Goły

Ryszard Katarzyński

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Okładka: Radosław Respond

radekrespond@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-62041-21-3

Wydanie I

Warszawa, sierpień 2010

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Ryszard Katarzyński

Sam o sobie: Urodziłem się dość dawno, bo 1 grudnia 1943 r. Zodiakalny Strzelec. Te ciągoty do pukawek wszelkiego rodzaju, to pewnie od tego. Członek klubu strzeleckiego. Emeryt ma czas na takie fanaberie. Z zawodu ekonomista. Pół życia zawodowego „na posadach”, drugie tyle „na swoim”. Żonaty od ponad czterdziestu lat z Tą Samą. Zmiany w tym zakresie uważam za zbyt kłopotliwe — a jak trafi się gorzej? Dzieci dorosłe. Dwóch wnuków. Od dwudziestu kilku lat mieszkam na skraju wsi, w chałupce pod samym lasem. Dobrze mi tam. Pisać do mnie można na marrysk@marrysk.com.

W Goneta.net pan Ryszard Katarzyński wydał już dwa e-booki: „Dom” i „Życiorysy niepoprawne”. Oba w trzeciej dekadzie 2009 roku.

„Goły” — to pełna humoru opowieść o radzeniu sobie na nagiej skale — bo trudno to było nazwać to wyspą — osobnika w wieku mocno poprodukcyjnym.

Bruta, bohatera książki, poznajemy w momencie, kiedy przywleczony przez prąd morski w charakterze śmiecia razem z innymi śmieciami ląduje na tzw. Świńskiej Skale. Na sobie ma tylko namoknięty kapok i dyndające na jednej ręce kajdanki. Brut jest energicznym emerytem. Na szczęście Świńska Skała stoi na lekkim uboczu uczęszczanego szlaku morskiego na Pacyfiku, co oznacza, że bohater nie musi się martwić specjalnie o ziąb podczas raczej ciepłych dni i nocy. Po dość przyzwoitym zainstalowaniu się na tej nagiej skale i wykorzystaniu co się dało ze śmieci, z którymi przypłynął zdecydował się znowu zejść do śmietniska po pewne znalezisko, które go bardzo zainteresowało. Znaleziskiem tym była okulała tratewka z bardzo dużym przechyłem na jedną stronę. Balastem tym była przykryta wodorostami Hannelore. Ona też nie miała ubrania...

Historia opowiedziana z dużą dozą takiego humoru, że wyobraźnia czytelnika sama płata figle. Warto bawić się tekstem i pomysłami autora, który sam nie należy już do młodzików i doskonale umie stroić sobie żarty z możliwości swoich rówieśników. Poczucie humoru jest tu trzecim bohaterem, zaraz po Brutcie i Hannelore.

Jeżeli nie brać pod uwagę pomarańczowego kapoka i merdających na prawym nadgarstku niklowanych kajdanek, byłem goły. Prąd, który wynosił mnie poza jedyny szlak komunikacyjny w tej części archipelagu, słabł i jednocześnie spychał między rafy. Ocean traktował mnie tak samo, jak inne śmieci beztrosko wyrzucane za burty niezliczonych stateczków i łodzi, należących do krajowców, zwariowanych turystów i wcale nie zwariowanych hm... żeglarzy.

W ciągu kilku godzin prąd zwolnił i coraz częściej podpływał do mnie bujany falą, plastikowy kanisterek po detergentach, kawałek dechy z jakimś okuciem, pływak styropianowy ze strzępem sieci albo i coś, czego nie można było zidentyfikować na pierwszy, a nawet i na drugi rzut oka. Po zwiększającej się systematycznie częstotliwości takich spotkań dość dobrze się orientowałem, w którym miejscu tego śmietnika aktualnie się znajduję. Odnoga prądu zawracała tutaj wielomilowym łukiem między rafy, większe i mniejsze skały i wysepki, a wszystkie zupełnie niedostępne, nawet dla najmniejszych środków pływających.

Ale śmieci miały się tu doskonale. Prąd stale nanosił tu nowe, kręcił nimi w powolnym tańcu, kożuch odpadków był coraz gęściejszy, a nawet grubszy. Jeżeli pozwolę się nieść tak jak śmieć, to prąd sam wie, gdzie bezboleśnie przekroczyć linię tnących jak brzytwy koralowców i zepchnąć pod same urwiska Świńskich Skał. Miałem tylko nadzieję, że nastąpi to przed nocą i zdążę się wdrapać na coś w miarę suchego i nie chlapiącego w oczy przy każdej okazji. Tej przydługiej i przymusowej kąpieli miałem już dość.

Może, gdybym był młodszy, to próbowałbym energiczniej machać rękami, wybrać jakiś rozsądniejszy kurs na kanale... Ale nie byłem młodszy. Nawet taki oszczędnościowy sposób podróżowania wyczerpał mnie dokładnie. Wielogodzinne moczenie się w wodzie wyssało siły. Nie byłem nawet pewny, jak długo potrafiłbym utrzymać się na wodzie bez kamizelki... Wyglądało na to, że wcale...

Zaraz po wschodzie słońca pierwsza falka, jaka chlapnęła mnie w twarz, kazała mi łyknąć sporo wody. Zakrztusiłem się i o mało nie wyplułem protez — że też nie miały się kiedy odkleić! Niby drobiazg. Pod warunkiem, że jest się w środku Sydney i ma się w kieszeni te 1500 dolców dla dentysty. Ale tutaj zęby, nawet sztuczne, są bardzo ważnym narządem, warunkującym wręcz przeżycie. Schowałem je w zapinanej na rzepy kieszonce kapoka. Bawiąc się w Robinsona Crusoe, niewiele można znaleźć rzeczy jadalnych nie wymagających gryzienia. A jak będę miał duuużo szczęścia, to właśnie czekał mnie bliżej nieokreślony czasowo los samotnego rozbitka. A miałem prawo wątpić w rozmiar swego szczęścia, widząc na przegubie stalową bransoletkę z łańcuszkiem i uwiązaną do niego identyczną, zatrzaśniętą, tyle że już bez mojego lewego nadgarstka. Ta resztka szczęścia polegała na tym, że nadal zachowałem umiejętności i elastyczność wiązadeł w lewej dłoni. Przy pewnym wysiłku potrafiłem tak stulić dłoń, że kajdanki dawały się zsunąć. Jak było trochę mydła albo jakiegoś tłuszczu, to nawet specjalnie nie zdzierało się skóry z kostek. Tym razem nie dysponowałem takimi pomocniczymi materiałami. Otarcia w morskiej wodzie piekły żywym ogniem, ale tylko przez pierwsze godziny. Potem trochę przywykłem.

Wraz z kożuchem wszelakiego śmiecia zbliżałem się do rumowiska płyt skalnych, wystających tu i ówdzie po parę stóp nad wodę. Większość była poobrastana do wysokości poziomu przypływu najróżniejszym zielskiem, skałotoczami... Tak na oko, to na niektóre z tych płyt potrafiłbym się wdrapać...

Ale było jeszcze za daleko do urwisk klifu pierwszej wysepki. Niech prąd jeszcze troszkę popracuje. Każde sto jardów darmowej jazdy to mniejszy wydatek energii. Jakby mnie doniosło pod urwiska przy tamtym rumowisku, to byłoby miło. Z daleka wygląda, że można będzie przełazić ze skały na skałę, w niewielu miejscach włażąc do wody. A potem tylko wdrapać się na wyspę! No!

Wdrapać się!

Te stupięćdziesięcio- i dwustustopowe poszarpane pionowe ściany, pełne ostrych krawędzi i przewieszek — im bardziej się do nich zbliżałem, tym bardziej wątpiłem w swoje możliwości. Z małpiej urody i talentów to, jak na razie, miałem tylko goły tyłek.

Znałem trochę historię tego archipelagu i jakoś nie słyszałem, żeby ktoś się pchał na te skały i nawet dopchał. A przecież na archipelagu ciekawskich, ambitnych i innych wariatów nigdy nie brakowało! Podobno w czasie wojny próbowali tej sztuki Japończycy, ale to była wojna, a samuraje miewali zawsze mało zrozumiałe pomysły. Jakieś tam bushido i inne takie harakiri.

Byłem już na tyle blisko, że dość niemrawo, ale zawsze z jakimś efektem zacząłem przebierać rękami i nogami. Zbliżałem się do wielkiej płyty obrosłej zielonym, oślizgłym świństwem, wystającej nad wodę w sposób przyjazny nie więcej niż pół stopy. Przynajmniej od strony, do której zamierzałem się przyczepić.

Zbliżanie udało się wspaniale. Nawet się specjalnie nie zmachałem. Ale uczepić się i wdrapać na skałę to już inna sprawa! Wydęta kamizelka odpychała skutecznie od skały i skracała zasięg rąk na tyle, że w zielsku nie potrafiłem namacać żadnego porządnego uchwytu. Na dodatek, jak opuściłem nogi pionowo przy krawędzi skały, to poczułem, że prąd ciągnie w dole dużo silniej, niż odczuwałem to na powierzchni. Skała wyślizgnęła się spod ręki, ale o kilka stóp dalej trafiłem nogami na coś w rodzaju podwodnej półki, ze dwie stopy pod wodą, przy samej skale. Trafienie polegało na bolesnym rozbiciu kolana, ale stanąłem na niej i wślizgnąłem się na miękkie zielsko.

Uwalony na boku, bo pękata kamizelka to nie jest najwygodniejszy strój do wylegiwania się, przymknąłem oczy. Trochę odetchnąć. Tylko niech, do cholery, ta skała przestanie się kołysać! Tyle godzin bujania się na niewysokich, drobnych falkach prądu zakłócało dość znacznie zmysł równowagi. Nie próbowałem nawet wstawać. Nie paliło się.

Chyba się nawet zdrzemnąłem. Słoneczko milutko przygrzewało. Gdy się ocknąłem, byłem suchuteńki. Drzemka trwała na tyle długo, że kapok zachował wilgoć tylko od strony skały. Z wierzchu był suchy. To były zalety tego odpoczynku. A wady? Poczułem się głodny, jak wilk. Kichy aż skręcały się na wspomnienie o jakimś jedzonku. I poczułem ból we wszystkich gnatach i mięśniach! Na samą myśl o wysiłku, choćby takim, jak stanie na nogach, łupało w stopach, kurcze chwytały w łydki... W dłoniach czułem każdą kostkę, każdy staw, każde ścięgno. I czucie to wcale nie przypominało łaskotania!

Sztywnymi palcami odpiąłem rzepy kamizelki i zsunąłem ją. Zaraz zrobiło się wygodniej na leżąco. Jako poduszka kapok był w sam raz. Tyle że z samego leżenia to pożytku niewiele. I najeść się tym też nie sposób. Najeść się!

Trzeba przyjrzeć się tym skałotoczom pouczepianym jak grona do skały. To nie ostrygi, co prawda, ale całkiem znośne w smaku. I do tego prawdziwe białko, i prawdziwe kalorie. Inna rzecz, że trzeba nałupać pełne wiaderko, żeby było się czym najeść. Nałupać? Rozgniatać o skałę i zlizywać chyba... Można nadtłukiwać i chyba da się je potem otwierać? Nadtłukiwać... kajdankami. Niech będzie jakiś pożytek z tego żelastwa...

Zjadłem trochę, żeby tylko głód zaspokoić. Łyknąłem w trakcie kąpieli trochę słonej wody i wolałem nie przesadzać z surowizną. Biegunka potrafiła wyczerpać bardziej niż głód.

Teraz mogłem sobie pozwolić na dłuższą drzemkę. Pół godzinki. A potem trzeba spróbować wdrapać się na urwisko. I jeszcze troszkę zjeść tego paskudztwa.

***

Miejsce na wspinaczkę wyglądało nawet zachęcająco. Pionowe rozszczepienie skały, coś w rodzaju komina, pełne było pęknięć, szczelin i półeczek. A na dodatek jakieś czterdzieści stóp wyżej zaczynały się kępki zielska, wisiały jakieś korzenie, a nawet kilka całkiem solidnych krzaczków wczepionych w skałę. W sumie wejście oceniałem jako łatwe... dla kogoś, kto jest ubrany i w porządnych butach do łażenia po skałach.

Kapok przewiesiłem sobie na trokach przez plecy, popatrzyłem jeszcze raz w górę, starając się zaplanować kolejne kroki i uchwyty. Wreszcie wzruszyłem ramionami i zacząłem przełazić z płyty na płytę z głazu na głaz, starając się jak najmniej kontaktować z wodą. A jeszcze dwa dni temu uważałem, że lubię sobie popływać! Ale pod samą ścianą i tak nie mogłem uniknąć dokładnej kąpieli. Między skałą a ścianą było z sześć stóp chlupoczącej wody, z upodobaniem kołyszącej różnorakie zielsko i wszechobecne śmieci. Zamoczyłem się z obrzydzeniem, ale jak tylko złapałem ręką pierwszy lepszy uchwyt na ścianie, to prawie frunąłem do góry kominem. W połowie wysokości komina trafiłem na szczelinę w sam raz na oparcie jednej nogi całą stopą i drugiej tak na trzy palce. Zaparłem się plecami z kapokiem o ścianę i zerknąłem w dół z ciekawością. No, no!

Zielsko raczej utrudniało wspinaczkę niż pomagało. Jako uchwyty było niepewne. A na dodatek kapok, którego nie zamierzałem się pozbywać jako jedynego niezaprzeczalnego majątku, zaczepiał o zielsko i przeszkadzał. Dwa razy utknąłem przez to i musiałem się cofać w dół o stopę lub dwie. Ale w sumie szło nieźle. W momencie gdy zacząłem się zastanawiać, ile jeszcze tej ściany jest nade mną, nagle stanąłem na obszernym podeście skalnym, a przed nosem miałem cudownie łagodne, porośnięte dżunglą tropikalnego zielska zbocze. Już nie czarną, oślizgłą od wilgoci skałę! A cholerny ocean mógł mnie teraz uprzejmie pocałować w... Koniec z brzydkimi wyrazami! Stary Pan B. pewnie jeszcze mnie lubi, no to po co mu ubliżać nieopatrznym słowem i arogancją? Staruszek może jeszcze nie raz się przydać! Szczególnie, że czułem każdą kosteczkę i każde włókienko mięśni. I przydługie pływanie i małpia gimnastyka na skale odzywały się teraz, przypominając, że jestem posiadaczem dość starej metryki urodzenia. Dobry Pan B. jest wprawdzie litosierny, ale wcale nie ma obowiązku za każdym razem dokonywać cudów i ratować mojej skóry! Bo to, że wdrapałem się aż tutaj, było prawie cudem! I straty w tej operacji poniesione były niewielkie. Poobdzierana skóra na kolanach i przedramionach, drobne skaleczenie na wierzchu lewej dłoni, długaśna czerwona krecha na brzuchu z perełkami już zakrzepłej krwi i naderwany paznokieć na paluchu prawej nogi. Taniocha!

A teraz odpoczynek! Padać nie zamierza. Ciepełko jest, nawet tutaj w cieniu. I jak znałem te strony, to w nocy nie będzie wiele chłodniej. A że należałem do tych szczęśliwców, którzy nie mają problemów z zasypianiem, ledwie walnąłem się na pierwsze równiejsze miejsce, podłożyłem pod głowę święty kapok i już spałem!

Obudził mnie bolesny skurcz w stopach. I chłód. Skończyło się dobroczynne, usypiające działanie zmęczenia. Za to pozostały bolące gnaty i zakwas w mięśniach. A do tego tak na oko, jeszcze kilka godzin nocy do przeczekania. Wstałem i po omacku dałem krok w bok i odsikałem się w dół zbocza. Potem namacałem swoje miejsce i kapok służący za całą pościel. Mogłem tylko żałować, że wieczorkiem padłem, zanim zdążyłem pomyśleć o narwaniu choćby zielska na materac i kołderkę. Teraz będę dygotał do rana i o wschodzie słońca będę wyczerpany. No, to pewnie wtedy się zdrzemnę z godzinkę lub dwie... Trzeba będzie jakoś systematycznie pozwiedzać tę skałę... Może z innej strony będą jakiejś milsze zejścia nad wodę... Większość moich przyszłych śniadań i obiadów pływała w wodzie albo była pouczepiana do skał w zasięgu przypływu... Ale jak coś takiego złapać?... A może gdzieś rośnie coś... I zasnąłem, jak kamień.

Obudziłem się, ale nie chciało mi się otwierać oczu i ruszać się z miejsca, Tak było miło w ciepełku słoneczka, przeświecającego przez gałęzie. I gdyby nie ptaszydła jakieś, wydzierające się nad głową, mógłbym jeszcze podrzemać. Podniosłem się troszkę sztywny, ale suchy i żywy! Z sympatią pomyślałem o życzliwości Staruszka B. Jeszcze żeby jakieś śniadanko... Przejechałem dłońmi po twarzy, zgarniając śpiochy z oczu. Szorstki dwudniowy zarost z dodatkiem osadu soli nie był sympatycznym odczuciem. Przez całe życie nie lubiłem bycia nieogolonym. Ale chyba przyjdzie polubić. Na wilkinsona albo gilette w tym miejscu liczyć chyba nie można. Ale słodka woda jest konieczna, żeby zmyć osad soli... Nie tylko z twarzy...

Wybrałem się na zwiedzanie swojej skały. Z tego, co pamiętałem, ta powinna zajmować na poziomie oceanu około mili kwadratowej. Jeżeli nie brać pod uwagę poszarpanych skał klifu, to był to dość regularny owal. Za to w pionie... Kiedyś, z pokładu helikoptera, miałem okazję przyglądać się tej skale z bliska. Z tego, co pamiętałem, cała jej powierzchnia to dwa spiętrzone rumowiska skalne, porośnięte wściekłą tropikalną dżunglą. Skały tylko dwoma najwyższymi szczytami wyłaziły ponad roślinność. Od poziomu oceanu jakieś siedemset, osiemset stóp. Tyle że takich szczytów ukrytych pod zielskiem było jeszcze ze dwadzieścia. Porozdzielane głębokimi rozpadlinami o stromych zboczach, tworzyły mało zachęcający labirynt. W każdym razie, wtedy nie wypatrzyliśmy żadnego bezpiecznego miejsca do lądowania. Na pozostałych Świńskich Skałach było tak samo, albo i gorzej. Czarne urwiska klifów, rumowiska u podnóży. Rumowiska porośnięte dżunglą nad klifowymi brzegami.

Ale jednego byłem pewien. Słodkiej wody nie powinno mi brakować. Zielsko na czymś musi rosnąć, a jak rośnie, to i utrzymuje jakiś poziom wód gruntowych. Zresztą w różnych miejscach klifu widać było większe i mniejsze cieki. Skądsiś się brały. Poszukamy.

No i zaraz okazało się, że nic nie będzie na tej skale proste i łatwe. Strumyczek znalazł się, co prawda, bliziutko, tak z pięćdziesiąt jardów po względnie dostępnym terenie, ale stwierdziłem, że cywilizowany człowiek nie potrafi chodzić na bosaka bez szkody dla zdrowia. A i golizna absolutna, wystawiająca na uderzenia czy choćby otarcia przez elastyczne łodygi zielska co cenniejsze i delikatniejsze kawałki ciałka — w takich warunkach jest co najmniej niewygodna. Kto wie, czy to nie takie gałęzie walące znienacka po jajach kazały Adamowi zauważyć, że jest nagi, a nie żadne tam jabłko budzące wstyd na widok golizny. Sklepu sportowego tutaj na pewno nie ma, a choć bokserki by się przydały. Zacząłem się uczyć patrzeć pod nogi, a nie oglądać się za dziewczynami czy na wystawy sklepowe. Na początek trenowanie zachowań dzikoluda i pozbywanie się niebezpiecznych tutaj nawyków cywilizacyjnych. Zwiedziłem ładny kawałek terenu nad klifem i tylko dwa razy stłukłem sobie stopę i raz stanąłem na jakieś cierniste paskudztwo. Niezły wynik, jak na dwugodzinny spacer. Zwiedzanie brzegu było niezbędne, jeżeli miałem znaleźć jakieś miejsce dogodne do złażenia na dół. Po pierwsze w oceanie znajdowały się podstawowe składniki mojego przyszłego jadłospisu. A po drugie, leniwie kołyszące się na fali wśród rumowisk śmieci mogły być magazynem rzeczy bardzo przydatnych w takiej robinsonadzie. Nie wszędzie dawało się iść nad samą krawędzią urwiska, bo można było w zielsku wpaść w jakąś dziurę i zjechać na gołym tyłku do samej wody! W wielu miejscach musiałem zapuszczać się w górę zbocza i szukać bezpieczniejszych przejść. I w jednym z takich bezpieczniejszych przejść o mało nie skręciłem karku.

Coś w rodzaju ścieżynki, czy naturalnej przerwy w zielsku biegło w górę skalistego zbocza. Szło się dobrze po grubej, przegniłej i skruszałej ściółce. Tak dobrze, że nagle nogi zapadły mi się w tę zgniliznę. Poczułem, że zjeżdżam gdzieś w ciemność coraz szybciej, wraz z kupą śmiecia i kamieni. Dobrze, że po drodze ręką z kajdankami zaplątałem się w jakieś korzenie i zawisłem. Zadarłem głowę do góry. Nie było tak źle. Z dziesięć stóp nade mną z krawędzi dziury sypały się jeszcze śmieci. Ale wyglądało na to, że czepiając się korzeni i różnych występów, na górę wylezę. Ale jeszcze ciekawsze okazało się, gdy zerknąłem w dół! Dosłownie parę stóp niżej, pod stopami, miałem jaśniutko ozłocone słonecznym światłem, piaseczkiem usłane dno czegoś? Jaskini, groty? Z góry trudno ocenić. Ale światła tam dużo! Widać z boku jest dziura, jak brama do garażu przynajmniej i sięga aż do nie zarośniętego zbocza! Ostrożnie zlazłem te parę stóp. No! To miałem prawie apartamenty! Grota, jaskinia czy jak tam nazwać, ciągnęła się w kilku kierunkach różnymi szerszymi i węższymi korytarzami, ale co najcenniejsze, to otwierała się na ocean dziurą jak wrota do stodoły. Apartament z balkonem i widokiem na morze!

Dziura wyglądała na dość suchą. Żadnych zacieków na ścianach. Choć słychać było, gdzieś w głębi, ciurkanie wody. Jakaś strużka pewnie przedostawała się do któregoś z korytarzy. To może będę miał i własny wodociąg? Podszedłem do mojego okna balkonowego i wyjrzałem.

Imponujące! Przed oknem miałem jeszcze tarasik skalny z czymś w rodzaju szczerbatej barierki, a z tego tarasiku całkiem wygodne zejście nad samą wodę! Jakbym się uparł, to można było to nazwać nawet schodami. Wprawdzie stopnie były nierównej wysokości i żaden nie był niższy niż dwie stopy, a bywały i czterostopowe, ale to były schody! Dla człowieka! A nie małpia ścieżka! A u podnóża klifu, na końcu moich schodów między rumowiskiem skał, coś w rodzaju kamienistej plaży! Takiej, jak na Capri. Pełnej otoczaków, wąziutkiej i pewnie zupełnie zalewanej w czasie przypływu. I ciągnęła się wzdłuż brzegu jakieś trzysta stóp. No proszę! Własna plaża pod balkonem!

Trzeba było wypróbować schody. Dawało się złazić. Za to po otoczakach chodzenie na bosaka było średnio przyjemne. Ale łazić trzeba. Ooo. Całkiem niezły baniaczek z plastiku. Przyda się. Z zakrętką. Ułomek dechy z kawałem okucia jakiegoś — dobre dwie stopy żelaznej sztaby. Jakiś zawias pasowy? Co za różnica? A po resztki jakiejś sieci, telepiącej się miedzy skałami na styropianowych pływakach, trzeba było wleźć do wody. Sieć to sznurek. Sznurek to narzędzie. Też się przyda. I wszędobylska pucha po oleju jadalnym z napisem „nie do handlu”, w kilkunastu językach. Blaszane opakowanie, znane na całym świecie jako produkt z darów Ameryki dla biedniejszych części świata. Pucha blaszana to już gar do gotowania. Kawałek skrzynki drewnianej, zszywanej stalowym drutem. Haczyki na ryby i wytrych do kajdanków! Wszystko się przyda.

Zdobycz wynosiłem na brzeg i porządnie układałem na swoim pierwszym „schodku”, żeby obsychała i dała się uczciwie pooglądać. Zastanawiać się, co do czego się przyda, miałem zamiar potem. Najpierw podjadłem sobie małży, ale dieta taka zaczęła wydawać mi się mało konkretna. Może jakaś rybka z rusztu?

No tak. Kluczowe zadanie wszystkich Robinsonów — ogień. Świder ogniowy nie jest problemem. Uczą tego skautów, potem w wojsku, potem w szkołach przetrwania. Na filmach pokazują. W książkach o ludziach pierwotnych jest narysowane. Każdy, kto nie jest kompletnym idiotą, powinien sobie z tym poradzić. Pod warunkiem, że będzie umiał znaleźć dwa odpowiednie kawałki suchutkiego drewna. Prosty patyk taki na dwie stopy na świder i szczapkę z twardego drewna na gniazda żarowe.

Prosty patyk zaostrzyć na odpowiedni stożek, też nie jest problemem. Samotnemu rozbitkowi czasu nie brakuje, a na skalistej wyspie szorstkich skał do oszlifowania patyka też jest pod dostatkiem. Gorzej z gniazdami ogniowymi. Ale spiczasty ułomek kamyka w charakterze rozwiertaka i jest czym przy krawędzi szczapki gniazda wiercić. Bo te, powinny swoim obwodem sięgnąć krawędzi, żeby ta skrobała zwęglające się od tarcia drewno i zrzucała na podłożoną, wysuszoną na pieprz rozpałkę z trawy czy czegoś takiego. Patykiem można wiercić w gniazdach, kręcąc go między dłońmi. A można zrobić z innego patyka i sznurka — a ten już przecież miałem — coś w rodzaju smyczka. Cięciwę owija się o patyk świdra, lekko napina i to wystarczy, aby patyk dość szybko się obracał i zwęglał koniec. No, trzeba tym smykiem ciągnąć do siebie i od się! Wte i wewte.

Powiedzmy, że tę instrukcję o świdrze ogniowym podaję dla potomnych. Aha, jeszcze jedno. Jak się tej techniki przypalania papierosa nie stosuje od maleńkości i codziennie, to mimo teoretycznej wiedzy, trochę czasu to zajmuje, zanim się uda. Znałem takiego, który po kilkugodzinnych wysiłkach postanowił rzucić palenie. Dobrze, że sierżant ogłosił wtedy koniec ćwiczeń.

Ale do rzeczy. Pierwsze to zdjąć kajdanki. Merdające się na nadgarstku żelastwo zwyczajnie przeszkadza, a jako ozdóbka też mało efektowne. Zresztą zestawienie bransoleta i goły tyłek jest po prostu niesmaczne. Do tego wystarczy trochę gmerania w dziurce kawałkiem drucika. Takie narzędzie to już też miałem. No, trzeba wiedzieć, co jest w środku tej dziurki i grzebać tam we właściwy sposób. Ale ludzie, którym trafia się chodzić w takich ozdobach, przeważnie wiedzą doskonale takie rzeczy.

Zauważyłem, że zaczyna dopisywać mi dobry humor. Ale czy zły humor pomógłby mi się najeść? Albo załatwiłby mi jakieś bermudy i sandałki? Poza tym, mój stary Pan B. nie znosił ponuraków. Moje drewienka na świder ogniowy suszyły się na pieprz na słoneczku, a ja gromadziłem opał i wnosiłem go na górę na mój balkon. Jasne, że najwięcej przyzwoitego opału miałem na plaży. Stare, wysuszone drewno, nasycone solą pali się doskonale. Przy okazji znalazło się jeszcze trochę innego żelastwa przy różnych kawałkach drewna. A żelastwo — nawet taśmy stalowe, używane do spinania ładunków — to dla mnie materiał na narzędzia! Nawet kajdanek nie wyrzucałem! Taka stal może też do czegoś się przydać.

Byłem kiedyś na wycieczce w Afryce i przewodnik zawiózł nas do wioski Masajów. I na własne oczy widziałem, jak posługując się ogniskiem, dużym głazem jako kowadłem i nawet nie młotkiem, a kawałkiem sztaby, siwy Masaj z drugiej sztaby wyklepywał liściasty grot swojej włóczni! Zamierzałem spróbować tej sztuki! Ostatecznie jako cywilizowany człowiek nie byłem zupełnym głąbem technicznym.

Wyklepanie porządnego ostrza z surowej sztaby to jednak trochę roboty. Tym bardziej, że przy warsztacie nie stałem od paru dziesiątków lat. No i jest jakaś różnica w wyklepywaniu klinowatego w przekroju ostrza młotem na kowadle a waleniem płaskownikiem w drugi płaskownik na obłym kamulcu. Naprawdę, teoretycznie sporo wiedziałem o sporządzaniu tą metodą najprostszego noża użytkowego, a nawet bojowego. Ale zanim czterocalowe ostrze nabrało właściwego wybrzuszonego kształtu i dostatecznie płasko wyciągnięty był klin do oszlifowania i naostrzenia, pryskające iskry dobrze poparzyły mi stopy i ręce. A i na dłoni od pseudomłotka porobiły się pęcherze, jak banie!

Miałem dość i zrobiłem sobie przerwę na nazbieranie małży i jedzonko. A potem następną przerwę na nazbieranie, w miarę nie zdrewniałego, ale uschniętego zielska i liści, żeby w jaskini nie spać na piachu lub płycie skalnej. I gwarantuję niedoświadczonym, że uleżały piaseczek, w leżeniu wcale nie jest bardziej miękki od skały! A gnaty jeszcze dobrze pamiętały poprzednią noc. Potem trzeba będzie wymyślić jakieś praktyczniejsze łóżeczko.

Rankiem obudził mnie żołądek swoją pustką i lekką sraczką. WC wyznaczyłem sobie na razie w krzakach przy cieku spływającym do oceanu. Papieru toaletowego nie było, a moje hemoroidy wymagały dość starannej higieny. Na szczęście, zimna woda jest wystarczająca do tego rodzaju przyziemnych czynności.

A potem znowu małże. I trzeba oszlifować nóż i w coś oprawić nie rozkutą część płaskownika. Akurat zostało z pięć cali na trzpień rękojeści. Szlifowanie to akurat zajęcie sprzyjające pomnażaniu pęcherzy na dłoniach. Cholera! Robinson Crusoe w swojej opowieści nic nie wspomina o pęcherzach!

Na początek oszlifowałem tylko krawędź tnącą. Tyle, żeby móc ostrugać choćby patyk albo i rybę wypatroszyć. Właśnie — rybki! Pieczone na węglach albo ugotowane jako zupka! Prawdziwe mięcho! Ale, żeby mieć rybkę, to potrzebna jest albo wędka, albo harpun. Do zrobienia jednego i drugiego najpierw musiałem mieć nóż. Najpierw harpun. Jakieś sześć stóp cienkiej żerdki bambusowej, rozszczepionej na końcu w dość długie, wąskie widełki lekko rozparte poprzeczką. Przed kolankiem omotane kawałkiem sznurka z sieci, żeby zapobiec dalszemu rozszczepianiu. Na widełkach ponacinane zadziory. I dodatkowy grot z innego drewna — nie tak łupiącego się jak bambusowa łodyga — pomiędzy widełki wbity w kolanko. I na nim zadziory takie, że powinny utrzymać już i większe bydlę. A boczne ramiona widełek docisną mój obiadek do zadziorów, bo przy celnym uderzeniu rozpórka powinna wypaść. Tyle teorii.

Teraz z narzędziem w ręku do wody, po otoczakach, wykręcając kostki. Pod rumowisko skalne. Na sznurku, którym obwiązałem się w pasie, uwiesiłem sobie mój niedokończony nóż i spory kawał drutu żelaznego. Jak coś się złapie, to w wodzie bez torby czy siatki, co z tym zrobić? Trzeba na coś nawlec za skrzela! Drut się nada.

Jak ktoś jako dzieciak bawił się nad wodą, wsadzając w nią patyk, to wie, że w wodzie patyk nagle się wykrzywia. Na krawędzi powietrza i wody prosty patyk nagle robi się wygięty! No i polując — nawet na leniwe rybki harpunem — trzeba mieć to na uwadze, że wcale nie są tam, gdzie je widać, tylko sporo w bok! Też teoretycznie to się wie. Ale spróbuj, przy burczącym z głodu brzuchu, brać poprawkę na optykę wody! Dobrych kilka obiadów pogardliwym machnięciem ogona skwitowało moje wysiłki! I gdyby nie jedna głupia — ale za to duża — nie popłynęła pod skałę, na której stałem, tak że ją miałem pionowo pod sobą i błąd załamania był minimalny — to na obiad byłyby znowu małże!

Małże były na deser.

I tak, powolutku, z pęcherzami na dłoniach, poobijanymi stopami i kolanami, podrapany na brzuchu i na plecach, nieogolony zacząłem się wczuwać w rolę samotnego rozbitka na bezludnej wyspie! Nawet się przyzwyczaiłem do tego, że gnaty i mięśnie bolą mnie co dzień. No nie. Nie przyzwyczaiłem się — pogodziłem się z tym faktem, że stare gnaty mają obowiązek boleć! A nieogolona morda zaczynała się chyba łuszczyć, bo co rusz w jakimś miejscu swędziało!

Z drugiego kawałka sztaby wyklepałem coś pośredniego między tasakiem a maczetą. I oprawiłem w długi na półtorej stopy trzonek. Dobrze, że obydwa kawały żelaza miały już gotowe otwory po gwoździach czy śrubach. Ułatwiało to mocowanie trzonków. Nie jest problemem przebicie na gorąco otworu w płaskowniku. Pod warunkiem, że dysponuje się przebijakiem i przynajmniej jakąś podkładką z otworem. A do takiego wyposażenia w mojej wyspiarskiej narzędziowni jeszcze nie doszedłem.

Na razie, używając mojego tasaka jako siekiery lub maczety, naciąłem sobie żerdek i nałupałem listewek bambusowych. Zmajstrowałem sobie z tego coś w rodzaju pryczy na kołkach, z drewnianą kratownicą zamiast materaca. Ale jak na to nawaliło się „sianka” z uschniętego zielska, to już było prawie przyjemnie!

W jednym na pewno byłem nietypowym rozbitkiem. Nie prowadziłem żadnego kalendarza. Żadnego nacinania karbów na kiju, żadnych kresek na skale! Po prostu, donikąd mi się nie spieszyło! Nie zależało mi specjalnie, żeby ktoś mnie tu znalazł i „uratował”. Czułem się wystarczająco „uratowany”.

Zacząłem majstrować wędki. Polowanie harpunem jest czasochłonne i daje niepewne rezultaty. No i wielkość rybek jest ograniczona. Zadziory grota muszą utrzymać rybkę. To ile może ona mieć — trzy, cztery funty? Pięć? Najdłużej trwało rozplątywanie linek sieci, wiązanie kawałków w dłuższe odcinki i zwijanie na motowidełka. Porobienie mniejszych i większych haków to już był pryszcz przy moich talentach. Na małe rybki cienki drucik ze zszywek. Pełno tego było w pływających resztkach drewnianych opakowań. A z grubej dechy nie wiadomo z czego, kolczatej pordzewiałym żelazem, uzyskałem po jej połupaniu dwadzieścia parę gwoździ pięcio- i sześciocalowych. Haki na duże rybki! Te duże rybki, to nie tyle były potrzebne do jedzenia, ile na tran. A parę małych rekinków wpływało na głębsze miejsca pod rumowiskami na żer. Wątroba takiego rekinka jest na pewno nie do jedzenia. Ale jako źródło tranu — pierwsza klasa! A tran to paliwo do lampki olejowej! Taki płomyczek to bardzo wygodna rzecz. Nie trzeba cały czas utrzymywać żaru w popiele ani za każdym razem męczyć się ze świdrem ogniowym. Tylko poprawiać knot i dolewać tranu!

Rybki łapane na wędki na tyle uzupełniły moja kartę dań, że w żołądku przestało mi wiecznie burczeć i jak szedłem do toalety, to nareszcie było czym srać! A przynajmniej raz dziennie gotowałem sobie jakąś rybkę z różnym zielskiem. Zaprzyjaźniona rodzina Japońców stale to zbierała, a to w krzakach, a niektóre, na plaży, nanoszone przez fale — i żyła w zdrowiu! Czasem zapraszali mnie do siebie na kolację i nie umarłem.

Zapytałem Saiko — moją gościnną Japończycę — co to za zielsko i po co to dodaje do całkiem dobrego mięsiwa?

— Nie bądź głupcem! Smakuje ci? A poza tym to błonnik. Chroni ci kichy przed rakiem i toksynami. To jest kupa witamin i minerałów. W mięsie tego nie ma. W ryżu też nie.

No to się nauczyłem żreć, a nawet sam zbierać odpowiednie zielsko. Pojęcia nie mam, jak co się nazywa. Saiko coś tam wywarkiwała jako nazwy po japońsku. Ale zaraz powiedziała, że krajowcy na każdej wyspie nadają zielsku swoje domowe nazwy i oczywiście na każdej wyspie inne. Mnie wystarczało, że wiem, jak parę jadalnych rzeczy wygląda.

To samo było z rybkami. Z reguły rybki rafy koralowej są mało jadalne. Dekoracyjne, owszem. Ja wiem, że Japończycy niektóre nawet te bardzo trujące jedzą. I rzadko się zdarza, żeby któryś od tego umarł. Ale dzięki staremu Panu B. Świńskie Skały były sporo oddalone od linii koralowców, a rumowiska skał oderwanych od klifu schodziły od razu w sporą głębinę. Tam, gdzie nurkowałem w przejrzystej wodzie, widziałem między falującym zielskiem dno usłane kamieniami, ale tylko w niektórych miejscach udawało mi się aż tak głęboko zejść. Tylko przejrzysta woda dawała złudzenie, że dno jest tuż, tuż... Ale rybek było sporo. O małych rekinach już wspomniałem. Ale do jedzenia łapałem dwa rodzaje. Jedne to były „śniadaniówki” — coś podobnego do makreli, może ciut mniejsze. Pętało się tutaj tego sporo i dobrze brały na wszystko. Nawet na strzęp małża czy flaki z innej rybki. Dooobre i tłuste. Samo zdrowie. Trafiały się czasem inne, większe. Na długość, ze dwa razy. Z wyglądu dość paskudne, z szerokim łbem i zawsze otwartym na duże kawały mięska zębatym pyskiem. Żeby coś takiego ułowić, trzeba było już poświęcić przynajmniej połówkę „śniadaniówki”. Za to była szansa na sporo doskonałego mięska i to prawie bez ości.

Teraz mogłem zająć się przetrząsaniem śmietniska w sposób systematyczny. Butelek i pojemników plastikowych nie brakowało. Trafiło się nawet parę puszek po piwie. Były na tyle lekkie, że nawet częściowo napełnione wodą potrafiły wśród innych śmieci tutaj dopłynąć. Niestety. Drugiej puchy po oliwie nie znalazłem. Za to ułowiłem jeszcze spory kawał sieci o dość drobnych oczkach. Żelastwa było niewiele. Jedna decha z dwoma gwoździami i belka z jakiegoś pomostu czy innej budowli nadwodnej z kutymi, wbitymi na amen pordzewiałymi klamrami ciesielskimi.

Zdobycz to zdobycz. Nie ma co grymasić. Wszystko może się przydać.

Stopy zaczynały się jakby przyzwyczajać do chodzenia na bosaka. A może nabierałem wprawy? Strupy po oparzeniach na nogach i rękach, jakich dorobiłem się w czasie kowalskiej roboty, wygoiły się, jak na psie. Pęcherze też się pozdzierały i na dłoniach zaczynała się pokazywać stwardniała skóra. Pewnie, że przytłukiwane i ponadrywane paznokcie dekoracyjnie czerniały, a całe ciałko od góry do dołu było dość równomiernie pokryte zadrapaniami, krechami świeżymi, różowiutkimi i starszymi, już całkiem brunatnymi. Niby się tego nie czuje, ale każda gałązka, każdy badyl przejeżdżający po gołym ciałku zostawia swój ślad. W życiu bym nie pomyślał, że człowiek jest tak delikatnym stworzeniem!

Z rybek, tych większych i z łapanych czasem małych rekinów wygotowywałem w mojej puszce tran. To znaczy najpierw wlewałem i grzałem na ognisku wodę słodką, a potem wrzucałem wątróbki. Robiłem to na mojej plaży, na świeżym powietrzu i w dość oddalonym miejscu od moich schodów, a i tak smród tranu był paskudny. Tran wytapiał się łatwo i wypływał na wierzch wody. No to zbierałem go czerpaczkiem z puszki po piwie i przelewałem do baniaczka plastikowego z porządną zakrętką. Po dwóch tygodniach rybołówstwa miałem już ze dwa litry czystego tranu.

Kaganek zrobiłem z drugiej puszki po piwie. Z płótna pokrywającego mój kapok, odprułem skrawek i wygotowałem go w słodkiej wodzie, żeby pozbyć się impregnatu. A potem pociąłem na jeszcze węższe pasemka i skręciłem sobie parę bardzo przyzwoitych knotów. Podciągały tran do góry bardzo dobrze. Wetknięte w otworek zrobiony małym gwoździkiem, działały bez zarzutu. Nawet jak końcówka zwęglała się prawie do końca, to długo jeszcze nie gasła, tylko maniuni płomyczek snuł czarny, smrodliwy dymek jeszcze przez dobre dwie godziny. Wypraktykowałem! W swojej jaskini umieściłem swój kaganek w zacisznym miejscu i dostatecznie przewietrzanym, aby choć trochę smrodu się pozbywać. Z taśmy stalowej do wiązania palet zmajstrowałem sobie coś pośredniego między pęsetą a szczypczykami i nie musiałem się parzyć przy poprawianiu knota.

Należało zająć się zwiedzaniem mojej skały. Czynności gospodarskie, produkowanie narzędzi, łapanie jedzonka, gotowanie jedzonka i jedzenie jedzonka zajmowało sporo czasu i w gruncie rzeczy cały czas kręciłem się przy mojej plaży , schodach i jaskini. Taki styl życia był jednak bardzo upierdliwy i dawał niewiele satysfakcji intelektualnej.

Okazało się, że z mojej jaskini wiódł do góry całkiem porządny korytarzyk i gdybym uważnie patrzył pod nogi, to wcale nie musiałbym szorować gołym tyłkiem w dziurze, w którą wpadłem. Dosłownie, kilka jardów w bok i było wejście wygodne, łagodne jak dla dziecka. Na wycieczkę zabrałem ze sobą mój nóż, do którego dorobiłem z dwóch szczapek okręconych sznurkiem z sieci, pochwę. Uwiesiłem go sobie na sznurku okręconym na biodrach. Drugiego śniadania zabierać nie musiałem. Na mojej skale nigdzie nie mogło być tak daleko, że zasłabłbym z głodu przed powrotem do „domu”. Napchałem się pieczonej ryby i powinno starczyć. A jak mnie przyciśnie, to zlezę gdzieś nad wodę i nazbieram skałotoczy.

Moja skała okazała się dziurawa jak ser szwajcarski. Takich dziur, w jaką wpadłem za pierwszym razem, odkryłem jeszcze kilka. Nie próbowałem w nie wpadać. A jak gdzieś otwierała się większa jaskinia, to zwiedzanie jej bez światła, byłoby kuszeniem pana B. Po ukształtowaniu terenu wychodziło, że cała moja wyspa to jedno wielkie rumowisko skalne, pełne szczelin, dziur, kominów i jaskiń. Niektóre pewnie dochodziły do poziomu oceanu. Jakim cudem na tym wytworzyła się kiedyś taka warstwa gleby, że uczepiła się roślinność, nie mam pojęcia. Ale tropiki potrafią różne cudowne rzeczy. Za młodych lat trafiło mi się być w Amazonii i tam miejscowi mi pokazali, jaka puszcza potrafi rosnąć na warstwie gleby nie grubszej niż szerokość dłoni. Cuda tropików.

Łazić po moich włościach należało baaardzo ostrożnie. Po pierwsze na bosaka. Po drugie przeciskanie się przez krzaki na golasa to też średnia przyjemność. Po trzecie, dziury pod nogami w najmniej spodziewanych miejscach. I po czwarte — im bliżej urwistej krawędzi klifu, to zielsko było gęściejsze i najczęściej sięgało do światła trochę dalej niż solidna skała pod nogami! Trzeba było nieźle się pilnować, żeby zwiedzić tylko krawędź klifu, a nie w sposób niezamierzony, zmierzyć jego wysokość! Przez cały dzień nie spenetrowałem nawet połowy obwodu wyspy. Ale za to przeżyłem bez połamania gnatów i skręcenia karku! I opłaciło się. Znalazłem kilka miejsc, gdzie pleniły się ignamy, których bulwy, po upieczeniu czy ugotowaniu to całkiem niezłe węglowodany. Paliwko do mojego wewnętrznego motorka. Pasuje do miąska z rybek. I do zupki z rybek.

Nigdy w życiu nie byłem specjalnym żarłokiem, ale na tej skale stanę się chyba łakomczuchem!

I jeszcze w dwóch miejscach odkryłem zupełnie niezłe zejścia nad wodę. Wprawdzie „plaży” tam nie było, ale rumowiska potężnych bloków skalnych u podnóży obiecywały zupełnie niezłe, wygodne, miejsca do łowienia ryb. Rumowiska wybiegały nawet na ćwierć mili w morze i dawało się przełazić ze skały na skałę. Tylko gdzieniegdzie należało zamoczyć tyłek. Ale w mojej sytuacji odpadał kłopot z suszeniem i praniem kostiumu kąpielowego. To duuuży plus!

Przed wybraniem się w drogę do domu zjadłem deserek z wszechobecnych małży. Jak wrócę, to będzie akurat pora na późny obiadek. Dokończę sobie upieczoną rybkę. Miejmy nadzieję, że nie dobrało się do niej żadne robactwo czy inne zwierzątka?

Postanowiłem wracać trochę na przełaj i porozglądać się w labiryncie przesmyków i rozpadlin między skałami. Szybko okazało się, że pomysł był dość głupi. Większość szczelin, które u swego początku wydawały się przejściem, stawało się, po kilkunastu krokach ślepą uliczką albo wejściem do jakiejś ciemnej dziury. Narobiłem zygzaków do upojenia i zanim dotarłem do mojego mieszkanka z balkonem i widokiem na morze, zrobiło się już po południu. Odezwał się apetyt, więc z rybką na dużym liściu wyszedłem na balkon zjeść obiadek na świeżym powietrzu. I nie zjadłem go! Truchcikiem odniosłem go do jaskini i troskliwie ułożyłem na skale. Apetyt nie minął, ale najpierw obowiązki!

Dobry Pan B., podrzucał mi właśnie coś ciekawego na sam skraj mojego śmietniska. Widziałem przez chwilę tylko, zanim schowało się toto za wystającą nad wodę skałę wielkości sporego domu. I jeżeli wzrok mnie nie mylił, była to tratewka złożona z dwóch aluminiowych pływaków połączonych kratownicą. Na niektórych łajbach funkcjonowało to jako sprzęt ratowniczy. Albo służyło do holowania na ląd większych ładunków po płytkich wodach przybrzeżnych — za dużych i zbyt nieporęcznych, aby je transportować łodziami krajowców. I o ile mnie wzrok nie mylił, to na kratownicy uczepiony był jakiś tobół czegoś, nie wiadomo czego, bo pokryte było to jakimiś wodorostami i innym śmieciem. Jeden z pływaków musiał być uszkodzony, bo tratewka była sporo przechylona na jedną stronę. To trzeba wyłowić! Niektóre tratewki mają nawet po dziesięć stóp długości, albo i więcej! To już niezły sprzęt pływający! Choćby do łowienia różnych rzeczy do jedzenia i znalezisk na tym śmietniku. Albo do wyprawy na sąsiednią Świńską Skałę! Do roboty!

Po moich schodach prawie sfrunąłem! Z dołu skarbu mojego widać nie było. Skały ją zasłaniały. Albo i ugrzęzła między nimi. Spory kawał do pływania. Na wprost byłoby jakieś dwieście pięćdziesiąt jardów. Ale trzeba opłynąć całe rumowisko. Kawałek da się przejść po skałach, choćby do mojego stanowiska wędkarskiego. No, przecież te kilkaset jardów to przepłynę! Wprawdzie w poprzek prądu, ale tutaj jest słabiutki, sądząc po ruchu śmieci. Albo z drugiej strony skał. Ciut dalej, ale z prądem... Wolę z prądem. Zdecydowanie! Zawsze byłem konformistą!

Pływanie z prądem jest prawie przyjemne. O ile nie trzeba rękami rozgarniać przeróżnego świństwa cywilizacyjnego pochodzenia i wszechobecnego zielska gromadzącego się w sposób naturalny w tej okolicy. Muszę stwierdzić, że przy pływaniu zielsko jest tak samo upierdliwe, jak i śmieci. To było ładne kilkanaście minut przepychania się przez taki pływający kożuch zanim dopłynąłem do bloku skalnego, za którym skryła się tratewka. Opływałem go powolutku, bo w gruncie rzeczy nie był to jednolity blok, a kilka mniejszych skał porozdzielanych sporymi szczelinami. Tyle że z wyspy tego nie widziałem. Pozaglądałem w każdą taką szczelinę, czy aby moja zdobycz tam nie utknęła. Wreszcie! Tak z pięćdziesiąt stóp przede mną sterczy zadarty nad wodę obły koniec aluminiowego baniaka i róg kratownicy. I rzeczywiście coś tam jest do niej uwiązane — jakiś dość ciężki tłumok, bo i linka jakaś przepleciona przez kratę. I widoczny tłumok na pół zanurzony w wodę i przechylający tratewkę. Rzeczywiście, drugi pływak musi być uszkodzony — pewnie nabrał sporo wody. Ale już był mój! Podpływałem sobie już spokojniutko. Prawie szczęśliwy!

Sięgnąłem do zwisającej z kratownicy linki i już zdobycz była...

— Hilfe! Mein Gott...

No nie! Przecież to się w pale nie mieści! Do mojej tratewki uwiązana była baba! Na pół utopiona, to fakt! Ale sądząc po dźwiękach, całkiem jeszcze żywa! Do szczęścia potrzebny mi teraz jakiś cholerny Piętaszek! A baba była na dodatek, co mogłem dojrzeć przez warstwę zielska i śmiecia, gruba, mało urodziwa i goła! Całkiem! Akurat co ciekawsze miejsca nie były ukryte pod zielskiem i wodą. Prawa pierś, wielkości sporej piłki z sutkiem śliwkowo sinym, o średnicy przynajmniej czterech cali i o dwie stopy od mojego nosa kudłata, mokra cipka między porządnie rozchylonymi udami. Zielsko też ułożyło się dekoracyjnie na udach, zapraszająco odsłaniając, to co najważniejsze i podkreślając białe tłuste, fałdy na podbrzuszu.

Nie powiem, przełknąłem ślinę. Byłem normalnym facetem. I takie widoki budzą we mnie normalną reakcję. I erekcję! Nawet woda, zresztą dość ciepła, nie przeszkadza!

Nie było co filozofować. Dzionek się powoli kończył. Jakoś trzeba doholować cholerną Piętaszkową do brzegu i coś z nią zrobić! Wyglądała na mało przytomną. Albo tylko wyczerpaną. Nie miała poparzeń od słońca. Chyba te wodorosty sama łowiła i okrywała się nimi... Znaczy nie taka idiotka...

— Hej! Słyszysz mnie?

Zgarnąłem zielsko z jej twarzy. Oczy miała półprzymknięte, policzki zapadłe, sińce pod oczami i skórę wybarwioną morską wodą. Grube wargi spękane i w strupach. Przytomna na pewno nie była. O współpracy w drodze na moją skałę nie ma co marzyć. Niemka? Austriaczka? Helwetka? Różne takie też się pętają po archipelagu. A to misjonarki, a to wolontariuszki czy zwykłe turystki. Ale po mojemu to pewnie też mówi. Choć z tego akurat, to mogę być mało zadowolony. Z tego mówienia po mojemu. Czasem fajnie jest, gdy można szczerze wzruszyć ramionami, że niby nie wie się, o co chodzi!

Dobrze, że prąd był sprzyjający. Odepchnąłem tratwę od skały i zacząłem kopać wodę jak mały motorek. Nie po to, żeby napędzać. To robił prąd, ale żeby sterować tak obszernym i na pół zatopionym koromysłem. Jakoś szło. Denerwujący był tylko niezmienny widok mokrej cipki na wprost mojego nosa. No niby mogłem być dżentelmen i choć przykryć ją zielskiem. Ale nie przykryłem. Wystarczy, że powstrzymałem się choć od dłubania tam palcem... Choć kusiło. Szło powoli, ale szło. Dopóki nie dopłynąłem do płytkiej wody i przytopiony pływak nie zaczął szorować o dno. Kawałek jakoś powlokłem po otoczakach, ale parę metrów od brzegu skończyły się wygody.

Tratwa osiadła na mur. Babie nie groziło już utopienie ani inne bezpośrednie niebezpieczeństwo. Mogła poczekać, a ja mogłem się zastanowić. Na oko wyglądało, że spędziła na tratwie dobre kilka dni. Może i więcej. Na wielkość była mojego wzrostu, ale na pewno waży więcej. Wtargać na górę po skałach takiego bezwładnego cielska nie wtargam. Jedyne co można, to zawlec ją jakoś na plażę pod same skały. No i dać jej pić wody... No jasne! Przecież nie widać, żeby miała wodę na tej tratwie! Ona zdycha z pragnienia! Złowiłem w śmieciach pierwszą lepszą butelkę i pobrnąłem spiesznie po otoczakach — czego nienawidzę robić na bosaka — pod urwisko. W kilku miejscach miałem tu spore cieki. Wypłukanie słodką wodą butelki po nie wiadomo czym — nie śmierdziała(!) — i napełnienie jej wodą to minutki!

Przytknąłem butelkę do spękanych warg, starając się nie urażać strupów.

Nie była taki zupełny nieboszczyk! Jak poczuła prawdziwą wodę, a nie cholerny smak Pacyfiku, to łyknęła! Odetchnęła, a że lałem dalej, łyknęła jeszcze parę razy! I otwarła oczy! Żywe i przytomne!

— Dobry wieczór pani. Witam w moich włościach. Jest mi niezmiernie miło, że mogę panią gościć na mojej skale — plotłem bardzo efektowne bzdury.

Szczególnie w zestawieniu z moją golizną, co rusz podnoszącym się kutasem i cholernym nożem dyndającym na sznurku tuż obok kutasa. Nawet nie udawałem, że się cieszę.

A ona gapiła się na mnie i przenosiła wzrok z nieogolonej gęby na sterczącego fiuta, uciekała wzrokiem znowu do góry na nieogolona gębę... Nie wiadomo czemu uznała, że akurat musi ukryć dłonią swój prawy sutek. Bo nóg nawet nie zsunęła do siebie, a nawet miałem wrażenie, że wręcz przeciwnie...

— Jesteś goły...

Po angielsku! Nie „gdzie ja jestem” albo „kto ty jesteś?”. Żadne nazywam się i inne takie. Tylko: „jesteś goły”! I znowu oczy utkwione w moim fiucie!

— No, jestem goły! Ty też! Pieprzeni Adam i Ewa w raju! Harrodsa tu nie ma. I żadnego innego sklepu też. Tylko te skały, pokopana dżungla i my. Goli, jak zauważyłaś.

— Daj jeszcze się napić...

— Nareszcie coś do rzeczy... pij do woli. Słuchaj, jak cię odwiąże od tej tratewki, to dasz radę z moją pomocą zwlec się i dojść do brzegu? To tylko parę kroków.

— Mogę spróbować...

Odplątałem linkę i o mało baby nie utopiłem. Jak lina puściła, to cielsko zjechało po oślizgłej pochylonej kratownicy do wody, zanim zdążyłem ją podtrzymać. Przewróciła się na twarz i napiła wody. Dobrze, że było do kolan, to udało mi się ją odwrócić i posadzić opartą o tratwę.

— Daj mi trochę odpocząć...

Po paru minutach spróbowałem postawić ją na nogi. Jakoś poszło, choć tak na mnie wisiała, że stopy mi grzęzły w otoczakach i drobniejszym żwirze, powyżej kostek.

— Ile ty do cholery ważysz?!

— Sto sześć...

— Nie pieprz! Sto funtów to mogę wziąć pod pachę!

— Kilogramów. Funtów będzie dwieście trzydzieści, czy coś koło tego...

— O rany! Nie chcę być nieuprzejmy, ale wydaje się, że na tej wyspie będziesz miała niewielkie szanse na utrzymanie tak stosownej wagi...

Brnęliśmy, sapiąc, przez ostatni pasek wody, a potem pod same skały. Konwersacja kwitła i pomagała widać w wysiłku, i mnie, i jej...

— To może... zacznę się… odchudzać?

Posadziłem ją mało delikatnie pod skałą. Walnęła sadłem pośladków o kamienie, prawie z rozpędu. Nie ma cudów. Takiego cielska nie byłem w stanie podtrzymać.

— Posłuchaj… Masz jakoś na imię? Ja jestem Brut, a ty?

— Hannelore, ale tutaj mówili mi Hanna.

— Ślicznie, Hanna. Na razie zostawię cię tutaj. Nie zawlokę cię dalej, choćbym spuchł. Sam mieszkam trzy piętra wyżej, o tam. Wyciągnę teraz tratewkę dalej na brzeg i uwiążę do czegoś, żeby przypływ jej nie wyniósł. Pływy są tu niewielkie, ale zawsze. A prawdę mówiąc, podjąłem się tego całego pływania dla tej tratewki. Byłoby więc szkoda. A swoją drogą, to ty też coś jej zawdzięczasz... — plotłem znowu jak potłuczony, bo siedziała oparta o ścianę, odchylona do tyłu. Kolana miała podciągnięte i cipka znowu przybrała dekoracyjny wygląd! I ja oczywiście też.

— Mam na górze trochę pieczonej ryby. Skoczę i przyniosę...

— Aha... Dobrze... A pieprzyć się możemy, jak trochę odpocznę i przyjdę do siebie... A może troszkę wcześniej...

Poszedłem po rybę.

Może troszkę wcześniej... Ale babus! Hannelore... Mogłaby być ciut ładniejsza... To sadło... no powiedzmy, że styl rubensowski. Ale gęba! Małe siwe oczka i maniuni nosek. Za to policzkami obdzielić można i ze trzy takie. Nijakie kudełki na głowie, ostrzyżone na jeżyka. Higiena tropików! A vahiny noszą długie i lśniące, i nie mają nawet łupieżu! Ale cipkę ma! I wie, że ją ma i widać, że wie, do czego! Ciekawe, ile ma lat? Po pięćdziesiątce na pewno. To i dobrze. Właściwie to nie powinienem dziwaczyć, bo sam jestem w wieku emerytalnym! A jakby to była prawdziwa vahina, to przecież byłaby chyba mną rozczarowana...

Przyniosłem rybę. Hanna przydrzemywała w słoneczku opuszczającym się coraz niżej.

— Jedz powoli. Po kawałeczku. Długo żuj, bo nabawisz się skurczów i wyrzygasz. Będę karmił cię na raty. Za piętnaście minut dam ci jeszcze troszkę. Jak do tej pory cię nie skręci. Wytrzymasz. Miałaś się odchudzać! — znowu zaczynałem pleść...

Ogarnęła ręką oblepiające ją zielsko z brzucha i piersi. Jej obfitość po prostu zapierała dech w piersi.

— Jakbyś mi pomógł, to pod tamtym strumyczkiem trochę się umyję. Choć sól zmyć...

— Czemu nie? Spróbujemy...

Jakoś to szło. Do wodospadziku spadającego ze skał było z dziesięć kroków. Wstawiłem ją pod cieknącą strużkę i oparłem plecami o ścianę. Mycie szło jej niezbyt zgrabnie, ale jakoś szło. Opłukała się z grubsza...

— Jakbyś umył mi plecy...

No nie! Toż przecież nabawię się strzykania w kroku na całe życie! Odwróciła się twarzą do skały i dopiero wtedy widać było naprawdę, ile jej jest! Tak na oko to każdy pośladek ważyłby z pięćdziesiąt funtów! Dupsko białe jak rybi brzuch, wielkie, fałdziste z wałkami tłuszczu zwisającymi tam, gdzie nosi się przeważnie pasek. I na każdym boku były przynajmniej trzy takie wały! I ja je myłem! Nie tak byle jak. Ale starannie, z fałdek wypłukiwałem i sól, i paprochy. Delikatnie tam, gdzie widać było otarcia czy zadrapania. Potem zabrałem się do obmywania nóg. Wymyłem fałdy pod zwisającymi pośladkami... No jasne! Cipce nie przepuściłem! Podmyłem ją tak starannie, jak tylko mi pozwolił mój fiut. Usiadła na kamieniach twarzą do ściany i podstawiła głowę pod wodę. Próbowała wypłukać włosy, ale ręce odmówiły jej posłuszeństwa. Włosów za dużo do mycia nie było, to dałem sobie z tym radę szybko.

— To teraz, póki jeszcze jest słońce, musisz się wysuszyć. Nie dorobiłem się jeszcze ręczników. I chyba nie były one przewidziane na wyposażeniu tej wyspy. A jak sobie trochę jeszcze podjesz, to spróbujemy wdrapać się do mnie na piętro.

Kiwnęła głową, ale już nic nie powiedziała, bo gębę miała zapchaną rybą. Najwyraźniej ożywała! Odebrałem jej resztę ryby i zawinąłem w liście.

— Starczy. Ile dni byłaś bez jedzenia i wody?

— Pięć. Nie wiem. Sześć. Może siedem?

— To nie tak źle. Jak odpoczniesz, wyśpisz się, to zupełnie dojdziesz do siebie. Ten twój zapas tłuszczyku chyba ochronił cię przed odwodnieniem. Coś tak jak wielbłąda. I to obłożenie się zielskiem dla ochrony przed słońcem też nie było głupie. No właśnie... Co takiego się stało, że na tej tratwie znalazłaś się goła?

Popatrzyła na mnie i uśmiechnęła się — nie wiem, ładnie czy złośliwie. Miała spękane wargi, to wyszło to dość paskudnie. Bo była naprawdę paskudna!

— A ty? Co takiego się stało, że znalazłeś się tutaj goły?! I wydaje mi się, że tobie podoba się ta moja golizna... przynajmniej jej niektóre miejsca... I nie ukrywam... Twoja golizna, w niektórych momentach jest nawet atrakcyjna...

Rany! Zaczynaliśmy się nawzajem kokietować! Flirt Adama i Ewy po przecenach! Słowna gra wstępna! Ona w formacie dobrze wypasionego słonia i podobnej delikatności urody, wiek, na oko „poprodukcyjny”, i ja chudy, żylasty, zaawansowany emeryt... ze sterczącą kuśką!

Zająłem się zbieraniem suchego drewna na ognisko. Na mojej plaży było tego całe mnóstwo. I było to lepsze paliwo niż to, które można znaleźć w dżungli na górze. Jak nie da się jej wtaszczyć na górę, to pewnie przyda się ognisko w nocy. Niby temperatura będzie niewiele niższa niż w dzień, ale w tym klimacie widywałem już zapalenie płuc przy mniej ekstremalnych okazjach.

Nie było tak źle z tym wdrapywaniem się po skale. Babsko było zażarte i w tym sadle, być może, tkwiły jakieś nieznane zasoby energii. W każdym razie na raty i z odpoczynkami Hanna przeczołgiwała się z kamienia na kamień, a ja podsadzając ją o mało nie nabawiłem się przepukliny. Bo też ciągle zagapiałem się w niewłaściwe miejsca. Teoretycznie to ją asekurowałem, żeby nie gibła się i nie zsunęła do tyłu. W pół drogi, po którymś nieudanym razie podsadzenia jej na następny „stopień”, zdałem sobie sprawę, że pomysł z asekuracją od tyłu jest i głupi, i ryzykowny. Gdyby naprawdę osunęła się w jakimś momencie, to te jej europejskie ponad sto kilogramów rozpłaszczyłoby mnie na naleśnik! Chyba widoki dodawały mi siły! Na godzinę przed zachodem słońca operacja „schody’ została zakończona. Brakowało mi tchu, powłóczyłem nogami, a jeszcze musiałem wyleźć na górę i naciąć dla siebie zielska na posłanie. Budując pryczę, nie projektowałem dwuosobowego łoża, a nawet gdyby, to i tak przy jej rozmiarach, każdy projekt byłby za skąpy.

Popatrzyła na łóżeczko, z którego byłem prawie dumny i zapytała:

— Nie zarwie się?

Wzruszyłem ramionami.

— Najdalej to polecisz z całym majdanem o jakąś stopę w dół. Na piaseczek. Ale pod tyłkiem nadal będziesz miała matę z bambusa i tę kupę zielska. To milej niż na gołym piachu.

Ale łoże wytrzymało... gdy usiadła. Konstrukcja zaskrzypiała, słupki wbite w piach, jakby troszkę się rozjechały, ale wiązania z łuszczyny wytrzymały.

Trudno powiedzieć, że położyła się — raczej rozpłynęła się powoli, jak potworny biały wór i cała moja prycza znikła prawie bez śladu pod nią! Spod cielska wystawało troszkę mojej suszonej pościeli koło głowy i drugie troszkę koło stóp! Łoże było i za wąskie, i ciut przykrótkie! Czekała mnie nowa robótka przy produkcji umeblowania pod specjalne zamówienie!

Nawet nie zauważyłem, jak zasnęła. Poprzyglądałem się trochę wielkim, obwisłym piersiom, gębie, nawet na leżąco podpartej fałdzistym podgardlem, cipce, odsłoniętej w sposób zupełnie naturalny, bo kolana i uda jej nożysk w żaden sposób nie chciały się złączyć, od lat przyzwyczajone wałkami tłuszczu do trzymania się w dogodnym rozkroku. Higieniczne... I jest przewiew...

Sobie posłałem obok, na piaseczku. Nie było tak komfortowo jak na pryczy... ale gościnność zobowiązuje. Tutaj, na górze w nocy było sucho, ciepło i przyjemnie. Nagrzane skały powoli oddawały ciepło. Szum i rybi zapach oceanu sympatycznie usypiały... No pewnie, że miałem sny! I to jakie! Byłbym chyba nienormalny, gdyby było inaczej.

Obudziłem się jak zawsze na kilka minut przed wschodem słońca. Mój balkon wychodził na zachodnią stronę, co dawało trochę śmieszny, teatralny efekt. W wylocie jaskini nagle zaczynało szarzeć, gasły błyskawicznie gwiazdy i dobry Pan B. jednym ruchem scenicznego operatora światła przesuwał hebelek i było jasno. W książkach piszą: jak w dzień. A tu nie było żadnego „jak”. To był normalny dzień na pełny gwizdek, bez żadnych cieni i szarości. I drugim hebelkiem mój operator dźwięku włączał całodzienny harmider ptaszydeł różnego koloru i wielkości. Ale wszystkie były bardzo hałaśliwe.

Obejrzałem sobie moją Piętaszkową Hannę i od razu widziałem, że z babą jest nieciekawie. Miała gorączkę, i to silną! I w kilkanaście sekund wiedziałem, co się dzieje. Na prawej ręce od łokcia aż do ramienia ciągnął się sznureczek purpurowo−sinych plamek, jakby pluskwa sobie szła spacerkiem i gryzła miejsce przy miejscu! Niewiele tego świństwa tutaj pływało. Ale było tak samo groźne, jeżeli nie zauważyło się tego od razu. A jak można było to zauważyć, w oblepiającym ją śmieciu taką samą w kolorze, brunatno-zieloną łodygę? Przytomny człowiek poczuje oparzenie. A jak jest miejscowy, to od razu wie, co zrobić, a przynajmniej zgarnie ręką to świństwo. Ona była półprzytomna. A ja gapiłem się na cipkę!

Obudziła się.

— Cześć... Chyba dziś nic z pieprzenia nie będzie, Burt... Jestem chora... — próbowała się uśmiechnąć. — Szkoda, bo wczoraj już się na tę okazję nastawiałam... Daj mi pić...

Podałem jej baniak z wodą.

— Jesteś chora, jak nie wiem co. Poparzyłaś się czymś w rodzaju dość jadowitej pokrzywy wodnej. Nie zauważyliśmy tego wczoraj i przez noc jad zaczął się rozłazić. Masz gorączkę i będzie jeszcze gorzej. Musisz wziąć się w garść. Jeść pewnie nie będziesz mogła. Ale może ci się uda. Jest trochę wczorajszej ryby. W baniaku masz wodę. A w tamtym korytarzyku jest toaleta, nawet z bieżącą wodą. Można sikać i srać do woli, i umyć się jak trzeba. Strumyczek wszystko spłukuje do oceanu. A ja teraz wybiorę się na górę i poszukam odpowiedniego zielska na okłady, bo robi się już miejscowe zakażenie. No i jeszcze coś na herbatkę, dość paskudną, ale niwelująca skutki podtrucia. Gorączka jeszcze ci skoczy, zanim ziółka podziałają. Możesz nawet stracić przytomność. to z kibelka skorzystaj póki możesz. Jesteś za wielka, żebym mógł cię przewracać choćby z boku na bok...

— To pomóż mi wstać i zaprowadź...

— Oczywiście, szanowna pani. Do usług...

— Nie wygłupiaj się... tylko daj rękę.. W głowie mi się kręci. A jak walnę o ziemię, to nie dasz rady mnie podnieść. Co za mikrych facetów robią na tych wyspach...

Mojemu babsztylowi humor nadal dopisywał! Zaczynałem podejrzewać, że trafił mi się niezły egzemplarz!

Gdzie rośnie odpowiednie zielsko, wiedziałem dokładnie. Zresztą dobry Pan B., jak już coś projektuje, to z rozumkiem. Obok trującego świństwa obowiązkowo lekarstwo i odtrutki. A człowiekowi dał rozum, żeby tym się posłużyć i nie narzekać. Takie rzeczy to ćwiczenie ciała i ducha. A Pan B. najwidoczniej lubi takie lekcje stosować. Szczególnie w stosunku do mnie... Najpierw coś mi namajta w życiorysie, a potem spokojniutko przygapia się, jak to ja sobie radę daję! I to już dobrze ponad sześćdziesiąt lat! Rozrywek mu tam brakuje w niebie? Niech podłączy sobie jakąś kablówkę albo internet! Nie musi wszystkich swoich pomysłów wypróbowywać na mnie!

Zanim wróciłem, łańcuszek oparzeń rozlał się w szeroką na dwa palce siną krechę. A gorączka skoczyła też o parę kresek. Pacjentka była półprzytomna, a lekarz lekko spanikowany. Liście na okład były grube i mięsiste. Rozdziabdziałem je kamieniem na kamieniu, zgarnąłem na inny liść dostatecznie szeroki i mocny, żeby utrzymać okład i owinąłem rękę aż po pachę. Swój sznurek służący mi za pasek zużyłem do zamocowania opatrunku. Za jakieś dwie godziny trzeba będzie operację ponowić. A jak zakażenie nie będzie się cofać, to i trzeci raz. Teraz herbatka. Wyjątkowe paskudztwo. Gorzkie jak siedem nieszczęść. Nieboszczykowi gdyby to wlać do gardła, to zerwałby się na nogi i zaczął wywrzaskiwać „Walking Mathilda”! Kiedyś musiałem popróbować tego specjału. Może dlatego tak dobrze zapamiętałem, jak wygląda to trujące świństwo i lekarstwa z Bożej Apteki? Na samo wspomnienie ślina w gardle wysycha!

Cholera! Prawie zapomniałem o cipce!

A zawsze dziwiłem się lekarzom! Jak oni mogą?! Tyle cipek się naoglądać i nic... Idą sobie spokojnie i proszą następną pacjentkę na oględziny! Chyba bym nie wytrzymał w tym zawodzie. Albo by mnie wyrzucili z roboty, albo adwokaci udupili alimentami!

Spała albo była nieprzytomna. Ale raczej spała, bo herbatka, mimo że paskudna, działała usypiająco. Okazja, żeby zejść i nałowić trochę ryb. Jeść coś trzeba. A jak jej przejdzie gorączka, to będzie przy apetycie jak cholera! A po figurze widać, że i bez choroby, czy przymusowej diety oceanicznej, na brak apetytu raczej nie narzeka...

Przy okazji pooglądałem sobie tratewkę. Na coś się przyda na pewno. Uszkodzenie na jednym pływaku nie było wielkie. Nawet nie dziura wybita w blasze aluminiowej, ale zwyczajnie rozszczelniona zakrętka rewizyjna. A że pływak był zbyt luźno przyczepiony do rusztu obrócił się w obejmach i stopniowo, przez zakrętkę nabierał wody. Wystarczy ją odkręcić. Cały baniak obrócić otworem do dołu. Wodę wylać i zakrętkę wkręcić z powrotem. Choć by i na suchy pakunek z włókien roślinnych. Tyle, co do uszczelnienia, to i wysnuć można z wysuszonej bylicy, a nawet wysuszonych liści czegoś w rodzaju draceny. Od biedy można nawet pakunek wzmocnić żywicą.

Rybki brały jak na zamówienie. Po godzinie miałem już pięć sporych „obiadówek”. Pan B. nie tylko mnie lubił, ale i zaczął uwzględniać tuszę mojej Hannelore! I jej zapotrzebowanie kaloryczne.

Jak wróciłem, to jeszcze spała, z czego byłem zadowolony. Żadnego zawracania głowy. Opatrunek zmieniłem z wprawą zawodowego papuaskiego znachora. Nie obudziła się. Widać porcja narkotyku w herbatce była wystarczająca. Zrobiłem dubeltową, bo brałem pod uwagę jej wagę. Wszystko do kupy podziałało, bo i ręka zaczynała wyglądać lepiej. Zasinienie cofało się. A w niektórych miejscach, gdzie do skóry dotknęły parzydełka, były już tylko brunatne plamki gojących się ranek. Na moje oko, jak się obudzi, to będzie wesolutka jak szczygiełek i głodna jak wilk. Za dwie trzy godziny.

Nanosiłem z dołu suchego drewna i zabrałem się do kucharzenia. Każdy kawałek rybki miał ścisłe przeznaczenie. Wątróbki szły od razu do puchy z gotującą się woda, na tran. Flaki i ości znosiłem na dół i wyrzucałem na moje łowisko, zanęcając następne kandydatki na danie obiadowe. Na przynęty zostawiałem tylko łby i skórę. To jakoś najlepiej trzymało się na hakach. I było dość skuteczne.

Przy okazji dokarmiania rybek przeciągnąłem tratewkę daleko poza poziom przypływu, a nawet sztormowego przyboju. A taki musiał tu bywać. Ta plaża z czegoś tam się zrobiła. A i naniesione drewno i inne badziewie piętrzyło się pod samą ścianą. Zaklinowałem ją pomiędzy sporym głazem a urwiskiem i dodatkowo obciążyłem ułomkami skał i większymi głazami. Nie była to jeszcze pora tajfunów, ale.... zbyt cenna rzecz, żeby ją stracić przez głupotę.

Hannę obudził widać zapach rybki z rusztu. Wstała z pryczy, która podziękowała jej stosownym skrzypnięciem i, trzymając się skały, na miękkich nogach podeszła do ogniska. Letnią kuchnię urządziłem na balkonie. Dużo miejsca, wygodny zsyp na śmieci, świeże powietrze.

Pociągnęła nosem.

— To pachnie przyzwoicie, ale tam, w środku, swąd nieziemski i jakiś stary rybi zapach...

— Tran. Lampka olejowa, dzięki której nie muszę stale pilnować ognia, jedzie na tranie. A to śmierdzi. Przywykniesz. Zresztą jak przez miesiąc będziesz obżerać się samymi rybami, to i sama nabierzesz rybiego zapaszku.

Usiadła na głazie po drugiej stronie ogniska.

— We łbie mi szumi cały Pacyfik. Nie bardzo mogę się dobudzić. Mam jakieś mroczki przed oczami i język jak kołek. Czym ty mnie spoiłeś? Wiem, że gorzkie to jak nieszczęście...

— Takie tam ziółka... miejscowy narkotyk. Na spanie i chroni przed skutkami gorączki przy takich zatruciach. Nie znam się na tym. Ale, jak za moich młodych lat poparzyłem sobie całe dupsko, to jedna taka miejscowa czarownica też mnie tak leczyła. A że byłem ciekawski, to mi potem pokazała, które świństwo do czego służy.

— Ciekawe... To ty miałeś jakieś młode lata? Kto by pomyślał...

Jedna rybka była już gotowa, więc Hanna zdecydowanym ruchem przyciągnęła do siebie wielki liść, na którym dekoracyjnie ułożyłem dwa spore filety upieczone porządnie, ze skórką na chrupko i bladoróżowym, rozpadającym się na kawały mięskiem. Byłem pewien, że da radę obu kawałkom, więc zacząłem szykować drugą rybkę dla siebie. Takie miałem złudzenie. Hanna, zanim uporałem się z pieczeniem, miała już miłe wspomnienia po pierwszej porcji i czekała na następne.

W końcu, coś tam udało mi się zjeść, ale na rano w spiżarni nic nie zostało!

— Będziesz musiał trochę zwiększyć zaopatrzenie kuchni. Na świeżym powietrzu apetyt zawsze mi dopisywał... O cholera...!

Przechylona, z głową wywieszoną za krawędź balkonu hałaśliwie rzygała, co niewymownie ucieszyło rybki.

Przecież nie mogłem jej powstrzymać od obżarstwa! Pamiętałem swój wilczy głód, gdy sam obudziłem się po tych ziółkach. I też wtedy nie uwierzyłem, że obiadku to za żadne skarby nie uda mi się utrzymać w żołądku. Moja czarownica popatrzyła na mnie bez współczucia.

— Głupi, biały gówniarz — powiedziała wtedy czarownica. — Dzisiaj będziesz pił tylko wodę. Dużo wody. I dużo sikania. A jedzenie dopiero jutro.

Powtórzyłem Hannie tę receptę. Popatrzyła na mnie z niechęcią.

— To nie mogłeś mi tego wcześniej powiedzieć? Tyle żarcia się zmarnowało...

Łyknęła trochę wody z baniaczka i znowu ją wyrzuciło na krawędź skały...

— Cholera... Wiedziałeś...?!

Kiwnąłem głową.

— Jesteś cholerna, wyuzdana świnia! Chyba wycofam swoją propozycję co do pieprzenia...

Wzruszyłem ramionami.

— Na dwadzieścia cztery godziny. No, może na trochę mniej... Mówisz, że jutro będzie już w porządku?

— Jasne. Przynajmniej u mnie tak było. A mniej ważę od ciebie. Toksyny rozkładają się na każdy kilogram ciała. Powinnaś nawet szybciej wracać do formy niż ja.

— To nawet miłe, że moje fałdki do czegoś się mogą przydać... Ale nie musisz mi przy każdej okazji wypominać tej obfitości. Tam, gdzie mieszkałam, miałam nawet lustro.

— Nie bądź aż tak przewrażliwiona... Niektórzy faceci lubią takie — zrobiłem okrągły gest rękami — duże... Jeden, chyba się Rembrandt albo Rubens nazywał, to zrobił nawet niezłe pieniądze na malowaniu takich jak ty...

— Czy mi się wydaje, czy ty usiłujesz mówić mi coś w rodzaju komplementów?

— Tak to zabrzmiało? I przypominam sobie, że w niektórych krajach w Afryce, ideałem urody kobiecej jest taka, którą muszą nieść dwa wypasione wielbłądy...

Udało mi się zjeść kolację bez zagrożenia konkurencją.

Wypiła jeszcze trochę wody, ale już jej nie poderwało. Przyjęła to z zadowoleniem.

— Chyba wytrzymam do śniadania. O której tu podają?

— Słońce wschodzi o szóstej. Myślę, że o dziewiątej usiądziemy do stołu.

— Tak późno?

— Och, pośpij sobie dłużej. Nie będę cię budził o świcie...

Pognało ją sikanie. Ziółka czyściły organizm z toksyn na wszystkie możliwe sposoby. Medycyna lokalna była w takich przypadkach bardzo konsekwentna — jak wyczyścić, to wyczyścić do gołej kości. Trochę jej współczułem. Nie dość, że wygłodziła się na tratwie, to teraz wykańczały ją ziółka. Chociaż, sądząc po wigorze, jakiego nabrała dygając do naszej toalety, to narkotyk dodawał i jakiejś energii. A może tylko przestawiał się metabolizm na spalanie własnych zapasów i obronę organizmu? Cholera wie?

Uwaliła się na pryczę, aż jęknęło. Zasnęła jak dzieciątko, jak tylko dzień zgasł o zachodzie słońca.

Rankiem nie było czasu na nic innego tylko rybki. Sam byłem wściekle głodny po wczorajszej chudej kolacji. Zarzuciłem wędki i zacząłem oszukiwać żołądek skałotoczami. Siedziałem na skale i nożem otwierałem jedną skorupę po drugiej i chlip. Żarłem, aż przestały mi smakować.

Rybki zachowywały się rzetelnie. Na pętlę z drutu nadziałem kilkanaście sztuk większych i mniejszych. Uznałem, że wystarczy na śniadanie. Wdrapałem się już do połowy schodów, gdy coś na kanale, za linią koralowców, zwróciło moją uwagę. Coś sporego, czarnego, trudnego z tej odległości do rozpoznania, prąd wlókł wzdłuż linii rafy albo zaczepił o rafę. Sądząc po garbie, jaki widziałem z odległości ponad pół mili, musiał być zagłębiony odpowiednio i na pewno o rafę zawadzał... Stoi czy płynie? Wrak? Czy zgubiony kontener? Kontenery z racji konstrukcji nie były aż tak szczelne, żeby zachować długo pływalność. Ale czasem mogły być wypełnione lekkim i niezatapialnym ładunkiem... Powolutku, ale płynie.

Jak prąd poniesie go jeszcze z milę, to trafi, jak inne śmieci, na lukę w rafie i zacznie zawracać na Świńskie Skały. Jak jest głęboko zanurzony, płynął będzie wolniej niż ja. A może nawet nie całkiem w tym samym kierunku? Tratewkę Hanny też niosło trochę inaczej...

W każdym razie jest czas na śniadanie. Robi toto najwyżej pół węzła, może ciut więcej.

Jak wlazłem na mój balkon, moja piętaszkowa klęczała nad resztkami wczorajszego ogniska i rozdmuchiwała żar. Zresztą z niezłym skutkiem. Swoje wielkie białe dupsko wypinała w klęku, równiutko w moją stronę, cipkę eksponując w całej okazałości. Ciemnoblond kudełki, jakby lekko wilgotne... i na pewno wilgotne, leciutko rozchylone sino-różowe wargi...

No pewnie, że słyszała, jak idę!

— Jak sobie już popatrzyłeś, to dawaj te rybki i swój nóż. Sama oczyszczę. A ty przynieś jeszcze drewna....

Odwróciła głowę i popatrzyła na mnie, a właściwie to na mojego, gotowego fiuta...

— W zasadzie to możemy zmienić kolejność...

Świntucha wiedziała, że najbardziej mnie biorą właśnie takie widoki. Uwaliła się na plecy i w życiu nie widziałem, żeby któraś potrafiła aż tak się otworzyć... Nie wiem, co mi przyszło do głowy. Może to, że paluchem jeździła po łechtaczce, gapiła się na mnie i uśmiechała całą gębą! Przyssałem się do cipki jak niemowlę do cycka, co na pewno jej się spodobało, bo chwyciła mnie za uszy i niemal cały łeb mój wcisnęła w siebie. Strasznie łatwo dochodziła, jakby z miesiąc tylko na to czekała, a i ze mnie poleciało wszystko. Sam nie wiem, jak to zrobiła, bo przy jej wadze zrobić taki zwrot, żeby przejść do 69, było niezłą sztuką, a ja ani na moment nie straciłem kontaktu z jej cipką. I czułem, że znowu dochodzi. Ale moim fiutkiem zajęła się tylko tyle, żeby go podnieść. Jak zobaczyła efekt, to jednym fikołkiem przeniosła dupsko z mojej twarzy, na fiuta i nadziała się... A ja poczułem się, jakby ktoś przyklepał mnie do skały dwustufuntowym workiem pełnym gorącego miąska! Ale zrobiła to tylko po to, żeby mnie na moment unieruchomić i dopasować się na swój sposób! Bo jak zakołysała w swoim tańcu biodrami i roztrzęsła te swoje fałdki i rozbujała piersiska, to już nie czułem tego ciężaru, tylko jej śliskie i cieplutkie dno jeździło na okrągło po moim czubku, wolniutko, dokładnie. To nie ja w nią wchodziłem i nie wsysała mnie do siebie, ale miałem wrażenie, że nawleka się ona na mnie całego, że cały jestem wśród tych tłustych, śliskich i ciepłych cudowności! Znowu doszła, a ja zaraz za nią, dość skąpo, ale zawsze dobitnie, i z wyraźna przyjemnością. Mmmmmmmmmmmmmmm! Coś takiego. Na moment znieruchomiała, wyprężyła się o tyle, o ile było to możliwe przy jej sadle, ale opadła na mnie znowu. Czuła, jak się w niej powolutku kurczę i flaczeję. Ale nie przeszkadzało jej to. Pomogła sobie paluszkiem i mimo flaka w środku znowu zrobiła sobie dobrze. I uśmiechnęła się znowu, tym swoim paskudnym uśmiechem, całą gębą, bo poczuła, że flaczek znowu rośnie i robi się twardy. A ja byłem już w środku puściutki! Aż do bólu! Widać wyczuła gdzieś we mnie jeszcze kropelkę, bo i ją wycisnęła z dziką satysfakcją i widoczną przyjemnością!

Uwaliła się obok mnie, złachanego, z mokrym flakiem w kroku. Wzięła śliski czubek w dwa palce i podniosła troszkę.

— Wcale nieźle, jak na takiego dziadka... Chyba będę miała z ciebie pociechę... No dobrze, to teraz zrobię to cholerne śniadanie. Nie zamierzam się odchudzać z powodu pieprzenia.

Zlazłem na dół po drewno. Wnoszenie na górę co grubszych konarów było niezłą gimnastyką. Nie zanosiło się, abym przy takiej lokalizacji kuchni i apetycie Hanny miał szanse przytyć. Cipka Hanny, też wymaga sporo kalorii... No, no...

Obróciłem trzy razy po moich schodach. W tym czasie to, co interesowało mnie za rafą, znacznie zmieniło położenie. Wyraźnie na lepsze. Prąd powoli zaczynał toto obracać i wpychać na śmietnisko. Teraz jest za daleko, żeby coś kombinować. I trudno odróżnić, co to takiego i czy warte jest jakiegokolwiek wysiłku i ryzyka. Pokazałem Hannie to coś.

Zerknęła ze średnim zainteresowaniem.

— Myślisz, że to się zbliża? Okropnie daleko i nie wiadomo, co to...

— Za kilka albo kilkanaście godzin będzie bliżej. Może nawet tak blisko, jak ciebie przyniosło. Zależy, jak głęboko jest zanurzone to, czego nie widać.

Śniadanie, mimo że obfite, zniknęło błyskawicznie. Obojgu nam apetyt dopisywał. Seks jednak zużywa sporo energii.

I ją, zdaje się, nadal bardziej interesował seks niż ewentualny „skarb piratów” zbliżający się na wraku albo czymś takim.

Całkiem wyraźnie pokazując paluchem na mojego ledwo odżywającego fiutka, zagadnęła:

— Wiesz, że nie spodziewałam się, że z takim dziadkiem będzie aż tak fajnie i zabawnie...

— Starowny jestem. I jako gospodarz gościnny. Usiłuję dostarczać wszelkich możliwych przyjemności... A ty? Od zawsze byłaś taka chętna? Bo pierwszy raz widzę, żeby dziewczyna się cieszyła jak głupia w czasie pieprzenia... I z tego pieprzenia. Przecież ty prawie cały czas się uśmiechasz całą gębą!

— Ciekawski świntuch! Zawsze taka byłam! Jak miałam coś trzynaście lat, byłam już dość gruba. Taki klasowy worek sadła. Inne kumpelki miały chłopaków, a ja mogłam tylko palcem — ale i to było fajne! Niektóre kumpelki i tego nie miały! To z niektórymi zabawiałyśmy się nawzajem. One pojękiwały, zamykały oczy, czerwieniały… Ze wstydu? A ja jakoś nigdy nie zamykałam oczu. I to mnie najbardziej rajcowało... Niektóre miały pretensję nawet, że się śmieję... Dziwadła, co? Jakby śmiech przeszkadzał w orgazmie. Mnie tam pomaga. W szkole szybko się rozeszło, że jestem chętna do zabawy, ale trochę dziwna. Chłopaki dość szybko się dowiedzieli i zainteresowali się szansą. Nie to, żeby któryś miał odwagę ze mną chodzić, czy broń Boże umówić się do kina.... Ale pociupciać? Czemu nie? Wiesz, jak takim nastolatkom hormony buzują i w wyobraźni zaglądają do każdych majtek. Nawet własnej babci! A we mnie już diabeł palił! Nawet nie potrzebowałam upijać się, żeby stracić cnotę! Nawet nie zauważyłam, że ją miałam! Dorwałam takiego małego okularnika z naszej klasy, największego kujona i kompletną niemotę w stosunku do dziewuch. Żadna nie chciała z nim chodzić, a on miał takie kompleksy na tle swojego wyglądu, że wszystkim dziewczynom schodził z drogi. Nie zauważały go zupełnie jako potencjalnego kandydata. Przyszedł kiedyś do mnie do domu, bo coś tam potrzebował do testu czy referatu. Byłam w domu sama, bo matka gdzieś wyjechała. U siebie w pokoju miałam porozkładane świerszczyki i dla lesbijek, i dla hetero. Jak tam wszedł i zerknął, to mało w żywym ogniu nie stanął! Portki same z niego spadły, a ja już wtedy majtki uważałam za zbyt krępującą część garderoby. Ani ja nic nie umiałam, ani on. Ale przez tydzień nieobecności matki sumiennie przerobiliśmy wszystkie obrazkowe instrukcje. Było to baaardzo śmieszne. On podchodził do tego z taką powagą, z takim napięciem na twarzy zaglądał mi w cipkę, że nie sposób było się nie śmiać! On wtedy miał minę całkiem jak ty! I ciągle oblizywał wargi, no to się samo prosiło o lizanko! Co dzień ode mnie wychodził na miękkich nogach, ale dumny i blady. Pieprzył się z dziewczyną i nie był durnowatym prawiczkiem! A mnie to się spodobało! I doskonale wiedziałam, że tajemnicy z tego się zrobić nie da, żadnym sposobem. Dziewuchy sobie opowiadają nawzajem wszystkie prawdziwe i nieprawdziwe świństewka, a chłopaki gdyby czymś takim się nie przechwalali, to chyba by ich rozpukło! I wcale mi to nie przeszkadzało! Wręcz czekałam na efekty! No i nie trwało to długo, to czekanie. Dzięki tym plotom, mogłam mieć praktycznie każdego, bo fama szła przede mną. Ale nie chciałam robić sobie wrogów z dziewczyn i unikałam pieprzenia się z chłopakami, którzy aktualnie chodzili z jakąś moją kumpelką. Po co niepotrzebne kłopoty? Pary tak często się rozpadały i zawiązywały nowe, że zawsze trafiałam na moment, gdy jakiś był aktualnie w odstawce, a w portkach mu się sprężało. Tym sposobem byłam w swojej klasie najbardziej usatysfakcjonowaną kurewką. Nie ma cudów, wieści musiały się rozejść dość szeroko. Ale wkrótce nadeszły wakacje i wszystko się skończyło.

— Całkiem?

— A nie. Tylko z kolegami z klasy. Wyjechałam ze starymi do Włoch. Ojciec tam dostał pracę. A mnie zesłali do szkoły z internatem, do Szwajcarii. Szkoły dla dziewczyn. Bardzo dobra szkoła. Dotarłam do matury bez trudu. Nie zależało mi już specjalnie na młodzieńcach w moim wieku. Szukałam raczej nowych nauczycieli i nowych doświadczeń. I wiesz? Przekonałam się, że im większy nieudacznik facet i im większa pokraka dziewczyna, to jak raz się dobrze puszczą i poczują, jak diabeł potrafi nagrzać w kroku, to błyskawicznie pozbywają się wszystkich zahamowań! Nie mają żadnych kompleksów i baaardzo szybko robią się naprawdę dobrzy w ciupcianiu. Ku swojemu i mojemu zadowoleniu. I zupełnie świadomie wybierałam takich. Oni mieli więcej odwagi wobec mojej zupełnie nie filmowej urody, a i fantazja szybko podpowiadała im, że między tymi oponkami tłuszczu, kryją się skarby, o których marzą od miesięcy.

Ona opowiadała, a moja fujarka, to podnosiła się do gry, to puszczała kropelkę i opadała. I tak w kółko. I Hannie podobało się to, jak nie wiem co! Bo swój paluch trzymała w cipce i nie było siły, żebym nie uwiesił na tym oka!

To była dłuższa przerwa w opowiadaniu.

Jak skończyliśmy, to wróciła do tematu.

— Po maturze wstąpiłam do klasztoru...

Zamurowało mnie.

— Co zrobiłaś?!

— Poszłam do klasztoru. Liceum, w którym robiłam maturę, było prowadzone przez siostrzyczki. Nowicjat zaczęłam jeszcze przed maturą. Dzięki mojemu spowiednikowi — Ksiądz Fischer... Na samo wspomnienie robi się mokro w kroku. Spowiednikiem został u nas chyba z półtora roku przed maturą. Nawet nie wiem, co mi odbiło. Poprzednim spowiednikom spowiadałam się ze wszystkiego, tylko nie z ciupciania. Uważałam, że te przyjemności, to moja własność i im nic do tego. Zresztą inne dziewczyny też tak robiły. Żadna nie wspominała ani o zabawach między nami, ani o kontaktach z facetami, które tylko teoretycznie były utrudnione. Zresztą dla mnie, jako że miałam gusta dość szczególne i wybierałam takich, którzy u moich śliczniejszych koleżanek szans nie mieli, znalezienie chętnego do zabawy było łatwiejsze. Ale ksiądz Fischer... chłopisko wielkie, brzuchate, nalane policzki, świńskie oczka. Perkaty nosek i wargi grube, jak u Murzyna, zawsze wilgotne, bo ciągle je oblizywał. Brzydactwo tak okropne, że od razu wyczułam, że to moja i dość łatwa zdobycz. Że na niego nie poleci żadna z koleżanek, to było pewne. Że żadna z siostrzyczek, tym bardziej. Te miały swoje ustalone i chronione pełną dyskrecją związki między sobą i nie tylko. A ksiądz był z zewnątrz. Użyłam najprostszego sposobu. Sobotniej spowiedzi. Dowiedział się o mnie mniej więcej tego, co ty dziś usłyszałeś. Onanizować się zaczął już w połowie spowiedzi. Nie przerywałam i on też nie. A potem umówiłam się, że będę przychodzić sprzątać w jego mieszkaniu i w bibliotece, którą prowadził w szkole. Koleżanki do takich robótek się nie garnęły. Urodą księżulo też ich nie zachęcał. Siostra przełożona miała swoje sprawy i swoje interesy. No to sprzątałam! Był chyba jeszcze bardziej wrażliwy na widok cipki niż ty. No, był trochę młodszy. Wśród dziewczyn, i chyba wśród siostrzyczek też, rozpowszechniły się wtedy różne zabawki z sex-szopów. Różne wibratory, wkładki, nakładki, przedłużacze. Fikuśne majteczki z rozporeczkiem w sam raz, aby wargi przez niego wyszły. No i „świerszczyki” różnej maści w charakterze materiałów szkoleniowych. Mieliśmy się czym bawić. Oboje doszliśmy do wniosku, że niezłym rozwiązaniem byłoby moje wstąpienie do klasztoru i kontynuowanie naszych kontaktów i zabaw w sposób niejako naturalny. Zarówno przełożona, jak i sam Fischer mieli niezłe chody i we władzach zakonu, i w samym Watykanie, bo byliśmy ciągle razem, mimo że musiałam, choćby formalnie, przejść całą procedurę nowicjatu ślubów, założenia habitu i innych dupereli. Potem zaczęłam studia pedagogiczne. Wygodnie. Bo z klasztoru na uniwersytet miałam raptem dwadzieścia minut jazdy autobusem. I dalej oczywiście pomagałam sprzątać w bibliotece i w jego mieszkaniu. Czy coś podpadało? W życiu! Wyobraź sobie grubego, paskudnego babsztyla. Wielkiego. W habicie, z którego dałoby się zrobić nawet namiot cyrkowy... Czy widząc takiego stwora, przyszłoby ci do głowy, że takie coś będzie się pieprzyć?! I to przy każdej nadarzającej się okazji? Komfort! A poza tym studia wcale nie skazywały mnie na tego jedynego księżowskiego fiuta. Na uniwersytecie byli i wykładowcy, i byli studenci. I wśród jednych, i drugich frustratów wygłodzonych seksualnie nie brakowało! Wiesz, jak wyrachowane są te śliczne studenteczki? Jak przebierają? Jak grymaszą! Kupa fiutów nie ma żadnej szansy! A to zawsze była moja szansa! A habit dodawał tylko smaczku! Po miesiącu miałam już ugruntowaną opinię. I żadnych zaległości w kroku! Pewnie że wiedział, że chodzę na boki! Sama mu co ciekawsze historyjki opowiadałam, żeby łatwiej mu grało. Nawet polubił moje chichotanie! Jak zrobiłam magisterium, to wykombinował, że będzie mnie miał bardziej dla siebie, jak zabierze mnie na misję. No i wywiózł mnie na te wyspy! Jako nauczycielkę. Po dwóch latach zmarł na zawał. Mnie tu się podobało, to zrzuciłam habit. Pracować nigdy nie musiałam. Po matce zostało mi tyle forsy, że mogłam zająć się tylko tym, co lubię. Zabawą z fiutami. Klimat tu fajny. Frustratów i nieudaczników pełno. A czasem trafi się jakaś większa przygoda, taka na ten przykład niespodzianka, jak ty. Przecież w normalnych warunkach, w jakimś hotelu, gdybym była ubrana, nawet byś na mnie nie spojrzał!

Roześmiałem się. Wyobraziłem sobie ją w recepcji hotelowej. Golusieńką jak teraz, siedzącą na dywanie z rozkraczonymi i podciągniętymi kolanami i wskazującym palcem w cipce! No pewnie, że bym spojrzał!

— Coś zabawnego powiedziałam?

— Jeszcze jak! Wyobraziłem sobie ciebie na środku wielkiego dywanu w recepcji, taką jak teraz. Gołą i z palcem między wargami! Nie tylko ja bym spojrzał! Pół hotelu i okolicy zleciałoby się oglądać!

— Jasne. A zaraz potem przyjechałoby jeepem dwóch czarnych gliniarzy w szortach i by mnie zamknęli za obrazę moralności. Do wszystkiego potrzebne są warunki. I do każdego fiuta inne podejście. — Zabrzmiało to prawie filozoficznie. — Przecież tutaj ciebie mam tylko dla tego, że nie masz żadnego wyboru. A ja żadnej konkurencji! Całe życie z tego zdaję sobie sprawę i dzięki temu nie jestem skazana na wibrator, męskie prostytutki czy wręcz wtórny odrost błony dziewiczej! Napatrzyłam się w życiu na takie stare lampucery, nikomu i do niczego nie przydatne!

— Przed chwilą powiedziałaś coś fajnego... Do wszystkiego potrzebne są odpowiednie warunki.

— No, jasne! Banał!

— Pomyślałem, że właśnie teraz mamy oboje odpowiednie warunki. I nic nas nie zmusza, żebyśmy je zmieniali albo popsuli.

— Mówisz poważnie?

Uśmiechnęła się inaczej niż przy pieprzeniu. W wyrazie twarzy i oczkach nie było zwykłej uciechy z przyjemności, ale coś w rodzaju odczucia szczęścia... I cholera, byłem bardzo zadowolony, że coś takiego potrafiłem sprawić!

— Muszę się nad tym poważnie zastanowić — powiedziała.