Bruno Banino

Eksplozje króla Kaszub

© Copyright by Bruno Banino & e-bookowo

Korekta: dr Katarzyna Wróbel

Fotografia na okładce: shutterstck

Projekt okładki: e-bookowo

ISBN e-book 978-83-7859-881-7

ISBN druk 978-83-7859-883-1

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2017

Książka ta jest fikcją literacką. Nazwiska, postaci, miejsca, organizacje i zdarzenia są tworem

wyobraźni autora lub zostały użyte w całkowicie fikcyjnym kontekście. Jakiekolwiek podobieństwo do zdarzeń, organizacji czy osób – żyjących lub zmarłych – jest zupełnie przypadkowe.

Ponadto utwór, który masz przed sobą zawiera treści nieodpowiednie dla osób niepełnoletnich oraz takie, które mogą urazić niektórych dorosłych. Czytasz na własną odpowiedzialność.

Autor pragnie poinformować, że powieść ta ma na celu promocję Kaszub i Pomorza.

W jego zamierzeniach nie była i nie jest obraza kogokolwiek lub czegokolwiek, a tylko sarkastyczne przedstawienie rzeczywistości w latach 1982-2015.

Jeżeli po tych wszystkich ostrzeżeniach chcesz nadal przyjąć solidną dawkę literackiej kokainy,

to zapraszamy do wspólnej przygody!

ZAPRASZAM NA BLOG: jagermajster.blogspot.com

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Patronat medialny:

WSTĘPNIAK – ZASŁYSZANE
O KRÓLU W KASZËBSKÔ CHËCZ

Bruno Banino – to dość niecodzienny jegomość, który tańczył na pogrzebie swojej prababci. W jego rodzinnych stronach jest bardziej popularny niż herbata popularna i bardziej złożony niż tekst piosenki Kieliszki Jacka Stachurskiego. Kiedy tylko pojawia się na horyzoncie, krowy przestają dawać mleko, a dziewczyny zaczynają dawać… dobre rady. Od zawsze dość przesadnie dba o zdrowie, dlatego też ochoczo odwiedza wszystkie obwoźne gabinety medycyny naturalnej. W niektórych salonach ma poważne zniżki, a z niektórych przywlekł liczne wysypki czy inne dziadostwo. Czego jednak się nie robi, aby być tak krzepkim jak zimowe biegaczki norweskie. Pozdrawiam cię, Marit B.! Dbaj o swoje płuca!

Przekorny los chciał, aby kompletnie bez przygotowania, w jednej chwili, został wyrwany ze swojego poukładanego życia i stał się władcą Kaszubów Błotnych. Nowe obowiązki spadły na niego tak niespodziewanie jak samobójca skaczący z gdańskiego falowca.

Bruno od chwili poczęcia jest człowiekiem z kaszubskiej stali – nie boi się wyzwań i cierpienia, dlatego ta beznadziejna sytuacja do tej pory go nie przerosła. Król codziennie i konsekwentnie spłaca kredyt zaufania, który dał mu jego biedny, ale mądry lud. W sytuacjach spornych pomiędzy zwaśnionymi poddanymi stara się być zawsze prawy i sprawiedliwy. Wzorce czerpał, śledząc wszystkie odcinki audycji telewizyjnej prowadzonej przez sędzię Annę Marię Wesołowską, a więc prawa uczył się od najlepszych. Tak jak każdy z nas nie jest krystaliczny. Miewa szalone chwile i momenty podobne do tych, które przeżywali kiedyś Bill Cosby czy Donek Trump. Pomimo jego wad, wszyscy, którzy go znają, kochają go bez pamięci. Takich charyzmatycznych ludzi po prostu nie da się nie kochać!

Władca to wesoły kamrat, z którym bez namysłu napijesz się bimberku, nawet jeśli chodzisz na spotkania do klubu AA. Jego życie można porównać do nieustannej ostrej jazdy… oczywiście kolejką górską. Aby poczuć się jak król, wystarczy tylko pamiętać, by w trakcie tej jazdy opracować butelkę księżycówki i zażyć parę niuchów dobrej jakości tabaki. Jeśli los wyjątkowo ci sprzyja i jedziesz w wagoniku razem z dziewczyną, pamiętaj, żeby koniecznie użyć lateksowych skórek miłości i dać się ponieść chwili. Gdy spełnisz te warunki, będziesz taki jak jego wysokość Bruno Banino!

DZIECIŃSTWO,
CZYLI CYRK NA KÓŁKACH

Na wstępie rozwieję wszelkie wasze wątpliwości – tak, mam czarne podniebienie, przesadzam z tabaką i lubię samogon. Dobry alkohol i bliski kontakt z młodymi piersiastymi córami ziemi kościerskiej to coś, co mnie definiuje. Wydaje się wam pewnie, że bycie królem Kaszubów Błotnych to same przyjemności, permanentna sielanka, czyż nie? Nie zaprzeczajcie. I nie zakrywajcie twarzy książką, gniotąc przy tym jej piękną okładkę, ona nie jest niczemu winna! Ustalmy coś na początku. Jesteśmy tu sami, rozmawiajmy więc szczerze, tak jak mają to w zwyczaju dorośli ludzie, mogę was o to prosić? Dziękuję.

W nagrodę za współpracę z moją charyzmatyczną osobą posłuchacie o moim życiu i bujnym jak czupryna Zbyszka Wodeckiego pożyciu. Od razu przyznam, że nie będę was mamił prezentami, często dołączanymi na zachętę do książek. Nie dostaniecie zatem podgrzewacza do parówek, odstraszacza psów czy masujących w sekretnym miejscu rajstop dla kobiet (drogie panie, znam wasze potrzeby i wiem, że czasem taka bielizna by się przydała, szczególnie wtedy, gdy zdenerwuje was szef lub rozsiądziecie się błogo przy popołudniowej kawce i ciasteczku, odliczając gorączkowo minuty do zakończenia szychty w korpo).

W zamian za towarzystwo mam wam do zaoferowania coś niemierzalnego i niematerialnego. Otóż jeżeli skupicie się dobrze na tej pasjonującej lekturze, to może pod jej wpływem staniecie się lepszymi ludźmi! Tak, to chciałem napisać – lepszymi ludźmi albo przynajmniej bardziej uśmiechniętymi. Nie śmiejcie się, jestem w tym momencie śmiertelnie poważny i głęboko wierzę w to, co piszę, dlatego gwarantuję wam, że zaczniecie mi współczuć, widząc jak wielkie życiowe kłody spadały do tej pory pod moje szlachetne nogi. Czy to była cena za to, kim teraz jestem? Nie wiem. Przekonajcie się sami, czy moja korona jest tego warta. Gotowi, by Eksplozje odcisnęły piętno na Waszej psychice?

***

Złota Góra. Brodnica Górna. Lata 80. XX wieku

Noc była ciepła i bezgwiezdna. Gęstą suknią swej odwiecznej tajemnicy zakrywała wspaniałą mozaikę lasów, jezior, łąk, pól i kaszubskich wioseczek. Światło księżyca odbijało się w srebrnym lustrze jeziora na tyle silnie, że nie trzeba było biegać z latarką, aby dojrzeć coś w tym zielonym gąszczu. Miejsce corocznego festynu wyznaczał naturalny amfiteatr uwięziony w zboczach farm truskawek. W leśnym kompleksie parkingowym specjalnie wydzielonym dla gości odwiedzających tę imprezę, wśród lasu namiotów i przyczep kampingowych, mój biologiczny tatuś głuszył równo i rytmicznie moją biologiczną mamusię. Bez pytań i odpowiedzi. Bez zbędnych słów, tak często oczekiwanych przez partnerki podczas zbliżenia. Robili to tak, jakby w tej chwili nie istniał cały świat. Byli zamroczeni tanim winem i nakręceni rozbrzmiewającymi z oddali hitami Krzysztofa Januarego Krawczyka. Jak minął dzień, Rysunek na szkle, Parostatek – to były ponadczasowe przeboje, które już zawsze będą mi się kojarzyć z tym pięknym aktem miłości. Wiedząc, czego słuchali, mogę wysnuć śmiały wniosek, że pod wpływem tych skocznych melodii wykształcił się u mnie wysublimowany gust muzyczny. Disco polo to przecież muzyka miłości i nie próbujcie o tym dyskutować z królem!

Radzieccy naukowcy dowiedli, że dziecko w brzuchu matki jest jak kulka gliny. Przyjmuje gusta matki, daje się formować i przechodzi w dowolnie pożądany kształt. Odnosi się to przede wszystkim do preferencji żywieniowych i gustu muzycznego. Myślicie, że to niemożliwie, żebym już w tamtym momencie przejął fascynację taką muzyką? No cóż, widocznie jestem wyjątkowy!

Biologiczny tatuś był wielkim romantykiem, tak jak zresztą i ja. Poderwał mamusię parę dni wcześniej na tzw. łabędzia. Jak to jest na łabędzia? Już wam powiem, ale zaklinam, nie nadużywajcie tej tajemnej wiedzy. Otóż aby skutecznie wyrwać pannę na łabędzia, trzeba wyciągnąć głowę do góry, tak mocno jak tylko się da, i charknąć „chrrrr… chrrrr…”. Ten odgłos imituje dźwięki wydawane w okresie godowym przez tego pięknego ptaka. Gwarantuję wam, że siedemdziesiąt pięć procent populacji kobiet w wieku reprodukcyjnym, a o takie nam przecież chodzi, odwróci się choćby z czystej ciekawości. A jak przykujesz już uwagę, to od słowa do słowa i nawet nie wiadomo kiedy będziecie parzyć się ze swoją wybranką częściej, niż parzy się herbatę na Wyspach Brytyjskich.

Żałuję, że nie żyłem w czasach, kiedy mnie spłodzono. Wtedy łatwiej było osiągnąć erotyczny sukces. Nie było komputerów, tabletów, Pokémon Go i reszty tego badziewia. Ludzie mieli inne rozrywki, nie rozpraszali się niczym innym niż sobą. Można było skupić się na czystej przyjemności i radości z obcowania z bliźnim. Wyobraźcie sobie: tylko alkohol, natura i miłość. Czy czegoś więcej potrzeba do szczęścia? Przecież tak można było żyć wiecznie. Jedynym minusem tamtych czasów był brak depilacji u pań, ale mając na uwadze wszystkie pozytywy tamtych lat, gotów byłbym przyjąć taki „dziki” stan rzeczy.

Wracając jednak do meritum. Dziewięć miesięcy później z eksplozji ciał i burzy hormonów narodziłem się ja, Bruno Banino. To, co mi zostało po moich szalonych twórcach, to właśnie nazwisko. Ładne, prawda?

Po porodzie, który był ponoć tak hardcorowy jak filmy Quentina Tarantino, mieszkałem trzy miesiące zamknięty w mikrofalówce. Tam dojrzałem i nabrałem barw. Nie dziwcie się, wtedy w szpitalach nie było inkubatorów i innych cudów kupowanych przez Owsiaka. To były lata 80., a nie XXI wiek. Biedna, szara Polska, verstehen? Przepraszam już na początku, że czasami rzucę jakimś niemieckim słowem. Kaszuby i Pomorze to tereny staropruskie, naleciałości germańskie siedzą w nas głęboko. Znacie przecież historię Polski, więc nie będę wam tłumaczył, o co chodzi. Moi czytelnicy to inteligentni ludzie, wiem o tym i wcale się nie podlizuję.

Po wyjściu ze szpitala zamieszkałem z rodzicami w szarym FSO Nysa model 522. To był dopiero czad. Każdy dzieciak marzy o tym, aby mieszkać w samochodzie. Z tego, co wiem, to także marzenie połowy emerytów w USA. Ja to miałem na starcie.

Mój pierwszy dom (fot. Archiwum prywatne Bruna Banina)

Jak mówi stare przysłowie, dom twój tam, gdzie serce twoje. To prawda. Zgadzam się z tym stwierdzeniem. Podpisuję się pod nim rękami i nogami. W nysie stawiałem pierwsze kroki i robiłem pierwsze kupy. Z informacji uzyskanych z wywiadu środowiskowego wiem, że moi biologiczni żyli ze zbieractwa. Zbierali głównie złom, miód i truskawki. Mama, ponieważ była pokaźną kobietą, pomagała także gospodarzom na roli. Orała, młóciła, ganiała hodowlane zwierzęta. Czasem pomagała wykańczać chałupy, ale z tym było dosyć słabo, bo Kaszubi oszczędzają na czym się da i niechętnie robią remonty. Tatuś też pomagał nas wykarmić, głównie wędrował za pszczołami i zbierał wspomniany wyżej złom, ale był mniej efektywny od mamusi. Na szczęście była z niej dobra kobieta i nigdy mu tej jego niezaradności nie wypominała. Większość na jej miejscu stawiałaby mu coraz wyżej poprzeczkę i w konsekwencji chłop by się załamał, a jego męskie ambicje wylądowałyby na gałęzi drzewa.

Kiedy skończyłem roczek, podczas tradycyjnego losowania przedmiotów, mającego określić charakter dziecka, z zestawu: różaniec, kieliszek, pieniądze, książka, obrączka, długopis i karty do gry wybrałem kieliszek, książkę i talię kart. Wróżba w moim przypadku się sprawdziła, także jeśli chodzi o książkę, bo z zastosowania nowatorskiej metody in vitro na zamarzniętych zarodkach mojej wyobraźni powstał ten oto własnoręcznie napisany i przepisany na komputerze przez moją prawą rękę Aleksandrę rękopis.

Od zawsze rozpierała mnie energia. Teraz określa się to mianem ADHD, ale w tamtym czasie mówiono na mnie „żywe sreberko”. Wpływ na moje zachowanie mógł mieć fakt, że mama bardzo często z biedy gotowała dla całej naszej rodzinki zupkę z barszczu Sosnowskiego. Po jej spożyciu nie musieliśmy pić kawy, bo przez jakiś czas od zjedzenia nosiło nas na wszystkie strony prawie tak jak po wódce z red bullem. Mając dzięki temu większą wydajność, rodzice zaczęli się bogacić. Z każdym tygodniem ich fortuna rosła i przed moimi drugimi urodzinami biologiczni zaczęli się oglądać za jakąś działkową altaną. Niestety nie było mi dane dzielić wielu chwil z moją biologiczną rodziną. Sporo nas ominęło. Nie zdążyłem im kupić na święta koszulek z napisami super tata i super mama, a bardzo chciałem. Dajcie mi chwilę… (płacz). OK. OK. Już dobrze. Łatwo się wzruszam, to przez to trudne jak sudoku dzieciństwo.

Rodzina mojej mamusi była bardzo liczna. Wynikało to z tego, że byli biedni i lubili w nudne popołudnia zabawić się po alkoholu. Część z nich poznałem osobiście, o części słyszałem. Ludzi tego typu najlepiej można określić jako dwudźwiękowe agregaty. Dlaczego agregaty? Ponieważ są pasywni i wydają z siebie głównie dwa dźwięki: „eee…” (w tłumaczeniu na język polski: „nie”) i „jo” („tak”), nie licząc rzecz jasna przekleństw. Dużo z nimi nie pogadasz, ale przynajmniej masz się z kim napić. Do rodziny tatka nie dotarłem, ale pracuję nad tym intensywnie. Wracając do kuzynów od strony matuli – część z nich siedzi w więzieniu, część kradnie jedzenie w Biedronce, a część robi zadymy. Dobrze mieć takie znajomości, czasem można dostać alkohol lub perfumy w dobrej cenie. To złe towarzystwo, tak powtarzała mamusia i tak jest, ale ja nigdy nie skreślam ludzi. Ludzie to najcenniejszy skarb na świecie i siła wielu firm, organizacji i wspólnot. Nie trzeba mieć MBA z zarządzania, aby to wiedzieć. Niby to takie obłędnie proste, ale większość menadżerów myśli, że każdy jest łatwy do zastąpienia bez straty jakości dla zespołu.

Paru z owianych złą sławą na mieście kuzynów spotkałem na swej życiowej ścieżce, z niektórymi czasem się spotykam, a u jednego nawet bawiłem się na weselu. Pewnie liczył na grubą kopertę i dlatego mnie zaprosił. W zaproszeniu podkreślił nawet, że jestem jego gościem specjalnym. Trochę się przeliczył, zapomniał bowiem, że pochodzę z kaszubskiego ludu, a my nie rozdajemy pieniędzy na prawo i lewo. W trakcie wspomnianej imprezy, po którymś z toastów, poszedłem lekko zamroczony do toalety. Po przejściu przez próg przetarłem oczy ze zdziwienia, widząc jednego z kuzynów, który żywiołowo walił koks ze zlewu. Kiedy mnie dojrzał, zaczął krzyczeć wniebogłosy, żebym szybko zamknął drzwi. Nie chciał, by jego mama, a moja ciocia dowiedziała się o tym haniebnym procederze. Trudno to przyznać, ale niewiele pamiętam z tego wesela. Rodzinka kazała mi pić do odcięcia, bo jakbym tego nie robił, oznaczałoby to, że jestem z policji. No cóż, nie jestem, więc uległem. Mundury od zawsze wywoływały u mnie napady agresji, chyba coś przeniosło się w matczynych genach. Kiedy zemdlałem na parkiecie tak niespodziewanie, jakby przed sekundą snajper strzelił mi w głowę, okazało się, że mój żołądek również nie dotrzymał tempa mojemu piciu i obrzygałem całą posadzkę. Jak przez mgłę przypominam sobie słowa kogoś z rodzinki: „Widzicie? Brunek jest szczęśliwy, tak gości się rodzinę”. Grono było zgodne i dumne z obrotu spraw, które wywołały u mnie największego kaca mordercę w życiu.

Pamiętam tyle, co ma się brudu pod paznokciem, z tego, co mówili do mnie rodzice. Szkoda, bo słowa matki to najlepsza nauka dla dziecka. Ze strzępków zatartych obrazów przypominam sobie słowa tatusia wypowiadane w chwili, kiedy wyrażałem sprzeciw wobec spożywania jakiegoś przysmaku serwowanego mi przez mamę: „Bruno, jedz, bo inaczej przyjedzie tu twój prawdziwy tata i zrobi z tobą porządek. Porwie twoją matkę, a mnie skatuje na śmierć”. Nie miałem ochoty poznawać tego pana, bałem się go, więc bez wahania grzecznie jadłem posiłek. To dopiero była siła perswazji.

Nasze drogi, moja i tych poczciwców, rozłączyły się przed tym, gdy miałem pójść do przedszkola. Miałem wtedy trzy latka, a wydarzyło się to w Kartuzach. Po cotygodniowej niedzielnej mszy zgubiłem się w tłumie wiernych i milicjantów, którym nie podobało się, że razem z innymi chwalimy Boga. Za karę za ciapowatość trafiłem do policyjnej izby dziecka. Wówczas zdarzyła się pierwsza niezwykła rzecz w moim życiu. Po raz pierwszy zastosowałem technikę manipulacji, oczywiście bezwiednie, ale odruchowo. Pech chciał, że trafiło na funkcjonariusza na służbie, więc jak na pierwszy raz było to nie lada wyzwanie. Lepiej zaczynać od prostszych tematów, ale najwidoczniej tak musiało być. Powoli, ale tak, aby to było widoczne, sięgnąłem do kieszeni swoich czerwonych portek i zacisnąłem pięść tak mocno, jak to tylko możliwe. Poczułem własny puls, ale na razie jej nie wyciągałem. Zagroziłem wpatrującemu się we mnie z osłupieniem mundurowemu, że rozsypię sól na podłogę celi, co później spowoduje furię u jego lepszej połówki. Milicjant wystraszył się, bo tak jak każdy prawdziwy facet panicznie boi się swojej kobiety. Nie chcąc ryzykować, pospiesznie wypuścił mnie na wolność. Kaszubi to bardzo przesądni ludzie, zanotujcie to, bo ta informacja przyda się wam później.

Po wyjściu z izby dziecka nogi poniosły mnie tam, gdzie poszedłby chyba każdy berbeć, mianowicie pod wielki złoto-czerwony cyrkowy namiot. Tam moja przyszła macocha porwała mnie z widowni. Chciała, abym uczestniczył w numerze ze znikaniem, niby taka zabawa. Miałem wejść do szafy i pojawić się po drugiej stronie widowni. Niestety znalazłem się w wozie mojej macochy, z którego nie sposób było się wydostać. Niezły numer, co? Nawet Houdini by się go nie powstydził. Nic w moim życiu nie dzieje się jednak bez przyczyny, przeznaczenie prowadzi mnie za rękę na każdym zakręcie i życiowej prostej. Wiem, że parę dni po tym, jak się zawieruszyłem, moi rodzice mieli śmiertelny wypadek. Niełatwo mi o tym pisać, to dla mnie bardzo trudne, ale postanowiłem podzielić się z wami wszystkimi wspomnieniami bez żadnych wyjątków. Biologiczni złapali fuchę przy obsłudze imprezy dla ratowników wodnych WOPR nad Jeziorem Ostrzyckim. Niestety alkohol w połączeniu z rozpaczą po stracie dziecka zbyt mocno ich zamroczył. Zaczęli szukać mnie w jeziorze, bo ponoć słyszeli moje wołanie o pomoc. Jako że nie byli w stanie nawet chodzić, a co dopiero pływać, łatwo domyślić się, że próba mojego odnalezienia zakończyła się utonięciem tych wspaniałych ludzi. Z racji tego, że była to już kolejna godzina imprezy, to część ratowników, którzy próbowali ich ratować, skończyła razem z nimi pod srebrną taflą jeziora, zasilając zastępy Posejdona. Ich ciał nigdy nie znaleziono, pewnie dlatego że wszystkie zjadły ryby albo wyłowili wędkarze. W tamtych czasach trudno szukało się zwłok, nie było baz danych, elektronicznych sond, a jasnowidze mieli mnóstwo roboty, toteż w takich sytuacjach na nieszczęśników czekał tylko grób nieznanego pływaka.

Bruno Banino to młody, aktywny i wciąż jeszcze perspektywiczny kawaler, syn pszczelarza i murarki. Spłodzony w bezgwiezdną noc na święcie kaszubskiej truskawki już od dziecka kocha naturę, choć obawia się psów i słoneczników.

Ten wesoły kamrat narobił sobie wrogów wśród bezwzględnych gangsterów z Wejherowa Śmiechowa, rzeźników z Półwyspu Helskiego i skołczowanych członków najwyższych pionów menadżerskich w trójmiejskich korporacjach.

Jego historię, możecie śledzić na kartach jego książek, jak i na oficjalnym blogu Króla Kaszub:

http://jagermajster.blogspot.com/

Za przedstawienie swojej historii Bruno Banino otrzymał wyrok śmierci od bezwzględnych ludzi z Wejherowa Śmiechowa i od najbrutalniejszych rzeźników z Półwyspu Helskiego. To jednak nie wszyscy, którzy woleliby, aby ta książka nigdy nie ujrzała światła dziennego. Konsekwentnie szukają go też byli więźniowie ze sztumskiego ośrodka wypoczynkowego i członkowie pionów menadżerskich z wielkich korporacji. Wszyscy są wściekli na to, że jego kontrowersyjna, „brudna” relacja rzuca nowe światło na wydarzenia dziejące się w Polsce. Król Kaszub bez tabu odkrywa nam sekrety hermetycznie zamkniętych środowisk, o których do tej pory niewielu ośmieliło się cokolwiek napisać.

Możecie być pewni, że jego barwne wspomnienia rozluźnią wasze spracowane i stłamszone szarą codziennością neurony niczym literacka kokaina. Książka bowiem ma za zadanie zrelaksować, porwać Was z ekskluzywnego niczym masło mieszkania i przekazać prawdę o wydarzeniach, które działy się tuż obok Was. Dzięki połączeniu powieści awanturniczej z elementami szczerej autobiografii, która bez wątpienia nigdy nie zasłuży na nagrodę Nike, doznacie wielu niezapomnianych chwil. Chwil może czasem bardziej wybuchowych niż afgański bojownik z pasem szahida na polu walki, ale potrafiących wycisnąć łzy nawet z najmniej wrażliwych czytelników.

Przygotujcie się zatem na najgorsze

– na bezdech i na osłupienie!

Bimber, chętna młódka i tabakiera,

tak wygląda ciężkie życie kaszubskiego kawalera!