Plemię

Adrian K. Antosik

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta:Paulina Nowaczyk

paulinanowaczyk@o2.pl

Okładka: Agnieszka Walczak

agnieszka.walczak89@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-62041-47-3

Wydanie I

Warszawa, listopad 2011

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Spis treści

Od redakcji:

Wstęp

Tygrysi Pazur

Wizja Zwierzęcia

Odlid

Próba Wojownika

Podziwianie Włości

Krwawa Lekcja

Wielki Sen Wodza

Krwawy Gość

Rekonwalescencja

Złote Kolby

Złote Łany

Dzika Przejażdżka

Tam, gdzie wióry lecą

Wizyta w ptaszarni

W tipi wodza

Dwaj Szamani

Gorączka

Śmierć Szamana

Cienie dni minionych

Smutek Wielkiego Lama

Wizja zielarki

Epilog

Od redakcji:

Adrian K. ANTOSIK — rocznik 1988, szczecinianin. Jako gimnazjalista napisał swój pierwszy wiersz, który po latach ukazał się w zbiorowym tomiku „Słowa Gorączką Zdjęte” w Szkolnych Zeszytach Literackich „Kuriera Szczecińskiego”. Pisarz o ogromnym potencjale literackim. Pisze dużo, nie tylko poezji. W ramach www.goneta.net wydał tomiki „Słowa pisane na skrawku papieru” i „Wyznania Zatracone” uzupełnione doskonałymi rysunkami pani Karoliny Mencfeld. Napisał również zbiór opowiadań pt. „Sny” oraz opowiadanie „Vendetta Doznania Przyjemności”. Jest współautorem tomiku „Słowa Uczuciem Pisane”. Publikuje również swoje wiersze na stronie internetowego wydawnictwa www.zaszafie.pl .

„PLEMIĘ” — opowiadanie o odrodzeniu się pewnego plemienia po krwawej wojnie międzyplemiennej. Zły klan Czarnych Smoków pod wodzą zaślepionego chęcią zemsty Szarego Wilka mordował i grabił wszystkie napotkane wioski i osady ludzkie. Słabsi charakterem przyłączali się do mocniejszych Czarnych Smoków, zdradzając swoich współplemieńców. Pożoga objęła całą ziemię znaną wszystkim plemionom. Zbuntowali się też przeciw Czarnym Smokom pod przewodnictwem jednego Wodza Naczelnego, ale Czarne Smoki były silniejsze. Niewielu z ich przeciwników przeżyło. Ci, którym to się udało, bez żadnego planu i nadziei przemierzało tereny leśne i górskie. Jedynym, który wyznaczył sobie cel, był Wielki Łowczy, do którego powoli przyłączali się kolejno spotykani ludzie. Udało im się stworzyć nowe społeczeństwo. Ale nie wszystko układało się dobrze i nic też nie zwiastowało zagłady.

Przyjemna opowieść o człowieczeństwie, o podstawowych zasadach dobrosąsiedzkich, o miłości do życia i o tym, jak życie tkwi w nas, że nie chce nas opuścić. Prawość, uczciwość i pracowitość pomagała społeczności przy podźwignięciu się z pożogi wojennej. Wiązali się w pary, wykorzystywali swoje umiejętności dane im przez los. Na pewno lektura warta przeczytania choćby z powodu lekkości języka, momentami dowcipnego. Jest to opowieść dla osób dążących do natury, szukających odpowiedzi na pytanie, jak by to mogło być na początku naszego istnienia? Dużo jest też nazw znanych nam z książek i filmów o Dzikim Zachodzie, co sugerowałoby, że historia mogła mieć miejsce na terenach obecnej Ameryki Północnej. Na końcu czeka nas niespodziewana tajemnicza historia.

„Plemię” jest już kolejną publikacją autorstwa pana Adriana K. Antosika w formie elektronicznej, przygotowaną wspólnie z wydawnictwem Goneta.net.

Wstęp

W powietrzu od dawna wyczuwało się napięcie. Coraz częstsze wojny lokalne przeradzały się w konflikty międzyplemienne. Szerzyły się strach i trwoga. Wszystko, niczym rozpędzone stado bizonów gnające ku przepaści, dążyło do tego dnia. Nieubłaganie nadeszła wiosna, a wraz z nią Wielka Bitwa na Przełęczy Zapomnienia. Po niej przestało istnieć wiele plemion. Opustoszały stepy, lasy i równiny. Ludzie ginęli z głodu, chorób i nędzy...

Nim jednak się to stało, wśród szczepów przekazywany był mit. Opowiadał on o Wielkiej Bitwie, która miała przynieść kres potężnym dotychczas plemionom, stając się jednocześnie zapowiedzią narodzin nowego społeczeństwa zbudowanego na zgliszczach starej epoki. Plemię to miało osiedlić się w pradawnej wiosce położonej na ściętym wzgórzu. Jego szczyt był rozległą i porośniętą trawami wielką równiną, upstrzoną głazami, przez której środek przepływał strumień o krystalicznie czystej wodzie. Zbocza góry pokryte były gęstą puszczą, pełną dzikich i groźnych zwierząt. Podobno osada była umieszczona na środku równiny, nieopodal wybijającego ze skał źródła. Wielu dzielnych śmiałków szukało wzgórza, jednak nikomu nie udało się go odnaleźć.

***

Przeszli przez niedostępną puszczę, która pokrywała zbocza wzgórza. Pokonali wielką równinę dzielącą ich od domniemanego miejsca położenia osady. Było ich trzydzieścioro, pochodzili z różnych miejsc, różnych plemion. Na początku jedynym łączącym ich celem było bezpieczeństwo, które zapewniała większa gromada. Z każdym dniem jednak, wraz ze zżywaniem się grupy, pierwotny cel stawał się coraz mniej ważny. Wspólny trud, jaki niosło im życie, stał się solidną zaprawą nowego plemienia.

Pewnego słonecznego dnia odkryli drogę ku wzgórzu. Na przedostatnim postoju, już pośród traw wielkiej równiny, jednogłośnie wybrali spośród siebie wodza. Gdy w końcu dotarli do legendarnego miejsca, znaleźli walące się pozostałości po wiosce. Pierwszymi słowami wypowiedzianymi przez nowo wybranego wodza były:

— Ja pierdolę! I ta ruina ma być legendarnym Tchnieniem Życia?

Trzydzieścioro współplemieńców powoli zaczynało tworzyć podwaliny nowego społeczeństwa. Wódz sprawował niepodważalną władzę, wyznaczając cele i prace, które wraz z resztą społeczności realizował. Łatali domy, zbierali pożywienie i zapasy. Wszystko robili wspólnie. Minęły dwa tygodnie, nim na dobre zadomowili się w nowym miejscu. W tym czasie poznali się lepiej i zaczęli powoli formować stosunki wewnątrzplemienne...

Tygrysi Pazur

Uciekała ile sił w nogach. Z przerażeniem w brązowych oczach oglądając się co jakiś czas za siebie . W pędzie powiewały jej długie, płomieniste włosy. Słyszała go —ścigał ją. Szelest liści gęstej roślinności dżungli zbliżał się z każdą chwilą. Gdzieś z tyłu zamigotał pasiasty kształt. Dziewczyna przyspieszyła. Wiedziała, że jeśli ją dopadnie, to będzie już koniec. Przeskoczyła kłodę powalonego drzewa i biegła dalej. Czuła, że z każdą chwilą niebezpieczeństwo jest coraz bliżej. Nagle jej biodro przeszył potworny ból. Straciła równowagę, i, wywracając się, obiła sobie ramię. W przerażeniu poderwała głowę do góry i zamarła w bezruchu. Przed nią stał ogromny tygrys. Z jego wściekłych oczu emanowała zawziętość oraz pewność siebie. Poczuła na plecach zimny dreszcz strachu. Dziki kot naprężył mięśnie i rzucił się ku niej. Coś mignęło w powietrzu, kobieta z przerażenia zamknęła oczy. Do jej uszu doleciał ryk ranionego zwierzęcia, który zaraz zamienił się w ciche rzężenie. Powoli, z ociąganiem, wciąż czując strach przed tym, co zobaczy, otworzyła oczy. Ukazał się jej zdumiewający widok. Nad wijącym się w agonii tygrysem stał rosły mężczyzna. W ręce trzymał zakrwawiony nóż. Jego dłonie i nagi tors zbrukane były krwią. Stał w bezruchu, uporczywie wpatrując się w konające zwierzę, jak gdyby ten widok sprawiał mu ogromną satysfakcję. Długie czarne włosy zasłaniały jego twarz. Oddychał szybko, jego muskularne ciało wciąż było napięte i gotowe do skoku. Obecność mężczyzny podziałała uspokajająco na dziewczynę. Wraz z opadającymi emocjami poczuła dotkliwy ból w biodrze. Świat nagle zawirował, zaczął się rozmazywać, aż nagle wszystko zlało się i zapadła nieprzenikniona ciemność.

Nim jeszcze otworzyła oczy, poczuła, że jest niesiona. Jej dłonie lekko drgnęły. Wyczuła pod opuszkami palców czyjeś mięśnie. Otworzyła oczy, dookoła niej wirowało światło przebijające się przez gęstwinę dżungli. Powieki same jej się zamknęły. Głowa bezwładnie opadła, wspierając się na czyjejś piersi.

Obudziło ją skwierczenie mięsa i aromat dobrze doprawionej pieczeni. Delikatnie ruszyła ręką, wyczuła puszyste i miękkie w dotyku futrzane posłanie, które było bardzo wygodne. Westchnęła bezgłośnie, czując błogie ciepło. Dopiero po chwili do jej świadomości dotarło, że coś delikatnie uciska jej biodro. Zerknęła w dół. Ku jej zaskoczeniu w miejscu, w którym zahaczyły ją pazury tygrysa, miała opatrunek. Z ciekawości delikatnie wsunęła palce pod opaskę, by unieść ją do góry. Ta jednak nawet nie drgnęła.

— Dobry opatrunek — wyszeptała, spoglądając z niepokojem w stronę kominka.

Dopiero po dłuższej chwili oderwała od niego wzrok i rozejrzała się dookoła. Była w kwadratowym pokoju. Oprócz wygodnego łóżka, na którym leżała, w pomieszczeniu znajdował się jedynie mały stołek, tuż obok kominka, gdzie piekło się mięso. W przeciwległej ścianie były niewielkie drzwi wyjściowe. Poruszyła się. Rana na biodrze dała o sobie znać z taką siłą, że dziewczyna się skrzywiła. Znów spojrzała na biodro, lecz tym razem jej wzrok przykuło ubranie, nie poznawała go. Nagle uświadomiła sobie, że jej odzienie gdzieś zniknęło. Miała na sobie skąpy strój zasłaniający jej intymne miejsce i odrobinę za małą koszulkę, opinającą jej duże piersi, odsłaniając za to brzuch i ramiona. Uniosła rękę, końcówkami palców przejechała po nowym ubraniu. Zrobiono je z dobrze wyprawionej skóry. Nie potrafiła jednak odgadnąć, z jakiego była zwierzęcia. Nagle wyczuła coś jeszcze, subtelny zapach unoszący się wokół niej. Był tak delikatny, że na początku przytłumił go wszechobecny zapach pieczeni. Ktoś ją wykąpał i była to gorąca kąpiel z ziołami. Patrząc na efekty kuracji, jakiej nieświadomie została poddana, musiała przyznać, że ten, który to zrobił, miał pojęcie o zielarstwie. Drzwi skrzypnęły. Dziewczyna błyskawicznie opadła na posłanie i zakopała się pod warstwą futer. Zaczęła niespokojnie oddychać, jej duże piersi szybko poruszały się w górę i w dół, napinając materiał bluzeczki. Do środka pomieszczenia wleciał zimny podmuch wiatru. Ktoś zamknął drzwi i podszedł do paleniska. Rozległ się odgłos upuszczanych na kamienną podłogę szczap drzewa, a zaraz po nim skrzypnięcie metalowego rusztu przekręcającego się nad płomieniami.

— Jak się czujesz?

Ośmielona dziewczyna zerknęła w kierunku dobiegającego ją głosu. Zobaczyła czarnowłosego, barczystego mężczyznę, klęczącego na jednym kolanie przy pieczeni. Był do niej odwrócony plecami. Usłyszała szczęknięcie metalu o metal. Po chwili nieznajomy podniósł się i odwrócił w jej stronę. W ręku trzymał drewnianą misę z dymiącą potrawą. Dziewczyna poczuła, jak na widok dobrze upieczonego mięsa ślina napływa jej do ust. Podszedł do niej i bez słowa położył przed nią miskę. Dopiero gdy to uczynił, zobaczyła mały widelec wbity w kawałek mięsa, znajdujący się na stercie podobnych mu kawałków. Dziewczyna uniosła się na ramieniu. Zapach był tak pociągający, że bez chwili wahania złapała za widelec i włożyła nabity kęs do ust. Poczuła pyszny smak rozpływający się na języku. Gorący kawałek mięsa parzył, ale nie wypluła go. Pogryzła i z uśmiechem połknęła. Zaraz nabiła następny, lecz teraz już spokojniej podmuchała, by ostudził się lekko, nim go włoży do ust.

Mężczyzna przyjrzał się jej dokładnie. Wzrokiem prześliznął się po głębokim wcięciu talii, zahaczył o płaski brzuch, płynnie przeszedł ku górze do dwóch idealnie krągłych piersi, opiętych przez krótką bluzeczkę. Nagle ich oczy spotkały się. Dziewczyna zatrzymała rękę z widelcem w połowie drogi do ust. Wpatrzyła się w jego piwne oczy, nie mogąc się poruszyć pod ciężarem tego spojrzenia. Mężczyzna promiennie się uśmiechnął.

— Nie bój się. Jedz.

Kąciki jej ust delikatnie drgnęły, jej wargi ułożyły się w subtelny zarys uśmiechu. Czarnowłosy mężczyzna odszedł na bok. Usiadł na taborecie plecami do dziewczyny i wpatrzył się w płomienie wesoło tańczące na palenisku. Zapadła cisza przerywana od czasu do czasu trzaskiem płonących polan. Powolnym ruchem podrzucił do ognia kolejny kawałek drewna. Płomienie zatańczyły, wzbijając w powietrze chmarę iskier. Czas zaczął się dłużyć. Dziewczyna zjadła przepyszne, przygotowane dla niej mięso. Mężczyzna bez słowa zabrał od niej miskę i ruszył w kierunku wyjścia. Zatrzymał się na chwilę przed drzwiami i odwrócił głowę, zerkając przez ramię na leżącą na łóżku dziewczynę.

— Niedługo zapadnie zmrok, a mam jeszcze sporo pracy przed sobą. Jak skończę, przyjdę zobaczyć, jak się czujesz.

Nie czekając na odpowiedź, wyszedł z pomieszczenia, cicho zamykając za sobą drzwi. Długo nie wracał. Na początku czekała na niego, umilając sobie czas przypominaniem jego ogromnej półnagiej sylwetki, oświetlanej migotliwym blaskiem płomieni. Poczuła się bardzo zmęczona. Zrobiło jej się błogo i usnęła spokojnie. Obudził ją chłodny powiew wiatru. Poczuła, jak na jej płaskim brzuchu pojawia się gęsia skórka. Szybko podniosła głowę ku górze i zobaczyła go stojącego na tle ciemniejącego nieba. Zamknął za sobą drzwi i już po chwili znalazł się w zasięgu kominka. Podrzucił kilka wcześniej przygotowanych szczap drzewa. Odwrócił się w stronę drzwi. W półmroku, rozświetlanym jedynie czerwoną poświatą węgli żarzących się w palenisku, dostrzegł, że dziewczyna usiadła na łóżku, przyglądając mu się. W końcu pierwszy raz odezwała się do niego:

— Długo cię nie było.

— Mam pracę, którą muszę wykonywać.

— Czy jestem uwięziona? — spytała.

Mężczyzna przechylił głowę, wpatrując się w nią ze zdziwieniem.

W jej głosie wyczuł dziwną nutkę strachu.

— Nie. Ale nie radziłbym jeszcze odchodzić — odparł, uśmiechając się dobrodusznie. — Jesteś jeszcze osłabiona. Śpij spokojnie.

Mówiąc to, ruszył w stronę drzwi, lecz dziewczyna poderwała się z miejsca, zastępując mu drogę. Zatrzymała się, nie wiedząc, co począć dalej. Dzielił ich tylko krok. Dziewczyna bez skrępowania przystąpiła ku niemu. Oparła prawą dłoń na jego klatce piersiowej, drugą oplotła go w pasie. Powoli podniosła głowę ku górze. Jej brązowe oczy z delikatną domieszką zieleni zalśniły w blasku płomieni.

— Nie podziękowałam ci jeszcze za ratunek — powiedziała.

Jej prawa ręka przesunęła się w kierunku jego szyi. Delikatnym naciskiem przyciągnęła go do siebie. Rozchyliła wargi. Ich usta zwarły się w namiętnym pocałunku. Ręce mężczyzny nie były już bezczynne. Uniosły się ku plecom dziewczyny i zgrabnie rozsznurowały szew bluzeczki. Dziewczyna uniosła ręce w górę, by ułatwić mu jej ściągnięcie. Piersi uwolnione od oplatającego je materiału zafalowały frywolnie. Mężczyzna ściągnął spodnie i zaraz pomógł jej zdjąć część ubioru, którego nie potrafiła nazwać, a które okrywało jej miejsce intymne. Stali nago naprzeciw siebie. Mężczyzna podniósł ją za uda do góry i przeniósł na łóżko. Delikatnie wszedł w nią, gdy razem opadali na posłanie. Dziewczyna jęknęła z rozkoszy…

Kochali się długo i namiętnie. W końcu opadli wycieńczeni. Dziewczyna oparła się na jego piersi. Wpatrując się mu w twarz, wyszeptała:

— Nawet nie znam twojego imienia.

— Jestem Wielkim Łowczym mojego plemienia. To powinno wystarczyć.

— Ja jestem Brykająca Owca. Babcia wyuczyła mnie na zielarkę.

Przerwała na chwilę. W jej oczach coś delikatnie zamigotało, szybko odwróciła się do niego plecami.

— Spokojnie, każdy kogoś stracił podczas wielkiej wojny.

Mężczyzna delikatnie przełożył rękę tak, by jej głowa była pomiędzy jego ramionami. Powoli przesunął ręce do tyłu i zawiązał jej na szyi końce rzemyków trzymanych w dłoniach. Dziewczyna poczuła, jak coś delikatnie upadło pomiędzy jej piersi. Powoli sięgnęła ręką po przedmiot zawieszony na rzemyku. Podniosła go w górę, by oświetlił go blask płomieni. Od razu go rozpoznała. Zakrzywiony i wciąż złowrogi pazur tygrysa.

— Czy to…

— Tak. To pazur bestii, która na ciebie polowała. Chciałem ci to dać. Skóra również będzie dla ciebie. Tylko muszę ją...

Gdy dziewczyna raptownie odwróciła się w jego stronę, zamilkł. Ujrzał w jej oczach coś, czego nie potrafił opisać. Pochyliła się ku niemu. Ich wargi zwarły się w długim pocałunku, a po chwili przytuliła się od niego. Prawą dłonią delikatnie gładziła go po piersi. Przez dłuższą chwilę milczała. W końcu niepewnie spytała:

— Powiedz mi, bo to wciąż nie daje mi spokoju. Gdy mnie ratowałeś...

— Taaak?

— Tylko nie zrozum mnie źle. Jestem ci za to bardzo wdzięczna. Jednak nurtuje mnie jedna rzecz.

— Mów śmiało, nie krępuj się — powiedział cicho.

— Gdy powaliłeś już tę bestię, a ona leżała na ziemi dogorywając, odniosłam wrażenie, jakby ci ten widok sprawiał przyjemność. Tak się w nią wpatrywałeś i...

Nagle urwała, nie mogąc wyksztusić z siebie ani słowa więcej. Poczuła, jak zimny dreszcz wzdryga jej ciałem. Wielki Łowczy przytulił ją uspokajająco. Następnie cichym spokojnym głosem odpowiedział jej:

— Nie dziwię się, że doszłaś do takich wniosków. Bo, owszem, tak to mogło wyglądać. Jednak było inaczej. Widzisz, gdy zobaczyłem cię leżącą na ziemi, kiedy tygrys już prawie miał cię w swych łapach, nie było czasu na przygotowanie się. Szybko zaatakowałem i udało mi się śmiertelnie go ugodzić. Jednak nie był to dobry cios. Gdy zwierzę upadło na ziemię, nie było jeszcze martwe. Wciąż żyło, a nie ma nic bardziej niebezpiecznego, niż ranny drapieżnik walczący o swoje życie. Niebezpieczną rzeczą było podchodzić i próbować dopomóc mu w konaniu, ale jednocześnie istniało ryzyko, że poderwie się z ziemi, by znów zaatakować. Dlatego, bacznie go obserwując, czekałem, aż zdechnie.

Gdy skończył mówić, poczuł, jak Brykająca Owca rozluźnia się w jego ramionach. Zamruczała coś niezrozumiale, przytulając się mocniej do niego. Poczuł ciepło jej ciała, wspaniałą bliskość pięknej dziewczyny przy sobie. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz czuł się tak wspaniale. Otaczało go ciepło i spokój, tak bardzo kontrastujące ze światem, jaki znał podczas Wielkiej Wojny. Wszystko powoli odradzało się, by znów zapanował ład na ziemi. Mimo to, wciąż nosił w sercu niezabliźnione jeszcze rany.

Mężczyzna poczuł się senny, jego myśli powoli zaczęły zwalniać i stawać się nieskładne, by w końcu zapaść się w ciszę pomieszczenia. W świetle kominka Wielki Łowczy i jego partnerka usnęli na łożu przykrytym tygrysią skórą, pierwszą, jaką wyprawił tu po tym, jak wraz z resztą plemienia przybyli w te strony.

Wizja Zwierzęcia

Było mu gorąco, czuł, jak po jego twarzy spływają krople zimnego potu. Oddech miał ciężki i płytki. Jego ciałem co jakiś czas wzdrygały niekontrolowane skurcze. Otworzył oczy, jednak wszystko wokoło rozmazywało się w nieregularne plamy. Nagle poczuł, że coś opiera mu się o wysuszone wargi. Ciepły, gorzki płyn wdarł mu się brutalnie do ust. Przełknął i zaczął się krztusić. Po chwili uspokoił się. Opadł na posłanie i zastygł w bezruchu. Z mrocznej mozaiki ciemnych kształtów zaczął przedzierać się ku niemu blask. Z każdą chwilą był coraz jaśniejszy. Młodzieniec zmrużył oczy. Na początku nie mógł odgadnąć, czym jest to, co widzi, jednak w końcu jego źrenice przyzwyczaiły się. Ku zaskoczeniu dostrzegł dorodnego samca lamy, dumnie kroczącego w jego kierunku. Nagle poczuł dziwne drapanie w gardle, wziął głęboki wdech, a gdy wypuszczał powietrze, z jego ust wydobył się szept:

— To Wielki Lam...

Jego własny głos wydał mu się dziwnie odległy i obcy. Choć wszystko wydawało mu się tak nierealne, to jednak wiedział, że lama przybywała, by mu pomóc, by go uzdrowić, był pierwszym ze swego rodzaju. Kroczył dostojnie, co odziedziczyły po nim jego dzieci, lamy świata każdej maści i płci. Sam wielki protoplasta rodu tych wspaniałych zwierząt przybył z krainy wielkich łowów, by go wyzwolić. Nagle wszystko zniknęło. Nastała ciemność. Młodzieniec poderwał się z łoża. W panice ruszył biegiem przed siebie. Przed oczami zamigotały mu jakieś postacie, ogniska. Zaraz jednak wszystko to zostało gdzieś daleko za nim. Wpadł w mroczną dżunglę, ale nie zwolnił biegu. Gałęzie mijanych roślin, nierozpoznawalnych w mrokach gęstego lasu tropikalnego, boleśnie chłostały go po twarzy. Nagle stracił równowagę i upadał na ziemię twarzą w błoto. Zamarł w bezruchu, nasłuchując. Wokół panowała cisza mrożąca krew w żyłach. Drgnął, gdy nieopodal niego pękła sucha gałązka. Mężczyzna poderwał głowę do góry. Wpatrując się w zarośla przed sobą, nasłuchiwał. Przez gęstą roślinność przenikały promienie księżyca. Coś zaszeleściło w pobliskich krzakach. Młodzieniec wziął głęboki wdech i wstrzymał powietrze w oczekiwaniu. Z zarośli, bez pośpiechu, dostojnym krokiem wyszła wielka biała lama. Bez strachu zbliżyła się do młodzieńca, który usiadł na pniu powalonego drzewa. Zwierzę położyło mu łeb na ramieniu, w odpowiedzi on objął je za szyję.

Nad równiną wzgórza powoli wschodziło słońce. Z samego brzegu lasu wyszedł młody mężczyzna, a u jego boku kroczyła dumnie śnieżnobiała lama. Szli powoli, nie śpiesząc się. Młodzieniec wdychał rześkie ranne powietrze, upajał się każdą chwilą swobodnego marszu. Minęli pierwsze zabudowania. Wódz zatrzymał się dopiero w samym sercu wioski, przed swoim tipi. Założył lamie na szyję linkę i przywiązał ją do palika wbitego przy wejściu. Dopiero po chwili spostrzegł Wielkiego Łowczego, siedzącego nieopodal na ściętym pniaku, na którym zwykle rąbano drzewo przygotowywane na opał. Tuż obok niego siedziała drobna, rudowłosa dziewczyna. Niepewnym krokiem, jakby wciąż błądził myślami gdzie indziej, podszedł do nich.

— Witaj, wodzu Brzęczący Trzmielu — powitał go mężczyzna. — Chciałbym ci przedstawić tę, dzięki której udało się ciebie uzdrowić. To Brykająca Owca.

— Witaj, Brykająca Owco, wydałaś mi się skądś bardzo znajoma.

— Witaj, wodzu — odparła, delikatnie uśmiechając się.

— Chciałbym zaproponować ci pozostanie w naszym plemieniu w charakterze zielarki. Byłbym wdzięczny za to.

— To dla mnie zaszczyt — odparła, a na jej ustach znów pojawił się słodki uśmiech.

— A teraz wybaczcie, muszę zająć się Wielkim Lamem.

Nie czekając na odpowiedź, wszedł do swojego tipi. Wielki Łowczy i Brykająca Owca siedzieli w bezruchu, wpatrując się w namiot wodza. W końcu odezwał się mężczyzna:

— Po cholerę mu ta lama?

— To skutek uboczny leku, zwykle po jego zażyciu pacjenci przygarniali jakieś zwierzęta. No i jeszcze u takich ludzi wzrasta uprzejmość oraz chęć bratania się, ale ten efekt jest krótkotrwały. Nim się obejrzysz, znów będzie sobą — rzuciła spojrzenie ku wodzowi, który wyszedł ze swojego namiotu i teraz z namaszczeniem głaskał lamę. — No, może prawie sobą.

Wielki Łowczy przez dłuższą chwilę patrzył na zabiegi pielęgnacyjne nowego pieszczocha wodza. Mężczyźnie nie podobało się to, że na twarzy Brzęczącego Trzmiela malował się głupkowaty uśmiech.

— To nie może być aż tak płytkie — wyszeptał.

— Słucham? — spytała Brykająca Owca, odwracając się do rozmówcy.

— Mówię, że to nie może być aż tak proste wyjaśnienie.

Nowa zielarka plemienna uśmiechnęła się.

— Moja babcia zawsze mi mówiła, że po tym, gdy pacjent dostanie lek, jego dusza wędruje do Krainy Wiecznych Łowów. Tam, wśród ciemności, napotyka jedno z pradawnych zwierząt, od których wywodzą się wszystkie gatunki. Mówiła mi, że wtedy ta potężna istota zstępuje na ziemię, by złączyć swe życie z chorym i zostaje z nim aż do końca jego dni, by po śmierci stać się dla niego przewodnikiem na drodze ku wieczności.

— I myślisz, że to prawda? — spytał z zaciekawieniem Wielki Łowczy.

— Tego nie wiem, aczkolwiek każdy, kto wyzdrowiał, do kresu swych dni miał przy sobie jakieś zwierzę znalezione w dżungli...

— Ciekawe — powiedział, wstając.

Brykająca Owca wpatrywała się w niego przez chwilę. Zaraz jednak poderwała się z miejsca. Objąwszy go w pasie, podniosła głowę do góry. Na jej ustach pojawił się delikatny uśmiech. Wielki Łowczy objął ją ramieniem. Powoli ruszył w stronę ruiny długiego domu. Gdy przechodzili tuż koło wodza z zapałem czyszczącego lamę, mężczyzna pokiwał jedynie głową z niedowierzaniem.