Lektura do WC i nie tylko

Piotr Kurzyński

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Anna Czyżewska

anczy@o2.pl

Okładka: Agnieszka Korfanty

korfantyagnieszka@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-57-0

Wydanie 1

Warszawa, 27 sierpnia 2014

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

WSZYSTKIE POSTACI W KSIĄŻCE SĄ FIKCYJNE.

WSZELKIE SKOJARZENIA Z KIMKOLWIEK W RZECZYWISTOŚCI NIE POWINNY MIEĆ MIEJSCA.

PODOBIEŃSTWA DO OSÓB LUB ZDARZEŃ SĄ CAŁKOWICIE PRZYPADKOWE I NIEZAMIERZONE.

AUTOR NIE BIERZE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA NASUWAJĄCE SIĘ SKOJARZENIA.

Od redakcji:

Opowiadania dla dorosłych i świadomych swojego bytu, lokalnych patriotów, wracających na łono swojego ojczystego terenu. Autor jest pełen takiej świadomości. Jego przemyślenia zmuszają nas do postawienia sobie retorycznych pytań o istnienie, sens wszystkiego, co nas otacza, co robimy, dlaczego. Wskazuje, boleśnie wyolbrzymiając problemy społeczne, których udajemy, że nie widzimy: upadek moralności, niechęć do życia we własnym kraju, ignorowanie piękna naszej przyrody. I nie tylko obrazy za oknem pociągu czy samochodu są tu ważne. To my, ludzie, Polacy, z naszą historią, tą dalszą i bliższą, zwłaszcza tą bliższą, kształtującą pokolenie stracone(?). Może jednak nie jest jeszcze za późno. Dla tych, co walczyli w wojnie światowej i wojnie z komunizmem — świat jest za ciasny z ich ideałami, są wypaczeni swoimi ideami, zdarzeniami, które prowadzą ku ich własnej zagładzie. Ci, co przeżyli, stają się staruszkami, egzystują na obrzeżach społeczeństwa, które świadomie stara się ich już nie zauważać aż do ich śmierci. A przecież każdy z nas stanie się takim społecznym outsiderem, staruszkiem z wszelkimi z tego faktu wynikającymi konsekwencjami bólów, niemocy i, jak to autor z jednym z ostatnich opowiadań stwierdził, kiedy grawitacja jest jakby silniejsza niż dotychczas.

Czytając te historie, widzimy samych siebie, jakby autor stał obok i pilnie nas obserwował, wytykając nasze jakże olbrzymie słabości, o których nie chcemy pamiętać, zauważać, przyznawać się do nich. Jesteśmy tu tak ludzcy, jak sam człowiek sobie nie potrafi wyobrazić. Telewizja, moc skupiska ludzkiego z owczym pędem bez gustu i własnego zdania, goniącego za kimś kształtującym opinie i gusta… Sztuczność naszego obecnego życia, blichtr kolorowych ubrań, poświęcenie wszystkiego dla zdobycia pieniędzy, brak ideałów i idei, jak byśmy poruszali się w najbardziej realistycznym programie z serii „big brother”. Autor zaś przypomina nieruchomą postać pilnie nas obserwującą i bardzo dotkliwie puentującą to, co przestaje przypominać człowieczeństwo i samego człowieka.

Tytuł „Lektura do WC i nie tylko” jest przewrotny. Lektura bowiem nie jest łatwa i nie do zbagatelizowania, do odłożenia na stos już pozostawionych tam obok sedesu kolorowych pism. Dążąc jednak za myślą autora, można domniemywać, że większość z nas czyta tylko w WC, co powinno skłonić tę większość też do przemyśleń, zwłaszcza, gdy uwięzieni niezbędnym zajęciem, mamy czas dać upust fantazji i spuścić myśl na szerokie wody swojej wyobraźni. Oby wielu z nas jej nie zabrakło, a swoisty lokalny patriotyzm na chwilę chociaż powrócił, drążąc w głowie jakąś nieskończoną myśl nawet po opuszczeniu przybytku dumania.

Joannie Gadomskiej

Ala

Ala M. była najpiękniejszą dziewczyną w szkole. W dużej, ośmiorocznikowej (nie mówiąc o najstarszych repeciarzach i tych, którzy edukację rozpoczęli wcześniej) szkole mojego miasteczka. Klas równoległych było po trzy lub cztery, a w każdej ponad trzydzieścioro uczniów; początki wyżu demograficznego!

Ala M. jaśniała pośród rozmaitych gwiazdek i innych ciał niebieskich niczym słońce. Nie miała konkurencji.

Żyliśmy w jej blasku kilka pięknych lat, podglądaliśmy, podziwialiśmy, marzyliśmy, śniliśmy i onanizowaliśmy się. Była dla nas wcieleniem piękna, archetypem kobiety, jakąś boską tajemnicą, tęsknotą i sam już nie wiem czym. Potem dorośliśmy, spółkowaliśmy z różnymi dziewczynami i kobietami, ożeniliśmy się, mieliśmy dzieci, ale w głębi serca, jak to wyznawali czasem niektórzy po wypiciu większej ilości alkoholu, pozostała na zawsze Ala M., jej wdzięk i czar.

Nasza wybranka miała przede wszystkim niezwykłe oczy, wesołe, inteligentne i zalotne; koloru ciemnobrązowego, co stanowiło uderzający kontrast z żółtawymi włosami, długimi i prostymi. Twarz — idealnie harmonijna, podobnie jak w miarę smukła sylwetka. Ponętne usta, nosek lekko zadarty, urocze policzki chyba z dołeczkami, ale już dokładnie nie pamiętam. Mówiła z lekką chrypką, ale wszyscy pokochali ów mankament. Wyglądała zawsze jak królewna w swym czerwonym dresie czy w wycierusach z Peweksu.

Była naszą rówieśnicą, mieszkała na wsi, w bloku, z rodzicami i dwiema starszymi siostrami, też ładnymi. Lecz rodzice nie wyróżniali się urodą — tłustawa, niezgrabna, banalna baba i nieduży, choć wyrazisty zarozumialec w garniturku, partyjny działacz z PGR-u; nawet na wywiadówkach zawsze miał wiele do powiedzenia. W czasach Solidarności zapisał się do niej, by wkrótce wrócić do komunistów, którzy dali mu stanowisko, poczucie wyższości oraz mieszkanie; po prostu typowy wyżeracz i szczur.

Nas jednak nie zajmowały kariery ni upadki, oddawaliśmy Bogu, co boskie, cesarzowi, co cesarskie, zaś Ali M. — całą najtreściwszą, najbarwniejszą resztę.

Idąc do szkoły w pochmurne dni, pocieszaliśmy się, że znów ją zobaczymy, jej słoneczny uśmiech i wyrazisty tyłeczek. Sprzedawała z koleżanką w szkolnym sklepiku na dłuższych przerwach, ale na krótszych również tam przebywały, a my podglądaliśmy ją przez szpary między płytami pilśniowymi. Potem śniły nam się pornograficzne sceny z jej i naszym udziałem pomiędzy sznekami i herbatnikami. Marzyliśmy o niej, wałęsając się po naszym nudnym miasteczku, kopiąc piłkę, jeżdżąc rowerami, liżąc lody, gryząc jabłka i gruszki przypominające jej piersi, chodząc do kina, a za każdą piękną aktorką, Giną Lollobrigidą czy Ursulą Andress, kryła się ona — Ala M. Świat bez niej wydawał się o wiele uboższy, a nawet niemożliwy.

Raz Preslej pochwalił się, że się z nią całował. Był starszy od nas o dwa lata i raczej się z nami nie zadawał, jego i jej rodzice natomiast bywali u siebie. Bardzo to nas martwiło. Mamut nawet zbił szybę w jego domu. Choć może niepotrzebnie, w szkole bowiem widzieliśmy, że Ala nie zwraca na Presleja najmniejszej uwagi. Za to mi i Mamutowi na plaży wysmarowała plecy olejkiem, pieszczotliwie jak w filmie. Potem przez dłuższy czas z kolorowych kamyków układaliśmy na ziemi jej portret oraz imię.

Zakochani, a właściwie zauroczeni, kochaliśmy też całą ziemię, słońce, drzewa, wodę; cały ten niezwykły, wariacki świat. Latem pływaliśmy w pobliskim, leśnym jeziorze z dużą plażą i ośrodkiem wypoczynkowym, mając nadzieję, że spotkamy tam tą jedyną. Słońce grzało i brązowiło nam skórę, pluskały fale, a gwar ludzki niósł się daleko po wodzie i lesie. Wszystko budziło w nas nieznane dotąd pragnienia. Nie myśleliśmy o seksie, pragnęliśmy miłości wzniosłej, niedopowiedzianej, pełnej zmysłowych doznań, jednak bez tej wulgarnej i prymitywnej fizjologii, którą widzieliśmy wszędzie.

Kończyły się wakacje, wcześniej pożegnaliśmy podstawówkę i z początkiem września mieliśmy stać się uczniami zawodówek (większość), techników i liceów (mniejszość).

Leżymy z Mamutem w kajaku, milczymy, ślizgamy się po srebrzystym, miękkim lustrze, czuć zapach wody, a obłoki jak żaglowce odbijają się w niej. Słońce chyli się już ku zachodowi. Od czasu do czasu pluśnie gdzieś ryba albo perkoz, wzleci dzika kaczka, zabrzęczą ważka czy jakiś żuczek. Chmurki płyną przed siebie, nie, one tańczą i w tym niemym tańcu, w tej pantomimie czynią w naszym kierunku jakieś gesty, jakieś tajemne znaki. Ale co mogą one znaczyć?

Lecą tak bez biletów, paszportów i wiz przez granice, przez morza, wciąż zmieniając swą postać, lecz zawsze swobodne, dumne, zamyślone, wspaniałe. Kontemplujemy je. Mamut się rozmarzył i nawet gwiżdże „El condor passa”.

Obłoki owe, takie białe i świetliste, były niczym nasze niespełnione marzenia, naiwność, patos, chłopięce radości i smutki. Chcieliśmy wznieść się ku nim i popatrzeć na tę ziemię z wysoka. Później zaś polecieć wraz z nimi w tym magicznym tańcu dalej i dalej...

Kiedy cienie zaczęły się wydłużać w pomarańczowym świetle wieczoru, na brzegu zauważyliśmy dziwny orszak. Szło tam sześciu, może siedmiu rosłych młodzieńców, wyraźnie od nas starszych, muskularnych i opalonych, pewnych siebie, a na szerokich ramionach jednego z nich, niczym pogańska bogini, siedziała ona — Ala M. Widzieliśmy jej wspaniałe ciało w stroju kąpielowym, mokre włosy, słyszeliśmy jej chrypkowaty śmiech i byliśmy wstrząśnięci.

Kilka lat później, gdy już studiowałem w pobliskim Toruniu, Mamut powiedział mi, że Ala jest tam wziętą arabeską, to znaczy zadającą się za dolary z Arabami, dokładnie Libijczykami, przybywającymi wówczas tłumnie nad Wisłę w wiadomym celu. Znajomy milicjant opowiedział mu o krwawej awanturze z jej udziałem w jednym z lokali. Pamiętam, pisała także o tym prasa i o całym tym arabskim problemie. Mieszkałem wówczas na stancji w osiedlu domków jednorodzinnych i naoglądałem się sporo tych libijskich pariasów z polskimi dziwkami.

Zapomnieliśmy o Ali M. Jakoś trzeba było zacząć to, co nazywa się dorosłym życiem.

(2012 r.)

Spis treści

Od redakcji:

Ala

Bardzo stara kobieta

Sara z Dobrzynia

O moim dziadku

Jednooki

Ta noc

Nieznany uczeń Rafaela

Europa

Szkolne przygody

Michał i jego psy

Koty

Na brzegu

Fotka sprzed lat

Pierwsza miłość

Sobotni wieczór

Wójt, ksiądz i biznesmen…

Żona szefa

Wycieczka na Litwę

Samotność

W szkole

Wreszcie ciepło

Przed siebie

Między niebem a grobem

Kobieta i śmierć

Dziwna rozmowa

Plan

Nowe auto

Sąsiedzi

Sukces

Jastrzębia Góra

Dylewska Góra

Oszukaństwo

Na dworcu

My