Oda do karty kredytowej

wiersze przebrane

Stanisław Esden-Tempski

© Copyright by Stanisław Esden-Tempski

Projekt okładki: Stanisław Esden-Tempski

Grafika: Anna Gwiazda

© copyright by wydawnictwo e-bookowo 2013

ISBN 978-83-7859-217-4

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2013

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Spis treści

ODA DO KARTY KREDYTOWEJ

Pięścią walę w drzwi

Brwi stroszę w łuki

Wróg jest we mnie

Ego

Cyfrowa wróżka

ANTYREKLAMA

kundel

Pandora pomidorowa

Chicagowska piosenka

Pastwiska otoczone drutem

Ten Herkules i dwóch innych Polaków

Relacja ze szczęśliwego Hadesu

Wierszyk z wyspy Sky

Pacynka

Bajka o Kopciuszku

Epoka

Rewolucja

Moje oczy w nim

MOJA WEŁNIANA CÓRECZKA

Wytrwale rozwijam swe złe skłonności

Wyznanie wiary

A uderzając w ziemię śnieg

Z każdym dniem

Szczur podaje ci lewą łapę

***

To tramwaj jest twoją ruchomą wieżą

* * *

Muszę wywąchać miłość

Tren – zimowa leukemia

Dworzec pijcie wolno

Nauczycielka

***

***

Ten rosół będzie słony jak łzy

Robaki

L

xxx

Gdybyś przestał kłamać

Ja szczur

WIERSZE DLA BEATY

te kilka wierszy

***

Legion

groza

dzisiaj otworzę szafę

nagła zmowa ust

Ciepło

więc ja

fiolet za darmo

niech będzie pozdrowiona

xxx

ktoś kto mruga do nas Jezusem

xxx

ORGANY ROSJI PRACUJĄ NOCĄ

PSZCZOŁY NA CZARNYM PLACU

Galapagos

MĘŻCZYŹNI O GARDŁACH NIEDŹWIEDZI

ORGANY ROSJI PRACUJĄ NOCĄ

PRZYSTANEK – WIECZNOSĆ

FOTEL DAREMNY

DZIĘKUJĘ ZA MAZUT

nie piękny lecz w wymowie gładki

Bieg o memorial diabŁa

Zaczęło się

ODA DO KARTY KREDYTOWEJ

mój pyszny dom

z widokiem na morze

stoi na brzegu

katastrofy

strasznie tam i cicho

gdy na starym rowerze

nadjeżdża

spełnione marzenie

z kopertą wąglika

płacę za nie

kolejną obietnicą

i coraz mniej

sobie wierzę

w sytym dostatku

czekam komornika

żona ma okres i bóle zatok

a za oknem to już czysty Gotyk

wyją gdzieś blisko

duchy

znajomych bankrutów

Lecz przecież

gdybym nie miał długów

byłbym nikim

muszę me życie

co dnia pożyczać

na nowo

Drżę przed Bogiem

i historią

kredytową

już nie pamiętam kiedy

miałem jaką rzecz

bez wierzyciela

kupuję długi w sklepach

długi noszę na plecach

za długi wypoczywam,

długi me spożywam

z nieba

w trójkącie

wielki brat

spoziera

sztuki życia uczę się

w kredytu otchłani

swoich dobrodziejów

zmieniam co chwila

jak dziwka portowa

nie wierzcie mi już na słowo

od słowa lepszy jest niższy

procent bankowy

nie oddam nikomu

mych kart kredytowych

kocham

swój numer bankowy

z długu powstałem

i w kredyt

się obrócę

Pięścią walę w drzwi

Niosę w sobie radość

Mego gniewu

Walę w drzwi pięścią

lżę

i krzyczę

Brwi stroszę w łuki

Zdania w strzały

Gdy do ust nosisz

Szczura

I nic się nie zmienia

walę walę w bramę

Już na siłę

Bo Pięść ciąży mi

przy ramieniu

Wlokę za sobą gniew

Jak kulę

szukam czegoś

co rozkuwa

chcę

chcę z tobą

tańczyć na brzegu

Wróg jest we mnie

bóg niewidomy

Ślepy jak kret

bóg stęchłych

korytarzy

wypłaszam go

z mej głowy

lecz płodzi co noc nowe

kreciątka łyse

broczą moje żyły

od ich pazurów

uparcie walczę

do rana

ścieram potu pomyje

budzi mnie kret

w pól słowa

potykam się

jak bóg niewidomy

jak kret głuchy

łuskę strząsam

z mej głowy

lecz krety są zaraźliwe

nikt nie zna

ich mowy.

Ego

gdy chuć podkręcisz na maxa

by żądza mogła atomy rozbijać

i budujesz ego wielkie jak katedra,

światłowodowo połączony ze światem,

czuły na każdy gorliwy impuls,

gdy barwisz mroczne majaki pozłotą –

dotąd, aż stajesz się bogiem samego siebie –

gdzie tak biegniesz ?. Szamocząc się

od jednej do drugiej „okazji” –

czyje oko jutro będzie miało twą planetę

na pieczy?

Gdy powietrze gęstnieje i woda się kwasi?

a nawet miód pszczeli nabiera

metalicznego posmaku powszechnej radiacji.

Ale ty biegniesz, szybciej i szybciej

i nie masz czasu nawet pomyśleć,

bo kupujesz opcje na przyszłość,

sprzedajesz „opcje na przyszłość” gdy...

przyszłości już nie ma?!

Więc padasz głową na klawiaturę

komputera, słyszysz muzykę lecz

Nie! – Szatan rzeczy

Bo ulubionym twym grzechem

Jest Pycha

Ego zaś

katedrą