Otwieram na hasło

Marzena Przekwas-Siemiątkkowska

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Dominika Kuśka

jezykowapomoc@gmail.com

Okładka: Tadeusz Krzyński

tadeuszkrzynski@gmail.com

Katarzyna Jackiewicz

okovabi@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-95-2

Wydanie 1

Warszawa, 6 sierpnia 2015

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od redakcji:

Opowiadanie dla kobiet. Kobieta przy każdej czynności wykonuje jakiś proces myślowy. To dobrze, ale spala się przy tym. Myśli o wszystkim, a potem dochodzi do niepokojących wniosków dotyczących jej życia, a na pierwszy plan wysuwają się emocje. Bo kobieta to same emocje… i intuicja. Mężczyznom tam wstęp wzbroniony, chyba że kobieta sama otwarcie i wyraźnie powie mężczyźnie, co jej dolega i to w bardzo prosty sposób. Wtedy może pojawić się problem, bo kobieta w prosty sposób tego nie zawsze potrafi, zwłaszcza jeśli chodzi o jej sferę emocjonalną, a mężczyzna może nie zrozumieć prostych według kobiety słów. Niniejszy zlepek emocjonalnych przemyśleń zrozumiały jest dla każdej kobiety. Wszelkie niedomówienia i pojedyncze słowa działają jak zapalnik. Nagle wiemy o autorce sporo i się z nią utożsamiamy. Każda czytelniczka może znaleźć tu kawałek siebie. Każda myśl jest w jakiś sposób zatytułowana i potem rozwinięta. Rzucone jest hasło, które — jak to u kobiety — wymaga rozwinięcia, czyli otwarcia i jak hasło komputerowe po otwarciu daje dostęp do zamkniętego z zewnątrz tajemniczego świata, dostępnego jedynie po użyciu nikomu nieznanego... hasła.

Lubimy wiedzieć, z czym mamy do czynienia.

Zwykle korzystamy z gotowych etykiet. Tym razem autorka przekornie każe nam się zastanawiać i decydować. Nie znajdziemy na obwolucie(mam nadzieje) gotowej podpowiedzi. Trzeba samemu przyjąć za dobre pierwsze wrażenie i proszę wierzyć, będzie w sam raz. Zgłębiając się w treść, pokonując trud zrozumienia, czemu służą te mikropowieści, odnoszę wrażenie jakbym uczestniczył w spotkaniu dobrych przyjaciół. Kiedy otwieramy się i dzielimy sprawami bolesnymi. Takimi, które zwykle taimy, bo są zbyt osobiste, wrażliwe. Dokonujemy głębokiej autoanalizy wszystkiego, co boli i raduje. Często bywa tak, że odczuwamy je razem, kiedy ból łączy się, z radością, że został pokonany. Tylko cena jest zbyt duża.

Jak tu wyrazić? Jak opisać, by ktoś, komu powierzamy je w sekrecie, był w stanie zrozumieć. Posiadamy odpowiedni słownik pojęć oddających odczucia, opisujące stan emocjonalny, ale nawet gdybyśmy wykorzystali go w doskonały sposób, wręcz podręcznikowo, to i tak pozostaje niedosyt i wiele z tego nadal tkwi głęboko w nas ukryte. Tylko ktoś obdarzony wielką wyobraźnią i wystarczającą dozą empatii jest w stanie znaleźć język wyrażający to wszystko. Każde mikro zdarzenie, które znajdziemy na tych stronach niesie w sobie ogromny ładunek emocji, dzięki użyciu poezji. W dyskretnych dawkach. Niekiedy niedostrzegalnych, dzięki umiejętnemu obrazowaniu. Czasem jest to jedno wplecione zdanie, które dopełnia budowany niezwykłą wrażliwością obraz.

Myślę, że ten intymny dziennik może być traktowany, jako swoiste panaceum na brak wrażliwości. Tego elementu osobowości, którego niedostrzegalnie, ale permanentnie pozbywamy się sami. Dlatego na obwolucie powinno być ostrzeżenie i wskazówka. Osoby obdarzone wysokim stopniem empatią winny zażywać w małych dawkach. Tym którzy dostrzegają u siebie niedostatek oraz czują potrzebę budowania w sobie zdolności empatii zaleca korzystanie po wielokroć.

Wiesław Uciechowski

Siedzę w kącie, wymyślam dzieci

Owo wymyślanie nie jest Tadeuszowym traktatem o nie, czy wszystko znaczącym jasne. To wymyślanie jest szukaniem kozła ofiarnego. Coś w rodzaju chłopca do bicia. Trzeba na kimś psy wieszać i od pochyłych drzew gdzieś wysłać.

Siedzę dalej i trzęsę pajęczyną. Nieświadomie uwolniłam dwie muchy. Z wdzięczności pewnie załatwią się na ekranie komputera. Szlag, by je...

Wymyślanie dzieci ujęcie drugie. Tym razem próbuję je narysować. Średnio mi to wychodzi. Antoś rysuje buzię, oka, a zaraz potem brodę i nogi. Długo dociekałam, gdzie jest brzuch, ale, od kiedy pan w Cafe powiedział mu, że to anorektyk i zaraz po głowie muszą być nogi, milczę. Po prostu milczę...

Wracając do rysowania dzieci. Moje są zdrowe i silne, nie będę przecież kopała płaczących i bezbronnych. Mają wynaturzone nosy i schodzące się oczy, także przerośnięte brwi i małe włoski nad ustami. Są szydercze, bezwstydne, krnąbrne i aż się proszą, żeby im przyłożyć. Kiedy jednak patrzą w ten sposób, jakby chciały powiedzieć, że już będą grzeczne, odechciewa mi się. Zaczynam ziewać i dzieci lądują w koszu. Kosz, jak kosz — wiklinowy i pełen.

Zdrzemnęłam się i czas zacząć po raz trzeci. Tym razem próbuję je napisać.

Mają fikuśne sukienki, czerwone, trzeciomajowe kokardki, frywolne myśli i o zgrozo, babcię i dziadka gotowych na odsiecz. K…wa, to nie wyjdzie, za nic na świecie ich nie wymyślę.

Trzeba będzie napisać traktat o bólu, bo nie ma na kim wyładować złości!

Czuję, że moje życie to górska kolejka

Wsiadasz. Trzymasz ręce na kierownicy i wydaje ci się, że masz wpływ na nasilanie i niwelowanie zawrotów głowy.

Kładziemy palce przy palcach, by mieć poczucie kontroli nad wirowaniem.

W gruncie rzeczy to stałe punkty okrągłej historii, spotkania z rodziną. Ubrani w wykrochmalone kołnierzyki, siadamy ostrożnie.

Zastanawiasz się, kim jestem. Budzisz się sam. Na policzku ślady po zakładkach pościeli. Pocierasz powieki, jakby świat miał stać się bardziej beżowy. Załamanie światła w kolorach od różu po fiolet. Jesteśmy jak ryby. Upadamy na podłogę, chwila akrobacji, by pokazać godność a potem zastygamy palcami zaczepieni o skrzela. Uznani według ciężaru i długości. Pamiątkowe zdjęcia, a potem uczta kotów przypiecowych.

Nie jestem aż tak odważna, nie będę za wszelką cenę szukała oceanu. Po prostu otworzę szeroko usta i woda wypełni wszystkie pęcherzyki pławne.

Najtrudniejsze są noce, wtedy śnię koszmary

Pusto. Po prostu pusto ani jednej myśli. W ciele gęstnieje cement. Jest już pod sercem, bo nienawiść nagle ustaje. To nie kataklizm, nie ma ofiar, zagubionych i połamanych drzew. Ściany są na swoim miejscu, podłoga, a jakże. Możesz pominąć rekonesans, bo żyły nietknięte.

Monika topi się w wannie, leżąc na plecach, zanurza głowę. Mirek zabarykadował drzwi, bo przecież szaro-czerwone poczwary przyjdą po niego. Wyszarpał pasek ze spodni i przerzucił przed belkę. Słyszy stukanie w głowie, przyszła cała armia.

— Mogą wziąć ciało, ale nie mnie.

Dziesięcioletnia dziewczynka morduje małych chłopców. Najpierw oswaja lęki, tłumaczy i ucisza. Mówi, że rodzice są źli, że nie kochają swoich dzieci, zapewnia, że ona będzie się o nie troszczyła. W końcu kładzie chłopców na podłogę i pod jakimkolwiek pretekstem zaciska dłonie na gardle. Dzieci są ufne.

Bóg spokojnie sączy wymyślną herbatę. W kącie mysz, przytrzaśnięta, popiskuje. Nie jest to jednorazowe. Pręt wbił się niefortunnie i będzie umierała powoli. Budda zachwyca się urodzajem. We wsi obok, tony błota zniszczyły zboże. Staruszkowie siedzą na ganku, trzymając się w ramionach, by śmierć nie zabierała pojedynczo...

Po takich snach mój środek ciężkości mieści się w żołądku. Czasem na głodzie przenosi się w kierunku jelit, ale — generalnie — to proces krótkotrwały. Trochę zazdroszczę rybom, bo ich środek przesuwa się w zależności od ich potrzeb. Od tego, czy nurkują, czy chcą unieść się ku powierzchni wody. Mój żołądek decyduje o moim szczęściu, o ilości pochłoniętych płynów i zwróconych resztek. Jesteśmy najgorszymi wrogami i szarpiemy się.

Ruch nasz jest nieprzerwany, ale też niejednostajny. Rano idziemy powoli, bo sprzątanie ułatwia pozbywanie się wody. Od południa jednak depczemy sobie po piętach.

Nie wcinam się w jego pracę, on natomiast ciągle mówi mi, co mam robić i myśleć. Wydzielił się, byt podły, utrudnia trzeźwe spojrzenie na uda i brzuch.

Oczywiście wstrzymuje cały proces zmian, bo jak coś zmieniać, kiedy on miewa napady głodu, a mózg nie może wyhamować?

To

To, co teraz robię, nie ma głębszego sensu. Niewiele ma to wspólnego z klękaniem przed rajstopami ze znanej firmy. Nie ma wspólnego mianownika z tuszem pogrubiającym rzęsy. Ciekawe, że tylko rzęsy mogą być pogrubione, na resztę należy stosować l-karnitynę albo błonnik. To, co robię, trudno nazwać zdrowym rozsądkiem. To trochę, jak związywanie nadgarstków, by potem trzymać sznurek nad ogniem. I bez ognia moje dłonie wyglądają, jakbym codziennie siekała pokrzywy. Niewiele znajduję w moim ciele miejsc godnych polecenia. Czerwona sukienka nie dodaje seksapilu, tylko centymetry w biodrach. Grubych ludzi wciąż traktuje się jak trędowatych.

Pani doktor z wyższej półki uznania społecznego, powiedziała:

— Otyłość to kalectwo, niczym nie różni się od poruszania na wózku.

Ciekawa jestem, czy oprócz tego, że jestem kaleką, to czy jestem również upośledzona?

Z drugiej strony, może warto mieć żółte papiery, nawet trochę lipne. Przystoi wtedy sikać w biały dzień obok śmietnika, a na noc włożyć suknię wieczorową. I z facetem zerwać nie problem, można się wyłgać osobowością mnogą. W ciele rozlazłej baby mieć zgrabnego chłopa, to byłoby coś!

Po takiej dawce czarnego humoru snuję się po domu, a to co robię, nie ma głębszego sensu. Nie ma nic wspólnego z osiąganiem szczebli edukacji ani tym bardziej obroną języka ojczystego, a już na pewno nie odwołuje się do wyższych celów.

Trochę jak pochwała głupoty. Pamiętasz, jak chcieli wprowadzić podatek od otyłości? Podobno otyli częściej chorują i idą na nich podatki szczupłych. To chyba wtedy postanowiłam, że zostanę anorektyczką albo bulimiczką. Po pierwsze, połatam dziury budżetu państwa, po drugie będę nagle zdrowa, i po trzecie — będę niewidzialna, żadna wredna baba nie skomentuje mojego ciała w pociągu ani moich upodobań. A niech ją! Niech spadnie ze schodów i złamie kostkę! Był jeszcze powód czwarty, który obrócił się przeciwko mnie. Chciałam być niewidzialna, niestety wcięcia i wypukłości przyciągnęły uwagę wroga.

To, co teraz robię, nie ma nic wspólnego z modą ani polowaniem na czarownice. Nie omijam progów i drabin, nie spluwam przez lewe ramię i nie wrzucam grochu do studni. Nie muszę pozbywać się kurzajek ani hodować moli w szafie.

Mam ochotę na niedzielną szarlotkę, z dużą ilością cynamonu, na nalewki Doroty i bliską obecność bliskich. Obecność stabilną, w przedpokoju i łazience i kiedy jest „bliżej niż blisko”.

Czajnik zagwiżdże się na śmierć.

Co teraz robię? Hoduję w pokojach ciężkie cholery. Trzymam je krótko, na diecie z potłuczonego szkła. Czasem nic z tego nie wychodzi i mam poranione dłonie, podbite oko i podarte majtki, ale to minie... Wyrosną na ludzi.

Kim jestem, kim się stałam?

Spis treści

Od redakcji:

Siedzę w kącie, wymyślam dzieci

Czuję, że moje życie to górska kolejka

Najtrudniejsze są noce, wtedy śnię koszmary

To

Dorosłe życie, na swój własny kredyt, z biletem w jedną stronę staje się nieznośne

Na początku nie było leków, za bardzo się bałam

Lęk

Potrzeba

Mijanie

Nocą puste sny przychodzą same

Niewłaściwy czas

Już wiem, że nie napiszę pogromców motyli

Ono

Skończył

W twoją stronę

Wszystko mija

Miejsce

Z promocji tomiku

Pomiędzy

Z wakacji

Krótki list

Quignard

Czyjeś

O dwa kroki

Mam problem

Myśli wniesione przypadkiem

Dla panien z dobrych domów, które marzą o księciu

Ciało powstało z lęku

Wyplatanie sznura

Jednostka

Pierwszy piątek miesiąca

Kłam, proszę kłam

Co jest ze mną nie tak?

Mężczyźni niezmiernie rzadko mdleją

Nie potrzebuję deklaracji

Monodram — Psychodelia, czyli wyglądanie z ciała

Pada deszcz

„Plantacja kamieni”

Żerowisko

Ale ja wolę cię lirycznego

przypisy