PIOTR MROK

Olimpiada szaleńców

PIOTR MROK

OLIMPIADA SZALEŃCÓW

Wydawnictwo RW2010 Poznań 2011

Redakcja Joanna Ślużyńska

Korekta Maciej Ślużyński

Redakcja techniczna zespół RW2010

Copyright © Piotr Mrok 2011

Okładka Copyright © Andrzej Kidaj 2011

Copyright © for the Polish edition by RW2010, 2011

Wydanie I

ISBN: 978-83-63111-27-4

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości albo fragmentu – z wyjątkiem cytatów w artykułach i recenzjach – możliwe jest tylko za zgodą wydawcy.

Aby powstała ta książka, nie wycięto ani jednego drzewa.

RW2010, os. Orła Białego 4 lok. 75, 61-251 Poznań

Dział handlowy: marketing@rw2010.pl

Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.pl

Podręcznik produkcji cyklopów

Wychodzę dziś ze szpitala. Nic poważnego. Ot, zwykły wypadek. Mogło się skończyć gorzej niż te kilka zadrapań, trzy wybite zęby, złamana ręka. Każdy sobie coś kiedyś złamał; no może nie w trzech miejscach z przemieszczeniem, ale żebyście zobaczyli, ile mi się osób podpisało na gipsie! Żebra już się zrastają, nieco gorzej z odmą płuc. Mała operacja, sześć godzin i załatali dziurkę, przez którą uciekało powietrze. Najważniejsze, że we łbie mi już nie dzwoni Zygmunt czy inny gestapowiec z brązu. Tyle że teraz muszę pamiętać, by przed wejściem w bramki na lotniskach uprzedzać, że zapiszczy, bo mam stalową płytkę.

Kto mnie tak urządził? To moja wina, moja i tylko moja. Przecież mogłem siedzieć cicho i nie marudzić. Ale nie; ja musiałem im wygarnąć ze wszystkich luf!

– Czy wy te listy zjadacie?

Panienka z okienka zrobiła minę, jakbym jej zaproponował seks analny.

– Ale o co panu chodzi?

– Jesteście pocztą czy rekinem-listojadem? Czwartą paczkę mi w tym kwartale zgubiliście. Prowadzę księgarnię wysyłkową, klienci zaczynają podejrzewać, że ja nie mam tych książek i dlatego nie wysyłam. Owszem, kiedyś tak robiłem, ale kupujący podnieśli larum, że firma oszust, sądami straszyli. Ech, ciężkie jest życie biznesmena... – ostatnie zdanie wypowiedziałem ze wzrokiem wbitym w sufit. Zaraz się jednak ocknąłem i warknąłem: – Gdzie jest moja paczka?

Dziewczyna aż podskoczyła z wrażenia.

– Wysłał pan poleconym? – zapytała Ewa Dębska, jak wyczytałem z jej identyfikatora.

– A jakim? Gołębiowym?! Czternaście listów mi w ubiegłym roku zgubiliście, macie mnie za idiotę? Może od razu będę te paczki do kosza wyrzucał? Taniej wyjdzie...

– Kiedy nadał pan tę paczkę?

Wręczyłem dziewoi potwierdzenie nadania. Oglądała je w skupieniu, obracała w palcach, aż miałem wrażenie, że zaraz je powącha lub wręcz poliże. W końcu orzekła metalicznym, przesłodzonym tonem:

– Proszę przyjść jutro, bo dziś mija dopiero trzynasty dzień od nadania i nie mogę przyjąć reklamacji.

Poczerwieniałem, oparłem się dłońmi o pulpit, jakbym szykował się do rozbicia z główki cienkiej tafli szkła, która dzieliła mnie i tę twardogłową idiotkę. Chyba spostrzegła błysk szaleństwa w moich oczach, a może parę buchająca z uszu i nosa, gdyż delikatnie odchyliła się do tyłu.

– Albo wie pan co... – rozejrzała się konspiracyjnie, choć w urzędzie poza nami nie było nikogo. Mógłbym ją udusić, wyjść i nikt by się nie dowiedział. Ona chyba także sobie to uświadomiła, gdyż dodała szeptem: – Pan wypełni tę reklamację, ale z jutrzejszą data, a ja jutro to dam do realizacji.

– Chcę, by moje listy dochodziły, a nie zgłaszać reklamacje. Znów mi kilka marnych groszy oddacie, co ja z nimi zrobię? Oddam klientowi, który więcej nigdy nic u mnie nie kupi?

– Najmocniej pana przepraszam, to nie nasza wina.

– A czyja? To już Święty Mikołaj ma lepsze statystyki doręczania – nieco ochłonąłem, widząc, że dziewczyna przestała mówić jak zombie szkolone w asertywności, a zaczęła prawie jak człowiek.

– Ale ja nic nie poradzę, ja tylko... może spróbuje pan wysyłać kurierem? Mamy taką usługę.

– Znam ja tych waszych kurierów. Trzy lata temu nadałem kryształowy wazon, prezent na rocznicę ślubu teściów. Mieszkają w Lublinie. Nie zamierzałem się telepać pociągiem pół dnia na jakieś zadupie zapomniane przez diabła tylko po to, by stara jędza burknęła „dziękuję”, rzucając prezent w kąt jak śmiecia. Znaczy i tak teściówka wybrałaby zapewne skróconą wersję ceremoniału, czyli bez podziękowań. Wypełniłem pudło styropianem (oczywiście wrzuciwszy wcześniej wazon), a na wierzch nakleiłem wielki napis „Uwaga! Szkło”. Pani tu jeszcze wtedy nie pracowała, zdaje się.

– Tak, ja od roku jestem – potaknęła urzędniczka.

– Następnego dnia szlachetna mamusia ślubnej dzwoni z awanturą, że jestem gnojek, bo sobie jaja z niej robię, wysyłając szklane koraliki. Złapałem więc za telefon i zapytałem tej waszej kierowniczki: „Czy wy sobie, kurwa, jakieś zawody tu urządzacie w kopaniu paczek na odległość?”.

Pani Ewa parsknęła śmiechem.

– Tu się nie ma z czego śmiać, żona przez miesiąc patrzyła na mnie wzrokiem psa zbitego deską z gwoździami i przejechanego na dokładkę transporterem opancerzonym.

Pracowniczka urzędu skryła twarz w dłoniach i chichotała jak pensjonarka. Złość mi przeszła całkowicie, bo bestia miała śliczny śmiech. Z trudem utrzymywałem powagę.

– Pani Ewuniu – zacząłem, pochylając się znów nad spłakaną ze śmiechu urzędniczką, lecz tym razem bez groźnych zamiarów. – Czy to nie może być jakoś tak normalnie, ja nadaję, wy dostarczacie, rozstajemy się w zgodzie? Po co wam te zapasy błotne?

Konspiracyjnie obniżyła głos do szeptu.

– Poczta zatrudnia jakiś podejrzany element na listonoszy i to dlatego przesyłki giną. Ja to niektórych z nich się boję. Jak zapytałam kiedyś pana Waldka, czemu otwiera paczkę, to odparł, że coś chlupocze i że to pewnie perfum. Ma drań ucho i nosa. Wytrąbił zawartość jednym duszkiem, a potem nalał wody. Na odchodne beknął francuską wonią i rzucił: „A jakby ktoś pytał, to powiedz, że zwietrzały”.

– Granda! Nie może pani złożyć skargi?

– Pani Basia próbowała, to jej kierowniczka powiedziała, że przesadza. Tydzień później Baśka zniknęła i nie wiemy do dziś, gdzie się podziała. Policja i detektywi wciąż szukają, ale zniknęła. Jedna stażystka coś tam bąknęła, że widziała, jak pan Waldek nadawał kilka wielkich paczek do Zambii pocztą lotniczą.

– I co?

– Ten drań utrzymywał, że wysyłał żywność głodującym dzieciom. Policja chciała to sprawdzić. Jednak okazało się, że paczki zaginęły na poczcie.

A mówią, że solidarność złodziejska to przeżytek, pomyślałem uśmiechając się pod nosem, a potem zapytałem:

– Czy mam te książki zawozić własnym samochodem, czy może konwojami wojskowymi puszczać? Zbankrutuję.

Ewa sięgnęła ku szufladzie i na moment zastygła w zadumie. Po chwili szarpnęła za rączkę i zaczęła grzebać w stercie papierzysk, skrytych w mroku biurka.

– O, mam – powiedziała, podając mi bloczek zielonych karteczek – To jakaś nowa eksperymentalna usługa, tylko tyle dowiedziałam się od szefowej. Na razie ją testujemy i dlatego pewnie nikt o niej nie wie.

– Bankowo doręczony – przeczytałem napis na jednej z nalepek. – A cóż to za zwierz?

– Sam pan mówił, że polecone giną...

– To jakiś absurd, przecież ci sami ludzie to roznoszą? Kto im zabroni „zniknąć” i te paczki?!

– Ja naprawdę niewiele wiem, ale ci degeneraci traktują paczki z zielonymi nalepkami jak nitroglicerynę, wożą własnymi samochodami, nie rzucają nimi po ścianach, a co najważniejsze – nikt do tej pory nie zgłaszał żadnego zaginięcia. Może mają płacone ekstra od dostarczenia?

– To ja wezmę pięćdziesiąt tych zielonych – poprosiłem, wyraźnie zainteresowany tak świetną perspektywą. – Ile płacę?

– Nie, nie, to prezent od firmy, w ramach zadośćuczynienia za dotychczasowe straty, one i tak nie są ewidencjonowane, znaczy, te karteczki.

Podziękowałem i wyszedłem. Paczka, którą reklamowałem tego dnia, oczywiście nigdy się nie znalazła, a poczta wypłaciła mi marne pięćdziesiąt złotych odszkodowania.

Magiczną zieloną karteczkę zastosowałem po raz pierwszy przy ekspresowej wysyłce kompletu sagi „Zmierzch” dla teściowej. Żona bawiła u rodziców na wakacjach, ja miałem dojechać. Oczywiście wykręciłem się z tego nagłym zatruciem. Co było częściowo prawdą, bo na samą myśl, że mam jeść obiad z tą wiedźmą, chodziłem jak struty.

Jak zwykle w ostatnim momencie przypomniałem sobie o jej urodzinach i musiałem stworzyć choć pozory, że dbam o to, ile stuleci temu wykluła się z jaja. Wampiry dla starej wampirzycy; miałem nadzieję, że nie wpadnie na trop tej zręcznej metafory. Dziś była środa, a urodziny nietoperza przypadały w piątek. W sobotę wieczorem zadzwoniła i zwyzywała mnie od niewdzięczników, obłudników, meneli, którzy nawet nie pamiętają o dniu przyjścia na świat rodzicielki swojej żony. Po czterdziestu minutach wysłuchiwania klątw i złorzeczeń, gdy już cisnąłem telefonem komórkowym przez cały pokój, a jego resztki spoczęły na podłodze, postanowiłem, że tym razem wezmę kanister z benzyną i ostatecznie rozwiążę problem urzędu, który rujnował nie tylko mój biznes, ale też życie rodzinne. Żona na szczęście wracała od mamusi dopiero w poniedziałek, a do tego czasu może mnie zaaresztują i ominie mnie seria wyrzutów z doskonale wyszkolonego urządzenia jazgocząco-marudzącego. Gdybym nie miał wrażliwej szyi – niestety nawet golfów nie mogę nosić – to pewnie bym się powiesił z rozpaczy. Rzuciłem się do wyra z głębokim przekonaniem, że jutro będzie mój ostatni dzień spokojnego życia.

W niedzielę rano powitało mnie walenie w drzwi. Cały w strachu zwlekłem się z łóżka i niczym skazaniec poczłapałem otworzyć. Moja Dorotka postanowiła zapewne wrócić wcześniej, by mi zabrać i ten ostatni dzień przed egzekucją.

Na klatce stało dwóch dżentelmenów w garniturach. Twarze mieli usiane kraterami krost i blizn. Otworzyłem z lekkością Syzyfa, któremu ktoś właśnie obwieścił, że dostał fajrant do wieczora.

– Mariek Kowalskij? – zapytał ten wyższy, wygolony na zero.

– Uf, ale mnie panowie wystraszyli, myślałem, że to żona. Tak to ja.

Nie zdążyłem zamknąć ust po „ja”, gdy ten drugi, niski mięśniak z kolczykiem w uchu, wywalił mi takiego kopa w brzuch, że poszybowałem dobre półtora metra w powietrzu i wylądowałem telemarkiem pod drzwiami ubikacji.

Mężczyźni nie czekając na zaproszenie władowali się do środka, zamykając za sobą drzwi. Przez następne dwa kwadranse pracowali intensywnie nad moim zdrowiem, a konkretnie – jego dewastacją. Kopali, walili na odlew pięściami, kilka razy dostałem z główki, ale najwyraźniej nie spodobało im się, że traciłem po takim uderzeniu przytomność i zbyt często nie powtarzali tego triku, gdyż musieli potem robić dłuższą przerwę na cucenie mnie wiadrem wody.

– Szto wy sdełali s tovarom? – powtarzali, jakby zacięła się im płyta. Gdy dudniło mi już w głowie jak w dzwonnicy, a krew chlustała wszystkimi otworami ciała, tymi standardowymi i tymi dodatkowymi, wykonanymi przez chłopaków, łysemu zadzwoniło coś w kieszeni spodni. Wyszarpnął z niej telefon komórkowy i zdyszanym głosem rzucił:

– Szto tam? Zdies my rabotajem.

Następnie dał znak partnerowi, by przestał nade mną pracować, gdyż prawdopodobnie zagłuszałem jękami, okrzykami i klaśnięciami jego rozmowę. Dywagował kilka chwil, a gdy skończył, zreferował przebieg dyskusji partnerowi. Leżałem na podłodze, ubabrany krwią niczym wieprz na świniobiciu, ale nie mogłem się powstrzymać od śmiechu, gdy usłyszałem (rosyjski znam dosyć dobrze, gdyż byłem kiedyś kolporterem ichniego porno), jak łysol opowiadał, że jakaś stara z Lublina, moja wspólniczka ponoć, pogryzła ich kolegę Wowoczkę, a drugiemu rozorała łeb wazonem. Dopiero jak wyłupali jej oko, to się uspokoiła. Myśl, że mam teściową-cyklopa, wprawiła mnie w tak wyśmienity nastrój, że zacząłem chichotać, na przemian jęcząc z bólu, bo połamane żebra płonęły żywym ogniem.

Niestety, spowodowało to, że troglodyci w gajerkach przypomnieli sobie o mojej obecności i znów mi kilka razy przykopali, aż coś w środku trzasło, a z klatki piersiowej zaczął wydobywać się niepokojący syk. Z pewnością na tym by nie poprzestali, ale wtedy wpadła policja, chyba cały komisariat, i spacyfikowała przyjemniaczków, „przy minimalnych stratach własnych”, jak potem napisały gazety. Jasne, minimalnych... Drużyna niebieskich straciła czterech chłopaków, w tym jednego na amen, a dwóch leży do dziś w śpiączce. Jak się później okazało, wybawienie zawdzięczałem Boguszowi z dołu, który zadzwonił ze skargą, że zbijam meble o piątej rano i nie pozwalam mu spać. Kochany człowiek, do tej pory go nie doceniałem. Może dlatego, że wzywał na mnie policję przeciętnie raz na tydzień, a jak nie chcieli przejechać, to sam przyłaził i zrzędził jak stara baba. A to mu muzyka przeszkadzała, a to że za głośno chodzę, to znów że chrząkam po dwudziestej drugiej. Raz się chociaż przydał.

Przytomni i odważni policjanci usłyszeli przez drzwi odgłosy bitki i wezwali wsparcie. Szkoda tylko, że policja czaiła się pod blokiem ponad dwadzieścia minut, zanim zebrali się na odwagę, by rozpocząć szturm.

Nie wiem dlaczego, ale nim straciłem przytomność, kazałem policjantom powiadomić kolegów z Lublina, że podobna zabawa trwa także na wschodzie Polski oraz grzecznie zapytałem, czy byliby łaskawi pośpieszyć mojej teściówce na ratunek.

Cała sprawa okazała się być ogromnie dużego kalibru. Mafia obsadziła listonoszy i kierowników w całej Poczcie Polskiej i wykorzystywali firmę do kolportażu amfetaminy. Zielona karteczka „Bankowo doręczony” oznaczała, że paczkę trzeba dostarczyć do magazynu nieopodal wschodniej granicy, nie przejmując się adresem napisanym na paczce.

Biznes szedł rewelacyjnie, dopóki wujek Wania Koznowski, głowa rosyjskiej rodziny mafijnej, nie wnerwił się, gdy dostał w prezencie komplet książek o wampirach. Oczywiście, nie dziwię mu się, sam byłbym zawiedziony i miałbym ochotę komuś przyłożyć. Dlatego właśnie przysłał swoich ludzi na skargę do nadawcy, czyli do mnie, oraz do mojego odbiorcy, czyli do tej starej rury. Nie przewidzieli tylko, że jędza ma wartość bojową oddziału Gromu i wyśle obu chłopaków do szpitala.

Ratunek okazał się zbyteczny, bo przybyłym na miejsce funkcjonariuszom pozostało tylko skuć nieprzytomnych delikwentów i wrzucić do suki, a złorzeczącą jednooką szantrapę odeskortować do ambulansu. Dobrze, że Dorota i teść pojechali akurat do Tesco, bo im też by się oberwało.

Tym sposobem wszedłem w posiadanie ultra wkurzonego na mnie cyklopa oraz dozgonnie wdzięcznego teścia, który... No, zgadnijcie, po której stronie swej nowo odremontowanej żonki zawsze staje i robi bezkarnie głupie miny, ciesząc się przy tym jak dziecko?

Za garść koralików i flaszkę

Siedzący za masywnym mahoniowym biurkiem mężczyzna przecierał palcami zmęczone oczy. Za jego plecami w trzech wielkich podłużnych oknach lśniły światła wielkiego miasta. Mężczyzna cały ranek usiłował wytłumaczyć ważniakowi z Rosji, że broń atomowa nie jest już ostatnim krzykiem śmiercionośnej mody, a chwalenie się skorodowanymi pociskami i samozatapialnymi okrętami podwodnymi przypomina prężenie muskułów przez kulturystę anorektyka. Niestety, chwilę później Wołodia wyciągnął silniejsze argumenty i dalsza dyskusja przebiegła pod dyktando rosyjskiej sztuki negocjacji.

Dobrze, że w porę napatoczył się sekretarz stanu i przerwał to brutalne przesłuchanie z użyciem środków chemicznych, słusznie rozumując, że nie wypada, by prezydent najpotężniejszego mocarstwa na świecie chodził na czworakach i podnosząc nogę sikał na filar. Jeszcze chwila, a czarnoskóry mężczyzna oddałby kody startowe do arsenału nuklearnego USA. Oczywiście trzeźwy jak świnia Wołodia przyjąłby je z radością, wraz z innymi informacjami, takimi jak rozmieszczenie satelitów szpiegowskich. Obamie wystarczyły tylko dwie szklanki samogonu, żeby pokochać całą Rosję bezwarunkową miłością, a po dwóch następnych zaczął poważnie rozważać sprezentowanie bratniemu narodowi lotniskowca atomowego USS „Enterprise” z eskadrą samolotów na pokładzie. Aż strach pomyśleć, co by się stało po kolejnej. Może wygłosiłby orędzie do narodu, wprowadzając w Stanach komunizm i obwołując się pierwszym sekretarzem partii. Na szczęście wkroczył sekretarz stanu i zakończył libację w momencie, gdy nie trzeba było jeszcze oddawać okrągłego dywanu do pralni.

Czar rzucony na Obamę prysł dopiero po sześciu godzinach, choć pewne efekty trzymały się do samego wieczora. Nudności, dudnienie w uszach oraz przemożne pragnienie, by wciąż nucić „Wołga, Wołga, mać radnaja”. Ta cholerna pieśń wracała jak bumerang, który tym mocniej walił człowieka w głowę, im mocniej ten starał się go pozbyć.

Wymęczony mężczyzna wyciągnął swojego BlackBerry'ego, by przed snem wysłać jeszcze kilka maili. „Wszystko mam czarne, więc czemu nie mogę mieć telefonu w takim kolorze – odpowiadał ciągle na zarzuty speców od PR. – Jak zechcę, to wpadnę na posiedzenie kongresu w stroju Vadera i będę głośno sapał, i też mi nic nie zrobicie”. „Kto to ten Vader?” – zapytał szeptem jeden z doradców i był to jego ostatni dzień doradzania.

Prezydent wstał od biurka i zachwiał się. Pomimo aplikacji nowoczesnych środków trzeźwiących nadal nie odzyskał całkowitej kontroli nas organizmem. Miał nadzieję, że alkohol Wołodii nie był metylowy, bo gdyby oślepł, musiałby złożyć rezygnację ze stanowiska. Nagle rozległo się pukanie do drzwi. Kto, do diabła?

Nim Barack zdążył zastanowić się, czy odpowiedzieć „proszę”, czy może lepiej zapytać: „kto tam?”, klamka skrzypnęła i wrota rozwarły się z hukiem. Do kolistej sali wkroczył wielki, barczysty mężczyzna o meksykańskich rysach twarzy, wysoki jak gwiazda NBA i nabity mięśniami niczym Hulk Hogan.

Olbrzym odziany był w stalowo-szary garnitur od Hugo Bossa, a jego głowę przystrajał wielki pióropusz, opadający białym wodospadem aż do miejsca, w którym plecy tracą swą szlachetną nazwę.

Gdy nieznajomy przekroczył próg pomieszczenia, zatrzasnął za sobą drzwi i ruszył szybkim krokiem ku prezydentowi, jakby chciał go staranować. Zatrzymał się dopiero na środku sali, przydeptując lewą stopą, wielkości kajaka, dziób orła bielika otoczonego aureolą gwiazd.

Przez chwilę stał w milczeniu z rękami splecionymi na piersiach. Rozglądał się przy tym po sali, niczym teściowa wizytująca po raz pierwszy mieszkanie zięcia, wreszcie mruknął pod nosem:

– Barak.

– Prezydent Barak, jeśli już – zaprotestował odruchowo zszokowany gospodarz, a potem dodał: – Co pan tutaj robi? Jak ominął pan Secret Service?

– Wiem, kim jesteś, mówiłem o wystroju sali, że to barak. Ale po wprowadzeniu kilku zmian z pewnością nabierze klasy. – Znów omiótł pokój wzrokiem. – O, tam się pieprznie totem. – Wskazał miejsce obok okna, w którym obecnie stała palma w doniczce. – Na ścianach rozwiesimy kilka bawolich skór, a w suficie koniecznie trzeba zrobić duży otwór, by dym z ogniska nie gryzł zbyt mocno w oczy.

Wielkolud podszedł do biurka i wyciągnął do przodu dłoń, przy której ręka prezydenta sprawiała wrażenie dziecięcej.

– Byk Wściekła Skarbówka, Pierwszy Oddział, z plemienia Neosiuksów.

– Że co? – wyrwało się Obamie. Ani myślał odwzajemniać gest, gdyż człowiek ewidentnie był stuknięty czymś ciężkim i to wielokrotnie.

– Rodzice mają polskie korzenie. Dziadek swojego czasu prowadził pod Lublinem sklepik z perukami.

Mężczyzna ponownie skrzyżował ręce na piersiach, nie zamierzając płakać z powodu nieodwzajemnionego gestu powitania.

– Papa zawsze powtarzał, że ta cholerna Skarbówka obdziera ludzi ze skóry, no to mi dali Skarbówka na trzecie. Mój syn to drugi oddział, a córkę nazwaliśmy Kłamliwa ZUSia, bo doi z nas kasę jak jałówka mleko matki i obiecuje ciągle, że kiedyś odda z procentem. Ale przejdźmy do interesów.

– Ja dalej nie rozumiem, jak pan się tu dostał. Proszę wyjść albo zadzwonię po ochronę.

– A dzwoń sobie, gdzie chcesz – to mówiąc, Byk Wściekła Skarbówka jednym szarpniętym wyrwał kable z wielkiego, czarnego (oczywiście) telefonu, stojącego na biurku, a następnie cisnął aparatem o ścianę.

– Oj, niezdara jestem, chciałem podać. Człowiek nie zna swojej siły – oświadczył, patrząc na szczątki urządzenia.

Obama błyskawicznie sięgnął po komórkę, lecz nim zdążył nacisnąć klawisz szybkiego wybierania, telefon nie wiadomo kiedy i w jaki sposób znalazł się w dłoni Skarbówki.

– Zawsze chciałem mieć komórę z klawiaturą QWERTY – oświadczył Skarbówka, próbując wielkim kciukiem wcelować w pojedyncze klawisze. Oczywiście była to „mission impossible”, gdyż nawet mały palec mężczyzny dotykał jednocześnie czterech klawiszy na telefonie.

– To jest chyba dla Pigmejów robione! – wrzasnął Indianin, zaciskając dłoń, w której trzymał aparat. Plastik trzasnął i klawisze posypały się na podłogę jak klocki LEGO, a na dywan zaczął kapać jakiś płyn, prawdopodobnie ze zgniecionej baterii.

– O, przepraszam – powiedział Oddział Pierwszy do skamieniałego ze strachu Obamy. – Chciałeś gdzieś zadzwonić, a ja znów przeszkodziłem. Ta wasza technologia jest taka delikatna.

Prezydent najpotężniejszego mocarstwa światowego poderwał się z krzesła i nagle zapragnął przeniknąć ścianę, niestety mógł ją tylko podeprzeć, jak gdyby święcie przekonany, że zawali się bez jego pomocy.

– O, już wiem, zniszczyłem twój środek komunikacyjny, więc skorzystasz z mojego. Łap, koleś, za ten mebel z drugiej strony. – Skarbówka wskazał paluchem prezydenckie biurko.

Widząc jednak, że gospodarz nie zamierza nawet drgnąć, sam złapał za krawędzie stołu i z wielkim wysiłkiem uniósł go kilka centymetrów; potem krok po kroku, sapiąc jak miś grizli podczas orgazmu, doczłapał do okna.

Tymczasem Obama niemal niepostrzeżenie (oczywiście „niemal” robi zawsze wielką różnicę) przesuwał się po łuku ściany w kierunku wyjścia. Obserwował, jak wielkolud zaczął mocować się z klamką okienną, która w końcu została mu w dłoniach, gdyż nie pomyślał o jej przekręceniu. Ten właśnie moment uznał Obama za dobrą okazję do szturmu na drzwi. Biegał szybko, więc udało mu się nawet dotrzeć do masywnych wrót i wyciągnąć dłoń ku lśniącemu metalowi szlachetnemu, który nań zamontowano. Nim jednak dotknął złotej klamki, obok jego głowy coś świsnęło i wbiło się z trzaskiem w drewnianą politurę framugi.

Był to tomahawk przystrojony kolorowymi piórami.

– Mówiłem, że dam ci zadzwonić, coś ty taki niecierpliwy! – wrzasnął Skarbówka, wyciągając zza paska spodni drugi identyczny toporek.

– Czego chcesz ode mnie, człowieku? – zapytał prezydent Obama, rozsądnie porzucając plan opuszczenia pokoju.

Brzękła szyba. Skarbówka stracił cierpliwość z tym całym otwieraniem i przywalił w nią łokciem. Do gabinetu wpadł z gwizdem wiatr, porywając ze stołu jakieś papierzyska, kręcąc nimi wściekłe oberki, a kilka zasysając na dwór.

– To moje przemówienie z okazji 544 rocznicy odkrycia Ameryki? Łap pan to, bo stażyści pisali je kilka godzin!

– To może choć raz z głowy coś powiesz – Skarbówka chciał dodać coś jeszcze, ale przerwał i przyłożył dłoń do oczu, wpatrując się w horyzont.

– Na wielkiego ducha, zmora dopadła mnie i tu. – To mówiąc, pokazał na obłoczki dymu ukazujące się na horyzoncie. – Moja Nika ponad prawem. Przypomina mi, diablica jedna, że mam po drodze do domu upolować łanię. Skąd ja jej tu łanię wezmę?! Może zadowoli się wiewiórką... Macie tu jakiś park? – Indianin zaczął się drapać po podbródku. Po chwili zadał kolejne pytanie.

– Można poprosić ogień? Muszę jej odpisać, bo gotowa mi łeb suszyć kilka godzin, a może i nie dać „stejka”. Kiedyś zrobiła scenę zazdrości, gdy ze szwagrem, Obłędnym Duchem Łódzkie Pogotowie, poszliśmy oglądać walkę Gołoty w Madison. Dorwała mnie i tam, zgaga, co więcej nie chciała wierzyć, że nie latam po kochanicach i straszyła, że mi oskalpuje... nieważne. No to ja Andriu pod pachę i przytachałem go do wigwamu, by się jej wytłumaczył. Wiesz, moja stara to jest taka, że jak nie zobaczy, to nie uwierzy. Zapomniałem tylko powiedzieć temu białasowi, że nie wolno jej przerywać, kiedy trajkocze, bo tego nie lubi. O Wielki Manitu, jakże Nika mu wpieprzyła. Niby waga ciężka, a latał po ciosach squaw jak papierowa kukła. Gdy z nim skończyła, wyglądał, jakby walczył z dwoma Tysonami równocześnie, a potem został przejechany przez Orient Expres.

Indianin przerwał swój słowotok, popatrzył ze smutkiem na kłęby dymu w oddali i powiedział:

– Obama, bądź człowiekiem, daj ognia, muszę puścić sygnał żonie.

Tego już było za dużo jak na jedną głowę, nawet prezydencką.

– Facet, słuchaj – zaczął powoli prezydent – nie wiem, jakie prochy wziąłeś, to musiał być ostry towar, ale nie mój biznes. Powiedz, czego chcesz ode mnie i rozstańmy się jak przyjaciele. Pieniędzy? Dam ci, ile zechcesz. O, a tu masz roleksa! – Mały lśniący przedmiot przeleciał z impetem przez całą salę i upadł u stóp Skarbówki. – Mogę zafundować ci najlepszą klinikę, urządzić na całe życie, nawet do Secret Service mogę cię przyjąć, tylko przestań pieprzyć o podpalaniu mi biurka, wybijaniu dziur w suficie i wznoszeniu totemów, bo za chwilę oszaleję i prawdopodobnie będziesz mnie musiał zabić.

Indianin znów splótł ramiona i stanął w teatralnej pozie.

– Przejdźmy więc do interesów, ale jak na mnie żona wsiądzie, to odeślę ją do ciebie i będziesz się gęsto tłumaczył, a uwierz – wolałbyś rozmawiać z głodnym krokodylem o przejściu na wegetarianizm.

– Mów, czego chcesz, kolego – niecierpliwił się Obama.

– Ameryki – odparł Drugi Oddział.

– Ach, rozumiem – ucieszył się prezydent. – Jesteś nielegalnym emigrantem i chcesz otrzymać wizę; to da się załatwić.

Indianin pobladł na twarzy, zmarszczył brwi i wrzasnął:

– Ty nieuku! Gdy moi przodkowie zamieszkiwali Florydę, to twoi łazili jeszcze po drzewach i prostowali banany! To ja tu jestem u siebie.

Obama widząc, że ręka Skarbówki znika pod połą marynarki, prawdopodobnie w poszukiwaniu stalowych argumentów, wyciągnął dłonie przed siebie w przepraszającym geście.

– Mój błąd, przejęzyczenie wodzu. Sorry. Jasne, jesteś u siebie.

Wielkolud zaprzestał drążenia tematu zaginionego tomahawka i rozpoczął kolejny monolog:

– Nasi prawnicy z korporacji Wielkiego Ducha przeanalizowali źródła historyczne i doszli do wniosku, że wszelkie transakcje sprzedaży naszej ziemi są nieważne. Twoi przodkowie zerżnęli nas jak gang rockersów pijaną nastolatkę, która zabłąkała się nocą na ich dzielnicę w poszukiwaniu chłopaka na pierwszy bal.

– Co pan proponuje, panie Skarbówka? – Obama postanowił udawać, że wchodzi w grę wariata.

– Przez dziesięć ostatnich lat nasze plemię oszczędzało. W sumie uzbieraliśmy kilka ton koralików i piętnaście cystern alkoholu. Dostaniecie nawet więcej niż zapłaciliście, bo uwzględniliśmy inflację i zawirowania na rynku koralików. Chcemy odkupić naszą ziemię.

Tym razem żart okazał się tak ostry, że nawet śmiertelnie przerażony mężczyzna nie był w stanie się opanować. Obama odwrócił się do ściany, oparł głowę o przedramię i zawładnął nim atak śmiechu przypominający padaczkę albo porażenie prądem. Rechotał, walił pięścią w ścianę, tupał nogami. W końcu, gdy widocznie brzuch go za bardzo rozbolał, opadł na kolana i cicho chichotał.

– Z nieba nam spadłeś. Powiem kongresowi, że kryzys zażegnany – wyrzucił z siebie Obama, łapiąc z trudem powietrze ustami – za koraliki i wódę kupimy ropę i złoto. To fenomenalne!

– Świetnie, cieszę się, że mogłem pomóc – odparł Indianin, który chyba nie znał pojęcia sarkazmu, bo naprawdę się ucieszył. – To gdzie wam dostarczyć zapłatę? No i kiedy opuścicie naszą ziemię?

– Jak to opuścimy?

– No, wrócicie do siebie.

– Człowieku, czytaj z ruchu moich warg. Ustalenia twojej rady szamanów i innych świrów są warte tyle, co wasze koraliki. Mamy wielomilionową armię, nowoczesny sprzęt, broń atomową oraz rakiety z antymaterią. Wyobrażasz sobie, że przestraszymy się tomahawków i strzał? Możesz mnie zabić, tu i teraz, ale to nic nie zmieni. Zmieciemy was z powierzchni ziemi, zawsze i wszędzie, taka prawda.

Drugi Oddział zasępił się i pokręcił głową.

– Wychodzę, wodzu, dzięki za udany wieczór. Wracaj do siebie i módl się, żebym cię nie odnalazł, gdy już się przestanę śmiać.

– Jesteście nadal barbarzyńcami, wasza cywilizacja musi upaść – powiedział wielkolud, a potem złożył ręce na piersiach i odwrócił się do okna.

Obama, bez sprzeciwu ze strony Indianina, otworzył drzwi gabinetu owalnego i wyszedł na korytarz.

Przywitała go kilkunastoosobowa grupa mężczyzn w pióropuszach. Skakali wokół rozpalonej do czerwoności mikrofalówki i wykrzykiwali gromkie przyśpiewki. Czterech kolejnych urządziło sobie zawody rzucania nożami w portrety byłych prezydentów. Bush Junior właśnie dostał w oko. Jego ojcu oberwało się także, miał rozorane usta od ucha do ucha.

Przez następnych kilka minut z szeroko otwartymi oczami czarnoskóry mężczyzna przemierzał korytarze Białego Domu. Indianie byli wszędzie, nigdzie natomiast nie spotkał ani jednego agenta Secret Service, czy też jakiejkolwiek nierdzennie amerykańskiej istoty.

Oszołomiony prezydent ruszył pędem ku wyjściu i już po chwili stał na rządowym trawniku. I wtedy dopiero struchlał naprawdę. Jak okiem sięgnąć na niebie buchały obłoczki białego dymu – tubylczy alfabet Morse'a, którym rodacy Skarbówki komunikowali się ze sobą, niczym stęsknione kilkuminutową rozłąką blondynki. Ulicami, jeszcze do niedawna tętniącymi warkotem stalowych rumaków, teraz galopowały prawdziwe konie, a podskakujący na nich ludzie z piórami zatkniętymi w opaski na czole darli się wniebogłosy, grając w szalonego berka strzępkiem flagi Stanów Zjednoczonych.

Obama usiadł na trawie, zupełnie nie wiedząc, co ma myśleć, co powiedzieć, gdzie iść. Trwał w tym letargu przeszło godzinę, ignorowany przez rozbawiony tłum.

Tkwiłby tak może do samego końca świata, gdyby na jego ramieniu nie wylądowała koścista dłoń, ozdobiona koralikową bransoletką.

– Czas ruszać w drogę, synu. Statki czekają tylko na ciebie – powiedział mężczyzna obficie pomalowany na twarzy w różnokolorowe szlaczki i kropki. W jego wzroku czaił się obłęd, a naszyjnik z kości i czaszka niedźwiedzia przykrywająca głowę mówiły, że jest kimś ważnym.

– Gdzie iść? – zapytał cicho były prezydent nieistniejących Stanów Zjednoczonych.

– Deportujemy was do Afryki. Wasi europejscy ziomkowie nie chcą nawet słyszeć o paruset milionach uchodźców, pomimo że chcieliśmy im sprezentować całe złoto z waszych rezerw federalnych. Zresztą wcale się im nie dziwię, w siedemnastym wieku pokazaliście im palec, to teraz się odwzajemniają. Na szczęście kilkanaście afrykańskich państewek łaskawie zgodziło się was przygarnąć jako tanią siłę roboczą; no, może kilku z was zostanie doradcami albo założy plantacje bananów. Macie szansę znów zacząć od nowa, tym razem uczciwie.

– Ale jak to się wszystko mogło zdarzyć? Mieliśmy najpotężniejszą armię świata, dolary, ropę, lataliśmy w kosmos. Jakim cudem pokonała nas banda dzikusów? – Prezydent był bliski płaczu.

– Armia to nie wszystko, synu, dziś liczą się prawnicy. Prawda, panie mecenasie? – Te ostatnie słowa szaman wzmocnił przyśpiewem, wbijając wzrok w niebo. A ono prawie natychmiast zmieniło barwę na krwawo purpurową i zrobiło najdziwniejszą rzecz, jaką mogło uczynić – odpowiedziało gromkim, dudniącym głosem:

– HOWGH!

Table of Contents

Podręcznik produkcji cyklopów

Za garść koralików i flaszkę