Rajmund Czok

Pójdę za twoim głosem

historia niezwykłej miłości

© Copyright by Rajmund Czok 2013

Gliwice – Frankfurt am Main

Projekt okładki:

Izydor v. Kolisko

Zbieżność imion, nazwisk

miejscowości, przypadkowa

wydawnictwo: e-bookowo.pl

ISBN 978-83-7859-329-4

Wydanie I 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Taka miłość zdarza się tylko raz,

niesie obietnicę czegoś nieuchronnego

przed czym nie ma innej drogi.

I nie powtórzy się, choćby życie trwało…

nie wiem jak długo.

* * *

ONA

Katarzyna, przykładna żona profesora,

matka dorosłego syna i córki.

ON

Artur, sześćdziesięcioletni publicysta, pisarz,

rozwiedziony, podróżnik, autor bestsellera:

„Kochanek, kochanka, i co dalej?”

ONA

Spokojna kura domowa, poświęcająca się

dzieciom i mężowi, przeżyje niezwykły romans,

który zmieni ją wewnętrznie i doda nowych sił.

ON

Zauroczony osobowością, składa jej wizytę

pod nieobecność męża przebywającego za granicą.

ONA

Mimo wykazywanej oschłości i obojętności,

rodzi się w niej poczucie winy wobec męża.

W końcu staje przed trudnym wyborem:

skrzywdzić męża i swoje dzieci,

albo siebie i kochanka,

odrzucając miłość o jakiej marzyła?

* * *

____________________________________________

Tego ranka Artur Tappert obudził się rześki i wypoczęty. Jak co dzień w jego samotności nie było bezczynności. Wstał, wziął prysznic, wypił poranną kawę, wyjął listy z skrzynki pocztowej.

Długo obracał w palcach kopertę z herbem Korzeniowa. Klub Inteligencji Pracującej zaprosił na wieczór autorski. W księgarniach ukazała się jego najnowsza książka: „Kochanek, kochanka… i co dalej?”

Tappert nie znał miejscowości. Przyjaciele mu podpowiedzieli, że jest to malownicze miasteczko wśród leśnych wzgórz na zachodnim krańcu kraju, słynące w świecie z wysokiej klasy galanterii porcelanowej.

Wczesnym listopadowym rankiem spakował niezbędne rzeczy, walizkę włożył do bagażnika opla. Usiadł za kierownicą, w myślach sprawdził, czy czegoś nie zapomniał… i uruchomił silnik. Mimo lekkiego przymrozku silnik zaskoczył.

Jadąc podziwiał miasteczka i wsie. Minąwszy jedną z wiosek, zauważył przygarbionego chłopa nad pługiem przy podorywce. Zwolnił, uchylił szybę, chciał usłyszeć krakanie wron, które obległy dużym stadem oracza.

Po godzinie jazdy zatrzymał się na kawę przy

zajeździe. Kiedyś był tu razem z żoną w drodze na koncert. Od razu wezbrały się wspomnienia.

Żona była utalentowaną pianistką, laureatką liczących się na świece konkursów. Ostatnią nagrodę przywiozła z Genewy. Jej marzeniem był wielki świat i duże sale koncertowe. Gdy czas mu pozwalał, woził ją na koncerty po całym kraju. Pięć lat minęło, odkąd pojechała do Stanów na cykl koncertów dla tamtejszej Polonii. I już jej nie zobaczył. Nie sądził, że to będzie koniec ich związku. Czasem, kiedy leżał w łóżku, zdawało mu się że nadal czuje zapach jej ciała. Któregoś razu się przemógł, wysłał do niej kartkę:

Utraciłem w Tobie żonę, teraz chciałbym cię pozyskać jako przyjaciółkę.

Nie odezwała się. Rok później, przez adwokata, poprosiła o rozwód. Nie sprzeciwiał się, dał jej upragnioną wolność.

Decydując się na małżeństwo wiedzieli, że nie będzie im łatwo. Jednak wierzyli, że sobie poradzą. Trasy koncertowe nie przysłużyły się ich małżeństwu.

Wypalił papierosa, usiadł za kierownicą, ruszył w dalszą drogę. Słońce skryło się za chmurami, w powietrzu wisiał deszcz.

Dawniej, kiedy woził żonę na koncerty, nuciła mu utwory, które potem wykonywała. Obecnie ma radiomagnetofon. Nie znosi ciszy.

Dobrze byłoby mieć znowu kobietę, pomyślał. Kiedy człowiek się starzeje, wtedy dobrze mieć kogoś. Rok minął, jak wpadł w oko właścicielce galerii artystycznej na Starówce. Była piętnaście lat od niego młodsza. Chociaż wiedział, że nigdy jej nie pokocha, mimo to dużo czasu spędzili w łóżku. Dawno już nie spotkał kobiety tak eleganckiej, na której wszystko się zgadzało. Nawet zapach perfum. A w seksie? Żmija. W miłosnym uniesieniu stale mu schlebiała: „Tak sprawnego fiuta niejeden facet zazdrościłby”. To pochlebstwo go łechtało, uskrzydlało.

Jego żona wcale nie była od niej gorsza. Przebierała palcami po jego ciele, jak po klawiaturze fortepianu. Pod palcówką odróżniał rytm Bolero Ravaela, od Mazurka Chopina. Była niezrównaną mistrzynią. I byłaby też niezłą flecistką, gdyby nie związała się z fortepianem. Drugiej takiej pewnie już nie spotka – westchnął boleśnie.

Na kolejnym zajeździe zatrzymał się na obiad. Zanim potem ruszył dalej, przedtem wykonał kilka przysiadów dla rozprostowania kości.

Ba tachometrze miał już trzysta przejechanych kilometrów. Do Korzeniowa pozostało jeszcze trzydzieści.

Korzeniowo powitało go blaskiem ulicznych latarń. Zaparkował obok klasycznej willi, która stanowiła siedzibę klubu.

Spojrzał na zegarek. Miał jeszcze sporo czasu.

Ruszył w stronę szarego budynku, który mrugał świetlnym napisem: „Hotel Diament“. Za nim dotarł na miejsce musiał minąć poprzecznicę, sklep spożywczy, pocztę i aptekę.

Otyła recepcjonistka prześliznęła się po nim obojętnym wzrokiem. Gdy się przedstawił, twarz jej od razu ożyła.

– Ach to pan? Witam serdecznie. Pokój dla szanownego gościa oczywiście zarezerwowany... rachunek zapłacony – dodała po chwili wyniosłą miną. – Pewnie zleci się połowa miasta pana poznać... – usiłowała mu się przypodobać.

Nie zwracał uwagi na jej umizgi. Poprosił o klucz i zapytał, gdzie może się napić kawy?

– Na półpiętrze jest mała kawiarenka – odparła tym razem obojętnie.

W kawiarence wypalił papierowa, wypił kawę, po czym udał się do pokoju. Był bardzo skromny. Nocna lampka z przepaloną żarówką, radio bez pokręteł odbierało jedną stację, na ścianie dwa kiczowate landszafty.

Klub inteligencji pracującej zrzeszał cały miejscowy high live, podszyty pod status inteligencji. Sala pękała w szwach. Stawili się co do jednego. Siedzieli ciasno. Wielu stało pod ścianą, uświetnioną portretami osób przed nim tu goszczących. Daty potwierdzały, że gospodarze żyli wspomnieniami minionej dekady.

Sędziwy prezes klubu przedstawił gościa jako autora poczytnego bestsellera. Zebrani powitali gromkimi oklaskami.

Tappert wyjaśnił, że książkę napisał z myślą o przeciętnym czytelniku, dla którego powinna stanowić lekarstwo albo działać profilaktycznie. Po przeczytaniu zebranym fragmentów książki, powietrze zagęściło się od głosów dyskusji. Tappert bacznie obserwował przytakujące mu twarze, czasem odczuwał bolesny skurcz, jeśli ktoś nie podzielał jego zdania.

– Czym się kierują zamężne kobiety, gdy dopuszczają się zdrady? – padło ironiczne pytanie korpulentnej blondynki bliskiej trzydziestki.

Na sali lekkie poruszenie. Wszystkie spojrzenia skierowały się wyczekująco w jego kierunku.

Tappert odchrząknął, potem stoickim spokojem odpowiedział, że podobne pytanie należałoby zadać mężczyznom. I od razu dodał, że temat jest stary jak świat, żeby zgłębić należałoby wniknąć w złożoność odczuć, zahamowań i reakcji… od najpospolitszych po najbardziej skomplikowane. Wtedy dopiero można by snuć wnioski. Dlatego warto przedtem zastanowić się nad ryzykiem przeżycia kilku minut pseudo przyjemności?

Oblężony stawiał autografy. Dziękowano mu sympatycznym uśmiechem, czasem kwiatkiem. Jako ostatnia podeszła niezwykle ujmująca pani. Podając książkę, bystro się w niego wpatrywała. Tappert próbował nawiązać kontakt, ale odniósł wrażenie, że nie wykrztusi z niej słowa.

Uśmiechnął się, jednak bez odwzajemnienia.

Prezes szepnął mu do ucha, że to bardzo sympatyczna i kulturalna kobieta.

– Kulturalne czasem nie przynoszą szczęścia – odparł obojętnie.

– Ta pani stanowi wyjątek – usłyszał ripostę.

– Pochodzi z inteligenckiej rodziny. Jej ojciec przedwojenny pułkownik dyplomowany, matka nauczycielka gimnazjalna. Ta pani ma na imię Katarzyna, uczyła u mnie w liceum. Jej mąż jest profesorem na uniwersytecie. Co mi wiadomo, przebywa na jakimś zagranicznym kongresie w Paryżu.

Tappert wrócił do hotelu w nie najlepszym nastroju. Jego myśli krążyły wokół zagadkowej pani Katarzyny. Przed oczyma miał zakłopotaną twarz… i usta, które – poza lekkim drgnięciem kącików – nic nie wypowiedziały. Czymś go pociągała, opętała, rozbudziła, o czym z taką ostrożnością rozwodził się przed zebranymi w klubie. Czyżby teraz stanowił zaprzeczenie własnej teorii? Ubzdurał sobie także, że jest w niej coś bardzo wartościowego, co czeka na odkrycie.

Usiadł na krześle z zapalonym papierosem, w palcach miętosił pudełko zapałek. Po chwili rzucił nim w kąt pokoju.

Kolejnego papierosa przypalił od niedopałka. Głowę rozsadzał mu niekontrolowany natłok ścierających się myśli.

Udał się do kawiarenki uspokoić alkoholem nerwy. Zastał trzy pary zajęte głośną rozmową. Piły wino.

Barmanka uśmiechnęła się kokieteryjnie.

– Co panu podać?

– Koniak – odparł nijakim uśmiechem.

Wypił jednym haustem. Potem drugi, trzeci...

jednak żaden nie uwolnił go od natarczywych myśli. Po wypaleniu papierosa wrócił do pokoju. Położył się do łóżka.

Mimo usiłowań nie mógł zasnąć. Do głowy przychodziły mu przeróżne myśli, których nie potrafił rozszyfrować. Zastanawiał się, czy ta dystyngowana pani nie dała do zrozumienia, że prowadzi żywot małomiasteczkowej kobiety?

Przebudził się o świcie z niemiłym uczuciem. Próbował jeszcze się zdrzemnąć, ale w głowie kłuły go tysiące igieł. Co się ze mną dzieje? – wzdrygnął się. Stopniowo do jego świadomości powracał miniony wieczór w klubie. I to nieme spojrzenie.

Poranny prysznic postawił go na równe nogi, przywrócił opamiętanie. Otulony w hotelowy ręcznik kąpielowy usiadł na skraju łóżka, wzrok zawiesił na abstrakcyjnym kiczu na ścianie. Wpatrując się weń dłuższą chwilę, nagle doznał olśnienia...

Książki

Rajmunda Czoka

dostępne w sprzedaży

w wydawnictwie e-bookowo

ISBN 978-83-62480-54-8 E-BOOK (PDF)

Historia burzliwego związku młodego przybysza zza żelaznej kurtyny, ze starszą o dziesięć lat Niemką imieniem Gabriela. W tle także Gomułka i Adenauer, pokusa wybrania wolności ścierającą się z nostalgią i poczuciem lojalności, fascynacja kolorowym światem Zachodu, tak różnym od rzeczywistości PRL-u lat 50 ubiegłego wieku. A na pierwszym planie związek dwojga ludzi, który staje się z dnia na dzień coraz bardziej toksyczny, coraz bliższy czegoś, co Niemcy określają terminem Halebie – niszczącego połączenia miłości z nienawiścią.

Fascynujące opowiadanie pełne miłosnych perypetii Śląskiego dziennikarza. Zakochany w starszej od niego Niemce i jej pełnoletniej córce postanawia wybrać wolność za żelazną kurtyną.

ISBN 978-83-925684-4-9-3 E-BOOK (PDF)

Self – Publishing

An einem Frühlingssonntag 1944 eine junge Frau wurde von einem Luftwaffenoffizier zu einer Tasse Kaffee eingeladen. Ein halbes später wird sie schon seine Ehefrau. Das was anfangs wie ein Märchen begann, wird später zu einer Beziehung, deren Abgrund und Faszination nah beieinander liegen. Eine faszinierte Lebensgeschichte von physischer und psychischer Abhängigkeit.

* * *

Der Autor erzahlt von Mühen mit der Liebe, was von Natur aus größte aller Verwirrungen ist. Eine Lebensgeschichte die man in einer Lesung verschlingt.

Mag. Veronica Nolden – Literaturkritikerin.

ISBN 978–83–9225684–4–5 E–BOOK (PDF)

Poezja bez klimatu nie stanowi nośnika prawdy. Pisze się wiersze, układa słupki wyrazów – nijakie puzzle, ale czasem mało w tym wrażliwej poezji i ładunku, który zniewoliłby albo poruszył wnętrze. Poezja powinna być jasna, docierać do wyobraźni czytelnika. Twórca poezji stanowi osobę indywidualną, inaczej odczuwającą i doś-wiadczającą skomplikowane problemy naszej codzienności.

Wiersze zawarte w tomiku „Myśli i marzenia” stanowią pytania, jakie stawiamy sobie niemal każdego dnia w róż-nych sytuacjach, jednocześnie udzielając sobie odpowiedzi. Czytelnik znajdzie niewątpliwie w niektórym wierszu siebie, bo poezja jest po to, by karmiła naszą duszę nie tylko w chwilach radości.