Spis treści

Rozdział 20

Okładka tylna

Tytuł:

„Defekt pamięci”

Autor:

Krzysztof Bielecki

Projekt okładki i strony tytułowej:

Daniel Marciniak (furiastudio.com)

Skład i łamanie:

Krzysztof Bielecki

Kontakt:

kb1985@gmail.com

www.facebook.com/defektpamieci

Książka wydana własnym nakładem

poprzez działalność w ramach

Akademickich Inkubatorów Przedsiębiorczości

Warszawa, 2012

Rozdział 20

Pochłanianie

(13.02)

Następnego dnia zniknął jeden z kolorów. Tak po prostu. Zauważyłem to dopiero wtedy, gdy wybrałem się do sklepu spożywczego, żeby kupić jakieś owoce na śniadanie. Nie trzeba było długo czekać, żeby na ulicach pojawili się ludzie ze specjalnym wydaniem którejś z bezpłatnych gazet. A później kolejni, którzy rozdawali inną. Nagłówki głosiły to, co już chyba wszyscy zdążyli zauważyć. Jeden z kolorów po prostu zniknął.

Mijałem wystawy sklepów z telewizorami i widziałem tych samych naukowców na dziesiątkach ekranów. Mówili coś o unikalnym zjawisku, zaburzeniach długości fal, kosmicznym fenomenie, a najwięcej gadali o sensacji na poziomie kwantowym. Jednak dla wszystkich malarzy, grafików, a także dzieci w przedszkolu, które uwielbiały bawić się, wycinając rozmaite kształty z kolorowego papieru, liczyło się tylko jedno – tego dnia zniknął jeden z kolorów.

Sensacja na poziomie kwantowym.

Ja, oczywiście, od razu stwierdziłem, że to moja wina. A nawet jeśli nie moja, to na pewno innego z Piszących, podczas gdy mój niedobór akapitów spowodował jakiś kataklizm w innej części świata. To miałoby nawet więcej sensu w kontekście konsekwencji moich poprzednich zaniedbań.

Przeglądam kolejne strony specjalnego wydania gazety. Druga, trzecia, czwarta, piąta i szósta to również analiza niezwykłego zjawiska. Siódma i ósma także. Dopiero na dziewiątej zaczyna się garść wiadomości na inny temat. Gdzieś tam daleko zawalił się most z kilkudziesięcioma samochodami. Nieco bliżej, prawie tutaj, złamał się maszt radiowy. Gdzieś pomiędzy jednym a drugim strzelanina w banku, napad na stacji benzynowej i wyginięcie jakiegoś rzadkiego gatunku kwiatów.

Być może, codziennie dzieje się coś złego tylko dlatego, że ktoś z nas zapomniał albo po prostu nie chciał wydusić z siebie tych kilku słów. Być może, gdybyśmy wzięli się w garść, świat byłby idealny. Prawdziwa utopia.

Wydarzenia ostatnich dni nauczyły mnie, że nigdy nie można być niczego w stu procentach pewnym. Nie wiadomo, jak będzie wyglądał następny dzień, wszystko może być zupełnie inne, skoro mogą znikać kontynenty i kolory, to równie dobrze może dziać się cała masa innych rzeczy. Ziemia może przyspieszyć swój obrót, przez co dni staną się krótsze i czasu na pisanie będzie jeszcze mniej, wszyscy ludzie mogą stracić zdolność pisania albo nagle i niespodziewanie mogą gdzieś wyparować wszystkie długopisy, ołówki, maszyny do pisania, komputery... Z dnia na dzień mogą się nam pojawić skrzydła albo twarde pancerze. Poziom wody może podnieść się o milion kilometrów. Wszystko, absolutnie wszystko jest możliwe.

Przypomina mi się rozmowa z człowiekiem o srebrnej skórze. Ta o dodatnich i ujemnych Motywatorach. Tak, wciąż jest dla nas szansa. Zbierzmy się, zadziałajmy wspólnie i zmieńmy ten świat na lepsze. Albo przynajmniej wróćmy do punktu wyjścia. Uwolnijmy się od tego cholernego ciężaru. Odrzućmy kartki papieru i znowu bądźmy wolni. Ja chcę do biura. Jak ja cholernie chcę do biura. Marzy mi się wdychanie zapachu toneru. Dźwięk telefonów, szum drukarek i faksów. Takie zwykłe, banalne nie wiadomo co.

Okładka tylna