Paweł Marek Bronicki

Siellandia

SIELLANDIAŃSKIE OPOWIEŚCI NA DOBRANOC NAPISANE ROZPROSZENIU

Tom V

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Dominika Dycha

jezykowapomoc@gmail.com

Okładka: Katarzyna Jackiewicz

okovabi@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-65227-56-0

Wydanie 1

Warszawa, 19 czerwca 2017

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

MOJEJ SIELANDII ZA TO, ŻE BYŁA, JEST I ZAWSZE DZIĘKI TEMU BĘDZIE

Od redakcji:

Piąta już część epopei o Siellandianach. Każdą nację najłatwiej poznać czytając jej teksty. Mitologię i kim są Malutcy czy Olbrzymy już znamy. Wiemy, jak Siellandianie mogą się rozpoznać mieszkając wśród ludzi, jakie są ich cechy. Teraz poznamy… ich bajki na dobranoc. Historie stare, powstające u zarania dziejów Siellandii. Zawierają mądrości życiowe i wskazówki umożliwiające odnalezienie puenty danej historii. Mają bawić i uczyć. Są Siellandiańskie, więc pochylmy się nad nimi z wiedzą posiadaną już o Siellandianach.

SŁOWO WSTĘPNE DO LUDZKIEGO WYDANIA

Tym razem — wbrew pozorom, a i tradycji wydawania tomów związanych z mitologicznymi czasami Sielandii — nie będę Ci Czytelniku kadził, a tym bardziej udowadniał, z jakiego to szczególnego powodu znowu zostałeś nobilitowany przez los[1], czy też w sposób jednostkowy przez niego potraktowany. I nie dlatego, że jest to nieprawda, bo fakt ten jest bezsporny, ale przede wszystkim uważam, że nie ma sensu powtarzać opinii oczywistych, dokładnie znanych oraz jak najbardziej prawdziwych.

Nie będę też pisał o tym, co takiego szczególnego, wyjątkowego masz oto przed sobą, bo komuś takiemu jak Ty — po tak długim okresie obcowania z kulturą, obyczajami oraz historią pochodzącymi z Półwyspu w kształcie Konia — nie jest już potrzebne żadne tłumaczenie, a tym bardziej „łopatologia” czy przysłowiowe tłumaczenie „krowie na rowie”.

O sprawach bezapelacyjnych nie ma co mówić.

W związku z powyższym przejdę zatem natychmiast do konkretów. Do rzeczy tu najważniejszych. I zajmę Ci dosłownie minutę.

No dobrze… maksymalnie pięć.

Zdaję sobie sprawę z tego, iż nie przebrzmiały jeszcze do końca (na równi w światowej literaturze, jak i w Twojej, zacny Czytelniku głowie, sercu, lecz przede wszystkim chyba jednak duszy) echa dopiero co wystawionych po raz pierwszy na widok publiczny wydarzeń zapisanych w dotychczas wydanych historiach rodem z Siellandii. A mimo to muszę — co ma miejsce w wyniku zbiegu niecodziennych, dziwnych, nieoczekiwanych oraz niekiedy z pozoru niezbieżnych ze sobą zaistniałych okoliczności — brutalnie je przerwać, by dostarczyć Ci następną porcję wzruszających, ściskających za serce oraz dających wiele do myślenia zdarzeń zawartych w kolejnej niezwykłej opowieści pochodzącej z przebogatej kultury Półwyspu w kształcie Konia.

Co więcej, o dziwo — i to jest podstawowy determinant mojego tak nagłego brutalnego wkroczenia — najdoskonalej przy tym wpisującej się w filozoficzny kontekst godzenia zwaśnionych stron, zapoczątkowany fabularyzowaną historią siellandiańskich mitów pióra niejakiego Andrzeja P. — człowieka niejednoznacznie (któż z wielkich takim jest?) ocenianego przez wszystkie pokolenia Siellandian żyjących w Rozproszeniu — zawarty w słowach: „Pisałem też tę książkę dla Ludzi (...). Stworzyłem ją dla gatunku, który reprezentuję, aby zrozumiał, co okropnego uczynił, do czego doprowadził, co w efekcie tego stracił. Co zniszczył. Ja już dawno to zrozumiałem, bo zaraz po Pogromie. Teraz kolej na innych. Niech tak jak i ja palą się ze wstydu..”.[2], a któremu w okresie Rozproszenia również wierny był każdy ukrywający się wśród Ludzi Siellandianin.

Oczywiście, co jest moim jak najbardziej naturalnym odruchem, abstrahuję w tym miejscu od wszelakich ewentualnych i samonarzucających się skojarzeń prawdopodobnych powiązań (w sensie głównego przesłania wypowiedzianego przed laty przez autora „Mitologii”) pomiędzy sposobem powstawania czy doborem autorów treści zawartych w tej publikacji a wcześniejszymi — opublikowanymi już — utworami. Nie będę zatem spekulował, ani tym bardziej snuł teorii spiskowych. Zarzucam na to kotarę milczenia, ażeby oceną tego zjawiska zajęli się odpowiednio wykształceni — a przez to najbardziej odpowiedni — przedstawiciele wywodzący się zarówno z nacji Ludzi, jak i Siellandian.

Szczególność tego dzieła, jak również zaskakująco łatwe wstrzelenie się w główny nurt leczenia obopólnych ran (może nie tak samo bolesnych, ale na pewno występujących u jednych, jak i drugich) po traumatycznym wydarzeniu, jakim niewątpliwie był Pogrom, objawia się w tym, iż zarówno po stronie tych, którzy doprowadzili tę książkę do finału (poszukiwacze, drążyciele, swoiści zbieracze rozproszonych po świecie jej fragmentów, autorzy ostatecznego składu, korektorka, wreszcie istoty uczestniczące w jej wydaniu), a także w głównej mierze autorzy poszczególnych jej części, wszyscy oni wywodzą się na równi ze świata ludzkiego i siellandiańskiego. Z tych to chociażby powodów jest to ewenement w skali światowej, jak również modelowy, a przez to godny naśladowania przykład łączenia pokoleń oraz zwaśnionych i jakże odległych od siebie pod każdym względem poglądów na temat otaczającego świata, definiowanej rzeczywistości, wreszcie samych nacji.

O trudach, cierpieniach i bólach (ale przecież powstawaniu każdego, nawet najmniej istotnego utworu zawsze towarzyszą) w jakich przyszło (głównie autorom, bo ja ze wszystkich uczestników jego tworzenia najmniej się chyba zmęczyłem) kształtować ostateczną (współczesną) wersję tego wielopokoleniowego dzieła, nie muszę niczego pisać. Jeden z jego autorów powiedział na ten temat wystarczająco dużo w słowie wstępnym, a i sami autorzy obecnej wersji wiele z tym związanej treści przemycili do rozlicznych przypisów.

Z tych to powodów chcę zwrócić uwagę właśnie na tę ostatnią poruszoną kwestię. Otóż w wyniku takiego zabiegu książka zawiera w sobie jakby dwie odrębne pozycje: jedną — obszerniejszą — będącą fantastycznymi opowieściami tworzonymi przez kolejne pokolenia Siellandian, ze zmieniającą się historią świata i Siellandii w tle, drugą zaś — znacznie skromniejszą od poprzedniej — stanowiącą zapis wyboistej i krętej drogi prowadzącej autorów do ostatecznego kształtu całości. Jestem przekonany, iż takie nowatorskie rozwiązanie zastosowane przez trójkę siellandiańskich przyjaciół powoduje, iż dzieło to jest unikatem nie tylko wśród literatury polskiej, ale także w dziedzictwie światowym.

I z tych to chociażby powodów warto po nie sięgnąć[3].

Zresztą o jej wartości dla świata siellandiańskiego (nie tylko tego sprzed Pogromu, ale teraz — w Rozproszeniu i po nim — jeszcze większej) nie muszę chyba nic dodawać, albowiem Czytelnik, który dotarł do tych słów zdaje sobie z tego doskonale sprawę. Niejednokrotnie wszak była o tym mowa. I nie widzę też potrzeby, ażeby — Czytelnika zarówno ludzkiego, jak i siellandiańskiego — w jakiś szczególny sposób zachęcać, aby ją przeczytał. Dla każdego z wyżej wymienionych jest to, według mnie, nie tylko wyzwanie, obowiązek czy zaszczyt, ale na pewno także niewątliwa przyjemność.

W tym miejscu chcę wyjaśnić rzecz ostatnią, mianowicie kwestię edytorską. Otóż książka, jaką masz przed sobą jest wierną „elektroniczną kopią” dokładnie tej pozycji, którą Tadeusz i spółka[4] wyredagowali po bardzo długiej, ale na szczęście owocnej debacie pewnego czerwcowego dnia. Jest to zatem powielona „polska” (jedyna ludzka) wersja tychże Opowieści przetłumaczonych, a następnie przez niego i jego towarzyszy przepisanych. I pozostawionych opiekunom Tadeusza wraz z krótkim listem do nich. Niestety, ta wersja nie zawiera wspomianego listu, albowiem książkę tę otrzymałem niekompletną. Być może list był na tyle osobisty, że jego adresaci nie zgodzili się na to, aby ktokolwiek — poza nimi — kiedykolwiek go przeczytał.

Żywię jednak nadzieję — popartą wieloletnimi obserwacjami życia oraz analizą poczynań losu podczas poszukiwań przez autorów tej książki swojej tożsamości — że kiedyś (zapewne, jak to zazwyczaj bywa, w najmniej oczekiwanym momencie oraz miejscu) i on wyłoni się z mroków i zawieruch dziejów niczym butelka z listem od rozbitka, wyniesiona na brzeg przez ocean. Oczywiście jestem pełen wiary w to, że jak tylko się to urzeczywistni, nie będzie jeszcze za późno na odnalezienie owego rozbitka, jak i jego uratowanie.

Bez obaw, gdy tylko do tego dojdzie, nie omieszkam Cię Czytelniku o tym fakcie powiadomić.

Nie pozostaje Ci zatem nic innego, jak kolejny raz oderwać się na chwilę od codziennych obowiązków, by poddać się niewątpliwej sile magii bijącej z tego dzieła, a potem — po dotarciu do ostatniego zapisanego w nim słowa — wyciągnąć odpowiednie wnioski i w ten sposób przybliżyć się (a może już to osiągnąć?) do tak potrzebnego dzisiejszemu światu (nam wszystkim bez wyjątku) punktu — przesłania zawartego we wstępie do „Mitologii”, wynikającego z cytatu przedstawionego na początku tego słowa wstępnego.

Wierzę, że tak właśnie będzie. A wraz ze mną na pewno cała rzesza rozproszonych pomiędzy Ludźmi Siellandian oraz wielu ich sympatyków, wywodzących się z nacji stojącej po drugiej stronie — jak to swego czasu zauważył Wujek Tadeusza — zgubnej barykady stworzonej niepotrzebnym i głupim dla obu stron konfliktu Pogromem.

Paweł Marek Bronicki

„(…) Wtedy to opiekunowie wpadli na pomysł, że będą się nim opiekować rotacyjnie. Każde z nich w inną noc. Ustalili więc grafiki opieki i sztywno trzymali się zawartych w nim ustaleń. I tak oto rozpoczynali rodzice. Ci opiekowali się nim w pierwszym i drugim dniu oraz w następujące po tych dniach noce. Po nich pałeczkę dowodzenia przejmował Wilk. Od niego Sowa. Potem przez następne dwa dni opiekę sprawowały Drzewa oraz Piasek z podłoża, na którym rosły Kaktusy. Wreszcie tydzień opieki kończył Kaktus.

I takim oto sposobem każde z nich miało jeden zajęty dzień oraz jedną zarwaną noc. Zaś pozostałe z siedmiu w tygodniu dni oraz nocy mogli odpowiednio spokojnie odpoczywać i przesypiać.

Ich opieka za każdym razem przebiegała według podobnego schematu. W nocy zazwyczaj, oprócz zabawy, starali się mimo wszystko małego uśpić. Do tego miały służyć wymyślone na poczekaniu opowieści czy też bajki. I tak każde z nich opowiadało inną bajkę na inną okazję. Były to różne opowieści, poruszające wiele spraw i kwestii. Mitycznych. Z życia wziętych. Ale i od początku do końca wymyślonych. Wyimaginowanych. Z bohaterami znanymi wszystkim. Uznanymi za autorytety. Znienawidzonymi. Lecz także i nieznanymi, bo wymyślonymi na poczekaniu…

P. Bronicki, „Siellandia”, tom. II „Mitologia”, wydanie 1, marzec 2015, str 490, www.goneta.net,.

Bożydar, pospolicie nazywany Tadeuszem czy „Tadkiem” — Malutki — i spółka (w postaci Ewy — Karła — oraz Adama — Olbrzyma), wszyscy Siellandianie z Pokolenia po Bogach Założycielach[5]

SIELLANDIAŃSKIE OPOWIEŚCI NA DOBRANOC NAPISANE W ROZPROSZENIU[6]

Wydanie pierwsze wersji współczesnej, stworzone dla Rozproszonych i rozpaczających Siellandian na podstawie oryginalnych mitologicznych Opowieści zawartych w „Siellandiańskich Opowieściach na Dobranoc” (dziele stworzonym przed wiekami na Półwyspie w kształcie Konia”, a współcześnie fragmentami rozproszonym po świecie), przez naszą Trójkę opracowane na podstawie zebranych fragmentów uratowanych z pożogi POGROMU, co miało miejsce przy udziale dobrej woli oraz potrzeby serc, dusz i umysłów zarówno Ludzi, jak i Siellandian, dodatkowo wzbogacone o nowe, nigdzie nie opublikowane do tej pory treści i Opowieści, a także nowymi przypisami — rzucającymi nowe światełko na historię Naszej Ojczyzny, a w tym kolebki wszystkich ludzkich Ojczyzn — opatrzone.

WSTĘP

Szanowny Krajanie: na równi Człowieku, jak i Siellandianinie!

Chciałbym w kilku prostych słowach

Móc wyrazić, co się czuje,

Kiedy w rozpalonych głowach

Prawdy ziarno nie kiełkuje.

Chciałbym nazwać po imieniu

Z tego świata wszystkie rzeczy,

By w jutrzejszym roztargnieniu

Czas znaczeniom nie zaprzeczył.

Chciałbym też piórem tajemnym,

W Dobro nadać jutra listy,

Aby chwilom złym, nikczemnym

Czas ten nie był rzeczywisty.

Chciałbym w mojej tutaj chwili

Znaleźć moment pokrzepienia,

Co odwagą czas zasili

Gasząc światło zapomnienia.

Chciałbym też odnaleźć drogę

Prostą, długą i szeroką,

Gdzie na końcu powiem:

„Mogę czoło unieść swe wysoko!”

Wreszcie chciałbym poczuć ciszę,

Opętaną, samozwańczą,

Która duszy łzy rozpisze

Na muzykę serc powstańczą.

Kiedy przed laty tworzyłem ten wiersz, miałem już świadomość istnienia Siellandii. Mikroskopijna — w porównaniu z dzisiejszą — to była wiedza. Nie przeszkodziło mi to jednak w stworzeniu tych słów i płynącego z nich przesłania. Na ile były to moje słowa, a na ile podszepty Weny (Wena[7]), tego nie jestem w stanie określić. Fakt jest taki: ja zapisałem te zwrotki, a zatem to ja jestem ich autorem. Zresztą skromność Weny na pewno nie pozwoliłaby na oficjalne zarzucanie mi przez Nią nieprawdy.

Nie bez kozery przywołałem te słowa. Można je wszak interpretować wielorako. Według własnego, indywidualnego spojrzenia na świat. I na pewno Ty, Czytelniku, też odbierasz je po swojemu. Odpowiadają zapewne niejednemu wydarzeniu z życia, może też całym ich sekwencjom, a kto wie, czy nawet nie całemu życiu?

Ale cóż, na tym polega ich uniwersalizm.

Dla mnie jednak — choć prawdopodobnie wcale nie takie były moje intencje, jeśli sam je stworzyłem (co nie jest wykluczone w przypadku stworzenia ich przez Wenę) — są myślą przewodnią odczuć naszych przez lata rozproszonych dusz, gdy myślimy o naszej odległej Ojczyznie, z której swego czasu brutalnie zostaliśmy wyrzuceni. Jest też kwintesencją przesłania, jakie nomen omen cały czas towarzyszyło nam podczas żmudnej rekonstrukcji kultowego dla naszej nacji dzieła, które masz oto przed sobą. Wreszcie pozostają też w bezpośredniej korelacji z tym, co chciałem napisać w słowie wstępnym do tej książki.

A co zamierzałem w nim zawrzeć? Przede wszystkim — i być może się powtórzę — że już onegdaj — w pamiętne (a dzisiaj kto wie, może już kultowe?) dla całego środowiska Rozproszonych wakacje — kiedy to wraz z przyjaciółmi na strychu wciąż jeszcze należącego do mojej babci domku odnalazłem, o czym jeszcze wtedy nie wiedziałem, zapiski starowinki: zarówno te, które miały być jej spadkiem dla mnie, jak i te wysłane swego czasu do niej przez inne istoty, zdałem sobie wówczas sprawę, że coś się święci. I że coś konkretnego z tego będzie. Mało tego, czułem także, iż koniecznie — niezależnie od kalibru znaleziska, jego wydźwięku oraz autentyczności zebranych materiałów — natychmiast trzeba będzie z tego zrobić użytek dla naszego — rozproszonego — pokolenia, lecz przede wszystkim dla tych, którzy po nas nastaną. Wtedy — tam, prawie w ciemnościach — już czułem wielką moc (choć wydać się to może niedorzeczne) stworzenia czegoś bardzo potrzebnego zarówno nam, jak i w ogóle światu (w tym też wydawałoby się tej znienawidzonej — ludzkiej — części).

Ale dopiero potem, kiedy w drugiej połowie roku szkolnego następującego po wywołanych powyżej — niczym Krajobraz przez Siel ze spotkania[8] — wakacjach, co stało się dzięki wydatnej pomocy mojego przyjaciela Adama oraz nomen omen zapisków ze strychu domu na wsi, zupełnie nieoczekiwanie wszedłem w posiadanie innego, poszukiwanego wśród moich braci i sióstr wygnanych przed laty Pogromem z Ojczyzny brakującego ogniwa, niezbędnego nam wszystkim spadkobiercom Siel i Natury do odnalezienia pięciu Wielkich Pierścieni Siellandian żyjących w Rozproszeniu pomiędzy Ludźmi, uświadomiłem sobie, że ow nagły podarunek znajomej babci, a i od Losu[9], jest wspaniałym materiałem do stworzenia dzieła, które będzie urzeczywistnieniem moich marzeń sprzed prawie roku. I że trzeba to jednak zrobić. Jaka będzie jego forma, tego niestety w tamtym czasie nie wiedziałem.

Tak jak i tego, że stworzenie go będzie tak trudną sztuką.

Ale jak widać podołałem zadaniu, i to bez jakiegokolwiek uszczerbku na umyśle czy zdrowiu. I ciele.

Pisząc każdorazowo „ja” mam oczywiście na myśli całą naszą trójkę, broń Boże nie umniejszając niczyjej roli w stworzeniu tej książki, a mając jedynie ich — patrząc na ten problem z punktu widzenia naszego świata — pełnomocnictwa Lwa[10] do reprezentowania nas wszystkich jak najbardziej legalnie.

Jak ważna jest to pozycja dla rozproszonej wymuszonym exodusem cywilizacji siellandiańskiej nie muszę chyba pisać, bo w tym gronie sprawa ta nie podlega dyskusji. Co więcej, wbrew opiniom, a nawet próbom — na szczęście nieudanym — zaklinania rzeczywistości przez tych, którzy zgotowali nam taki, a nie inny los, jest ona ważna również i dla jestestwa oraz bytu, wreszcie tożsamości nacyjnej naszych oprawców. A teraz — opracowana na nowo — tym bardziej. Niech więc łączy i scala nasze zwaśnione strony po dwóch stronach barykady. Niech godzi nasze najmniej z tego wszystkiego winne — pomimo upływu lat — pokolenia.

Będzie to trudne, z czego zdaję sobie sprawę, ale każda próba zmiany tego stanu jest wskazana.

Dlaczego trudne, zapytasz?

Z prozaicznego powodu. Świat ludzki — niestety — nie potrafi funkcjonować bez wojen. Mniejszych lub większych potyczek. Nieśmiałych, niepewnych, błahych konfliktów, nnatychmiast przeradzających się w krwawe boje. Małych, lokalnych, jak i globalnych wyniszczeń. Co najgorsze, to one były przez wszystkie wieki trwania Ludzkości motorem wszelkich zmian. I niosły — o zgrozo! — postęp. Paradoksalnie to właśnie rozwój nowych rodzajów broni, technik zabijania czy eliminowania współtowarzyszy napędzał wszelkie zmiany w ludzkim środowisku.

Niestety, tak nam urządził świat Czas.

I ta gorzka prawda odbiła swe piętno także na podejściu Ludzkości do naszej nacji, chociaż nie zmieniła stosunku ludzi do odmienności.

Wojny są niestety nieodzownym elementem ludzkiego współczesnego świata. Rozwarstwionego, skłóconego, zwaśnionego. Rozpiętego na różnych — niekiedy wzajemnie odległych od siebie — skalach. Prowadzone są na każdym kroku. W różnych aspektach. Na wszelkich płaszczyznach ludzkiej działalności. I wszystkie przy użyciu wszelakich dostępnych metod oraz narzędzi. W wyniku tego — używając ludzkich porównań — każdy Beawoulf ma swego Grendala, na tych samych zasadach jak każdy Hobbit ma swego Golluma.

Ludzkość przyzwyczaiła się już do wojen i wojenek. Weszły jej w krew. W kod DNA. I ta rozpoczęta przez Andrzeja P., który de facto był jedynie narzędziem w rękach zwaśnionych stron, ale głównie mentalności Ludzkiej, jest również jedną z nich.

Ona niestety wciąż trwa i nic nie wskazuje, ażeby w najbliższej perspektywie miała się zakończyć.

Przyczyny opisanego powyżej stanu rzeczy są różne, o czym już trochę napisaliśmy. Lecz przede wszystkim prowadzi do tego swoisty fanatyzm występujący pod każdą postacią, nie tylko tą, z którą się zazwyczaj kojarzy. Każdy rodzaj monopolu, postrzegania wszystkiego jednorako, wreszcie zadufania w swojej — i według siebie jedynej słusznej — prawdzie jest niedobry. Dlatego — i to jest w tym wszystkim najtrudniejszą sztuką — trzeba umieć wyjść ponad to, spojrzeć na innych ich oczyma, dać się przekonać do ich racji lub zwyczajnie ich zrozumieć. Wreszcie dać im to, czego oczekują, nawet (a może przede wszystkim?) jeśli jest to sprzeczne z naszymi wartościami, mimo że ich pobyt wśród nas czy obok nas nie przeszkadza nam w dalszym krzewieniu naszych ideałów. Nie narzucać im niczego, nie starać się robić czegokolwiek, co z nimi związane na nasza modłę. I nie bać się z nimi współpracować. Dopiero wtedy owa multikultura[11], jak to swego czasu zamarzyła sobie Siel, a potem wdrożyła w czyn, gdy tworzyła zręby naszego świata, jest w stanie zapanować na całym globie.

Dlatego czas najwyższy wspiąć się ponad wszelkie podziały. Pierścień Niezgody wrzucić w otchłań Góry Przeznaczenia, jak to trafnie ujął ludzki pisarz, i powiedzieć w końcu: „dość”! I my — młode pokolenie — właśnie tak mówimy. Krzyczymy. Głośno, wyraźnie i wielkimi literami błagamy o rozsądek. Kierujemy te słowa do wszystkich, lecz przede wszystkim do obydwu okopanych stron. Do Ludzi i Siellandian. Najwyższy czas skończyć tę niepotrzebną i do niczego nieprowadzącą wojnę, jak zawsze trafnie oceniał to mój opiekun — wujek Kazik. Trzeba tak postąpić, aby wszystkie pozostałe — prowadzone na każdym kroku w ludzkim świecie — też powoli zaczęły się wygaszać.

Tak, mówimy to wreszcie i my — Siellandianie. Do tej pory próbowali to robić co niektórzy światli ludzie. Bezskutecznie. Teraz kolej na nas. Na przedstawicieli drugiej strony. By wszyscy zobaczyli, że naprawdę istniejemy, jesteśmy, żyjemy. I będziemy. Niezależnie od tego, czy Wam — Ludziom — podoba się to, czy też nie!

Jest to najlepszy sposób na to, żeby nasze skłócone światy wreszcie wyszły sobie naprzeciw (wcale nie tak, jak w samo południe dwóch walczących o panowanie nad miasteczkiem na Dzikim Zachodzie kowbojów, bo to typowy „ludzki” punkt widzenia tej kwestii) i wreszcie się pogodziły. Tak, czas najwyższy, żeby rzeki — do tej pory płynące oddzielnie — wpłynęły do jednego (wspólnego dla naszych losów) strumienia. Bo przecież wszyscy — zarówno My, jak i Wy — mamy ten sam wspólny mianownik, jakim jest przecież wejście tanecznym krokiem Czasu na… Mit-Des[12].

Niech zatem naszym orężem — definiując rozwiązanie tego problemu z pozycji Ludzi — będzie właśnie ta książka. A przez to niech się stanie swoistym szóstym z Wielkich Pierścieni — Pierścieniem Drogi — istnienia którego wielokrotnie i bardzo mocno (na równi z niepodległością i istnieniem Siellandii) broniła (i słusznie) w swoich zapiskach pozostawionych na strychu moja babcia — znawczyni prawd Półwyspu w kształcie Konia jak mało kto spośród wszystkich znanych mi istot. Mitologicznym Cackiem albo legendą[13], który — tak samo w jednym, jak i drugim przypadku — wyznaczy kierunek, a także określi cel do osiągnięcia na końcu drogi, którą dążyć będziemy wspólnie — niezależnie od tego, jaką drogą przybyliśmy, co nami kierowało i determinowało takie, a nie inne postrzeganie świata (wydawałoby się odmienne i zbieżne zarazem).

Pozostając przy problemie Pierścieni Siel — ważnego elementu nie tylko Siellandiiańskiego krajobrazu, ale i świata w ogóle — zawarte w tym woluminie Opowieści, gdyby spojrzeć na nie optyką wywodzącą się wprost z mojej prawdziwej Ojczyzny, są niczym przed wiekami wykute owe rzeczone Pierścienie Uczuć: te stworzone w najlepszych z możliwych Krainach — tych położonych w najgłębszych pokładach serc, umysłów i dusz naszych przewspaniałych przodków — których na szczęście skażenia współczesnego świata (przywary, pozorne bogactwo, wreszcie szalona gonitwa za ulotną sławą i pieniądzem) nigdy do tej pory nie żywiły i nie żywią, przez co nie odcisnęły na Nich swojego zabójczego piętna. Stąd pozostały do dzisiaj dziewicze. Nietknięte. Takie, jakie były na początku, kiedy to tylko Siel i Natura oraz garstka Budowniczych zakończyli wszelkie prace nad ostatecznym kształtem Siellandii.

Spróbujmy zatem dzięki Nim napisać nową historię. Tak jak i One — w tym kształcie — ją stworzyły.

Niech rozpocznie ją zatem właśnie ta książka!

Zanim jednak przejdziemy do meritum — do zaprezentowania uwspółcześnionej, czyli wzbogaconej o najnowszą (tą, której dotychczasowa wersja tych Opowieści nie dotykała) historię — pozwól, Czytelniku, iż zajmiemy się przez chwilę kilkoma ważnymi, według nas bardzo istotnymi dla zrozumienia wszystkich zaprezentowanych w Opowieściach przemian, spraw związanych z naszymi ciężkimi — co sygnalizowaliśmy już wcześniej — pracami nad redakcją i ostatecznym kształtem tej książki. Jako pierwszy weźmy na tapetę opis wydarzeń, które w największym stopniu ukształtowały dzieło. Nie wszyscy bowiem wiedzą, jak do tego doszło.

Dlatego przez chwilę chcemy pochylić się nad tym problemem[14].

Zacznę zatem od tego, że pierwsze spotkanie w sprawie przedstawienia przez każdego z nas autorskiego wariantu „Opowieści na dobranoc napisanych w Rozproszeniu” nie odbyło się — zgodnie z planem — w pogodne i radosne tutejsze święta Wielkiej Nocy[15] następujące w roku po wspomnianych na wstępie wakacjach. I nie było to, wbrew pozorom, zasługą głównie Ewy. Ale za to już na pewno naszą wspólną porażką. Przez to musieliśmy przesunąć spotkanie na inny termin.

Najbardziej dogodnym szybko okazał się dopiero początek wakacji, a dokładnie pierwszy ich dzień. To była dobra data również z innego powodu. Wypadała bowiem w rocznicę pierwszego naszego spotkania w moim mieszkaniu. Z tego to też między innymi powodu jedna i druga strona tak łatwo zrezygnowały z pierwotnych planów, przywiązując się do tego wariantu, jakby... niezrealizowanie go miało stanowić globalną klęskę.

Realizacji tego pomysłu — by nowy termin nie okazał się jak pierwszy skuchą — poświęciliśmy od tego momentu cały swój czas.

Życie jednak okazało się na tyle złośliwe, wręcz brutalne, że co niektórych z naszej trójki szybko sprowadziło do parteru. I zmusiło w ten sposób do jeszcze szybszej weryfikacji także i tej deklaracji.

Ale na szczęście ostatecznie daliśmy sobie radę z tym problemem.

Oczywiście mam na myśli głównych winowajców takiego obrotu sprawy, mianowicie — do czego z pokorą i bez bicia przyznajemy się — mnie i Adama.

Faktem jest, że Ewa, w przeciwieństwie do mojej drużyny, była przygotowana na spotkanie weryfikujące warianty już w pierwszym terminie. Wszystko dlatego, że od samego początku — od momentu, w którym wraz z przyjacielem opuściliśmy progi jej domu — narzuciła sobie szaleńcze, wręcz zawrotne tempo. Gdyby na to spojrzeć z boku i przeanalizować tylko i wyłącznie na podstawie tego, co robiła: jak długo każdego dnia siedziała przed komputerem, jak niewiele przez to w nocy spała i rano niczym zombie szła do szkoły, wreszcie jak wiele poświęcała temu zagadnieniu nie tylko myśli, ale i swego wolnego czasu, łatwo można dojść do wniosku, że było to tempo iście zabójcze. Galop, który mógł doprowadzić ją na skraj wycieńczenia.

A jednak tak się nie stało.

Cóż, mogła wszak sobie na to szaleństwo pozwolić. Z jednej strony nikt ani nic jej przecież nie przeszkadzało. Nie miała też, w przeciwieństwie do swoich oponentów, czyli nas, żadnych zaległości w szkole, bowiem lekcje i przerabiany materiał łapała dosłownie w lot. Poza tym jej macocha — wciąż pracująca w dworcowym barze — wcześnie rano wychodziła z domu i zazwyczaj wycieńczona, a przez to niezdolna do czegokolwiek, a tym bardziej wspólnych rozmów z córką, wracała późnym wieczorem.

I to dzięki takiemu splotowi codziennych wydarzeń miała możliwość wykorzystania tego czasu dla siebie, według swoich potrzeb i... na swoją modłę. Dokładnie tak, jak sobie to zaplanowała. Ba, nawet potem — kiedy już były razem w mieszkaniu — ze względu na to, że niewiele — prawie wogóle — nie rozmawiały, ograniczając się jedynie do wzajemnego wypytywania o codzienność, także mogła poświęcić redakcji Opowieści nie tylko czas, ale i cały swój zapał. Co więcej — gdy chwilę później zmęczona i śpiąca macocha szła szybko spać i na tym kończyło się ich wspólne przesiadywanie ze sobą, Ewa odżywała, wstępowała bowiem w nią nowa siła i dzięki temu mogła dalej odpowiednio kreować zaklęty w Opowiadaniach świat.

Miała też swój autorski pomysł na kształt i treść tych Opowieści. A przy tym jasną — im dalej podążała w nią niezmienną, zbieżną coraz bardziej z raz wytyczoną i bez jakichkolwiek nanoszonych po drodze zmian — wizję tego wariantu. Od początku do końca przemyślaną. I na dodatek wciąż była przekonana co do jej słuszności. Dlatego tak szybko, wręcz z kopyta ruszyła do wdrażania w czyn tego projektu, bo już zaraz po tym, jak tylko od niej wyjechaliśmy.

I to właśnie dzięki uporowi oraz konsekwencji w działaniu w połowie marca — kiedy to my byliśmy jeszcze daleko w lesie ze swoim projektem Opowieści — Ewa znalazła się kilka długości przed nami, mając oto gotowy materiał do konfrontacji z tym, co dawno powinniśmy już mieć przygotowane.

Tylko że też... dysponowała bogatszymi od nas narzędziami. Potrzebne wszak informacje czerpała przecież z kilku źródeł. Jednym z nich była… głowa. Skarbnica wiedzy na temat Siellandii, jej tradycji, kultury, literatury oraz przede wszystkim historii. Stanowiła podstawowe źródło. To z niej wydobywała na powierzchnię — niczym swoje peryskopy statki podwodne przy porcie, do którego zmierzają — wszystkie wydarzenia, których do tej pory — z racji faktu, iż bardzo dawno temu pochylał się nad tym tekstem — autor tych Opowieści w dotychczasowej Ich wersji nie zamieścił. Oczywiście starała się do nich podchodzić w sposób jak najbardziej chronologiczny. Uważała wszak, że tak właśnie należy postąpić.

Ale szybko musiała zwertyfikować ten pogląd, bowiem okazało się, że nie da się tego zrobić według klucza. W wielu przypadkach nie pasował bowiem do tego, co już było zapisane i zrekonstruowane. A nie mogło być tak, by nowy fragment został oderwany od przeszłości. Dlatego też kilka dni po tym, jak rozpoczęła prace nad dziełem postanowiła, że najpierw na kartce zapisze wszystkie (zarówno dobre i złe, ale ważne i brzemienne w skutki) epizody oraz wydarzenia z historii Siellandii, które — z racji pasowania do odpowiednich fragmentów Opowiadań — na pewno chce umieścić w tej książce, a dopiero potem przyporządkuje je do odpowiednich fragmentów w napisanym już tekście. A zatem przyjęła nieco różniącą się aniżeli nasza metodę pracy nad tą książką, albowiem ja i Adam robiliśmy to w sposób bardzo podobny, miejscami wręcz identyczny jak ten, jaki był jej pierwotnym zamysłem. Do każdego z Opowiadań przydzielaliśmy informacje z przeszłości, wydarzenia i chwile istotne, a także zwrotne dla życia w Siellandii, tak je dobierając, by w dopasowywanym momencie współgrały z innymi i nie kolidowały z ogólną koncepcją Opowieści.

Tak odmienne podejścia spowodowały, iż w wersji mojego zespołu wiele faktów powtarzało się w różnych Opowieściach, kiedy to u Ewy zabrakło powtórzeń.

Inne potrzebne jej fakty, jak i wątki — i tu również postępowała jak my — czerpała z posiadanych listów z Rozproszenia, które — chociaż doskonale znała — wciąż studiowała i analizowała, jakby pierwszy raz miała z nimi do czynienia. A wszystko to po to, by móc wtrącać w Nie ich krótkie, acz znaczące dla całego kontekstu fragmenty. Umieszczała je zarówno w treści Opowiadań, jak i w licznych przypisach.

Do rzeczonych listów sięgała (nie tylko zresztą ona, bo i my sami) wielokrotnie, wciąż nie mogąc (podobnie jak i my) oprzeć się pokusie ich czytania. Robiła to w wolnym czasie. Ale nie było innego wyjścia, skoro założyliśmy, że historia spisana z okresu Rozproszenia miała być jak najbardziej wiarygodna, podobna do tej, jaka naprawdę się wydarzyła. By nie rozminęła się z prawdą i rzeczywistością.

Co ciekawe, obie strony — bez żadnej konsultacji — w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach w miejscach, w których odnosiły się do okresu Rozproszenia, zastosowały te same cytaty.

Ale nie mogło być inaczej, gdyż właśnie one najpełniej oddawały ducha i atmosferę tych mrocznych dla Siellandii lat pobytu jej mieszkańców poza macierzą.

Ewie w pracy nad nowym obliczem książki bardzo pomogły wciąż żywe w pamięci: wspomnienia rozmów, jakie toczyła ze mną lub Adamem oraz innymi przedstawicielami Siellandii — w tym nieznajomą zza Oceanu; to, co miała okazję przeczytać, otrzymawszy od niej podczas zeszłorocznych wakacji i odnalezione przez nas wszystkie „Przepowiednie Kaktusa”, których kopie wciąż posiadała w swoim skromnym co prawda, ale jednak ważnym księgozbiorze, do którego w każdej potrzebnej na to chwili sięgała.

Zresztą tu również nie była oryginalna, bo także my korzystaliśmy z tych samych źródeł. No i oczywiście nie mogło podczas tworzenia nowej wersji „Opowieści na Dobranoc” zabraknąć tego, co napisała swego czasu w swoim skrzętnie przed nami ukrywanym Pamiętniku. I chociaż zawierał niekiedy fikcyjne treści, to jednak bardzo jej się przysłużył podczas pracy nad tym tekstem, bo przecież obfitował w wiele autentycznych wydarzeń i historycznych momentów. Był więc nieocenioną pomocą.

Ciągle też była na bieżąco z postępem prac u nas, a to dzięki utrzymywaniu z nami (głównie poprzez Adama) kontaktu mailowego. Owszem, był on trochę ograniczony z racji naszych codziennych obowiązków — w tym redagowania książki — oraz niewielkiego czasu własnego, jaki posiadaliśmy, ale okazał się na tyle wystarczający, by mogła dzięki niemu odpowiednio reagować na tempo swoich i naszych prac.

I to właśnie tą drogą dowiedziała się pod koniec marca, że ze spotkania w święta Wielkiej Nocy nici. Wszystko dlatego, że nie wyrobiliśmy się z pisaniem i na tym etapie nie byliśmy w stanie skonfrontować swoich prac z jej wersją. Zasmuciło ją to, bo liczyła, że w połowie kwietnia ten problem zostanie definitywnie załatwiony, odłożony ad acta i w wyniku tego będziemy mogli przejść do kolejnego etapu, jakim byłoby przepisywanie całości w nowej wersji, z nowymi przypisami. I tłumaczenie tego na tutejszy język. Najbardziej smuciło ją jednak niedoszłe spotkanie, że nie spędzi wraz z nami wspaniałych chwil, świętując — jak na prawdziwych Siellandian przystało — najpiękniejsze z tamtejszych świąt. I chociaż zarówno ja, jak i mój przyjaciel nie odmówiliśmy ani tym bardziej nie odradziliśmy jej przybycia do nas, ona w ostatniej chwili — w Wielki Piątek — zrezygnowała z pobytu u nas, tłumacząc się... złym stanem zdrowia.

Oczywiście jej tłumaczenia przyjęliśmy jako pewnik. Być może jej słowa łyknęliśmy jak młody pelikan kawałki chleba. Nie kuliśmy jednak żelaza, póki było jeszcze gorące. I prawdę powiedziawszy… nam osobiście to pasowało. Dzięki temu więcej czasu mogliśmy poświęcić na nadgonienie straconego czasu.

W ten oto sposób otrzymaliśmy od Losu — jak się niebawem okazało — ponad dwumiesięczną furtkę na ewentualne reakcje, w razie gdyby jednak sprawy wymknęły się nam spod kontroli.

A te niestety lekko nam wyciekły poprzez palce, które się nad nim nie zamknęły zbyt szczelnym kordonem. Pod koniec roku szkolnego musieliśmy bowiem tak mocno zintensyfikować naukę Adama — nadal jeszcze groziło mu kilka miernych ocen, przez co nie pozostało nic innego, jak skupienie się przez nas li tylko na nauce — że na kilka dni prace nad Opowieściami przerwaliśmy. Nie chcieliśmy ich traktować „po macoszemu” czy też bardzo chaotycznie, dlatego w ogóle je na ten okres zarwaliśmy.

A to przełożyło się na kolejne wielkie opóźnienie w stosunku do i tak napiętego, aczkolwiek przyjętego dosyć dawno i niemodyfikowanego od tego czasu harmonogramu.

Szczerze powiedziawszy nie chciałem, żeby Ewa o tym wiedziała. Było mi bardzo głupio, że nie dotrzymujemy obietnicy. Ale Adam postanowił, że jednak będzie ją informował na bieżąco o postępach prac, by ta mogła w razie czego odpowiednio szybko reagować. Poza tym liczył na jej pomoc. Wierzył, że chcąc nas zmobilizować do intensywniejszej pracy podrzuci nam jakieś gotowe kawałki, które tylko wkleimy w odpowiednie miejsca.

Ale ta nie zamierzała tego robić. I nie po złości, by zaszkodzić i przez to spowolnić pracę, ale zwyczajnie nie znała prawdziwych intencji Adama.

Lapidarne informacje przekazywane jej przez przyjaciela pocztą mailową spowodowały jednak, że Ewa działała pod ich wpływem, starając się nie tyle nam pomóc, co wykorzystać do cna czas, jakim dysponowała, a który z każdą kolejną chwilą naszej zwłoki wydłużał się coraz bardziej. Dzięki temu miała okazję jeszcze raz przeczytać oraz wprowadzić drobne poprawki do swojej wersji Opowieści — pozmieniać to i owo, nadać temu lepszy, krąglejszy kształt — by uczynić Je doskonałymi. I oczywiście martwiła się każdą niepokojącą informacją od nas, która coraz bardziej oddalała nas od spotkania w ustalonym i przełożonym terminie.

W pewny momencie — dokładnie na początku czerwca — Ewa, nie mogąc doczekać się dobrych i krzepiących ją wiadomości od Adama, postanowiła w końcu nam pomóc. Zadeklarowała, że przyjedzie, zorientuje się, na jakim de facto jesteśmy etapie, a jak trzeba, to nawet podpowie i w ten sposób razem zakończymy Opowieści. Chciała bowiem, by na rocznicę naszego pierwszego spotkania było już wszystko gotowe. A ten warunek — niestety dostrzegała takie ryzyko — był bardzo mocno zagrożony, przez co realizacja celu stała pod znakiem zapytania.

Poinformowała więc Adama o tym planie.

Lecz ten kategorycznie odmówił, twierdząc, że nie powinna się mieszać. Dodał, iż jesteśmy już naprawdę bardzo blisko i niebawem zakończymy. Zatem nie było, według nas, o co kopii kruszyć.

I rzeczywiście: to, co napisał Adam bardzo szybko – w wersji oficjalnej – okazało się prawdą. W połowie czerwca przysłał bowiem do niej wiadomość, że właśnie skończyliśmy swoją wersję i potwierdzamy informację, że czekamy na jej przyjazd w pierwszym dniu wakacji wraz z jej pomysłem na treść Opowieści. Dodał też, iż spotkanie odbędzie się u Tadeusza.

Ucieszyła ją ta wiadomość.

Od tego momentu nie mogliśmy się (zarówno my, jak i ona) doczekać tego dnia i tej chwili. Niestety, jak to zazwyczaj w tego typu sytuacjach bywa, czas stanął okoniem i dłużył się niemiłosiernie. Na szczęście korespondencja pomiędzy nami zaczęła od tego dnia być bardziej intensywna aniżeli do tej pory, co miejscami przyspieszało upływ czasu.

Po tym jak długo przesiadywaliśmy przy komputerze i wymienialiśmy się wiadomościami, można było śmiało wysnuć wniosek — co nie było czymś odbiegającym od rzeczywistości — że faktycznie rok szkolny zbliżał się ku końcowi, a oceny zostały wystawione, przez co dysponowaliśmy większą ilością wolnego czasu.

W naszym przypadku to ostatnie nie do końca było jednak prawdą. Owszem, posiadaliśmy więcej czasu dla siebie z tych samych co i Ewa powodów. I to jest fakt bezsporny. Ale prawdą było też i to, że niestety Opowieści wciąż jeszcze nie były ukończone. Adam bowiem okłamał ją, i to celowo. Żal mu się jej zrobiło, a poza tym nie chciał, by ta zamartwiała się niepotrzebnie lub naciskała na nas w jakiś sposób. Uważał bowiem, że działanie pod presją, z oddechem czasu na karku przyczyni się do niedbałości i chaosu w naszej pracy. A do tego dopuścić nie chcieliśmy!

To było z naszej strony przemyślane działanie. Podparte odpowiednią kalkulacją. Zakładaliśmy bowiem, iż — skoro od połowy czerwca będziemy mogli skupić się tylko i wyłącznie na pisaniu — na pewno wyrobimy się z zakończeniem pracy przed terminem spotkania. Nie było co do tego wątpliwości. Mogliśmy sobie na taki manewr pozwolić. Oceny wszak były już znane na dwa tygodnie przed końcem roku. Nikt z nas na szczęście nie stał przed widmem porażki, czyli powtarzania klasy. Do końca roku szkolnego nie musieliśmy również przychodzić do szkoły. No i najważniejsze — dni były długie, a to przekładało się na owocne tworzenie naszej wersji Opowieści.

Z tych to powodów woleliśmy ten dany nam — jakby to ujął ludzki rodzaj — niczym manna z nieba okres wykorzystać na nadgonienie straconego czasu zamiast na bezproduktywne siedzenie w ławkach szkolnych, snucie się pomiędzy salami, czy też wypady za miasto do znanych nam na pamięć miejsc.

I to właśnie dzięki tym okolicznościom udało się nam spowodować, że puszczona w eter informacja w konfrontacji z rzeczywistością, jaka nastała w dniu pierwszego dnia wakacji, wcale nie wyszła fatalnie czy bardzo źle, przez co nie postawiła nas w złym świetle przed Ewą.

Oczywiście, głównie po to, żeby Ewa niczego się nie domyśliła, poświęcaliśmy na kontakt z nią więcej czasu niż dotychczas. Z jednej strony, by bardziej uwiarygodnić jej to, iż rzeczywiście już tylko czekamy i liczymy dni do ponownego z nią spotkania. Z drugiej zaś dlatego, że bardzo nam brakowało tego kontaktu. Szczególnie Adamowi. Faktem jest, że z powodu ślęczenia nad Opowieściami oraz nadganianiem materiału szkolnego nieco zaniedbał kontakty z Ewą, także w tym wypadku trzeba było nadrobić stracony czas. Mailowaliśmy więc często, wymienialiśmy się swoimi spostrzeżeniami na temat Siellandii, jak i zwierzaliśmy ze swoich problemów. Oczywiście wszystko to odbywało się za pomocą poczty mailowej, która według nas jako jedyna mogła zapewnić mały parawan intymności, a z którego to i jedna, i druga strona bardzo chciała skorzystać.

I korzystała.

Najbardziej wylewny z całej naszej trójki był oczywiście Adam, który czuł do Ewy miętę i liczył dosłownie minuty oraz sekundy, jakie dzieliły go od ponownego spojrzenia w głębię jej oczu, rozmowy z nią, przytulenia się do niej, a także... złapania jej dłoni. Bardzo dużo obiecywał sobie po ich spotkaniu. Wierzył bowiem w stanowcze podgonienie tematu ich znajomości, lecz przede wszystkim ruszenie wreszcie z kopyta do galopu w kierunku ich wspólnego życia i... bycia ze sobą. Teraz był pewien, że chciał, by to właśnie ona była jego literką uzupełniającą wraz ze wszystkimi tego konsekwencjami. I nie dlatego, że dobrze wiedział, iż nigdy nią nie będzie dla mnie, a dlatego, że po prostu bardzo ją lubił. Spędzała mu sen z powiek. Pojawiała się często w snach i marzeniach zarówno w czasie wolnym, jak i na zajęciach w szkole. A teraz — po bliższym poznaniu — zaprzątnęła jego umysł i zapanowała nad nim całkowicie, przez co czuł, że... kocha ją.

Przynajmniej tak to przywiązanie i potrzebę bycia z nią definiował.

Cóż, świata poza nią nie widział, więc według wszelkich symptomów podsyłanych mu przez niego samego i otoczenie było to chyba bardzo głębokie uczucie.

Dlatego zwierzał się jej, wykorzystując do tego każdą nadarzającą się okazję. Rozmawiał z nią za pomocą długich, romantycznych maili, którymi wolno i metodycznie kruszył jej serce oraz zdobywał tak potrzebną mu w nich przestrzeń. Zakotwiczał się w jej umyśle niczym bohaterka jednej z Opowieści na Dobranoc w swojej Przystani, łechtał duszę i powodował, że i ona inaczej do niego podchodziła, a w ostateczności bardzo się do niego zbliżyła.

Podczas jednej z takich mailowych korespondencji — a miało to miejsce na dwa dni przed jej przybyciem — zwierzył się jej z tego, co od dłuższego czasu chodziło mu po głowie i do czego wciąż szukał odpowiedniego rozwiązania. Miał na myśli to, że chciałby założyć w jakimkolwiek miejscu na ludzkiej części kuli ziemskiej szkółkę i klub gry w Laskogrę z oryginalnymi — takimi, jakie zapisane zostały przed wiekami w mitach — regułami gry. Z tamtejszymi wymiarami wszystkich potrzebnych do niej elementów. Napisał jej też, że rozmawiał o tym ze mną i stwierdziłem, że nie mam nic przeciwko temu. Jednak, o czym również wspomniał, nie byłem do końca przekonany co do słuszności tej idei. Twierdziłem bowiem (i nadal twierdzę), że mało kto mógłby w tym klubie brać czynny udział. Nie jest to bowiem bardzo rozpowszechniona w tym świecie gra, a jej nazwy nie zna prawie nikt. Przyznał mi jednak rację, że w aspekcie poznawania przez Ludzi kultury siellandiańskiej jest to strzał w przysłowiową dziesiątkę, choć w sensie funkcjonowania widział pewne niedoróbki. Szczególnie takie, że klub mógłby nikogo do siebie nie przyciągnąć.

Oczywiście zadeklarowałem mu swoją pomoc w tym zakresie i obiecałem, że będę z nim przez całe wakacje grać w tę grę na boisku za domem babci, o czym posłusznie jej doniósł w mailu.

Ewa podzielała ten pogląd. I tak mu też odpisała.

Adam przyrzekł jej zaraz potem, że zastanowi się nad ostateczną decyzją.

Potem jeszcze długo mailowali. Do późnych godzin nocnych ślęczeli przed monitorami komputerów i stukali w klawiatury niczym dzięcioły w korę. Ale tym razem skupili się głównie na poznawaniu swoich wnętrz oraz spontanicznych, bo nagłych reakcjach na różnego rodzaju wynurzenia osobiste i duchowe.

W końcu w pierwszym dniu wakacji spotkaliśmy się w moim mieszkaniu, gdzie doszło do konfrontacji przygotowanych przez nas wariantów Opowieści, w wyniku czego zaakceptowaliśmy najlepsze dla Nich rozwiązania. I właśnie ów konsensus — chociaż wynik ostateczny odbiega daleko od pierwotnych założeń zawartych w przygotowanych przez dwa obozy propozycjach i bliżej mu do pierwotnego, prostego i sprawdzonego przez niejedną wichurę dziejów rozwiązania aniżeli do naszego bardziej ambitnego — masz oto, Czytelniku, przed sobą. Przy tej okazji należy dodać — a i uwypuklić — iż chcielibyśmy, żeby podobna tej zgoda towarzyszyła naszym zwaśnionym nacjom. Oczywiście jesteśmy otwarci na wszelkie propozycje z Twojej strony, Ludzki Czytelniku, by ów konflikt zakończyć.

Podczas długotrwałego, żmudnego i wyczepującego procesu tworzenia tej książki podstawową naszą intencją było pogodzenie skonfliktowanych stron. Istot pochodzących zarówno z naszej społeczności — przez pokolenia karmionych chlebem z tych Opowieści (w tym i nas) — jak również spośród ludzi. Ta myśl przewodnia szczególnego znaczenia nabiera w aspekcie rodzącego się na horyzoncie nowego zadania, a przez to rozdania: naszego powrotu do Macierzy, który według wszelkich znaków na niebie i ziemi jest coraz bardziej prawdopodobny. Stworzenie — nazwijmy to umownie „nowej Siellandii” — tworu wynikającego z wielowiekowych tradycji, doświadczeń, wzlotów, upadków oraz traumatycznego bagażu Roproszenia, od których nie da się uciec, niebawem może być nakazem i obowiązkiem pokolenia (może już naszego), które dostąpi tego zaszczytu.

Jest to zatem jedna z nielicznych — a może ostatnia — okazja „odkłamania” historii[16] i postawienia kolejnego kroku, aby móc powiedzieć, że zrobiło się wszystko, co było możliwe, aby nienawiść pomiędzy żyjącymi na tej samej planecie siellandiańskich i ludzkich istot przekuć na przyjaźń i miłość między nimi. I najlepszym według nas sposobem są właśnie te Opowieści, pisane jakby od nowa, na zgliszczach tego, co ze wspaniałego gmachu uratowało się w Rozproszeniu. To również doskonała okazja, aby na nowo Je odkryć, by złożyć ze sobą zapomniane i przeinaczone przez wieki wątki oraz wydarzenia[17], a także żeby z innej aniżeli ta „oficjalna” perspektywy spojrzeć na obie zwaśnione nacje.

Oczywiście za główny cel naszych działań przyjęliśmy nie mijanie się z prawdą, nie dopisywanie i krzewienie herezji czy niedorzeczności. Dlatego z wielką pieczołowitością — przywiązując uwagę do każdego jego elementu — zrekonstruowaliśmy otrzymany tekst, a także wzbogaciliśmy o nieliczne nowe treści, by cała nasza burzliwa historia od początku świata (niezależnie od którego momentu liczona[18]) aż do czasów współczesnych oraz to, co zdarzyło się pomiędzy nami a rodzajem ludzkim, wreszcie to, co może pomóc w naprawianiu reacji między nami miało tu możliwość zaistnienia i przełożyło się w Nich na swoisty pomost łączący starą (sprzed Pogromu) z nową Siellandią (po ewentualnym Odnalezieniu). Jednocześnie — i to bezapelacyjnie — pozostaliśmy wierni oryginałom: dokładnie takim wersjom poszczególnych Opowieści rotacyjnie dobieranych Opiekunów, ktorymi w pamiętne siedem kolejnych wieczorów i nocy karmiony był Malutki-bis, gdy nie mógł zasnąć. Nie uszczknęliśmy też niczego z najstarszych Ich wariantów, które jako część wspólna, swoisty rdzeń dotrwały do ostatniej wersji Opowieści przed Rozproszeniem[19], na których wychowywały się, a po których zasypiały miliony pokoleń Siellandian (najpierw tylko Malutkich, ale potem również Karłów i Olbrzymów) przed nami. A także my sami.

Dlatego tak wiele jest w tekście naszych przypisów. Oczywiście rozproszona wersja ich nie posiadała. Nie mogliśmy się bez nich obejść, skoro trzeba było wyjaśnić ogromny i skomplikowany konglomerat spraw, które Opowieści poruszają. To dosyć wnikliwa analiza obejmująca całość wiedzy, jaką dysponujemy. Jesteśmy też przekonani, iż ułatwią zrozumienie wielu zawiłości i sprzeczności, bez których żaden świat — czemu zatem miałoby być inaczej w przypadku Siellandii? — nie funkcjonuje. Że udzielają wreszcie odpowiedzi na pytania, które do tej pory były ich pozbawione[20].

W naszym świecie istnieje stare — jak by to określili ludzie „jak świat”, a de facto jak Siellandia, bo pochodzące z okresu (dosyć późnego) Jej powstawania — powiedzenie brzmiące: „Pokora i cierpliwość Wody drążą Skałę”, które na ludzki język należy tłumaczyć jako: „Pokorne ciele dwie matki ssie”. I niech zawarte w nim przesłanie — o dziwo jednakowe dla jednych i drugich — pozostanie tu jako swoista pointa kolejnego motywu powstania tej książki oraz dla tego czegoś, co powinno w końcu samoistnie zajść między nami, by świat wreszcie odzyskał brakującą mu równowagę.

Na koniec — a do takiego nieuchronnie się zbliżamy (cóż, wszystko co ma namaszczenie Czasu — pośrednie lub bezpośrednie — za wyjątkiem Siellandii, ma zawsze swój czas) — chcemy jeszcze zwrócić Twoją, Czytelniku, uwagę na kilka bardzo ważnych spraw. Po pierwsze, pracując nad Opowieściami staraliśmy się dotrzeć do źródła, do przyczyn i skutków ingerowania w Nie przez kolejne pokolenia Siellandian, co jest sprawą oczywistą i bezapelacyjną. Bo faktem jest — nikt tego do tej pory nie ukrywał — iż rozwijały się tak samo, jak rozwijała się poprzez codzienne zmiany otoczenia dokonywane za cichym przyzwoleniem Czasu sama Siellandia. Mamy tu na myśli jej kulturę, spojrzenie na świat, obyczaje. Poza tym wiele pokoleń się na Nich wychowało. Wielu siellandiańskim dzieciom — niezależnie od tego, czy byli Malutkimi, Karłami czy też Olbrzymami — ich mamy opowiadały Je przecież przed snem, dopowiadając za każdym razem to i owo. Wzbogacając tym samym o nowe treści. Wielu pisarzy siellandiańskich musiało wszak wtrącić swoje „trzy grosze” i uzupełnić Je swoimi pomysłami.

Sam tego zresztą doświadczysz, Czytelniku.

Na pewno naszym niewątpliwym szczęściem jest fakt, iż jeden z nas — M z Szuwarów — nie tak dawno, bo na kilka zaledwie lat przed exodusem, zebrał w jedną całość wszystkie te pomysły, o których napisaliśmy powyżej, by następnie opracować zbiór tych Opowieści, nazywając je — za pierwowzorem — „Siellandiańskimi Opowieściami na Dobranoc”. To w nich odbijały się jak w lustrze czasy od mitologii po współczesność. I właśnie ta ostateczna wersja, która wzorem poprzednich spoczęła w naszym Muzeum na wyspie Czasu[21], była podstawą do naszej rekonstrukcji.

Ich obecne wydanie zostało wzbogacone o nowe spojrzenie na świat i historię Siellandii oraz nasze trudne życie. A wszystkiego dokonaliśmy patrząc na te problemy z perspektywy traumy Rozproszenia. Gdyby jednak oba egzemplarze ze sobą porównać, to prawie niczym[22] się nie różnią od wersji obowiązującej do Rozproszenia. Dlatego są wierną kopią tamtego wydania, opatrzoną jedynie nielicznymi nowymi przypisami. Głęboko wierzymy, że w ten sposób w opracowaniu odbija się niczym w zwierciadle obraz wszystkich wydarzeń związanych z Siellandią (od zamierzchłych po współczesność), wszelkich zachodzących zmian w naszej świadomości, w naszym Kraju, w naszych wierzeniach, obyczajach, wreszcie w naszym dniu powszednim, jakie zmieniały się na przestrzeni wieków.

To taka swoista historia Siellandii w pigułce.

Do publikacji załączyliśmy dwa dodatki[23]. Pierwszy pióra babci Tadeusza, traktujący o powstaniu i ewolucji Opowieści na przestrzeni wieków. Drugi zaś to praca zbiorowa. Zawiera trzy nowe Opowieści powstałe w Rozproszeniu. Ich autorami są przedstawiciele naszego i ludzkiego świata. Są świetnym uzupełnieniem, a także kontynuacją oryginalnych Opowieści.

Wyjaśnienia wymaga jeszcze jeden bardzo ważny aspekt związany ściśle z tą publikacją. Książka powstała bowiem w dwóch jednakowo brzmiących egzemplarzach. Pierwszy — oryginalny — napisany przez nas i przepisany w języku siellandiańskim, zaś drugi — również napisany i przepisany naszymi rękoma — powstał w ludzkim języku (jako tłumaczenie), a dokładnie w języku polskim. Nie powinien Cię dziwić ten drugi fakt, albowiem nie jest tajemnicą, iż z racji wychowania się w tym konkretnym kraju ludzkiej części świata, bardzo dobrze znamy akurat ten język. Z tych to oczywistych powodów właśnie nim posłużyliśmy się przy tworzeniu ludzkiej wersji Opowieści.

W związku z powyższym żywimy nadzieję, że w ten oto sposób z jednej strony udało nam się wiernie Je odtworzyć, zaś z drugiej przystępnie i zrozumiale wyjaśnić wszelkie niedorzeczności, jakie na pierwszy rzut oka nasuwają się podczas zagłębiania w lekturę.

Dla Siellandian Ich wartość jest bezcenna. To przecież jeden z podstawowych, obok „Mitologii”, „Pamiętnika z Podróży po Pierścienie” czy „Atlasu Siellandii” kamieni milowych naszego jestestwa.

To wydanie ma jeszcze jeden szczególny — głównie dla siellandiańskiego świata — wymiar. Powstawało bowiem z wykorzystaniem wszystkich współcześnie dostępnych narzędzi wspierających i ułatwiających proces twórczy. Mamy w tym miejscu na myśli zarówno urządzenia, jak i — przede wszystkim — ich oprogramowania. Ale prawda jest taka, iż niektóre Jej fragmenty tworzone były w telefonach komórkowych (tzw. Smartfonach), na tabletach czy też w komputerach (od stacjonarnych po laptopy), a potem składane w jedną całość na jednym z ostatnich z wymienionych powyżej cacek. Co to ma wspólnego z Siellandią? Wbrew pozorom… bardzo wiele. Skojarzenie jest oczywiste, gdy przeczytasz „Opowieść na noc drugą”. Natychmiast zrozumiesz nasze w tej kwestii przesłanie. By nie pozbawić Cię zabawy, myśl tę puszczamy wolno i pozostawiamy w niedopowiedzeniu. Ale wedle zasady, iż nie ma takiego zła, co by na dobre nie wyszło, na pewno do niej wrócisz w stosownym momencie — podczas lektury drugiej Opowieści lub też tuż po niej.

Chcielibyśmy również, aby dla Ciebie, ludzki Czytelniku, była pozycją łagodzacą i wyciszającą konflikt pomiędzy naszymi nacjami. Za dużo przelano już krwi i łez. I to na dodatek zupełnie niepotrzebnie. Ta wojna o „rząd dusz” i tak wciąż pozostaje bez zwycięzcy. Cóż — w myśl cytowanego już przez nas mitologicznego[24] siellandiańskiego powiedzenia — „Pokora i cierpliwość Wody drążą Skałę”, zatem jest nadzieja, że i ten konflikt wreszcie kiedyś wygaśnie, stając się bolesną, ale na pewno nie przemilczaną historią, jak to czasem bywa.

Oczywiście — z czego najbardziej bylibyśmy ukontentowani — niechaj i w Twoim świecie spełniają podstawową funkcję — tę samą co po naszej stronie świata — mianowicie uspokajają i usypiają kolejne pokolenia Twoich dzieci, uczą je trudnej sztuki akceptacji i tolerancji, a nawet miłości do innych, wreszcie dają wzruszenie i łzy oraz wskazują drogi do bycia lepszym, by wszystko to działo się na chwałę naszej wspólnej planety.

W tej sytuacji nie pozostaje nam nic innego, jak życzyć Ci wspaniałych wrażeń podczas obcowania z fantastycznymi — niezależnie od wydźwięku tego słowa — Opowieściami.

Bożydar vel Tadeusz wraz z siellandiańskimi przyjaciółmi

1 Mam tu na myśli wspólne dla ludzkiego, jak i siellandiańskiego postrzegania świata pojęcie losu, czyli w sensie sterowanego biegu wydarzeń, dlatego ujmuję to słowo z małej litery (przyp. P. B.).

2 Paweł Bronicki, Siellandia, tom. II „Mitologia”, wydanie 1., marzec 2015, str. 19, www. goneta.net (przyp. P.B.).

3 I przede wszystkim dlatego. Nie zaś z tego powodu — co zapewne przyjdzie na myśl dociekliwemu (a może i złośliwemu) Czytelnikowi, który dotrze do końca tej książki — że w końcowej części moje skromne imię zostało (żeby sprawa była jasna: zupełnie przypadkowo i w sposób niezamierzony) wywołane do tablicy. Przy okazji radzę zauważyć, iż cieszę się, że idea mego przyjaciela — o której nic nie wiedziałem, a co z tym jest ściśle związane: nic z nią nie miałem wspólnego za wyjątkiem łączących nas relacji, co może być jedyną siłą sprawczą tego pomysłu — została ostatecznie wdrożona w czyn. Zresztą… teraz nie ma już nic do gadania. Mleko wszak się wylało. Jedyne, co w tej sytuacji mogę — i to niniejszym czynię — to jej, jak i wielu podobnym przyklasnąć i całym sercem radować się — tak samo jak w każdym innym przypadku — z faktu, że doszło do jej realizacji. Cóż, to tylko kolejny z przykładów uwierzyteniających zasadę toczenia się życia kołem — zatem i argument na potwierdzenie popularnej w Siellandii filozofii — jak i na dowód siły przesłania zawartego w cytowanym niedawno fragmencie dzieła Andrzeja P., któremu my — ludzie — i Siellandianie powinniśmy być zawsze wierni (niezależnie od czasów, w których przyszło nam żyć, obowiązujących wkoło mód czy chwilowych kaprysów) — przyp. P. B.

4 Jak to brzmi? Prawie jak nazwa korporacji: „Tadeusz i S-ka”. A tak na marginesie, ciekawe czy S.A, czy może jednak z o.o.? Jeśli druga wersja, to kto w takim razie z pozostałej dwójki jest w pełni, a kto w połowie odpowiedzialny? Ale to dygresja jedynie dla rozluźnienia sytuacji. Co innego chcę zasygnalizować. Niech w związku z tym korporacje przypadkiem nie podnoszą swoich głów zbyt wysoko, bo do Siellandii Wam nie wolno pod żadnym pozorem wchodzić. Wara od niej! Nawet o tym nie myślcie. Ona jedyna na tym świecie ma pozostać nie skażona Wami, a dzięki temu czysta i dziewicza (przyp. P. B.).

5 Dla przypomnienia: w języku siellandiańskim oznacza to samo, co w ludzkim: „Z krwi i kości, z dziada pradziada” (przyp. P. B.).

6 Z przyczyn poniżej opisanych zdecydowaliśmy się oryginalny tytuł „Siellandiańskie Opowieści na Dobranoc” zastąpić właśnie takim. Wtrącenie to akcentuje Ich dostosowanie do wyzwań współczesności. Nie zmienia to również faktu Ich oryginalności (w części głównej), jak również najlepiej oddaje sposób Ich powstawania w tej wersji. Stanowi też swoistą kontynuację niezakończonej jeszcze ewolucji tych Opowieści, jaka ma miejsce — ba, wciąż się dzieje — na przestrzeni wieków (przyp. autorów).

7 W zależności od spojrzenia na świat poprzez ludzki lub siellandianski pryzmat. W dalszej części — albowiem ma być to zrozumiałe także dla ludzkiego Czytelnika — w stosunku do tego konkretnego tworu będziemy stosowali nazewnictwo rodzaju ludzkiego. I niech siellandiański Czytelnik nie ma nam tego za złe (przyp. autorów ).

8 „Wywołać Krajobraz przez Siel ze spotkania” - to siellandiańskie powiedzenie, którego ludzkim odpowiednikiem jest zwrot „wywołać do tablicy”, ale to tylko dla przypomnienia (przyp. autorów)

9 Piszemy z wielkiej litery, bo czujemy, że stoi za tym również nasza Bogini (przyp. autorów ).

10 Dla przypomnienia: w języku siellandiańskim oznacza to samo, co w ludzkim: „reprezentować cudze interesy” (przyp. autorów).

11 Siell. „poli-tyka” (wyjaśnienie etymologii tego słowa znajdziesz Czytelniku w dodatku trzecim — dopisek P. B.). Pojęcie to zostało po raz pierwszy zastosowane w okresie mitologicznym przez Siel. Andrzej P. o nim nie wspominał. Nie wiemy dlaczego. Mamy co do tego swoją teorię, lecz nie będziemy w tym miejscu jej rozpowszechniali. To była Jej autorska idea, która przyświecała Jej podczas tworzenia Bieli, a potem również Siellandii. I została zrealizowana przez Nią, albowiem Biel, a przede wszystkim Siellandia, powstały jako konglomerat wielu różnych kultur żyjących ze sobą w wielkiej symbiozie, bez wzajemnego wchodzenia sobie w drogę, ale współpracujących ze sobą i przenikających się wzajemnie. I do tego właśnie terminu odnosimy się w tym miejscu (przyp. autorów).

12 Dla przypomnienia podajemy, iż to „Mitologiczna Pustynia”, czyli Pustynia, która była najpierw. Na początku (przyp. autorów).

13 Zdania na ten temat są podzielone, ale nie będziemy tej kwestii poruszać. Każdy Siellandianin zna bowiem sprawę (przyp. autorów).

A człowiek niebawem ją pozna (dop. P. B.).

14 Między innymi na podstawie tej części (zaprezentowanej poniżej) wstępu „Opowieści…” opracowałem fragmenty tomu III cyklu powieściowego „SIELLANDIA” pt. „Poszukiwania” w zakresie dotyczącym właśnie prac trójki przyjaciół nad rzeczonymi „Siellandiańskimi Opowieściami na Dobranoc napisanymi w Rozproszeniu” (przyp. P. B.).

15 Dla nas bardziej Nowonarodzenia Siel (przyp. autorów).

16 Mamy tu na myśli przede wszystkim znaną w Rozproszeniu i kontowersyjną pozycję książkową „Historia Siellandii napisana w Rozproszeniu”, z której czerpią wiedzę ludzkie pokolenia. Problem ten nie jest obcy też — choć w mniejszym stopniu — naszej literackiej spuściźnie (przyp. autorów).

17 W tym miejscu należy się mała, ale istotna dygresja. Otóż niespójności wśród mitów jest wiele. Siellandianie przechodzą nad nimi do porządku dziennego. Nasze (Tadeusza i Ewy) babcie wielokrotnie je wykazywały i starały się — na podstawie dostępnej im wiedzy — wyjaśniać te problemy. Co więcej, mieszkańcy Półwyspu w kształcie Konia (w tym i pokolenia z Rozproszenia) nie zasypują gruszek w popiele, bo starają się — oczywiście w miarę możliwości — odkrywać nowe „stare” Opowieści z tamtego okresu przechowywane tu i ówdzie, ażeby przy ich pomocy wyjaśnić choć trochę nieścisłości. Próbują też ze strzępów co jakiś czas docierających do nich informacji, które są niczym echo dalekich, choć z dużą dozą prawdopodobieństwa mających miejsce wydarzeń tworzyć nowe — tym razem jednak już tylko Opowieści przymitologiczne — by tamten — mitologiczny świat — miał ręce i nogi oraz logicznie uzsadnienie. Można zatem śmiało powiedzieć, iż wszelkie opowieści z okresu mitologicznego — czy stricte mitologiczne, czy też ledwie, stosując ludzkie nazewnictwo, mitologiczno podobne, czyli przymitologiczne — są wciąż aktualizowane niczym (a jakże!) mitologiczna Księga Czasu. Ale też dzięki temu pamięć o tamtych wydarzeniach jest wciąż wśród Siellandian żywa. A skojarzenia z tym związane oczywiste. Podajemy te informacje, aby rzucić na ten problem odpowiednie światło, tak bardzo potrzebne do właściwego zrozumienia i interpretacji tej sprawy (przyp. autorów).

18 Odnosimy się tu do Opowieści na noc drugą (przyp. autorów).

19 Szerzej o ewolucji Opowieści w dodatku pierwszym (przyp. autorów).

20 Ponieważ praktycznie każde z naszej trójki jest pół-Siellandianinem, pół-Człowiekiem (oczywiście gdyby spojrzeć powierzchownie i ogólnikowo), postanowiliśmy spróbować pogodzić zwaśnione strony. I to, a także by ludzie nie patrzyli na nas powierzchownie i ogólnikowo, również zaważyło na wprowadzeniu przez nas tych przypisów (przy. autorów).

21 Szerzej na ten temat w dodatku pierwszym (przyp. auorów).

22 Szerzej w przypisie 45 (przyp. autorów).

23 Skoro jesteśmy przy dodatkach, to — za zgodą moich kompanów — ja, Tadeusz, pozwolę sobie o osobistą dygresję. Otóż wśród nowych Opowieści z dodatku drugiego są dwa szczególnie mi bliskie. Zarówno Ewa, jak i Adam natychmiast to zauważyli. Dlaczego tak jest? Kto mnie zna — nawet pobieżnie — a przede wszystkim moje pasje i zamiłowania związane z życiem w ludzkim świecie, jakie pochłaniają mnie bez reszty w wolnym czasie, ten natychmiast to wychwyci i zrozumie. Zatem i Ty — o czym jestem przekonany — Czytelniku na pewno bez problemów dasz sobie radę z tym pozornie tylko trudnym zadaniem (przyp. autorów).

24 Jest to powiedzenie rzeczywiście wywodzące się z okresu mitologicznego, ale dokładne jego pochodzenie nie jest znane (przyp. autorów).

Spis treści

Od redakcji:

SŁOWO WSTĘPNE DO LUDZKIEGO WYDANIA

SIELLANDIAŃSKIE OPOWIEŚCI NA DOBRANOC NAPISANE W ROZPROSZENIU6

WSTĘP

„WYSZLIFOWANI25”, CZYLI OPOWIEŚĆ NA NOC26 PIERWSZĄ

KOŁYSANKA45 NA NOC PIERWSZĄ

„HOŁD”, CZYLI DODATEK47 DO „OPOWIEŚCI NA NOC PIERWSZĄ

„POCZĄTEK”, CZYLI OPOWIEŚĆ NA NOC49 DRUGĄ50

KOŁYSANKA NA NOC DRUGĄ114

„OBRAZ”, CZYLI HOŁD DLA TATY115

„MASKOTKA”, CZYLI OPOWIEŚĆ NA NOC116 TRZECIĄ117

KOŁYSANKA193 NA NOC TRZECIĄ194

„PRZYSTAŃ”, CZYLI OPOWIEŚĆ NA NOC197 CZWARTĄ198

KOŁYSANKA231 NA NOC CZWARTĄ

PIÓRO”, CZYLI OPOWIEŚĆ NA NOC232 PIĄTĄ233

KOŁYSANKA277 NA NOC PIĄTĄ

„PIĄTEK TRZYNASTEGO”, CZYLI OPOWIEŚĆ NA NOC278 SZÓSTĄ279

KOŁYSANKA334 NA NOC SZÓSTĄ

„RÓŻA”, CZYLI OPOWIEŚĆ NA NOC335 SIÓDMĄ336

KOŁYSANKA375 (PIERWSZA)376 NA NOC SIÓDMĄ

KOŁYSANKA (DRUGA)377 NA NOC SIÓDMĄ

DODATKI:

Dodatek pierwszy — „Siellandiańskie Opowieści na Dobranoc”: geneza, historia, znaczenie382

Dodatek drugi — Opowieści z Rozproszenia

MROK417

OGRÓD

DRUŻYNA524

Dodatek trzeci — CIĄG DALSZY (ZAGINIONY584)