© Copyright by Rafał Wysogląd, 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części niniejszej publikacji jest zabronione bez pisemnej zgody autora.

Projekt okładki:
Sylwia Mamczur

Korekta okładki:
Elwira Markowska

Redakcja i korekta treści:
Korekto.pl

Sesja zdjęciowa:
Monika Zacharewicz

Skład i łamanie oraz przygotowanie wersji elektronicznych:
hachi.media

ISBN 978-83-955124-0-7

Wydanie I, Polanica-Zdrój 2020

SPIS TREŚCI

Przedmowa

Utrata słuchu w wieku dwóch lat

Logopedka z Kłodzka

Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie

Pierwsze i kolejne aparaty słuchowe

Rehabilitacja mowy z Mamą

Umiejętność czytania z ust

Przepustka do szkoły masowej

Szkoła podstawowa

Szkoła średnia

Studia inżynierskie

Studia magisterskie

Telefon komórkowy

Pierwsza praca

Prawo jazdy

Bezrobocie

Druga praca

Pierwszy zakup auta

Cena samodzielności

Dzisiejszy świat i obecne możliwości

Apel do rodziców dzieci z problemami słuchu

Uwagi dla nauczycieli i wykładowców

Uwagi dla pracodawców i rekruterów

Savoir-vivre wobec osób z problemami słuchu

Podziękowania

Przypisy

Książkę dedykuję jedynemu kochanemu rodzicowi
– mojej Mamie, która jest niesamowitą kobietą.

PRZEDMOWA

Zamysł napisania książki nosiłem w sercu od czasu, kiedy podjąłem studia. Później ten pomysł jak szybko powstał, tak szybko zgasł z chwilą obliczenia kosztów wydania książki. Przełomem był moment nadejścia ery smartfonów i tabletów. Wiedziałem już, jakie możliwości ma forma elektroniczna książki i jak łatwo było ją wydać. Niemniej jednak praca zawodowa na tyle mnie pochłonęła, że nie zawracałem sobie tym głowy. Tłumaczyłem sobie w kółko, że mój pomysł jest bez sensu.

Wielokrotnie pytałem się mojej Mamy, czy byłaby skłonna pomóc napisać mi skromną książkę z cennymi radami na temat rehabilitacji dla rodziców dzieci z dużymi ubytkami słuchu. Zawsze słyszałem odpowiedź negatywną. Obecnie mogę już zrozumieć, jaki był powód odmowy. Życie jest tak krótkie, że nie ma czasu, żeby sprzedać tę wiedzę. Mama jest wiecznie zajęta, nawet na emeryturze, po śmierci babci, podjęła się opieki nad własnym ojcem 24 godziny na dobę aż do końca, przez 8 lat. Nigdy nie myślała o sobie, zawsze dla niej ważny był drugi człowiek, a zwłaszcza najbliższa rodzina.

Nie wiem, jaki jest obecny stan literatury poświęconej problematyce rehabilitacji dzieci z dużymi ubytkami słuchu. Z pewnością obecnie jakieś pozycje istnieją – przynajmniej akademicko-naukowe. Natomiast z całą pewnością w latach 80. nie było zupełnie nic. Jedynym ośrodkiem spełniającym rolę rehabilitacji dzieci z wadami słuchu w tamtych czasach było Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie oraz Poradnia Wad Słuchu przy Polskim Związku Głuchych we Wrocławiu. Na domiar złego czasy komunistyczne nie ułatwiały sprawnego i szybkiego załatwiania spraw. Obecnie jest naprawdę dużo lepiej. Powstało dużo specjalistycznych ośrodków, które są gęsto rozsiane po Polsce. W obecnej chwili ze zdumieniem obserwuję postęp technologiczny w zakresie aparatów słuchowych, co 30 lat temu było praktycznie nie do wyobrażenia.

Mam nadzieję również na to, że książka ta będzie świetną lekturą dla psychologów, pedagogów, logopedów, nauczycieli szkolnych, samotnych matek, dla rodziców mających dzieci z wadami słuchu, a nawet dla wykładowców kształcących przyszłych specjalistów, którzy będą mieli kontakt z osobami niedosłyszącymi. Lecz największy nacisk kładę na samych rodziców mających takie dzieci, gdyż to na nich spoczywa wielka odpowiedzialność za to, kim będzie w przyszłości ich dziecko niedosłyszące. Będę się starał pomóc Wam lepiej zrozumieć dzieci z wadami słuchu, które widzą świat inaczej niż inni. Od was zależy, czy będziecie dumni z nich, czy nie. Największy błąd, jaki popełniają rodzice, to myślenie, że specjaliści załatwią za nich problem. Niestety, należy powiedzieć to wprost – to nie są dzieci specjalistów, lecz wasze. I to wy, moi drodzy rodzice, musicie stać się specjalistami w ramach współpracy z różnymi profesjonalistami, ponieważ z wami dziecko ma kontakt emocjonalny. Musicie skupić się na nim, poświęcać mu każdą wolną chwilę. Dziecko niedosłyszące powinno być dla was numerem jeden. Nieważne, kto jest rodzicem, czy mama, czy tata, czy oboje. Okrutnie to brzmi, ale pisane jest przez niedosłyszącego, wychowanego przez samotną matkę z trojgiem dzieci.