Agnieszka Fidler

Kucyki

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Emilia Nowakowska

emi-n@wp.pl

Okładka i grafiki wewnątrz: Agata Kosek

aksleszowice@wp.pl

Korekta graficzna: Katarzyna Jackiewicz

okovabi@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-65227-09-6

Wydanie 1

Warszawa, 6 listopad 2015

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od redakcji:

Książeczka dla dzieci o parze przyjaciół, kucyku białym Śnieżynce i czarnym Listku. Niespokojna Śnieżynka ciągle czegoś poszukuje, a Listek jako wierny przyjaciel, nie chcąc, by coś się jej stało podczas jej wędrówek, towarzyszy jej. Koniki opuściły zagrodę dwukrotnie w poszukiwaniu szczęścia dla Śnieżynki, a za drugim razem w celu ratowania swojego domu, czyli zagrody.

Historie tu opisane nie są moralizujące, a mocno zaakcentowaną puentą jest to, że najlepiej jest w domu, poszukiwania szczęścia, które jest w nas samych i u nas w domu, zupełnie nie mają sensu. „Kucyki” są świetnymi bajeczkami na dobranoc, pełne dziwnych, stworzeń i niespotykanych zwrotów akcji, również groźnych, przerażających i niebezpiecznych, ale ze szczęśliwym zakończeniem. Przyjaźń i miłość są ponad wszystko.

Dla Wiktorii

Żebyś zawsze pamiętała gdzie jest Twój dom

Poszukiwanie szczęścia

Cześć mamy na imię Śnieżynka i Listek. Jesteśmy dwoma kucykami, białym i czarnym, które, wędrując po świecie, szukały swojego szczęścia w życiu. O tym, czy go znaleźliśmy i o przygodach jakie nas przy tym spotkały… hmmmmm poczytajcie sami.

* * *

Staliśmy sobie spokojnie w zagrodzie, aż nagle w głowie Śnieżynki narodziła się myśl:

— Czy ty jesteś tu szczęśliwy? — spytała mnie nagle.

— Owszem — odparłem — mam co jeść, gdzie spać, a nasz gospodarz dba o najlepiej, jak potrafi.

— A ja nie jestem — odparła Śnieżynka energicznie kręcąc głową, aż jej grzywa zafalowała.

— Co ty opowiadasz? — spytałem zdziwiony.

— Nie jestem tu szczęśliwa i już — powtórzyła Śnieżynka, tupiąc kopytkiem w podłogę. — Chcę iść w świat i szukać swojego szczęścia w życiu.

Spojrzałem na białą jak śnieg Śnieżynkę i zacząłem się zastanawiać, o co jej chodzi, ale zanim coś wymyśliłem, Śnieżynka była już za zagrodą. Więc ja niewiele myśląc, przeskoczyłem za nią ogrodzenie. I tak oto razem (wbrew mojej woli) poszliśmy w świat szukać szczęścia.

— Dokąd się wybierasz? — spytałem Śnieżynkę.

— Już ci mówiłam — odparła i wesoło zamachała ogonem.

— Tak to już wiem, szukasz szczęścia, ale dokąd teraz?

— Na pewno przed siebie — odparła radośnie z błyskiem w oku.

— To szaleństwo — odparłem.

— Idziesz ze mną czy nie?! — w głosie Śnieżynki brzmiała nuta złości i zniecierpliwienia, że jej przyjaciel jest taki niezdecydowany.

— Idę , idę — odparł Listek. — Ale i tak mi się to nie podoba.

* * *

Tak właśnie biały i czarny kucyk ruszyły w świat w poszukiwaniu szczęścia.

Ruszyły polną drogą. Słońce z nieba uśmiechało się do nich. Mokra trawa była pod ich kopytami, a one wesoło szły przez świat. Znalazły się na niewielkiej polanie, gdzie spotkali rodzinę Zająców: mamę i trzy małe zajączki, jej dzieci. Mama zajęczyca miała na sobie złotą jak słońce sukienkę i różową kokardkę między uszami. Trójka dzieci pani zajęczycy była ubrana następująco: chłopcy mieli na sobie zielone spodenki na szelkach i pomarańczowe bluzki, a dziewczynka, tak jak mama zajęczyca, miała na sobie złotą jak słońce sukienkę i różową kokardkę między uszami. Trzy zajączki spojrzały na dwa kucyki niespokojnie ruszając noskami i wąsami:

— Co tu robicie koniki? — spytała mama zajęczyca pilnie przyglądając się przybyszom.

— Nie jesteśmy konikami — oburzyła się Śnieżynka.

— Ale wyglądacie na konie — odparła mama zajęczyca.

— Jesteśmy kucykami — odparł Listek.

— Na jedno wychodzi — rzekł jeden z małych zajączków, Piotruś.

Mama zajęczyca przerwała tę wymianę zdań klaśnięciem uszami, aż różowa kokardka spadła z jej głowy.

— Co tu robicie? — ponowiła pytanie.

Kucyki spojrzały na siebie, a Listek się odezwał, kiwając głową w stronę białego konika:

— Śnieżynka poszła w świat szukać swojego szczęścia w życiu, a ja jej towarzyszę.

— Szczęścia, powiadasz? — odparła dziwnie nagle spoglądająca w dal mama zajęczyca. — A nie lepiej szukać go we własnym domu?

— Tam go nie ma — odparła zdecydowanie Śnieżynka poruszając energicznie grzywą.

— Mamo, u nas na polanie jest dość miejsca — dołączyła się do rozmowy Dorotka. — Mogliby zamieszkać tam. — Mała zajęczyca wskazała ruszającymi się wąsikami w miejsce, o którym pomyślała.

— Dobrze — odparła mama zajęczyca po chwili namysłu kręcąc uszami na prawo i na lewo. — Jak chcecie, możecie iść z nami.

Spis treści

Poszukiwanie szczęścia

Poszukiwanie skarbu