównej drogi były wykonane w różny sposób – dwa były wyasfaltowane, dwa wyłożone kostką, kilka wysypane tłuczniem, a jeden nawet niechlujnie wybetonowany. Nie było w tym jednak żadnej tajemnicy: gmina wyasfaltowała gminne zjazdy z głównej drogi, a prywatni właściciele dróżek radzili sobie, jak kto umiał, pamiętając, że zimą przejezdność drogi jest sprawą kluczową.

Myśli inspektora zaczęły krążyć wokół wczorajszego zgłoszenia. Helen Berkley była naprawdę przejęta i przestraszona, kiedy opowiadała na komisariacie o zajściu z nagim mężczyzną. Naturysta wydawał się inspektorowi mało prawdopodobnym rozwiązaniem. Była piękna, ale jednak wiosna – temperatura nie była jeszcze wysoka, ale już obudziły się różne robaczki i komary i cięły jak wściekłe. Inspektor nie miał w tym względzie zbyt dużego doświadczenia, ale naturyści powinni chyba wybierać mniej zadrzewione miejscowości niż Root Village. Poza tym – położyć się komuś przed furtką? To chyba zbyt ekscentryczne nawet jak na naturystę.

Osobiście najbardziej podejrzewał męża Helen. Berkley był oficerem, człowiekiem absolutnie godnym zaufania, który raczej zje własny pasek niż nie dotrzyma danego słowa. Jednak przy wielu zaletach, Jeff Berkley miał jedną powszechnie znaną wadę – miał absolutnego świra na punkcie swojej żony. Po wielu latach małżeństwa ciągle był o nią piekielnie zazdrosny. To czyniło go nieobliczalnym.

– Może w tak głupi sposób postanowił wypróbować wierność żony? Podstawił jej kochanka… A może to jakiś nieudany żart? W sumie – błaha sprawa. Ale rozejrzeć się nie zawadzi. Tak, zdecydowanie nie zawadzi.

Tak rozmyślając, inspektor doszedł do gęściej zaludnionej części Root Village. Droga tu gwałtownie skręcała, zmieniając nazwę na Nemus Road. Na samym zakręcie zbudowany był dom Forbesów. Była to rozległa posiadłość z jednej strony przylegająca do lasu, z drugiej granicząca z jeszcze chyba większą posiadłością Johnsonów. Dom, ładnie wykończony kamieniem, był nowoczesny i sprawiał wrażenie wygodnego.

Forbes akurat wracał ze spaceru ze swoim psem. Jest wiele prawdy w tym, że z czasem właściciel i pies upodabniają się do siebie. Bujny, niepoukładany włos porastał i psa i właściciela. Obaj też sprawiali wrażenie łagodnych jak baranki.

– Dzień dobry, panie Forbes. Czy widział pan tu wczoraj coś podejrzanego? Jacyś nieznajomi kręcący się po okolicy? Obce samochody?

– Nie.

– Mieliśmy zgłoszenie, hmm, jakby to powiedzieć… naturystyczne. Czy coś panu na ten temat wiadomo?

– Nie.

– Ale jeśli spostrzeże pan coś niepokojącego, nie omieszka pan powiadomić policji?

– Nie omieszkam.

– Tośmy się nagadali – uśmiechnął się w duchu policjant.

Forbes był milczkiem. Zwykle sprawiał wrażenie niezbyt zainteresowanego rozmową, zamyślonego, słuchającego jakby przez przypadek. Ale inspektor nie dał się zwieźć – doskonale znał twórczość Forbesa i wiedział, że ma do czynienia z dobrym obserwatorem. Forbes był felietonistą popularnej gazety, znanym z bystrych spostrzeżeń, mięsistego języka i zabawy słowem.

– Ciekawy dysonans. Wart zapamiętania – pomyślał inspektor.

Inspektor szedł dalej. Przy Nemus Road rozciągały się teraz rezydencje. Robsonowie, Clivontonowie, dystyngowany pan Ballfield – wszyscy oni mieli olbrzymie posiadłości, a na nich wielkie, komfortowe domy. Woodgolf postanowił nie niepokoić właścicieli. Nie miał konkretnego powodu, aby ich przesłuchiwać, a było mało prawdopodobne, że przypadkowo spotka ich przy bramie. Zwykle bowiem, jak to bogacze, pluskali się w swoich podgrzewanych basenach lub odpoczywali w wypielęgnowanych oranżeriach.

Nemus Road biegła dalej w kierunku najstarszej części Root Village. Inspektor skręcił w boczną dróżkę, tam bowiem mieszkała Helen Berkley. Posiadłości tu były nieco skromniejsze, a okolica bardziej dzika. Prócz lasów dawało się zauważyć ślady dawnej sadowniczej przeszłości tego terenu: porośnięte teraz chwastami rozległe stare sady i owocowe ogrody.

– Co za szczęście, że wszyscy tutejsi mężczyźni pracują i w czasie wczorajszego zajścia nie mogło być ich w domu. To ogranicza krąg podejrzanych do osób obcych. W tej sytuacji rozmowa z sąsiadami będzie jedynie formalnością – ucieszył się Woodgolf.

Po prawej stronie drogi pierwszy dom należał do starej Hillary Lavinson. Mieszkała razem z córką Henriettą w pięknym zabytkowym domu, do którego przylegało kilka starych sadów. Ponieważ naga postać, która tak zaniepokoiła Helen Berkley, była niewątpliwie postacią męską, policjant chwilowo przełożył rozmowę z Henriettą na później.

Kolejne domy należały do Berkleyów, Harrisów, Adamsów i Newportów. Po lewej stronie drogi tylko jeden dom był zamieszkany, mieszkali w nim razem młodsi i starsi Kennelsowie. Drugi dom był od wielu lat w budowie.

Przy furtce Berkleyów inspektor z uwagą zaczął oglądać trawę.

– I co, wypatrzył pan jakiś ślad? – zagadnęła Helen, która nieoczekiwanie wychynęła zza drzew.

– Nie, nic, nie ma nawet śladu po śladzie. – wesoło odpowiedział inspektor.

Nieoczekiwanie z domu wyszedł Jeff Berkley.

– Witam. Pan dziś nie w pracy? – zdziwił się inspektor.

– No wie pan, w tej sytuacji nie mogłem zostawić żony w domu samej. Jest bardzo roztrzęsiona. – żachnął się Berkley.

– No tak, to zrozumiałe. Ale wczoraj, podczas tego, hmm, wydarzenia, nie było pana tutaj?

– Oczywiście, że nie. Byłem w biurze.

Ludzie mający tak uczciwe twarze jak Jeff Berkley nie powinni kłamać. Rezultat zawsze jest żałosny, kłamstwo wdziera się na poliki ciemnym pąsem . Inspektor uśmiechnął się z politowaniem.

– Gdyby pan sobie coś przypomniał, proszę mnie powiadomić. – powiedział uprzejmie.

– Oczywiście. Pan wybaczy, zajmę się teraz naszym basenem. Ciągle wpadają do niego sosnowe igły. – Berkley zniknął w głębi ogrodu.

– Proszę opowiedzieć mi szczegóły wczorajszego zajścia. – inspektor zwrócił się do Helen, która zupełnie nie sprawiała już wrażenia roztrzęsionej.

– Och, inspektorze, im dłużej o tym myślę, tym bardziej wydaje mi się, że to jakiś wygłup. Strasznie się wczoraj wystraszyłam, ale chyba niepotrzebnie. Co do szczegółów, to niestety niewiele pamiętam. Właśnie sprzątałam, rozumie pan, i na tym byłam skupiona… Zerknęłam przez okno i go zobaczyłam. Leżał dokładnie tu. – Helen wskazała miejsce przy furtce, gdzie trawa była trochę wygnieciona. – Mogę powiedzieć tylko, że z całą pewnością był to mężczyzna. Raczej średniego wzrostu, średniej wagi. Leżał na brzuchu i się nie ruszał. Był kompletnie nagi. Myślałam, że nie żyje.

– Zauważyła pani coś charakterystycznego? W jakim był wieku?

– Nie, nic charakterystycznego. Nie był chłopcem ani starcem, na to bym raczej zwróciła uwagę.

– Blondyn, brunet?

– No wie pan, akurat na głowę nie spojrzałam. Pobiegłam po telefon, a gdy wróciłam, jego już nie było.

– Dziękuję pani. Proszę dać mi znać, gdyby coś sobie pani przypomniała. Albo gdyby jeszcze pojawił się tu ktoś rozebrany. – zażartował, uśmiechając się pod nosem.

Inspektor oddalił się udając, że nie zauważył wystającego zza rogu domu cienia przysłuchującego się całej rozmowie. Cienia Jeffa Berkleya.

Woodgolf odwiedził pozostałych sąsiadów. Dowiedział się jedynie, że wszyscy mężczyźni dziwnym zbiegiem okoliczności byli wczoraj w domach. Harris był na urlopie, Adams przeziębił się i był na zwolnieniu, a Newport akurat pracował w domu. Kennelsowie remontowali wczoraj wiatę. A więc wbrew temu, co sądził, żadnego z sąsiadów nie dało się wykluczyć z grona podejrzanych. Wszyscy też znali szczegóły zajścia, gdyż Alice nie była w stanie utrzymać języka w zagrodzie swych zębów. Cudownie. Zawsze, gdy marzył o tym, aby umorzyć śledztwo z powodu niewykrycia sprawców, podejrzanych robiło się całe mrowie.

Inspektor chciał porozmawiać z jeszcze jedną osobą ze wsi. Osobą, która o sąsiadach wiedziała prawie wszystko. Przełożył to jednak na jutro. Był już zmęczony, postanowił wrócić na komisariat i odpocząć.