Mirek Konieczny

Sen o Victorii

Powieść narkomańska

TRYLOGIA NARKOMAŃSKA

© Copyright by Mirek Konieczny & e-bookowo

Projekt serii, okładki i grafika: Paweł Zapendowski zapendowski.com

ISBN 978-83-7859-051-4

Wydawca:
Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl

Kontakt:
wydawnictwo@e-bookowo.pl

Patronat medialny

Wszelkie podobieństwo osób i zdarzeń do rzeczywistych nie jest przypadkowe.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

Maki nie rosną już

La commedia è finita

Prolog

Tego lata mogłem zrealizować wszystkie swoje marzenia –miałem bowiem w końcu tyle pieniędzy, ile chciałem – wszakże pracowałem na ciepłej państwowej posadce, ponieważ byłem nauczycielem języka angielskiego w jednej z krakowskich szkół podstawowych. Mianowicie pracowałem w szkole numer 128[1]. Wyleciałem z niej z hukiem po roku, wdałem się w konflikt z dyrektorką tejże wspaniałej wszechnicy. Polegał on na tym, że nie chciałem donosić jej tego, co mówili o niej uczniowie, którzy pasjami rozmawiali ze mną o wszystkim na przerwach, które spędzałem przed wejściem, na polu, paląc papierosy[2]. Byłem zawsze otoczony wianuszkiem swoich fanów, którzy opowiadali mi o swoich problemach i dzielili się swoimi radościami. Najczęściej były to opowieści o zabarwieniu ambiwalentnym, gdyż na przykład jak zakwalifikować choćby takie opowiadanie, o jednej mocnej imprezie ośmioklasistów, podczas której dosłownie wszyscy rzucali pawie – z czego byli bardzo dumni – ale z całokształtu, nie tak do końca, albowiem miał miejsce nieprzyjemny incydent.

Otóż ktoś wpadł na pomysł, aby porzucać sobie butelkami z okien. Wszyscy wiemy, jak to przyjemnie i zabawnie wygląda, gdy taka osuszona właśnie butelka po wódce ląduje na bruku, roztrzaskując się na drobniutkie kawałeczki, przy akompaniamencie wrzasków uczestników danej imprezy, odprowadzana wzrokiem przyglądającej, a jeszcze bardziej, przysłuchującej się, danej – słyszalnej w promieniu pół kilometra – zabawy, gawiedzi. To właśnie w tych czasach nastąpiło apogeum głośności wszelkich spotkań towarzyskich, doprowadzając do kresu, tak cierpliwość sąsiadów, jak i skale potencjometrów aparatury nagłaśniającej, dostępnej imprezowiczom. To w tym okresie powstały wszystkie przeboje wszechczasów w Polsce, do których poziomu najnowsze produkcje rodzimej sceny muzycznej nie mają nawet szans podskoczyć, na kant pyty i…się potłuc. Aktualne w tych czasach było stwierdzenie „przeżyj to sam”[3], tę „prywatkę, jakiej nie przeżył nikt”[4], bo każda nowa była mocniejsza od poprzedniej. W sumie to tak sobie kombinuję, że to dobrze, że w pewnym momencie poszedłem w bardziej elitarną subkulturę, czyli w narkotyki, bo straciłbym nie tylko wątrobę, ale i życie. Po prostu spaliłbym się doszczętnie, jak ta ćma u „Maxima”[5] w Gdyni, w piosence „bLady szPank[6]’.

Ale wracając do moich wychowanków, czyli aktualnie klasy VIII b, to wszystko szło jak z płatka, gdyby nie rozkojarzenie jednej z imprezowiczek, której rozkalibrował się ostro celownik i ni z tego, ni z owego, ciśnięta jej ręką butelka uzyskała nieprawidłową trajektorię i wylądowała (pech chciał) na dachu jednego z samochodów. Był to wielce niestosowny zgrzyt, który natychmiast przerwał był całą zabawę. Nagle, jak spod ziemi, pojawił się na horyzoncie właściciel rzeczonego pojazdu, który oglądnąwszy wgniecenie w dachu, pojechał natychmiast na dziesiąte piętro i zaczął gwałtownie dobijać się do drzwi, za którymi zapadła głucha cisza. Jak nożem ucięte śmiechy i rozmowy, a przede wszystkim muzyka, do tej pory podkręcona na full, tworzyły kontrast ze stanem sprzed chwili zaledwie. Cóż było robić – relacjonowali mi ze smutkiem moi podopieczni: trzeba było w końcu otworzyć, bo spieniony klient wywrzaskiwał swoje pretensje równie głośno, jak przed chwilą głośna była muzyka, a tego, że impreza jednakowoż w inkryminowanym lokalu miała miejsce, nie dawało się ni chu, chu zaprzeczyć, ani zamazać. Cóż było robić? Trzeba było stawić czoła przykrej rzeczywistości i mocno podkurwionemu pacjentowi.

Musicie wiedzieć, że w tamtych czasach samochód był dobrem najwyższym. Ważniejszym niż zdrowie, czy życie. Był tak trudnodostępnym artykułem, że „nie kochać go w taką noc – to (był) grzech[7]”. Tym większe było więc przewinienie moich młodych milusińskich. Uszłoby im na sucho, gdyby trafili w głowę jakiegoś przechodnia – bo: po co się pałęta pod oknami, gdy właśnie nadchodzi najfajniejsza część zabawy, czyli wyrzucanie różnych przedmiotów, jako to krzeseł, stołów, butelek, czy choćby telewizorów. Takiego faktu nikt by nie zauważył nawet. Ale trafienie w najwyższego idola tamtych czasów – w samochód, to było przestępstwo główne, które nie mogło przejść niezauważone w żadnym wypadku. Wiedzieli o tym wszyscy, dlatego zabawa skończyła się natychmiast jak nożem uciął, w momencie, gdy tylko szkło zetknęło się z lakierem dachu dużego fiata, model 125p[8]. Cisza, jaka zadźwięczała po tym fakcie, była niemym dowodem winy – samonapiętnowaniem się przez sprawców. I nie było możliwości uniknięcia fatum, które zawisło nad głowami biednych dzieci. Muszą bulić. Ale że w opisywanych czasach istniało jeszcze w praktyce, a nie jak obecnie w teorii ledwie, prawo: jeden za wszystkich i wszyscy za jednego (relikt Solidarności[9]), dlatego wspólnie musiały się złożyć na blacharza i lakiernika. Takimi oto problemami żyła tedy młodzież w tamtych czasach i nikt nie podejmował tematu dyrektorki, bo po co mówić o kalece, że nią jest. Nikt nie będzie roztrząsał problemu garbatego, tak jak nie mówi się o powrozie w domu wisielca.

Dyrektorka jednakowoż myślała, że młodzież nie ma innych tematów, jak obgadywanie jej, czy też innych członków ciała pedagogicznego. Zaprosiła mnie więc pewnego razu do swojego gabinetu i bez owijania w bawełnę zaczęła nakłaniać do kolaboracji. Powiedziała:

– Panie Mirku, pan tak wiele czasu spędza z młodzieżą. Jeśli byłby pan tak dobry, to proszę mnie informować, co nasi uczniowie mówią na mój temat.

– Co?! Ja miałbym donosić na uczniów?! – uniosłem się. – Pani chyba zwariowała! – stwierdziłem z oburzeniem. Moje oburzenie było święte, bo wtedy jeszcze rany, po okresie esbeckim,[10] były bardzo świeże i donosicielstwo było największą zbrodnią, która powodowała wykluczenie poza nawias społeczności konspiratorów, jaką byliśmy wtedy wszyscy. Nawet narkomani byli wtedy zupełnie inaczej traktowani niż współcześnie. Narkomani byli po prostu jednym z odłamów konspiry, który walczył z państwem, tylko na innej płaszczyźnie, niż te wszystkie KOR-y[11] i KPN-y[12]. Bycie narkomanem w czasach komuny było czymś nobilitującym, było ruchem kontrkulturowym, mającym swoich bardów jak Rysiek Riedel[13], swoich idoli jak Tomasz Stańko[14], swoich męczenników jak na przykład Dekabrysta[15] z Krakowa i swoich Ojców Założycieli jak Victoria z Groszowic koło Opola. Uważny czytelnik mógłby w tym miejscu zapytać:

– Zaraz, zaraz, a kto to jest ów Victoria z Groszowic, bo tych poprzednich to jakoś jeszcze od biedy kojarzę?

Otóż odpowiadam.

[1] Z tego co wiem, szkoła nadal istnieje, mimo moich usilnych zabiegów, aby ją skompromitować.

[2] O ile pamiętam, były to Radomskie. Mocne jak cholera, dawały kopa. Zostały wycofane do demobilu z powodu szatańskiego działania.

[3] Oczywiście chodziło o piosenkę zespołu „Lombard” – hymn wszechczasów wszystkich Freemanów.

[4] Wzięte z tytułu „Prywatka” Oddziału Zamkniętego. Moja przeżywalność wynosiła w tych latach 0 %.

[5] Chodzi o ówczesną mordownię wyższych sfer w PRL, na północy Polski.

[6] Kapela jak ta lala.

[7] Nie kochać w taką noc to grzech / Gdy sercu serca brak… – to pierwsze wersy znanej piosenki Mieczysława Fogga.

[8] Jaguar realsocjalizmu.

[9] Pewien ruch robotniczy w Europie Wschodniej.

[10] Czyt. donosicielstwem, którym parała się większa część społeczeństwa, przeciw mniejszej.

[11] Komitet Obrony Robotników – marionetkowy twór esbecki, stworzony jako wentyl bezpieczeństwa, który wymknął się spod kontroli i narobił już jako NSZZ Solidarność sporego bałaganu w całej Europie.

[12] Konfederacja Polski Niepodległej – operetkowa partia, założona w Krakowie przez znanego ubeka Moczulskiego.

[13] Wielki Ćpun – Bóg wszystkich przeszłych i przyszłych ćpunów wszechczasów.

[14] Znany trębacz jazzowy i przy okazji zapoznany w środowisku ćpun.

[15] Pierwszy ćpun Krakowa, opisany doskonale w książce Wojciecha „Tarzana” Michalewskiego pt. „Mistycy i narkomani”.

Historia z Victorią w tle

Rozdział pierwszy, czyli megaimpreza pod Akacją

Wydarzyło się to w czasie wakacji, po pierwszym roku moich studiów. Pojechałem do Gliwic, do mojego najlepszego kumpla Marka Łoika. Niestety nie zastałem go w domu (rzecz banalna w okresie prekomórkowym[16]). Poszedłem więc prosto od niego, do naszego wspólnego kolegi Przemka Grabskiego, zamieszkałego przy tej samej ulicy Brzozowej. Na szczęście Przemek był. Zaprowadził mnie do swojego pokoju, zaparzył herbaty, poczęstował jakimś nienazbyt jeszcze czerstwym kawałkiem tormy[17] i wypytywał o cel mojej wizyty. Pogryzając buddyjski placek rytualny, podprowadzony zapewne przez mojego gospodarza z jakieś ostatniej inicjacji, opowiedziałem mu o tym, że jadę właśnie na spotkanie z jedną z moich aktualnych narzeczonych: Kamą do Opola i że wpadłem po Marka, aby mi potowarzyszył w mojej wyprawie. Przemek wyjaśnił mi, że Marek pojechał właśnie wczoraj do rodziny na wieś, ale że to nie jest katastrofa, bo on chętnie pobije ze mną w trasę. Tak więc nie tracąc czasu, spakował niezbędne rzeczy do białego worka żeglarskiego i wyszliśmy na przystanek tramwajowy. Po kilku przesiadkach wydostaliśmy się z aglomeracji śląskiej i doszliśmy do wyjazdówki prowadzącej na Opole. Tam rozdzieliliśmy się i szliśmy w odstępie 100 metrów w stronę Opola. Samochodów było sporo, ale żaden nie zatrzymywał się, nie zwracając uwagi na nasze ponaglenia, którymi próbowaliśmy je do tego zmusić. Po jakimś czasie, w końcu Umrzesz, bo takie nosił przezwisko Przemo, zatrzymał jakiegoś mercedesa. Samochód podjechał do mnie i zapakowałem się do niego. Usiadłem obok Przemka na tylnym siedzeniu i ruszyliśmy dziarsko naprzód.

Samochodem powoził jakiś gruby, potężny mężczyzna w podkoszulce od kompletu z kalesonami, na oko jeden z tych badylarzy[18], którzy dorabiali się w tamtych czasach na pomidorach, kwiatkach, czy innym badziewiu. Widać było, że zabrał nas ze względu na nasz wygląd, bo na pewno nie liczył, że dostanie coś od dwóch takich hippów, jakimi jawiliśmy się wtedy. Przemo, ze swoją freemeńską[19] aparycją, z kręconymi włosami opadającymi na plecy i ramiona, z narzuconą na grzbiet lnianą koszuliną, z takimiż lnianymi zgrzebnymi porciętami i z prostymi sandałami, prezentował się jak model środkowoeuropejskiego hippisa. I ja nie odbiegałem od wzorca, ze swoimi długimi lokami, niedbale pobrudzoną, farbowaną koszulką, pofarbowanymi na czerwono spodniami typu moro[20], w przykurzonych tenisówkach i z nieodłącznym śpiworem mógłbym pozować do Sevres pod Paryżem. Po przejechaniu kilku kilometrów facet odwrócił się w naszą stronę i zaproponował:

– Może się poczęstujecie? – i wyciągnął w naszą stronę paczkę niebywałego rarytasu w owych czasach, a mianowicie Marlboro. Ja skorzystałem z propozycji skwapliwie i poczęstowałem się długim aromatycznym papierosem. Nawet Przemo, który nie palił niczego, poza oczywiście „świętym zielem”, poczęstował się rzadkim dobrem, które natychmiast ukrył w kieszonce koszuli. Kierowca podał mi żar od zapalniczki samochodowej i zapaliliśmy „jak starzy – po całemu”. Jechaliśmy tak w słońcu, owiewani podmuchem powietrza wpadającym przez otwarte okna, rozkoszując się najlepszym dymem świata, wpatrując się w przebiegający na zewnątrz pejzaż zielonych łąk i pól. Po dłuższej chwili milczenia gruby jegomość za kierownicą nie wytrzymał lustrowania nas w lusterku, odwrócił oczy od szosy, skierował swe oblicze w tył, ku nam i przyjaźnie zapytał:

– A wy chłopcy to jesteście ci, no, ćpacze[21]?

– Jak widać na załączonym obrazku – odpowiedział rezolutnie Przemo.

– A co, może ma pan jakieś zbędne dragi do wchłonięcia? – zapytałem go z nutką znużenia, bo wiedziałem już, jaka rozmowa nas czeka. Klient wyczuł ślad znużenia w moim głosie, ale mimo to indagował nas nadal:

– I co, zażywacie ten, no, kompot?

– Objazjatelno[22]! Zawsze po obiedzie – ripostował Przemek.

– Wybaczcie – poprawił się szofer – ale czy wy bierzecie ten, no, mak? O to się chciałem zapytać.

– Jeżeli jest, to bardzo chętnie i to w każdej postaci: opium, makiwary, czy też tego osławionego kompotu – wyjawiłem mu oczywistą prawdę (choć w tym roku jeszcze nie wiedziałem jak się kompot produkuje, ale powiedziałem tak, aby zrobić facetowi przyjemność).

– I co, to jest takie przyjemne, jak się to wstrzykuje, bo to się wstrzykuje, nieprawdaż?

– Ano prawdaż, prawdaż – powiedział Przemo. – Podobno wejście heroiny, po przywaleniu działki, jest najwyższą rozkoszą, jaką zdolny jest odczuć ludzki organizm, ale ja będę się upierał, że jednak wypalenie dobrej lufki grassu ma w sobie nieodparty urok.

– Być może haj po trawie jest miły, ale nic w kosmosie nie może równać się z dobrym kopem po acetylowanym opium – argumentowałem.

– Ja jednak optowałbym za świętym zielem – upierał się Przemek.

– A co, mak nie jest święty? Przecież najstarszy ryt bogini zdrowia, z kręgu kultury Babilońskiej sprzed 6 tysięcy lat, przedstawia kobietę w wieńcu, w którym wplecione są makówki. Wiem, bo widziałem na zdjęciu w ostatnim „Mówią wieki[23]”, to najświeższe znalezisko. A poza tym w kurhanach kultury Hetyckiej znajdowano nasiona maku.

– A to swoją drogą dziwne, jak ważne okazują się narkotyki w historii człowieka – podtrzymywał dyskusję Przemek. – Czy wiesz dlaczego upadła kultura aryjska w Indiach, po najeździe na stojących niżej kulturowo, zwłaszcza w technice wojennej, Drawidów?

– Coś tam słyszałem, że rozpłynęli się w masach drawidyjskich. Pozostawili po sobie jednak tradycję kastowości i wspaniałe zabytki piśmiennicze, czyli Wedy. Zwłaszcza Mahabharata i Ramajana są po prostu ciekawe jako książki.

– Właśnie, co jest osią, na przykład Rigwedy, czy Jadziurwedy[24]?

– Zdaje się, że mityczna Soma.

– Cha! – zaśmiał się Przemek – mityczna. To nie żadne mity, lecz sposób przyrządzania specjalnego napoju halucynogennego. To całe przesączanie somy przez sito z wełny to nic innego, jak właśnie sporządzanie mitycznego napoju, który dawał Ariom poczucie duchowej jedności podczas obrzędów.

– Coś jak obrzędy inicjacyjne u Indian Mescalero, w Meksyku?

– Tak, lub jak obrzędy szamańskie u Inuitów, czy Czukczy, na Syberii.

– Ale czym posługiwali się według twojej teorii tajemniczy Ariowie? Bo jak mi wiadomo pochodzili oni z gór obecnego Iranu i Afganistanu.

– Racja, w górach tych rośnie specjalna odmiana muchomora…

– To tak jak wśród ludów Syberii – wtrąciłem się Przemkowi w słowo.

– Tak – kontynuował – z którego to grzyba ten Indoirański lud produkował, w długim okresie przygotowań ową Somę, która po emigracji na półwysep Dekan w kilka pokoleń po jego podboju stała się formułą retoryczną, określającą esencję bytu – atmana, czyli pierwotnego ducha.

Zapadła cisza, rozcięta jedynie pomrukiem silnika.

– To bardzo interesujące, to, o czym panowie rozmawiają – ocknął się w końcu kierowca. – To gdzie was wysadzić, bo już dojeżdżamy?

– Najlepiej przy osiedlu Armii Czerwonej – zaordynowałem.

– Dobrze – odpowiedział kierowca i wiózł nas dalej przez Opole.

– O, to tutaj – powiedziałem, gdy przejeżdżaliśmy obok domu Kamy.

Kierownik zastopował auto, po czym wyszliśmy na zewnątrz i pożegnawszy go, zatrzasnęliśmy drzwi. Merol ruszył z kopyta i tyleśmy go widzieli. Weszliśmy do klatki dziesięciopiętrowego bloku i wjechaliśmy na piąte piętro. Zapukałem w odpowiednie drzwi. Odpowiedziała nam głucha cisza. Ponowiłem próbę jeszcze energiczniej. I nadal nic.

– Kama, otwieraj! – krzyknąłem, waląc pięścią na cały regulator. Nic.

– Ewa?! – (użyłem jej prawdziwego imienia). Odpowiedziała nam głucha cisza.

– Chyba jej naprawdę nie ma – stwierdziłem autorytatywnie.

– Nic tu po nas – dorzucił Przemek, po czym zrobiliśmy w tył zwrot i odstąpiliśmy od zamkniętych na głucho drzwi. Wyszliśmy na pole rozpalone słonecznym żarem.

– To co robimy? – zapytał Umrzesz rzeczowo.

– Nie mamy wyjścia, musimy się rozłożyć obozem pod najbliższym sklepem…

– Jak znam życie, to pewnie „monopolowym” – zgadywał Przemo.

– Racja, zgadłeś – powiedziałem i dałem znak, abyśmy ruszyli w drogę.

Pomaszerowaliśmy w stronę centrum powoli i z godnością szurając (jak na prawdziwych hippów przystało) swoim obuwiem po miastowym bruku. Doszliśmy do odległych okolic prowadzeni pradawnym instynktem i trafiliśmy na sklep monopolowy, w którym nie było właśnie remanentu, czy kartki: „zaraz wracam – jezdem na poczcie”. Weszliśmy do środka i stanęliśmy w tradycyjnej kolejce, która zapowiadała się na jakie pół godziny. Mieliśmy więc farta, można śmiało powiedzieć. Przemek oddał się lekturze etykiet z napojów wyskokowych, a ja liczyłem ilość much znajdujących się w lokalu. Miałem je już policzone kilka razy, gdy nagle do sklepu wkroczyła rozgadana trójka młodzieży. Od razu stwierdziłem, że dziewczyna, która weszła z dwójką młodych mężczyzn, to moja dobra znajoma – Sława z Mogilna – małego miasteczka między „Inem”, a Gnieznem w Poznańskiem. Od razu przebiegło mi przez myśl, że to Jah[25] musiał maczać palce w tej koincydencji zdarzeń. Sława rzuciła tylko okiem po wnętrzu sklepu i natychmiast podbiegła do mnie, wydając z siebie przy tym dziki pisk:

– Mirek, to ty? – spytała retorycznie i od razu rzuciła się na mnie z łapami, aby mnie wyściskać.

– Cześć, Sława, puść, bo mnie udusisz – zdołałem odpowiedzieć, gdy tylko trochę ochłonąłem z wrażenia.

– A kto jest z tobą? Kim jest ten przystojniak? – zapytała puszczając filuternie oko w stronę Przema.

– To jest mój dobry znajomy Przemek Grabski, znany w szerszych kręgach pod pseudonimem „Umrzesz”. – Przemo – zwróciłem się do przyjaciela – poznaj, oto Sława z Mogilna. Kumpela zresztą Grzywy i Grzyweczek.

– Witam – powiedział Przemo i padli sobie w ramiona, na sposób hippisowski.

– A kim są twoi znajomi? – przerwałem im tradycyjne powitalne ekscesy.

– A to są dwaj moi dobrzy kumple, złodzieje – odparła Sława. – Ten niższy i starszy to Romeo – powiedziała wskazując na krępego, muskularnego bryna[26] – a to Bagsiu – wskazała na wyższego bruneta o kręconych włosach i buzi niewiniątka. Po tych słowach padliśmy sobie w ramiona po kolei i mieliśmy już za sobą obowiązkowe obrzędy powitalne.

– To co, warto by wypić za początek nowej znajomości? – zapytał Romeo bez zbędnych ceregieli.

– Jasne, że tak – odrzekłem z pewnością w głosie. – To, co kupimy, po jabolu? – zaproponowałem.

– A dlaczego tylko po jabolu? – zapytał Bags.

– No, bo nie mam zbyt dużo pieniędzy. Tylko pięćset złotych, a ty Przemo, no ile masz hajcu? – zwróciłem się do przyjaciela.

– No ja to mam… – zaczął Przemek, wysupłując z kieszeni forsę.

– Dajcie spokój z tymi drobniakami – przerwał nam Romeo. – My stawiamy – na co Bagsiu potaknął tylko głową. A że nadeszła właśnie nasza kolej do kupowania trunków, Romeo zamówił bez mrugnięcia powieką:

– Cztery Jarzębiaki poproszę.

Po czym wyjął ogromny zwitek banknotów, w którym Kopernik tulił się do Kopernika, zapłacił i wyszliśmy w skwar popołudnia, taszcząc ze sobą cztery butelki wysokoprocentowego paliwa.

– Kto to wypije, to wszystko? – dziwiłem się na głos, kiedy skierowaliśmy swe kroki ku najbliższej ławce, na sielankowym osiedlu późnego PRL-u.

– A, co tam słychać u Kamy? – zapytałem, kiedy rozsiedliśmy się w cieniu wątłej akacji i wypiliśmy po łyku starannie odbitej przez Bagsa butelki. – Błe, ale hara – powiedziałem do siebie otrzepując się po pierwszym łyku wódki.

– No właśnie, nie ma jej..

– To i sam wiem – wszedłem w słowo Sławie.

– I niestety nie będzie – dokończyła.

– A co z nią jest? – indagowałem dalej Sławę, popijając kolejny łyk Jarzębiaku.

– Piggi mi wszystko wyjaśniła, gdy byłam u niej – kontynuowała. – Kama wyjechała na delegację.

– Acha, normalka i dupa zbita. Nici z całej imprezy – podsumowałem chmurnie.

– Ależ skąd – zaprzeczyła Sława. – Impreza odbędzie się obowiązkowo, tylko w innym lokalu.

– Co, może u Piggi, w jej dwu pokojach, z matką na głowie, czy może u Suzi, na tym jej zadupiu?

– Ależ nie – przerwała mi machając gwałtownie rękami. Trzymaj się, bo odlecisz, otóż impreza będzie miała miejsce w najlepszym hotelu w mieście, w „Opolu”.

– No więc gdzie?

– No właśnie mówię: w hotelu „Opole”.

– A kto za to zapłaci? – wtrącił się przytomnie Umrzesz.

– O to się nie martwcie – włączył się do rozmowy milczący do tej pory Romeo. – Hotel jest opłacony jeszcze na dwa dni – mrugnął do mnie zawadiacko, po czym przyłożył sobie do ust butelkę, pociągnął spory łyk alkoholu i wyrzucił za siebie opróżnioną. Bagsiu otworzył następną i podał ją kurtuazyjnie Sławie, która uniosła ją do ust i zadedykowała toast naszym sponsorom:

– Zdrowie Bagsa i Romea

– Zdrowie – przytaknęliśmy z Przemem i kolejny łyk tej podniebnej imprezy spłynął w kolejne gardło. Na chwilę umilkliśmy, przeżywając rozkoszne ciepełko, jakie rozpościerało się w naszych jestestwach. Gdy rozpoczynaliśmy czwartą butelkę, Przemo nie mógł już powstrzymać się przed zadaniem niedyskretnego pytania:

– To sporo musieliście chłopy wydać na ten apartament w hotelu?

– Trochę poszło, ale było warto – odparł Bags. – Tydzień w luksusie – to warte było swojej ceny.

– Ale ile konkretnie? – drążył Przemek z pijackim uporem.

– Dziesięć tysięcy, pasuje? – zirytował się w końcu Romeo.

– O kurwa! Tyli grosz! – pacnął się w głowę Przemo i zjechał z ławki na glebę.

– Nie przejmuj się tak. To wcale nie tak znowu dużo – stwierdził Bags, podnosząc go z powrotem na ławkę.

– No, „nie dużo”. To przecież tyle ile zarabia mój ojciec, bez premii – dołączyłem swój głos do Przemkowych dywagacji. Jest to najwyższa stawka, jaką można zarobić legalnie na państwowej posadzie – powiedziałem.

– A kim jest twój ojciec? – zapytał Romeo z zaciekawieniem.

– A jest generalnym projektantem w KBPBBP.

– Gdzie?

– To taka moda na skróty, jak w nowomowie z książki Orwella „Rok 1984”. Co oznacza: w Krakowskim Biurze Projektowo Badawczym Budownictwa Przemysłowego.

– A, to jest to szycha w naszym industrialnym kraju sojuszu robotniczo-chłopskiego – stwierdził autorytatywnie Przemo.

– No pewnie, w drugiej połowie XX wieku najwyższym kapłanem i demiurgiem – stwórcą społeczeństwa jest Inżynier. To on buduje podwaliny naszego lepszego świata jutra, buduje huty. Mój ojciec projektował na ten przykład hutę szkła w Krośnie, buduje fabryki – tutaj muszę wspomnieć, że tenże ojciec projektował na przykład fabrykę produkcji ciągnika „Massey Ferguson” i przez jego skłonność do ulżenia pracy robotnikom wybudował linię produkcyjną, z minimalną ilością miejsc pracy – w pełni zautomatyzowaną. A jak się robotnik zmęczy, to może sobie pojechać na wczasy, do zaprojektowanego przez ojca domu wczasowego nad morzem z, uwaga: basenem z podgrzewaną wodą morską.

– Toż to szczyt rozpusty: być nad morzem i kąpać się w basenie – zaoponował Romeo.

– Nie ma w tym nic zbytecznie luksusowego – stwierdziłem. – Przecież nad naszym morzem turnusy urządza się od czerwca do września, a budując taki ośrodek w Mielnie – Unieściu „Chemobudowa” ma ośrodek całoroczny.

– Fakt – zgodził się Romeo. – Wakacje nad morzem w środku grudnia mają w sobie niezapomniany urok. Sam pamiętam, jak pracowałem w Sopocie „na jumie[27]” zeszłej zimy i morze zamarzło, to żeby dokarmiać łabędzie musiałem z moją dupencją drałować parę kilosów po lodzie, zanim dotarliśmy do wody.

– A swoją drogą to warto by było zauważyć, że pierwszymi zawodami były nie prostytutka i wojownik, ale właśnie inżynier i złodziej – zagaił kontrowersyjnie Bagsiu. – No bo popatrzcie, czego i czym mieliby bronić wojownicy, gdyby inżynier nie wyposażył ich w broń i nie urządził schronienia.

– A co ze złodziejem? – zaśmiałem się w odpowiedzi

– A co do złodzieja, to kradzież wydaje mi się podstawowym instynktem, nie tylko u ludzi, ale i u zwierząt. To przysłowie, że okazja czyni złodzieja, to nie teza, lecz pewnik. A dowód jest bardzo prosty. Otóż nie ma na świecie ani jednego człowieka, który nic nigdy nikomu nie ukradł. Przecież w dzieciństwie cała zabawa dzieci polega na odbieraniu rówieśnikom pewnych dóbr, a dosłowniej, przedmiotów i gromadzeniu ich przy sobie. Dlatego nikt, nawet najświętszy święty nie może powiedzieć, że nigdy nikomu nic nie ukradł. Kradną nawet idioci, debile i kretyni – zakończył swój wywód Bagsiu, zręcznie posyłając ostatnią butelkę wydłużoną parabolą do śmietnika, o który rozbiła się na drobne kawałeczki.

– Co za chuligani! – wywrzasnęła przez najbliższe okno wielopiętrowca jakaś stara wydra.

– To co, zrobimy jeszcze ze dwie połówki? – zagadnął z diabolicznym uśmiechem w kąciku oka Romeo.

– No nie – wybełkotałem z wnętrza swojego zezwłoku. – Ja już jestem kompletnie ujebany, jeszcze odrobina alkoholu i będziecie mnie musieli nieść.

– Nie ma sprawy, idę na to ryzyko – powiedział Romeo – bo cię jakoś kurwa lubię.

– O, to nie jesteś odosobniony w swoich odczuciach. Wielu ludzi mówi mi: „kolego sympatyczny” i nie wiem skąd się u mnie bierze ten wewnętrzny czar i nieodparty urok osobisty.

Oczywiście już od pewnego czasu brałem udział w dyskusji jedynie siłą woli, a nie umysłu, ponieważ miałem taki defekt, który potocznie nazywany jest „urwanym filmem” i dlatego byłem tak bezkompromisowo szczery w swoich wypowiedziach. Znam to zresztą jedynie z opowiadań Przemka, który miewał mocniejszą od mojej głowę i „spamiętał wszystkie czyny i rozmowy[28]”, aż do samego niechlubnego ich końca.

– Skoro tak, to ja natychmiast skoczę po następną transzę paliwa – zaoferował się Bagsiu.

– A skacz, skacz – zachęciłem go, czkając na potęgę.

– Dobra, kup jeszcze – dwie? – Romeo popatrzył na nas ustalającym konsensus spojrzeniem – tak, dwie połówki – wygrzebał z kieszeni garść banknotów i wręczył je Bagsowi, który wstał i na niepewnych nogach, zataczając się od horyzontu po horyzont i balansując pomiędzy Zenitem a Nadirem, kierował się mniej więcej na niewielki, z naszej rozchwianej perspektywy, otwór wejściowy drzwi sklepu z napojami wyskokowymi.

– Trzeba będzie zrobić coś z twoją czkawką – stwierdził Przemo, gdy moje nieustanne hypanie zaczęło wszystkim przeszkadzać.

– O kurwa! – złapał się za głowę Romeo. – Sława nie żyje!

– Co ty pierdolisz?! – odkrzyknąłem, bo jego wykrzyknik podziałał na mnie jak chlaśniecie nożem.

– E nie, żyje, tylko jest sztywna od przepicia – uspokoiłem ich, gdy dotknąłem jej ciepłego policzka. – Nie róbcie se więcej takich żartów na przyszłość. I z czego się śmiejecie, pustaki? – zapytałem ich rzeczowo widząc, że rechocą obaj jak na zawołanie.

– Dobrze, już cię nie będziemy tak stresować – obiecał Przemek i zaczęli znowu śmiać się jeszcze bardziej.

– Co ty pierdolisz! – zażartował Romeo, naśladując mój wybuch sprzed sekundy.

– Nie, żyje, tylko jest sztywna – powtórzył po mnie Przemek i obaj zaczęli wyć ze śmiechu.

– Nic w tym nie widzę śmiesznego – powiedziałem obrażonym głosem, co przywiodło ich do kolejnego paroksyzmu głośnego rechotu.

– To… to… to wszystko dla twojego dobra – wysapał Przemek ocierając łzy, które napłynęły mu do oczu.

– Ładnie, dla mojego dobra – obruszyłem się na nich.

– Ale czkawka to ci przeszła? – zapytał łapiąc powietrze jak po długim biegu. – Tylko jest sztywna – po raz ostatni sparodiował mą wypowiedź i po raz ostatni roześmiali się. Głośne wybuchy radości ściągnęły do okna wydrę z najbliższego okna. Wysunęła swoją głowę i krzyknęła:

– Ja wam dam takie hałasy tu urządzać. Zaraz dzwonię na milicję!

Ale nie przejęliśmy się tą groźbą, bo niby skąd u takiej wydry byłby telefon pod ręką. I tu właśnie się myliliśmy, bo po wypiciu (tym razem tylko we czwórkę – Sława z przyczyn technicznych nie mogła brać udziału w dalszej części libacji) następnej połówki, gdy ja również straciłem przytomność, zaczął się dziwny ruch wśród menelstwa okolicznego i Bags z Romeem, prowadzeni pradawnym instynktem, zwietrzywszy niebezpieczeństwo postanowili zmienić powietrze. Tak więc Bagsiu narzucił sobie na ramiona Sławę, Romeo zaś niższy, ale bardziej krępy i silnie zbudowany mnie, i powędrowali poprzez jakieś chaszcze na następne osiedle.

Ale polowanie już się zaczęło i osiedlowe charty, czyli emeryci i renciści wystawiały zwierzynę, czyli nas szczwaczom, czyli organom ścigania.

Nie wiem, na czym polegała nasza ucieczka i jaki miał przebieg pościg, bo tego nie udało się dokładnie nawet Przemowi – a to wskutek wchłonięcia zbyt wielu promili do krwi – przywołać z pamięci. Grunt, że w końcu, po brawurowej akcji pościgowej organy dościgły nas i osaczyły na pewnym podworcu. Tam rozegrała się akcja, w której w łapska stróżów prawa i bezprawia wpadliśmy dziwnym trafem ja i holujący mnie Romeo. W momencie, gdy umieszczano nas w Nysce[29], potocznie zwanej suką, do drzwi podbiegł Bags i wrzucił do wnętrza półlitrówkę, jeszcze nienapoczętą, krzycząc w stronę naszych prześladowców.

– Wypuśćcie ich!!!

Nic to jednak nie pomogło. Nasi oprawcy zawieźli nas prosto na izbę wytrzeźwień. Przemek, który później relacjonował mi przebieg zajść, nie potrafił powiedzieć, dlaczego zabrano właśnie Romea, który trzymał się najlepiej z całej ekipy, a dlaczego nie zabrali Sławy, która uległa najpoważniejszemu zatruciu. Cóż, niezbadane są wyroki opatrzności, która jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności ma w szczególnej pieczy wszystkie nas, święte krowy[30], w naszym kraju.

Jeśli chodzi o to, co naprawdę zapamiętałem z tej wspaniałej imprezy, to był to przebłysk świadomości, w który wydobył mnie z otchłani niebytu jakiś osobnik w białym fartuchu. Polał mnie on wodą i nie certoląc się zbytnio bił mnie po gębie, gdy tylko chciałem się wyśliznąć z powrotem w błogą, czystą bezświadomość. Nie pamiętam, czego chciał ode mnie poza tym, że miało to coś wspólnego z moimi personaliami, bo powtarzał bez końca moje nazwisko, a potem dwóch gości zaczęło mnie rozbierać, klnąc przy tym, na czym świat stoi, bo bez przerwy lałem im się przez ręce bezwładnie, zgodnie z wektorem przyciągania ziemskiego. Wreszcie przebrali mnie, położyli na jakimś łóżku i mogłem ponownie zapaść w bezkresny bezczas.

[17] Torma – to placek wykonany z miodu i sezamu, w którym guru zamyka podczas obrzędu wszystkie negatywne emocje i który potem porzuca jako ofiarę dla głodnych duchów Yidagów.

[18] Badylarz – było to wysoce pejoratywne określenie ówczesnych bogaczy, którzy mieli tysięcy w kieszeni jak badyli w lesie.

[19] Freeman – to określenie po raz pierwszy zastosowane przez mojego kumpla Marka Łoika, w Wetlinie, podczas praktyk z bezkręgowców, po pierwszym roku biologii. Oznacza ono wszelkiego rodzaju odjechańców, w tłum. z ang. wolnych ludzi.

[20] Moro – to nazwa munduru WP, bardzo popularnego w tych czasach ubioru młodzieży kontestującej – oczywiście tej odważniejszej, bo za posiadanie kurtki, butów, czy spodni tego typu było się zatrzymywanym przez różne formacje od MO po SOK-istów (zwłaszcza w północnej Polsce) i groziły za to różne sankcje od konfiskaty do kolegium włącznie.

[21] Ćpacz – to archaiczne określenie ćpuna, używane w czasach pierwotnych komun hippisowskich w Polsce.

[22] Z ros. obowiązkowo.

[23] „Mówią wieki” – było to jedno z nielicznych czasopism popularnonaukowych, przybliżające wiedzę historyczną.

[24] Rigweda i Jadziurweda – to dwie z kanonu Wed.

[25] Jah – w mitologii Rastafaraj to nazwa najwyższego boga, por. Elohim czy Adonai.

[26] Bryn – to typ męski charakteryzujący się szczególną budową twarzy i przerostem umięśnienia.

[27] Pracować na jumie – to znaczy kraść.

[28] …Poeta spamięta / Spisane będą czyny i rozmowy – fragment wiersza Czesława Miłosza.

[29] Nyska, czyli dokładnie rzec ujmując Nysa – był to popularny, bo jedyny, typ zabudowanego samochodu dostawczego, za czasów PRL-u.

[30] Chodzi oczywiście o pijaków.

Rozdział drugi, czyli halucynacje muszą być[31].

Z letargu wyrwała mnie jakaś melodia. Rozpoznałem natychmiast, że to pierwsze takty „Lata” Vivaldiego, ale nie mogłem sobie przez ułamek sekundy przypomnieć, gdzie jestem. Otwarłem powieki i już wiedziałem. Nagle dostrzegłszy wymalowany niegdyś na biało, a obecnie szary od kurzu sufit, zrozumiałem wszystko. „Oto opolska izba wytrzeźwień” – pomyślałem i pocieszyłem się, że oto mam nieczęstą okazję zapoznać się z tego typu obszarem aktywności cywilizacyjnej człowieka dwudziestowiecznego świata. Rozejrzałem się wokół. Dostrzegłem dużą białą salę z ośmioma łóżkami stojącymi pod ścianami, po cztery z dwu stron.

Na łóżkach leżeli w hieratycznych pozach, ubrani w długie koszule do kostek, pensjonariusze tego, niezbędnego w Polsce, przybytku wytchnienia. Dwa okna naprzeciw drzwi były zakratowane. Przez liście drzew rosnących na zewnątrz, padały do środka rozbryzgi wstającego słońca. Jeszcze przed chwilą nie wiedziałem o tym, że w ogóle istnieję, a tu nagle otrzymuję cały świat, z jego przepychem rozbuchanych dźwięków i kolorów. To była myśl, która napawała mnie niezwykłą wdzięcznością dla stwórcy i radością istnienia. Zresztą radość, a dokładniej głupkowata wesołkowatość, to było zwykle uczucie, które towarzyszyło mi wtedy jeszcze na kacu. Mój młody organizm reagował tak wtedy na posttoksyczne procesy utleniania alkoholu. A do tego dzień zapowiadał się naprawdę wspaniale.

Usiadłem na wyrku i rozejrzałem się po sali. W jej przeciwległym końcu jedna z ofiar nałogu zrobiła to samo. Przyjrzałem się z zaciekawieniem klientowi i nagle rozpoznałem go.

– Romeo! – krzyknąłem na cały głos.

Odwrócił się w moją stronę i powiedział:

– Cześć, Mirek.

Po czym skinął do mnie ręką w geście zaproszenia. Podszedłem do niego na bosaka, a on poczęstował mnie Popularnym z paczki wyciągniętej spod poduszki. Podpalił nam papierosy.

– Zaraz nas będą wypuszczać – stwierdził, gdy na korytarzu dało się słyszeć kroki sanitariusza. W drzwiach zachrobotał klucz i rozwarły się one na rozcież.

– No wychodzić, kto tam chce – zawołał gromkim głosem. Wstaliśmy z łóżka i udaliśmy się wraz z dwoma innymi pacjentami do wyjścia. Reszta przewracała się na drugi bok i chrapała sobie dalej w najlepsze.

– Niezły hotel – mruknąłem pod nosem.

– Ale trochę drogi. Zaraz się przekonasz – odrzekł chmurnie Romeo.

Pielęgniarz zaprowadził nas do depozytu, gdzie wydano nam ubrania i dokumenty.

– Zaraz, zaraz – powiedziałem, gdy kazano nam podpisać odbiór depozytów. – A gdzie są moje pieniądze?

– Jakie pieniądze? – zapytał mnie drugi pielęgniarz.

– No jak to, jakie? Moje pięć stów – warknąłem, nieco już wkurwiony sytuacją.

– Nie ma żadnych pieniędzy – odpowiedział, patrząc łagodnie głębią swych ócz chabrowych, prosto w moje oblicze. – Musi, co przepiłeś.

– Jak to przepiłem? Przecież Romeo stawiał – zdziwiłem się retorycznie.

– Nie ma żadnych pieniędzy – odparł z łagodną stanowczością pracownik izby. – Jak się będziesz awanturował, to każę ci dmuchnąć w alkomat i posiedzisz sobie jeszcze do wieczora. Więc jak, podpiszesz depozyt, czy mam poprosić o alkomat?

– Podpisz. Z nimi nie wygrasz, to normalka, że cię tu skroili – poradził mi Romeo. – Widać, że jesteś pierwszy raz na izbie. Popatrz ile mi zostawili, pięć dych, a miałem, co najmniej pięć kafli. Takie tu są zasady i tego nie przewalczysz. Dobrze, że ci oddali śpiwór, bo przecież mogli ci nic nie oddawać. .

– Jasne, rozumiem, to taki podatek od głupoty, jak totolotek. Jeżeli pijesz pod gołym niebem to nie dziw się, że cię okradziono. Jak nie jacyś normalni złodzieje, to złodzieje w majestacie prawa. Podpiszę więc – uległem perswazjom Romea i innych stojących w kolejce do depozytu ofiar alkoholu.

– A to wezwanie do zapłaty – podstawił mi przed oczy jeszcze jeden papierek urzędnik.

– No to już są szczyty – zirytowałem się ponownie. – Mam płacić jeszcze 150 złotych za pobyt, kiedy wszystkie pieniądze zostały mi skradzione.

– Takie są przepisy – uśmiechnął się mi prosto w nos.

– Coś jeszcze? – zapytałem zupełnie zrezygnowany.

– To wszystko – odparł, tonem słodkiej uprzejmości, gość za ladą. – Wezwanie przyjdzie pocztą na pański adres – dodał z jadowitą satysfakcją.

– Dziękuję – mruknąłem głucho i ustąpiłem miejsca Romeo.

Gdy w końcu drzwi od czyśćca, w którym wyczyszczono nas do goła, zamknęły się za nami na głucho, Romeo uśmiechnął się do mnie i stwierdził z nutą sarkazmu w głosie:

– No i co, nadal utrzymujesz, że to tani i miły hotelik?

– A niech szlag go trafi i jasna, nagła cholera! – wyraziłem gwałtownie swoją ogromną frustrację.

– Czniać ten babiloński wynalazek – dopowiedział rastafariańską sentencją (o którą bym go nigdy nie posądzał) nasze oburzenie.

– To gdzie teraz pójdziemy? – zapytałem, przeżuwając w myślach niedawne upokorzenie.

– Na punkt zborny, czyli do hotelu „Opole”. To w samym centrum, a po drodze skoczymy coś przegryźć. Za mną! – zakomenderował i poszliśmy wydłużając krok.

Bar, do którego weszliśmy, był ogromną, oszkloną, nowoczesną bryłą postawioną na wale Odry, z którego rozpościerał się piękny widok na rzekę. Stanęliśmy w kolejce do samoobsługowej kuchni. Mimo wczesnej pory ogonek wił się w hallu poprzez sieć barierek. Gdy w końcu odstaliśmy swoje, wzięliśmy sobie po mielonym i kompocie i po skasowaniu należności z ostatnich pięciu dych Romea, powędrowaliśmy pod ścianę z widokiem na rzekę i ustawiliśmy swoje tace na wysokim stole, w miejscu dla stojących. Konsumowaliśmy jedzenie w pośpiechu, bo byliśmy bardzo głodni. Ja, na ten przykład, nie miałem nic w ustach od czasu Przemkowej tormy z wczoraj.

– Ciekawe, dla kogo wystawiono takie okazałe gmaszysko? – zastanowiłem się na głos, gdy sączyliśmy powoli nasze kompoty.

– To wszystko dla gości festiwalu – odpowiedział Romeo, zamaszystym gestem podkreślając ogrom sali barowej.

– No to chodźmy dalej – powiedziałem, chowając do kieszeni plastykowy nóż i widelec: teoretycznie jednorazowe sztućce, które w tamtych latach były przedmiotami pożądania, występującymi jedynie w barach z klasą.

– Na co ci to? – zapytał Romeo.

– A tak dla zasady. Biorę je, żeby osłabiać system. Oni mnie okradli, to i ja ich okradnę. Jeszcze pięć milionów takich utensyliów wyniosę z barów i będziemy kwita.

– Ale z ciebie aparat – powiedział z podziwem w głosie Romeo, po czym wyszliśmy w skwar ulicy.

Szliśmy przez centrum, aż dotarliśmy do hotelu „Opole”. Nie był to żaden okazały gmach. Raczej kamienica, usadowiona przy centralnym deptaku. Weszliśmy przez pięknie oszklone drzwi do hallu, gdzie Romeo przywitał się z recepcjonistą, a potem po schodach na drugie piętro i korytarzem od drzwi nr 211. Romeo nacisnął klamkę, a skoro nie ustąpiły zapukał głośno, na co z pokoju dobiegły nas odgłosy szurania i ktoś otworzył zamek. Tym kimś był Bagsiu. Weszliśmy do środka i naszym oczom ukazał się przerażający bałagan. Na dwóch łóżkach leżało tam pięcioro osób. Czworo z nich było mi znajome, a mianowicie leżało tam „małżeństwo” Gwiazdeckich: Jacek i Grzywka, obok nich Piggi z Opola, Sława z Mogilna (towarzyszka wczorajszych baletów) i jakiś niezidentyfikowany młodzieniec, a całości obrazu dopełniał czochrający się po kręconych lokach Bagsiu.

– Czołem wszystkim! – powiedział Romeo donośnym głosem, na co zbudzili się i posiadali na wyrkach.

– O Mirek! – ucieszyli się Jacek i Grzywka, podskoczyli do góry i przypadli do mnie, aby mnie uściskać. Znaliśmy się lepiej niż dobrze. Jacek był moim kolegą z liceum Im. B. Nowodworskiego w Krakowie, a jego „żona” Gosia pochodziła z miasta Mogilna, w Wielkopolsce. To u nich poznałem Kamę, a także od nich dostałem, na wakacjach rok wcześniej, pierwszą działkę odpału, czyli odpalonego opium.

– Co, też przyjechaliście do Kamy? – zapytałem.

– Tak, nas też zaprosiła na ten letni zlot. Ale okazuje się, że pechowo ustaliła datę, bo nie ma jej w Opolu.

– Wiem, wiem. Wczoraj też szukaliśmy jej z Umrzeszem i skończyło się na mega powalającej imprezie pod gołym niebem.

– A, słyszeliśmy od Przema, jak wspaniale bawiliście się wczoraj.

– No właśnie, a gdzie sam Przemek?

– A, to wczoraj jeszcze, w pijanym widzie pojechał do domu, do Gliwic. Stwierdził bowiem, że takie pijaństwo nie na jego głowę, że to grozi utratą zdrowia psychicznego.

– Znacie go przecież, święte ziele i medytacja, tylko to mu w głowie.

– A wczorajsza szampańska zabawa, coś jakby mu nie była w smak?

– Najwyraźniej – zakończyłem temat. – Kogóż my tu jeszcze mamy? Piggi! Jak się masz stara ruro? – zapytałem rubasznie gramolącą się z wyra, zjawiskowo piękną dziewczynę.

– Nie najgorzej, młody złamasie kutany – zrewanżowała się wdzięcznym słowem, po czym uściskaliśmy się mocno na przywitanie.

– A ja jestem Jarecki – podał mi rękę na przywitanie nieznajomy, dwudziestoletni może blondyn.

– Cześć, Konik jestem. Z Krakowa.

– A ja z Prudnika.

– No to nie dziwię ci się, że masz hery na plery, wszak Prudnik to miejsce wielkich hippisowskich zlotów. Też przyjechałeś do Kamy?

– Nie, ja tu wśród was jestem przypadkowo. Tak naprawdę to przyjechałem do Victorii – zakończył pauzą.

– ??? – odpowiedziało mu milczenie.

– Jak to? Nie znacie Victorii?!!! – zapytał z emfazą.

– Jakoś nie obiło się o uszy, a co to za jedna ta cała Victoria, miss polonia, czy co?

– No niemożliwe! Przecież TEN Victoria, to gościu, który opracował wyrób kompotu ze słomy makowej. To przecież Ojciec Założyciel Narkomaństwa Polskiego.

– Ja go znam. To taki chudzina z Groszowic – powiedziała Piggi w zastygłej nagle, żenującej ciszy.

– Ty musisz, bo jesteś z Opola, ale wam to się dziwię, panowie narkomani – stwierdził z wyrzutem. – To ja tu jadę złożyć mu doroczny hołd, a panowie z samego Krakowa nie wiedzą nawet, kto to jest. Wstyd mi za was: Shame on you![32] – zakończył kwestią z Szekspira.

– Ale my bierzemy dopiero od roku – próbował ratować sytuację Jacek – i jeszcze nie braliśmy kompotu.

– Tak, my som ino sezonowcy – podchwyciłem linię obrony. – A poza tym, to słyszeliśmy, że kompot wymyślił ktoś z Gdańska.

– No nie, nie wiem, kto wymyśla te głupoty, że to niby Katana to wynalazł. On tylko zamienił kwas na sól, w procesie przygotowania kationitu. I to jest cała jego zasługa.

– No dobra, jesteśmy wieśniakami z dużego miasta. Zadowolony? – powiedział Jacek na odczepnego.

– OK – zakończył rozmowę Jarecki.

– Macie co do przystukania[33]? – zwróciłem się do państwa Gwiazdeckich.

– Nie. A ty? – odpowiedziała pytaniem na pytanie Gosia.

– Ja też nie.

– Nie przejmujcie się. Dzisiaj w nocy pojedziemy do Groszowic, do Victorii i obetniemy razem pole – uspokoił nas Jarecki.

– A daleko to? – zapytałem.

– Nie, to dziesięć kilometrów za miastem. Jeździ tam normalny, czerwony autobus linii 17 – odpowiedziała Piggi. – Cóż będziemy więc robić do wieczora? – dodała

– Jak to, co? – żachnął się Bags. – Oczywiście, że się napierdolimy. Czyż nie tak, kierowniku zamieszania? – zwrócił się retorycznie do Romea

– Z tym to może być niełatwo – powiedział markotnie pytany. – Ile masz kasy?

– Zaraz przeliczę – powiedział Bags i wydobył z kieszeni resztę pieniędzy, która pozostała mu po wczorajszych zakupach. – Jest dokładnie 475 złotych.

– No to niewiele. Nie starczy na wódkę dla tak licznego towarzystwa – stropił się Romeo.

– A co z resztą kasy? Mieliśmy jeszcze z pięć kawałków? – szybko zareagował Bags.

– Zapomnij – odrzekł zmartwiony Romeo. Bags pojął w lot, co ma na myśli jego partner w złodziejskim fachu. – Skroiły cię te luje z wytrzeźwiałki.

– Na czysto – skwitował jego domysły Romeo. – Czy ktoś ma jakieś propozycje?

– Ja mogłabym pożyczyć trochę pieniędzy, od matki, ale dopiero jutro – włączyła się do rozmowy Piggi.

– Nie, tu potrzebne są pieniądze na gwałt – zamyślał się, coraz bardziej strapiony.

– Wiem – wykrzyknął nagle Bags. – Napierdolimy się gładko i to już za moment.

– A w jakiż to sposób? – zaciekawił się Romeo.

– Zaraz wracam – powiedział Bags. – Chodź ze mną – zwrócił się do Sławy. Po czym wyszli oboje z numeru, zabierając całe pieniądze. Wszyscy pozostali wyciągnęli papierosy i zaczęli palić w milczeniu pełnym napięcia.

Po pół godzinie usłyszeliśmy śmiech Sławy i Bagsa mówiącego coś na korytarzu.

Wreszcie drzwi się odemkły i do środka weszli nasi wybawcy.

– Patrzcie, co mamy! – zawołała Sława, już od progu, kładąc przed naszymi zdziwionymi oczami kilka buteleczek z jakimś przezroczystym płynem.

– O, Roxy – powiedział Jarecki przysuwając sobie pod nos jedną z nich. – Świetny wybór.

– Trafiony zakup – stwierdził Jacek, a jego oczy zaświeciły się wesołym ognikiem.

– Co za Roxy? Jaki dobry zakup? – spytałem zdezorientowany.

– No, to jest płyn do czyszczenia skór przed garbowaniem – wyjaśnił mi Jacek. – Swoją drogą, to komu potrzebny jest płyn do garbowania skór? Czyży była w Polsce społeczność rymarzy i kaletników?

– Tak naprawdę, jest to płyn do wdychania, w celu odurzenia się. Do tego pasuje jak ulał. Jest nawet mocniejsze od eteru, czy chloroformu – dodał Jarecki.

– I po nim są najlepsze wizje. Niech się schowają te wszystkie PCP[34] (anielskie pyły), LSD[35], czy STP[36] – zakończyła pochwałę płynu Gosia.

– A w czym będziemy go wchłaniać – zapytała rzeczowo Piggi.

– A worki, wsio jest – odparł Bags wyciągając zza pazuchy zawiniątko z przeźroczystymi workami.

– Nie za małe? – włączył się do rozmowy Romeo.

– A bez obaw – odpowiedziała Sława. – Bags zaraz w sklepie przyłożył sobie jeden do ryja i zrobił straszny przypał, bo stoi i mówi do mnie: „Te to chyba będą pasować”, jakby nie starczało na niego popatrzyć i od razu wiedzieć, po co mu tyle Roxy.

– Nie przesadzaj już z tą ostrożnością. Za dmuchanie jeszcze nie wsadzają – skwitował jej opowiadanko Bags. Po czym wszyscy pobrali po buteleczce „Płynu do garbowania skór”, wyrobu „Opolskich Zakładów Chemii Przemysłowej Emerytów i Rencistów ‘Wspólna Radość’ w Kędzierzynie Koźlu”, nalali sobie do woreczków, przyłożyli je sobie do ust i zaczęli dmuchać.

Na początku usłyszałem betoniarkę, która pracowała gdzieś na zapleczu hotelu. Ta betoniarka stale mi towarzyszy, gdy dmucham rozpuszczalnik, niezależnie, gdzie to robię – na dachu wieżowca, czy w szpitalu, czy jak tym razem w hotelu najwyższej klasy. Najpierw zobaczyłem świat Asurów[37]: Na tle czerwonego nieba ujrzałem konstrukcję podobną do dźwigu, ale tak gigantycznych rozmiarów, że musiałem zadrzeć wysoko głowę, aby dojrzeć jej cały ogrom. Była tak wielka, że przeraziłem się straszliwie i upadłem na plecy. To obudziło mnie i zobaczyłem, że leżę na ziemi koło łóżka i drę się w niebogłosy. Zwróciłem tym na siebie uwagę współwąchaczy, którzy uśmiechali się do mnie znad swoich worków.

Nalałem sobie kolejną porcję rozpuszczalnika i wróciłem do intoksykacji. Tym razem byłem w Chorzowie na kolejce linowej. Mijałem jakieś hałdy śmieci, gdy nagle zaczęły wyskakiwać z ich szczytów ogromne rude małpy, usiłując chwycić mnie za nogi i ściągnąć w dół. Wyskakiwały coraz wyżej i zacząłem się przed nimi oganiać uderzając w ich ryje zamaszystymi cepami. W końcu, gdy trafiłem jedną z nich prosto w zęby, ugryzła mnie boleśnie i aż zawyłem z bólu, co spowodowało, że obudziłem się z koszmaru, siedząc na kiblu, rozmasowywałem sobie dłoń, którą właśnie przypakowałem w umywalkę.

– Ale jesteś niebezpieczny – stwierdził leżący w wannie Jarecki, odejmując sobie od ust worek z paliwem.

– A, bo coś w same koszmary trafiam – odpowiedziałem, poprawiając worek przy ustach i już sztachałem się dalej.

Tak więc, stałem na dachu hotelu Holliday Inn w Krakowie i zastanawiałem się, jak przejść po nim na drugi koniec. Nie chodziło jedynie o to, że był on bardzo spadzisty, ale również o to, że miałem na nogach wrotki i każdy ruch groził mi zjechaniem w przepaść ogromną, jak mogłem się zorientować, po szybkim spojrzeniu w dół. Wreszcie się zdecydowałem i pojechałem ku przepaści nabierając prędkości. Wystrzeliłem na drugim boku wieżowca i ostatnim wysiłkiem woli udało mi się uchwycić rynny. Wisiałem więc na wyciągniętych rękach i zacząłem wywijać nogami, próbując zarzucić nogę na rynnę. Sapałem przy tym z wysiłku i ze strachu, którym przejmowała mnie bezdenna, nieomal, przepaść pode mną. Byłem prawie pewnym tego, że nie zdołam się uratować, gdy nagle poczułem czyjeś dotknięcie na plecach. Był to Jacek, który litościwie pomógł mi się podciągnąć na krawędzi umywalki i posadził mnie na sedesie.

– Dzięki – powiedziałem – za uratowanie mi życia.

– Okey – stwierdził. – Raz ja tobie, innym razem ty mnie. Waśnie przyszedłem się odlać i widzę cię w opałach, jak wisisz na umywalce i jęczysz. Po prostu nie mogłem ci nie udzielić pomocy – uśmiechnął się diabolicznie, po czym wyszedł z łazienki do pokoju. Ja zaś wróciłem do dalszej intoksykacji wyziewami rozpuszczalnika.

Tym razem rzuciło mnie w daleką przyszłość. Stałem więc na skraju błoń krakowskich i podziwiałem kopułę, którą przykryte było całe miasto, razem z kopcem Kościuszki. Poszedłem koło Rotundy, ulicą Oleandry, do Instytutu Geologii i Hydrobiologii i zszedłem do podziemnego korytarza, który prowadził do Instytutu Biologii. Zmierzałem do jego końca, ale zobaczyłem, że nie ma wyjścia w górę, tylko schody prowadzące w dół. Poszedłem więc nimi i wszedłem do dziwnej szklarni, w której rosły krzewy, które zamiast liści miały różnorakie banknoty. Zerwałem jeden z nich i przyjrzałem się mu uważnie. Było to tysiąc złotych. Podniosłem je do góry i obejrzałem pod światło. Znak wodny był wyraźny, we właściwym miejscu.

– Co tak sprawdzasz? – ze zdziwienia wyrwał mnie głos Piggi. – Prawdziwe – upewniła mnie.

– Ale skąd masz tyle kasy? – zapytał po raz kolejny Romeo.

[31] „Halucynacje muszą być” – to tytuł jednego utworu z pierwszej płyty „Republiki”, z roku 1983.

[32] Po angielsku to by znaczyło – wstydźcie się.

[33] Stukać, ładować, jechać w kanał, grzać – to wszystko synonimy podawania sobie narkotyku, czyli: grzania, ćpania, odpału, albo towaru.

[34] PCP – był to mocny halucynogen, po którym wielu hippisów amerykańskich wyfrunęło przez okno, gdyż zdawało im się, iż umieją latać – stąd jego popularna nazwa: „anielski pył”. W Polsce Ludowej był on w ogólnej sprzedaży, jako lek o nazwie Sernyl, dopóty, dopóki ktoś się nie pokapował i nie został wycofany. Zresztą narkomani Polscy, jako najbardziej kreatywni na świecie, wymyślili metodę i za pomocą aparatu Kippa chlorowali zwykłe jajka (po wcześniejszym rozłożeniu ich kwasem solnym do aminokwasów) i otrzymywali PCP-a, równie mocny halucynogen.

[35] O tym później.

[36] STP (skrót od nazwy francuskiej: Sérénité, Tranquillité, Paix – cisza, spokój, harmonia) – to najsilniejszy halucynogen, pochodna amfetaminy (w nomenklaturze chemicznej DOM), działający osiem razy dłużej niż LSD, a wchłaniający się przez skórę. Jimi Hendrix nosił go stale pod bandaną na czole i był stale pod jego wpływem.

[37] W mitologii buddyzmu tybetańskiego jedna z krain Samsary (koła cierpienia), to świat Asurów – bogów wojujących.

Posłowie

Książka, którą oddaję w twe ręce, czytelniku, jest odręcznym szkicem z pamięci, który nie pretenduje do roli wielkiego fresku epoki. Zawarte w nim wspomnienia to autentyki. Występujące w niej postaci, niektóre ukryte pod pseudonimami, a niektóre nie, wedle woli, żyją jeszcze po części i możecie ich śmiało zapytać, jak to było. Jeśli coś mi umknęło, to trudno, taka już jest funkcja pamięci, że jest zawodna. Ale starałem się wywołać z pamięci jak najwięcej szczegółów, z tej jakże zamierzchłej już przeszłości.

Dwadzieścia pięć lat to sporo. Mam tylko kilka czarnobiałych fotografii, które już wyblakły, ale moje wspomnienia o tamtych niezwykłych czasach są tak świeże, jakby to rozegrało się wczoraj, choć nie można być pewnym, jak przy każdej subiektywnej relacji, że są one dokładne. Mimo wszystko, myśl, że opowiadanie to pozwoli przypomnieć sobie te wspaniałe lata osiemdziesiąte, lata kryzysu i zapaści, jest jak zaczerpnięcie wody życia ze źródła Arkadii młodości.

Dość już smędzenia o latach walki i przemocy systemu. Ja, jak widać po lekturze tej książki, zapamiętałem tamten świat, jako świat totalnej wolności i nie będę narzekał, że w dzienniku podawano same kłamstwa. Jeśli ktoś był na tyle głupi, że nie potrafił filtrować nagonki indoktrynacyjnej, to jego strata. W tamtych latach liczyło się tylko to, co dało się wyczytać między wierszami, i może dlatego nie było takiej zapaści intelektualnej, jaką możemy obserwować obecnie, gdy największym zainteresowaniem cieszą się w telewizji najgłupsze programy, o tym jak ktoś tańczy na parkiecie, a ktoś inny na lodzie. Może kiedyś ktoś przebije dno, ale nie liczyłbym na to, bo dno już osiągnęliśmy. Tylko, że jakoś nikt się nie ma zamiaru od niego odbijać, bo już nikomu się nic nie chce i prawdopodobnie nigdy się nie zechce. Tak oto doszliśmy chyłkiem – milczkiem do kresu rozwoju naszej cywilizacji i żadne już odkrycia, nawet nieśmiertelność, nie wyrwą ludzkości z marazmu. Idziemy ku odmóżdżeniu, co będzie trwało trochę tylko szybciej niż te kilkaset tysięcy lat budowania człowieka. Homo sapiens będzie teraz już tylko cały czas usypiał, snem coraz głębszym, aż powoli uśnie zupełnie, bo Homo ludens (Człowiek imitujący) zawładnął już światem. Zastanawiam się, czy jest sens pisać o tych wspaniałych ludziach, którzy przez krótkie dwie dekady stanowili elitę zapomnianego już coraz bardziej Człowieka rozumnego, myślącego (Homo sapiens sapiens), który wyginął tak gwałtownie, wraz z upadkiem systemu dwubiegunowego, z mocarstwem ‘zła’, czyli Związkiem Radzieckim i odpowiednio z mocarstwem ‘dobra’, czyli Stanami Zjednoczonymi.

Mam tylko nadzieję, że człowiek myślący nie wymiera na zawsze, lecz że tylko zasypia, do drzemki, aby wypocząć przed następnym zrywem kreacji, który nie dziś, to jutro, nie jutro, to za sto lat wybuchnie nowym płomieniem rewolucji, która zmiecie wszechwładzę telewizora – głównego usypiacza ludzkości. Ja tego nie doczekam, ale może ktoś z was, późne moje wnuki tak…

Pamiętajcie tedy to, że byli przed wami tacy wolni ludzie w Polsce, w siedemdziesiątych i osiemdziesiątych latach dwudziestego wieku.

Houk – Rzekłem!

O Autorze

Mirosław Konieczny urodził się 23 VII 1964 – a więc Lew i to urodzony pod Błękitnym olbrzymem Regulusem, a w chińskim zodiaku Drewniany – Powietrzny Smok. Jest to mieszanka najlepszych możliwych okoliczności zodiakalnych, więc musi to być nietuzinkowa postać. Jego młodość po ukończeniu w 1983 roku liceum im. B. Nowodworskiego przypada na magiczne lat osiemdziesiąte – lata wybuchu kultury dzieci kwiatów – związane z polami makowymi rosnącymi na każdym zadupiu i wynalezienia metody otrzymywania kompotu na kationicie. Mirek jak dziesiątki tysięcy młodych ludzi wędrował ścieżką Freemanów, wolnych ludzi tej epoki, w których życiu – jak śpiewał bard jego pokolenia Ryszard Riedel z „Dżemu” – powiał boczny wiatr i wytrącił ich z prostej drogi kariery. Po ukończeniu biologii na UJ w roku 1989 podjął się zawodu nauczyciela j. angielskiego i biologii w szkołach podstawowych. Przepracował jedynie 5 lat. Jazda na trawie i kompocie nie pozostawała jednakowoż bez śladu. Był wielokrotnie hospitalizowany w szpitalach psychiatrycznych – od Kobierzyna, gdzie jego pierwszy pobyt został udokumentowany w monodramie „Mój dekalog, czyli dziesięć wariacji na temat wariacji”, przez Jarosław, gdzie był poddany serii elektrowstrząsów, po Leżajsk. Najgorszym jednak nie był jego heroinizm, ale przerzucenie się na najtańszy rodzaj narkotyku, metkatynon – przy produkcji którego używa się nadmanganianu potasu, a mangan przyjmowany w dużych dawkach wywołuje „locura manganica” – szaleństwo manganowe, jak i spalenie części ośrodkowego układu nerwowego, a dokładniej móżdżka. W końcu w 2000 roku odbył leczenie w gliwickiej „Familii”. A od 2002 roku przebywa w jednym z krakowskich DPS-ów. Mirek miał i tak wiele szczęścia – PRZEŻYŁ, co udało się niewielu, a jego szlak znaczony jest śmiercią przyjaciół. Ale dzięki temu, że przeżył, my możemy dzięki jego tekstom zanurzyć się w ten wspaniały wolny czas, kiedy liczyły się tylko miłość, przyjaźń i odpał makowy.

Napisz do Autora

www.facebook.com/mirek.konieczny.9

mirek.konieczny.9@facebook.com

www.u-nasz-w-swirowku.blog.onet.pl

Trylogia Narkomańska na Facebooku

https://www.facebook.com/TrylogiaNarkomanska