Opowieści Czarnego Lądu

Volko Dovsher

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m. 45, 02-103 Warszawa

Korekta: Katarzyna Czapiewska

kaczapiewska@gmail.com

Okładka: Tomasz Chistowski

takeda1987@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-66-2

Wydanie 1.

Warszawa, 29 listopada 2014

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od redakcji:

Fantastyka, i to w bardzo dobrym wydaniu. Trafiamy w świat niespotykany, dziwny, pełny różnych kreatur, jakbyśmy znaleźli się nagle w środku gry internetowej, jakże realnej i wciągającej.

Czarny Lód to tajemnicza kraina w Nereji, owiana legendą, stworzona i zamieszkiwana przez tajemniczych i stojących na wyższym poziomie Nerejczyków. Tak wysoki rozwój paradoksalnie doprowadził do zagłady tej krainy. Do legendarnego miejsca chce dotrzeć Inkwizytor i Arcykapłan o imieniu Esteban, były buntownik i banita, ukrywający swoją przeszłość za swoim wysokim stanowiskiem i okrutną naturą w stosunku do podwładnych. Jego dążenia odkrywa oligarcha wojskowy, Khaled. Najważniejsze było nie dopuścić do spisku i obalenia istniejącej władzy, czego podobno chciał Wielki Inkwizytor, przywódca Rady Kapturowej, organizacji, której głównym celem było przywrócenie w Sacrum dawnych ideałów. Khaled także miał ukryte cele. Walka o władzę nigdy nie była czystą grą…

Mroczna kraina odsłania swoje kolejne niesamowite historie, wciągając w niezwykłą historię, rozpalając wyobraźnię i bratając się z bohaterami, nie zawsze o miłymi i łagodnym charakterze. Walka o przetrwanie w tak surowych warunkach ukształtowała niejedną postawę dziwnych mieszkańców Nereji.

Czarny Lód

— Usiądź, Miltenie — powiedział generał Khaled.

Nie przypominał on wojskowych oligarchów. Do armii trafił przez przypadek, nawet nie z wyboru. Pochodził ze slumsów, rodzice sprzedali go oficerowi rekrutującemu, żeby pozbyć się jednej gęby do wyżywienia. Zaczynał jako ciura od kopania i czyszczenia szalet, a skończył jako jeden z najwybitniejszych dowódców Imperium.

Milten rozejrzał się po namiocie. Prosty stół zawalony był mapami i notatkami. Widoku dopełniał cynowy kubek, dzbanek z winem, pióro, kałamarz i mosiężny ciężarek do papieru. Kleryk Oficjum przysiadł na ławie i czekał. Khaled długo wpatrywał się w mapę Nereji, coś zanotował i gwizdnął. Do namiotu wpadł młody porucznik.

— Do dowódców oddziałów zwiadowczych. — Generał podał oficerowi wcześniej przygotowane pergaminy i utkwił spojrzenie w kleryku.

— Wiesz, dlaczego po ciebie posłałem? — Głos miał spokojny, choć ostry, nawykły do wydawania rozkazów.

— Nie wiem, panie — odparł zgodnie z prawdą młody sacronita. Był osobistym adiutantem Inkwizytora Arkain, jeszcze nigdy nie musiał babrać się w błocie żołnierskiego obozowiska.

— Oboje wiemy, kim jest twój przełożony.

Milten skinął głową. Wielki Inkwizytor był przywódcą Rady Kapturowej, organizacji, której głównym celem było przywrócenie w Sacrum dawnych ideałów. Rada współpracowała z Bractwem Kamienia, największym wrogiem Oficjum. Arcykapłan Sacrum nie wiedział o tym, że Rada wyniosła się ze Starego Kontynentu i dąży do obalenia władzy Oficjum w Nereji. Ale było tylko kwestią czasu, kiedy Sacrum zacznie węszyć, dlatego Rada musiała działać szybko i zdecydowanie. Jedną z takich decyzji było zwrócenie się o pomoc do dowódcy imperialnych wojsk w Nereji, którym był generał Khaled. Rada potrzebowała silnych sojuszników, aby stawić czoła bezwzględnej machinie militarno-politycznej Sacrum. Wywiad Bractwa dostarczył informacje, z których jasno wynikało, że Khaled także ma ukryte cele. Działając wspólnie, każda z frakcji mogła zaspokoić własne pragnienia.

— Posłałem po ciebie, bo oczekuję najwyższej dyskrecji, a przede wszystkim efektywności w działaniach.

Niestety generał lubił robić dłuższe przerwy, co drastycznie przeciągało jego przemowy. Milten nie ośmielił się go ponaglić, wbił uważne spojrzenie w legendarnego dowódcę i czekał.

— Arcykapłan przydzielił mi tego psa Estebana na przybocznego inkwizytora, dlatego musisz wykazać się najwyższą ostrożnością. Jeżeli coś pójdzie nie tak, natychmiast każę cię ściąć. Żaden ślad nie może prowadzić do mnie albo do Rady. Rozumiesz?

Milten ponownie skinął głową. Mimo młodego wieku posiadał dwie niezwykle cenione umiejętności. Potrafił słuchać ludzi i z należytą pokorą rozwiązywać ich problemy. Dlatego właśnie Rada wyznaczała go do specjalnych zadań, które niewiele miały wspólnego z prawem czy honorem, ale ktoś to robić musiał. Młody kleryk lubił wyzwania, więc nie protestował, tym bardziej że dano mu pełną swobodę w działaniu.

— Od miesiąca giną ludzie. — Khaled znowu zrobił przerwę. — Na pozór zabójstwa nie mają większego związku. W końcu w każdej armii codziennie ktoś ginie. A to nieszczęśliwy wypadek podczas ćwiczeń, a to stare porachunki, za duże szczęście w kartach czy kłótnia o dziwkę. Sęk w tym, że te zabójstwa nie są przypadkowe, mimo że na takie wyglądają. Kapitan Kard, szef zaopatrzenia, porucznik Zerko, dowódca wojsk operacyjnych, sierżant Verno, szkolił rekrutów, i kapral Stonoga, moja osobista wtyka wśród saperów! — Głos generała na chwilę stwardniał. — To są cholerne egzekucje, ktoś chce zachwiać mój autorytet w Drugiej Armii. Za każdym razem upozorowano nieszczęśliwy wypadek. Karda podczas przeładunku rozjechał wóz, Zerko spadł z konia i skręcił kark, Verno dostał bełtem w plecy od rekruta, a Stonoga po pijaku utopił się w szambie. Ten skurwiel Esteban rozpoczął już oficjalne śledztwo z ramienia Oficjum. Natomiast ty zajmiesz się tym nieoficjalnie. Za cztery dni wymarsz i tyle masz dni na znalezienie zabójcy oraz tego, kto pociąga za sznurki. Pamiętaj, jeżeli Esteban przyłapie cię na węszeniu, osobiście rozkażę cię powiesić. Czy to jasne?

Milten skinął głową i wstał.

— Tu masz listę zaufanych ludzi. Niewielu już zostało, więc dobrze to rozegraj. I żeby była jasność – Rada może liczyć na poparcie armii tylko wtedy, jeżeli znajdziesz skurwiela, który mąci wodę w moim stawie! Aha, weź też to. — Generał rzucił mu prosty, stalowy sygnet, jaki nosili dowódcy imperialnych armii. — Pokaż to każdemu w tym obozie, kto będzie chciał cię wypatroszyć.

Młody kleryk zręcznie chwycił pierścień, skłonił się i wyszedł z namiotu. Czekała go pracowita noc.

* * *

Lista rzeczywiście była krótka, Khaled skreślił cztery nazwiska. W zasadzie liczyło się tylko jedno z nich. Kapitan Vezir, osobisty adiutant generała, oficer, za którym żołnierze poszliby w ogień. Małomówny i skryty w sobie. Milten poznał go, gdy armia przybyła do Arkain. To adiutant dowodził atakiem na miasto i oblegających enklawę nerejczyków. Sacronita musiał przyznać, że był to prawdziwy majstersztyk. To był też prawdziwy powód jego misji. Rada Kapturowa chciała upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu. Nawiązanie współpracy z Khaledem było bardzo ważne, spiskowcy potrzebowali poparcia armii. Jednak równie istotne było przejrzenie Vezira i jego motywów. Adiutant pozostawał w kontakcie z komturem Sacrum, którego imienia Rada jeszcze nie poznała. Milten pogrzebał trochę w archiwalnych zapiskach. Rodzina Vezira zginęła z rąk paladynów Sacrum, nie miał więc powodów, żeby przepadać za duszołapami. Młody kleryk był pewien, że konszachty z oficerem Oficjum to nie przypadek. Rada musiała poznać prawdziwe motywy kapitana, tym bardziej że w wypadku śmierci Khaleda to właśnie Vezir zostałby głównodowodzącym Drugiej Armii. Milten miał się dowiedzieć, który z dowódców byłby bardziej na rękę Radzie Kapturowej. Kleryk włożył dłonie w szerokie rękawy płaszcza i bezszelestnie zniknął w mroku. Miał już pewne podejrzenia, jednak najpierw musiał zobaczyć się z adiutantem. Miał przeciwko sobie kilku niebezpiecznych przeciwników, co nadawało rozgrywce dodatkowego smaczku, a Milten lubił wyzwania. Nie był arogancki czy próżny, po prostu nigdy nie wybierał prostych rozwiązań. Czas miał pokazać, że młody kleryk sam stanie się pionkiem w grze, w której chciał rzucać kości.

* * *

Namiot Vezira, podobnie jak i Khaleda, znajdował się w centrum kilku okręgów, niczym też nie wyróżniał się z reszty. Dzięki temu podczas ataku na obóz wróg nie mógł przewidzieć, gdzie przebywają dowódcy. Mimo wszystko czuło się subtelną różnicę w najbliższym otoczeniu najważniejszych oficerów. W pobliżu Khaleda obozowali gwardziści osobiście wybrani przez generała, karni, oddani Imperium, najczęściej wywodzący się ze szlachty. Natomiast wokół Vezira pełno było wiarusów, zaprawionych w bojach żołnierzy, którzy bez zmrużenia oka poszliby w ogień za kapitanem. Milten skierował się do namiotu, przed którym na ognisku pieczono sporego… szczura. To byli piechociarze, wysmagani przez słońce i wiatr, z bliznami, w niekompletnych pancerzach.

— Mówię ci, Wąska, ten miejski handlarz miał na ciebie oko. — Krępy sierżant rozdawał karty do głupca, nieudolnie próbując podmienić dwie schowanymi w rękawie kurty. — Trza było dać mu dupy, dostałabyś upust.

— Mieczyk miał niezły. — Czarnowłosa dziewczyna w luźnym kaftanie i obcisłych spodniach udawała, że nie widzi machlojstwa podoficera.

— To jednak zajrzałaś mu w portki! — krzyknął uradowany chudzielec z toporem na plecach, odwracając się w stronę leżącego olbrzyma z długą brodą. — Rudy, wisisz mi koc, saperkę i jutrzejszą porcję pomyj.

— Wolisz je przed czy po wyrzyganiu? — mruknął saper, przewracając się na bok i pierdząc w stronę ogniska. Nagły podmuch płomienia osmalił rękę sierżanta i karty.

— Ty skurwielu! — ryknął podoficer, gwałtownie zrywając się z ziemi. — Wygrałbym to rozdanie!

— Coś ci upadło, Maruda — zauważyła spokojnie Wąska, odcinając kawałek upieczonego szczura. — Czy to nie przypadkiem Żebrak z talii?

— To nie moje — burknął nadąsany sierżant i schował dodatkowe karty za pazuchę. — Znowu ktoś mi to podrzucił, co za bezczelność!

— Oczywiście. — Wąska głośno ziewnęła. — Idę się odlać. Jak znowu któryś za mną pójdzie, to nasikam mu na twarz.

— Naprawdę? — Rudobrody z wyraźnym zaciekawieniem otworzył jedno oko i przekręcił głowę.

— Nie, cholerny zboczeńcu! — syknęła dziewczyna i ruszyła w stronę, skąd wiatr przynosił paskudny odór szalet.

— Tępy, dlaczego ten klecha nas podsłuchuje? — zapytał sierżant, siadając przy ognisku i pożerając w zastraszającym tempie pieczyste.

— Pewnie wpadłeś mu w oko — odparł saper z toporem na plecach i wrzucił żarzący się węgielek za kołnierz rudobrodego. Tępy czekał, aż towarzysz zacznie wyć z bólu, jednak olbrzym tylko leniwie ziewnął, przewalił się na plecy i zaczął chrapać.

— Cholerny sukinsyn, żaden z niego pożytek — mruknął rozczarowany saper i spojrzał w stronę Miltena. — Czego tu chcesz, duszołapie?

Sacronita nie zdążył odpowiedzieć, poczuł zimną stal na gardle. Wąska polizała mu ucho i dmuchnęła. Nie mógł ukryć drżenia. Piechociarka pchnęła znajdę w stronę ogniska.

— Czego tu szukasz? — zapytał groźnie sierżant, krzyżując ręce na piersiach.

— Przecież już o to pytałem, idioto — powiedział Tępy, przewracając oczami.

— Jestem twoim dowódcą, żołnierzu. Zamknij mordę i zajmij się… czymś — warknął Maruda, nie spuszczając spojrzenia z przybysza. — A ty mów, kto cię tu nasrał.

— Chyba raczej nasłał — poprawił dowódcę saper i podrapał się po tyłku.

Milten nie mógł ukryć zdumienia. Pierwszy raz miał do czynienia z piechotą morską, nigdy nie przypuszczał, że taka zgraja przebierańców jest najgroźniejszą bronią imperium.

— Muszę zamienić słówko z kapitanem Vezirem. — Głos kleryka był niezwykle melodyjny i dźwięczny, nawet Wąska zaszczyciła go dłuższym spojrzeniem.

— Szef jest zajęty, robi właśnie naszyjnik z uszu posłańców, którzy przynieśli mu złe wieści — warknął sierżant i splunął w ognisko. — Spierdalaj, klecho, zanim najdzie mnie ochota, żeby wygarbować ci skórę.

Milten bez słowa pokazał sygnet. Wąska gwizdnęła przez zęby, Tępy głośno puścił bąka, a Maruda był wyraźnie zawiedziony, że nici z rozróby.

— Dobra, idź. Ale Szpara pójdzie z tobą.

— Raczej Wąska, imbecylu. — Saper był wyraźnie zdegustowany.

Kleryk bez słowa skinął głową i ruszył za dziewczyną. Mimo krągłych kształtów była smukła i wysoka. Poruszała się z gracją kota. Dopiero teraz dostrzegł sztylety i noże, którymi była obwieszona. Nie była tylko piechociarzem, był pewien, że Wąska jest zabójcą, i to śmiertelnie niebezpiecznym. Przed namiotem Vezira siedział łysy rębajło z dwoma mieczami na plecach. Blizna na głowie i brak jednego oka nadawały mu wygląd wściekłego psa. Dziewczyna uśmiechnęła się przymilnie i wskazała na sacronitę.

— Przysyła go Khaled na przekąskę dla Vezira.

Kleryk bez słowa pokazał sygnet. Jednooki brzydko się uśmiechnął, pokazując zaostrzone zęby, i spróbował klepnąć Wąską w tyłek. Dziewczyna zręcznie się wywinęła i pokazała mu język.

— Ekhm — chrząknął Milten, nie do końca wiedząc, jak powinien się zachować. — Mogę wejść?

Łysy obojętnie wzruszył ramionami.

— Poczekam tu na ciebie — powiedziała dziewczyna i przycupnęła w bezpiecznej odległości od jednookiego.

Milten był pewien, że została na wypadek, gdyby wysłannik oficjum próbował zagrozić Vezirowi. Kiedy wszedł do namiotu, poczuł się prawie jak w… świątyni. Kilka kaganków, ołtarzyk, stół, ława, stojak na zbroję, kufer i siennik. Wnętrze bardziej przypominało celę klasztornego kleryka niż namiot oficera. Vezir klęczał przed ołtarzem i szepcząc modlitwy, zapalał ofiarne kadzidło. Milten stał i czekał.

— Co cię sprowadza, kleryku? — odezwał się kapitan, nie odwracając głowy. — Sacrum wysłało kolejnego psa gończego?

— Kolejnego?

Adiutant zgasił kadzielnicę i wstał. Kiedy spojrzał na Miltena, po plecach kleryka przeszedł zimny dreszcz. Ten człowiek był wypalonym wrakiem, pustka w oczach oficera porażała niczym dotyk śmierci.

— Wcześniej zaszczycił mnie swoją obecnością Esteban, arogancki inkwizytor z krwią na rękach. Czego chcesz?

— Szukam zabójcy.

— Rozmawiałeś z Khaledem?

Kleryk skinął głową.

— Więc jesteś tu, bo tego chciał generał. Ciekawe, po co Khaled posłał po gończego psa. Esteban o tym wie?

— Czy ofiary coś łączy? Mieli jakieś słabości albo wrogów, może to przez zazdrość? — Milten zbył pytanie kapitana, sam już niczego nie był pewien.

— To byli dobrzy żołnierze — zaczął spokojnie Vezir. — Oddani i zdyscyplinowani, do końca wierzyli w Imperium.

— A dlaczego mieliby stracić wiarę?

— W końcu nie gryzie się ręki, która cię karmi — skwitował lakonicznie oficer.

Kleryk spojrzał uważniej na adiutanta. Coś tu było nie tak.

— Te zabójstwa to nie przypadek — kontynuował Vezir. — Też nie wierzę w pechowy zbieg okoliczności. Komuś zależało na ich śmierci.

— Dobrze się znali?

— Tak, to była stara gwardia, zaufani ludzie Khaleda.

— To wszystko?

Kapitan spojrzał na kleryka.

— A co byś chciał usłyszeć? Nie zamierzam ułatwiać ci zadania, sacronito. Dam ci tylko jedną radę. Nie ufaj nikomu i nie wierz w to, co usłyszysz. Wtedy być może zdołasz odnaleźć prawdę. Choć osobiście mam nadzieję, że tak się nie stanie.

— Dlaczego?

— Bo nie chciałbym zobaczyć cię na szafocie. A teraz odejdź, mam sporo pracy.

Milten sztywno się pokłonił i wyszedł z namiotu. Wąska bez słowa ruszyła za nim. Gdy znaleźli się przy ognisku, położyła mu rękę na ramieniu.

— Nic nie jest tym, czym się wydaje — szepnęła i odeszła do towarzyszy, którzy głośno na coś klęli.

Kleryk szczelniej opatulił się płaszczem i ruszył w stronę fortu. Czuł, że ktoś się nim bawi, a bardzo nie lubił błądzić po omacku. Był pewien, że coś łączy ofiary, wiedział o tym Khaled i Vezir, ale żaden nie chciał zdradzić prawdy. Nawet ta żołnierka go ostrzegła. Dołączył do niebezpiecznej gry, ale i on miał w zanadrzu sojusznika, który mógł pomóc w rozwikłaniu zagadki.

* * *

W gospodzie nie było już gości, karczmarz zostawił nad gasnącym kominkiem trochę potrawki. Milten szybko zjadł i wszedł na górę. Z zadumy wyrwało go skrzypienie schodów. Przeklął się w duchu za brak ostrożności i pchnął ciężkie drzwi. Kiedy znalazł się w środku izby, poczuł, że nie jest sam.

— Dobrze, że jesteś — powiedział i odkręcił lont oliwnej lampy.

Mętne światło rozlało się po pokoju i z mroku wyłoniła się szczupła postać siedząca na pryczy.

— Robisz się nieostrożny, było cię słychać w całej oberży. Równie dobrze mogłeś tu wjechać konno. — Delikatny, kobiecy głos koił i rozbudzał namiętność. Jednak kleryk nie dał się zwieść.

Kira była wcielonym demonem, mamiła słowami i ciałem, potrafiła zdobyć każdą informację — po prostu była do tego stworzona.

— Złapałaś trop?

— Nie jestem suką — odparła bezczelnie, przeciągając się w krześle. — Chyba że to ci sprawi przyjemność.

— Dowiedziałaś się czegoś czy moje złoto poszło na marne?

— Nie wyglądasz na kogoś, kto musi płacić kobietom…

— Nie jestem w nastroju do słownych gierek — przerwał ostro kleryk i wbił spojrzenie w osnutą cieniem twarz kobiety. — Jeżeli nie masz nic do powiedzenia, to daj mi się wyspać.

— Ja zawsze mam coś do powiedzenia…

— Kira!

— Już dobrze. Ale z ciebie ponurak. Chyba że wolisz chłopców… — W pokoju rozległo się zgrzytanie zębami. — Spokojnie, powiem tylko tyle, za co zapłaciłeś.

— Zamieniam się w słuch.

— Khaled coś ukrywa. Pechowcy, którzy zginęli, to stara gwardia, zaufani ludzie. Może inaczej — to był kompletny łańcuch pokarmowy, na którego początku stał generał. Kiedy zniszczono kilka ogniw, całe kontinuum szlag trafił.

— A mniej obrazowo?

— Czegoś szukali, każdy wypełniał określoną część zadania. Razem byli jak dobrze naoliwione tryby. Wiem, że generał spotkał się potajemnie z Estebanem.

— Kiedy?

— Jeszcze przed zabójstwami. Armią rzeczywiście dowodzi Vezir, adiutant też prowadzi jakąś grę, choć robi to dużo subtelniej i mniej przewidywalnie.

— Co masz na myśli?

— Tego twoje złoto już nie pokrywa. — Kira założyła nogę na nogę. Delikatna woń bzu przeniknęła Miltena na wskroś.

Kleryk westchnął, ale wysupłał spory mieszek i rzucił go kobiecie.

— Tak, teraz mamy o czym rozmawiać. — Złapała zręcznie sakiewkę i schowała w rękawie płaszcza. — To cię zaciekawi. Vezir ma dobrego przyjaciela wśród paladynów Sacrum. Z tego, co wiem, to jeden z najbardziej obiecujących komturów, człowiek od zadań specjalnych. Khaled pewnie za namową adiutanta pociągnął za kilka sznurków i komtur otrzymał kolejne zdanie, tym razem zlecone przez samego arcykapłana. Zgadnij, którego inkwizytora mu przydzielono.

— Estebana — szepnął kleryk. — Ale skoro Khaled i Esteban prowadzą różne gry, to skąd ta wspólna wyprawa? Przypadek?

— Nie wierzę w zrządzenie losu. Odpowiedź znajdziemy, sięgając do przeszłości. Co wiesz o Khaledzie?

— Do armii trafił z przypadku, ale skończył jako głównodowodzący imperialnych wojsk na Starym Kontynencie. Miał stanąć na czele oligarchii wojskowej, która zapragnęła powrotu dawnej potęgi militarnej Imperium, ale nie chciał unurzać kontynentu w bratniej krwi.

— Imperium bez Sacrum, jak mniemam.

— Spisek został wykryty, kilku generałów straciło głowy, Khaled był jednak zbyt wpływowy, armia stała za nim murem. Trzeba więc było sprawić, żeby ten mit przybrudzić. To Druga Armia Khaleda została wysłana do spacyfikowania legionu Centaura. Wielu żołnierzy duchem było za buntownikami. Niezależnie od tego, kto by wygrał, Sacrum i tak na tym korzystało. Kiedy Khaled rozgromił buntowników i na rozkaz Patriarchy ukrzyżował ocalałych z legionu Centaura przy trakcie verdeńskim, jego reputację szlag trafił. Jednak nadal był zbyt niebezpieczny, by się go pozbyć.

— Dlatego Patriarcha w swej nieprzebranej mądrości zdecydował, aby wysłać Druga Armię wraz z dowódcą na wycieczkę do Nereji, oczywiście w jedną stronę.

— Nie miał wyboru. Niestety Sacrum nie doceniło Khaleda. Tak naprawdę Patriarcha zrobił generałowi przysługę.

— Wolność.

— W rzeczy samej. Druga Armia to jeden z najbitniejszych legionów imperium, większość żołnierzy to weterani, którzy wiernie służą od wielu lat. Sporo z nich ma już dość tułaczki i marzy o tym, aby gdzieś osiąść, odpocząć, zacząć nowe życie.

— A nowy kontynent daje nowe możliwości.

— Dlatego musimy dokładnie poznać zamysły Khaleda. Coś mi się zdaje, że już wkrótce nerejczycy i berzegowie mogą być naszym najmniejszym zmartwieniem.

— A Vezir? Co wiesz o adiutancie?

— Pochodzi ze szlacheckiego rodu. Kiedyś miał rodzinę, bandyci napadli na dwór, ograbili majątek i zabili wszystkich, łącznie z żoną i dzieckiem.

— Historia, jakich wiele. Chyba że to nie byli bandyci.

Milten nie mógł ukryć uznania, Kira była naprawdę przenikliwą kobietą. Gdyby nie sikała na siedząco, zaszłaby daleko.

— To była bojówka Sacrum. Vezir popadł w długi, których nie mógł spłacić. Zakon odebrał więc siłą to, co mu się w świetle prawa należało. Tak po prostu było szybciej. Było też mniej papierkowej roboty.

— Vezir o tym wie?

— Chyba nie, ale nie można tego wykluczyć. Tym bardziej niepokoi mnie znajomość z komturem Sacrum. Musimy dowiedzieć się, kim on jest.

— Na razie pytań jest więcej niż odpowiedzi. — Kira bezszelestnie wstała. — Znowu będę musiała przespać się z tym i owym.

— Z kobietami też? — wymknęło się klerykowi.

— W końcu trzeba łączyć przyjemne z pożytecznym — odparła i wyszła z pokoju.

Kleryk długo nie mógł zasnąć. Zanim przetrawił wszystko, co dzisiaj usłyszał, zaczęło już świtać. W głowie sacronity pojawiła się pewna nieprawdopodobna teoria, która sprawiła, że na czoło wystąpił mu zimny pot. Instynkt podpowiadał, że ta na pozór banalna gra oficerów może dać zarzewie pożaru, który pochłonie cały kontynent.

* * *

Szarzało, gdy Milten zszedł na dół. Oberżysta właśnie zapalił w kominku. Na widok kleryka głęboko się skłonił.

— Wasza Miłość, miałeś wczoraj gościa — zaczął karczmarz, drapiąc się po łysej głowie.

— Wiem, ta kobieta już nie będzie więcej niepokoić twoich gości.

— To był mężczyzna, panie. — Oberżysta był wyraźnie zmieszany. — Kazał przekazać, że będzie czekał w obozie, tam gdzie ostatnio.

— Jak wyglądał?

— Jak wojak, jeno musiał być jakiś znaczny, bo inni schodzili mu z drogi.

— To mi wystarczy. — Milten rzucił starcowi miedziaka i wyszedł z oberży.

To nie mógł być żaden z żołnierzy, których spotkał, ani tym bardziej Vezir. Najwyraźniej ktoś widział go wczoraj w obozie. To była pułapka albo rzeczywiście los się do niego uśmiechnął. Sacronita ruszył żwawo w stronę obozowiska Drugiej Armii.

* * *

Między namiotami było dziwnie cicho i spokojnie. W zasadzie nie napotkał żadnego żołnierza prócz wartowników i kuriera, którego zagadnął:

— Gdzie się wszyscy podziali?

— Manewry — odparł szybko goniec i pobiegł dalej.

Tajemniczy oficer albo chciał się z nim spotkać sam, albo to rzeczywiście była pułapka. Łatwiej będzie się pozbyć wścibskiego kleryka bez niepotrzebnych świadków. Kiedy zbliżał się do namiotów, gdzie wcześniej spotkał Wąską i jej kumpli, był już pewien, że coś jest nie tak. Było za cicho. Cień za jednym z drzew, kolejny za płachtą namiotu. Błyskawicznie ocenił sytuację. Trzy jardy do drzewa, pięć do namiotu. Tuż przed drzewem skok za pień, uderzenie w nerki, uchwyt za brodę i skręt głowy łamiący kręgosłup. Odskok, przygotowanie do odparcia ataku, unik przed ostrzem, atak na łokieć i nadgarstek, wbicie kolana w brzuch, uderzenie z góry łokciem w bark. Wtedy zada kilka pytań. Milten uspokoił bicie serce i rozpoczął taniec… Kiedy było po wszystkim, unieruchomił otępiałego z bólu napastnika, jego towarzysz leżał ze skręconym karkiem pod drzewem. Było prawie tak, jak przewidział. Prawie, bo harmonię zakłócił świst sztyletu, który rozdarł powietrze i utkwił w sercu jeńca. Śmierć przyszła szybko i niespodziewanie. Milten dostrzegł kątem oka ruch pomiędzy namiotami. Spokojnie wstał i otrzepał rękawy. Wąska wyszła mu naprzeciw z lekkim uśmiechem na ustach.

— Nie jesteś tu zbyt popularny, klecho — zadudnił rudobrody olbrzym, rzucając na ziemię ubitego prosiaka.

Kłęby kurzu wywołały kaszel u reszty żołnierzy.

— Niech cię szlag, ty ruda, przerośnięta małpo — warknął sierżant, wycierając nos rękawem kurty. Po którymś z rzędu kichnięciu dał sobie spokój z wycieraniem smarków. — Tępy, co tu się stało?

— Duszołap zaatakował i wyeliminował niczego niespodziewających się żołnierzy Drugiej Armii, sierżancie! — ryknął karnie saper z toporem na plecach. — A później próbował się do jednego z nich dobrać od tyłu. Na szczęście Wąska przeszkodziła mu w bezczeszczeniu zwłok!

— Naprawdę? — Sierżant rzeczywiście wyglądał na zdziwionego, a grzebanie palcem w nosie spotęgowało wrażenie wrodzonej tępoty.

— Nie, idioto — warknął saper i przewrócił oczami. — Ci dwaj chcieli załatwić naszego drogiego szpicla. Niestety im się nie udało. Całkiem nieźle sobie radzisz bez broni, przystojniaku. Gdybyś kiedyś szukał kogoś na długie, zimowe wieczory, to wiesz, gdzie mnie znaleźć.

— To co zrobimy? — Maruda wyglądał na wyraźnie zbitego z pantałyku.

— Przecież to ty jesteś sierżantem — zadudnił rudobrody, przewiesił sznur przywiązany do tylnych nóg świniaka przez konar drzewa, rozpłatał brzuch i zaczął wypruwać wnętrzności. — Zawsze się zastanawiałem, dlaczego na podoficerów wybierają największych idiotów.

— Żeby nie mieli problemów z bezmyślnym wykonywaniem rozkazów — skwitowała Wąska, która właśnie wyjęła sztylet z piersi martwego żołnierza.

— Znacie tych dwóch? — zapytał kleryk, łudząc się, że otrzyma choć w połowie prawdziwą odpowiedź.

— A czy ja znam wszystkie dziwki i markietanki w promieniu dziesięciu mil? — Saper przez chwilę drapał się po głowie. — W sumie to znam. Może inaczej... W zasadzie to o co pytałeś?

— Ci dwaj żołnierze, znaliście ich?

— Dla mnie wszyscy żołnierze i klerycy wyglądają tak samo. — Olbrzym splunął i toporkiem przerąbał tuszę na pół. — Wszystko to banda obesrołków, za których trzeba nadstawiać głowę, a czasem i dupę.

— Przecież to my jesteśmy żołnierzami, imbecylu! — ryknął sierżant.

— No właśnie o tym mówię. Cały czas cię niańczę. Pamiętam, jak w Dolinie Mgieł…

— Wieża, zajmij się świniakiem, bo sobie mózg nadwyrężysz od tych wspominków — przerwała olbrzymowi Wąska i wzięła Miltena pod rękę. — Nie musisz dziękować za pomoc.

— Nie miałem zamiaru. Gdyby nie twój sztylet, jeniec wyśpiewałby wszystko, co chciałem usłyszeć.

— Czyli raczej niewiele. Chyba nie myślisz, że ten, kto go wynajął, zdradził coś więcej, niż musiał? To miał być łatwy i szybki zarobek dla znudzonych żołnierzy, sacronito.

Kleryk musiał przyznać rację dziewczynie, co, nie wiedzieć czemu, poirytowało go jeszcze bardziej.

— Bywaj, Wąska — mruknął i ruszył z powrotem.

— Udanych łowów — odparła dziewczyna i odprowadziła Miltena wzrokiem.

Nikt nie dostrzegł Kiry, która zniknęła w cieniu jednego z namiotów. Sieć została zarzucona, jednak rybak musiał uważać, żeby drapieżnik nie rozerwał wątłych splotów i nie pożarł myśliwego.

* * *

Tym razem to on zaskoczył Kirę. Zaczekał, aż wejdzie w zaułek prowadzący do oberży. Kiedy minęła kleryka, bezszelestnie wyszedł z cienia.

— Zauważyłaś coś ciekawego? — zagadnął, strzepując niewidoczny brud z rękawów.

— Być może, ale to kosztuje, kochanieńki. — Ladacznica nie dała się zbić z tropu.

Weszli do pustej wozowni, kleryk z ciężkim sercem wysupłał sakiewkę i podał dziewczynie. Przez chwilę przytrzymała mieszek, ważąc w dłoni jego zawartość.

— Mam nadzieję, że to, co usłyszę, będzie warte tego złota. — Dziewczyna uśmiechnęła się zagadkowo i zręcznie schowała sakwę do podróżnej torby. — Czasem mężczyzna nie potrafi dostrzec prawdy, nawet gdyby ta usiadła mu okrakiem na twarzy. Na szczęście taka prosta dziwka jak ja…

— Daruj sobie introdukcje.

— Dolina Mgieł. — Kira zrobiła teatralną przerwę, jednak widząc zniecierpliwienie sacronity, westchnęła i kontynuowała: — Co oni wam kładą do głów w tych akademiach? — Milten zgrzytnął zębami, więc szybko dodała: — Dobra, już dobra. To, co powiem, masz za półdarmo, niech to będzie wyraz dobrej woli. Ten wielkolud powiedział, że uratował dupę sierżanta w Dolinie Mgieł. Z tym że nikt z żyjących żołnierzy armii imperialnej nawet głośno nie wypowiada tej nazwy.

— Dlaczego?

— Bo właśnie tam Khaled rozgromił zbuntowany Legion Centaura. Dolina Mgieł to zadra w sercu każdego żołnierza Drugiej Armii, skaza na duszy. Każdy z buntowników, który przeżył bitwę, został ukrzyżowany wzdłuż traktu verdeńskiego. Ci nieliczni pechowcy, którzy przeżyli, trafili do Paszczeli Skazańców, a to dużo gorsze niż długa śmierć w męczarniach.

— Sugerujesz, że osobista świta Vezira to niedobitki z Centaura? — Milten na chwilę popadł w zadumę. — Nie rozumiem. Przecież oni powinni nienawidzić Imperium. Czego mogliby szukać pod skrzydłami Khaleda? I dlaczego Vezir dopuścił ich tak blisko siebie?

— Na te pytania nie znam odpowiedzi, ale jest ktoś, kto powinien dysponować taką wiedzą.

— Vezir rozsiekałby mnie, zanim skończyłbym mówić.

— Nie on. Jest w tej armii jeszcze ktoś, kto przeżył pogrom i walczył po stronie buntowników.

Milten westchnął i z rezygnacją rzucił dziewczynie kolejną sakiewkę. Kira złapała łup i tanecznym krokiem zbliżyła się do kleryka. Kiedy skończyła szeptać, sacronita wyraźnie zbladł.

— To niemożliwe. Jesteś pewna?

— Sypiając z aroganckimi idiotami, można dowiedzieć się wielu ciekawych historii — skwitowała ladacznica i szybko opuściła zajazd.

Pionowa bruzda na czole Miltena wskazywała na najwyższe skupienie. Rzeczywiście to miało sens. Młody kleryk zdecydowanym krokiem wyszedł z wozowni. Czekała go niemiła rozmowa, którą mógł przypłacić życiem. Z drugiej strony, jeżeli zdoła pociągnąć za odpowiednie sznurki, może znaleźć rozwiązanie tajemnicy zabójstw w obozie.

* * *

Namiot, którego szukał, stał na uboczu i zdawał się emanować ponurą aurą. Nawet kundel z kulawą nogą wolał z daleka omijać to miejsce. Przed wejściem stał posiekany bliznami olbrzym z katowskim toporem na plecach.

Twarz wioskowego głupka i oczy, w których widziało się własną śmierć, nie zachęcały do rozmowy.

— Jestem klerykiem Sacrum, muszę porozmawiać z Mistrzem Estebanem.

Olbrzym stał bez ruchu, jakby nic nie usłyszał.

— Powiedziałem, że…

— Wejść! — Głos, który rozległ się ze środka, wzbudzał dreszcz niepokoju.

Kiedy Milten znalazł się w namiocie, Esteban zwrócił się w stronę przybysza. Pociągła twarz i pozbawione wyrazu, rybie oczy zlewały się w bladą maskę budzącą strach w każdym sercu.

— Czego chcesz? — Inkwizytor znany był z bezpośredniości, nie lubił, kiedy marnowano jego czas.

— Chciałem złożyć wyrazy szacunku największemu pośród…

— Skończ z tym pierdoleniem i mów, po co przylazłeś. Lepiej, żebyś miał dobry powód, bo Kat dzisiaj jeszcze nie jadł.

Strażnik przed wejściem głośno zamlaskał. W normalnych warunkach Milten potraktowałby to jako makabryczny żart. Niestety znał pogłoski o kanibalizmie, któremu podobno oddawał się osobisty ochroniarz inkwizytora. Przez myśl przeszedł mu obraz rozradowanego Estebana rzucającego ochłapy ludzkiego mięsa olbrzymowi. Szybko przełknął ślinę i powiedział:

— Ktoś chciał mnie dzisiaj zabić. To był jawny atak na przedstawiciela Sacrum.

— Tylko po to przyszedłeś? Skoro możesz jeszcze dupczyć i srać, to zdaje się, że jakoś sobie poradziłeś.

— Co nie zmienia faktu, że ktoś wynajął zbirów…

— To byli żołnierze, tak? — przerwał chłodno Esteban.

— Tak.

— Więc to nie zbiry, tylko maruderzy albo inne menty. Idź skomleć Khaledowi. A teraz zejdź mi z oczu.

Milten zagryzł usta. Musiał zmienić front natarcia.

— Przyboczna straż Vezira to ludzie z Centaura.

— I? — Inkwizytor był wyraźnie zniecierpliwiony.

— Nie powinno ich tu być!

— Tak jak i ciebie.

— To buntownicy!

— To żołnierze, którzy walczyli na rozkaz dowódców. To oficerowie zdradzili. Coś jeszcze, kleryku?

— Ty też tam byłeś. — Milten wytrzymał świdrujące spojrzenie Estebana. — Dlaczego arcykapłan przysłał tu inkwizytora, który bratał się z buntownikami?

— Albo jesteś idiotą, albo wiesz coś, czego wiedzieć nie powinieneś. Niezależnie od tego, co jest prawdą, oznacza to, że nie powinno cię tu być.

Milten poczuł za plecami oddech Kata.

— Już idę, Mistrzu.

— Nie zrozumiałeś mnie, kleryku. Z taką wiedzą nie powinno cię być wśród żywych.

Milten nie czekał, aż inkwizytor skończy mówić. Już wcześniej przygotował się na podobną ewentualność. Olejowy kaganek stał na prawo od niego. Skoczył w bok, chwycił misę i chlusnął płonącą cieczą wprost w twarz Kata. Kiedy wybiegał z namiotu, dostrzegł lekko zdziwioną minę Estebana. Jednak najgorsze było to, że strażnik nawet nie krzyknął. Ruszył za klerykiem z niespotykaną u takich olbrzymów szybkością. Promienie słońca odbiły się na szerokim ostrzu topora. Niespodziewanie uderzony przez głowę Kat padł na ziemię. Rudobrody legionista Centaura rozdziawił gębę w brzydkim uśmiechu, ukazując poczerniałe zęby.

— Vezir czeka. Zdaje się, że twoje śledztwo właśnie dobiegło końca.

Zza namiotu wyszli sierżant Maruda i saper Tępy. Milten nie miał szans. Z rezygnacją ruszył za strażnikami adiutanta.

* * *

Wnętrze namiotu nie zmieniło się zbytnio od ostatniej wizyty. Milten zauważył, że przybyło świec, teraz paliło się o kilka więcej. Vezir stał pochylony nad mapami rozpostartymi na stole.

— Dolina Roztopów. — Adiutant zdawał się nie zauważać kleryka. — Początek i koniec. To tam według nerejskich legend powstało życie. Ze źródła, które wypływało z Doliny, narodziła się puszcza Styllen i Matka Wszystkich Drzew. Kiedy Ojciec ulepił z ziemi, ognia i lodu pierwszego człowieka, Matka tchnęła w martwe ciało życie. Widziałeś kiedyś kości Starożytnych?

Milten bezwiednie pokręcił głową.

— Byli od nas wyżsi, bardziej wytrzymali i dużo silniejsi. Wystarczy spojrzeć na zwierzęta zamieszkujące Nereję. Są surowe, dzikie, pradawne. Jesteśmy tu intruzami, natura prędzej czy później upomni się o swoje. Starożytni potrafili żyć w zgodzie z przyrodą, a my niszczymy wszystko, co staje nam na drodze. — Vezir na chwilę się zamyślił. — Nerejczycy nazywali ich Ish’Tarr, zdaje się, że znaczy to Ludzie z Gwiazd. Jednak najważniejsze jest to, że Starożytni zdołali poznać tajniki magii, z czasem stanęli na wyższym poziomie ewolucji i paradoksalnie to ich zniszczyło. Niewiele po nich zostało. Ruiny, kości, zapiski, legendy i… artefakty.

W głowie kleryka zapaliło się ostrzegawcze światełko. Nagle wszystko stało się dla niego jasne.

— Czarny Lód — wyszeptał, wbijając spojrzenie w twarz adiutanta.

Vezir lekko się uśmiechnął.

— Tak, wszystko w Nereji kręci się wokół tej legendy.

— Zdaje się, że to coś więcej niż tylko legenda. — Milten przez chwilę zbierał myśli. — Arcykapłan wysłał doborowe oddziały, które miały szukać informacji o Lodzie. Esteban to jego człowiek od zadań specjalnych, to on osobiście sprawdza każdą informację i każdy ślad. Inkwizytor spotkał się kilka razy z Khaledem. Generał dowodzi armią, która wkrótce wyruszy w krwawy exodus zmierzając ku sercu kontynentu. Kolebka życia, w której wszystko się zaczęło — Dolina Roztopów. To gdzieś tam została uwięziona tajemnica Czarnego Lodu. Tajemnica, której tak pożąda Arcykapłan…

— Nie tylko on. — Vezir wyminął stół i stanął przed klerykiem. — Arcykapłan wysłał Estebana, aby ten wymógł na Khaledzie pomoc w poszukiwaniach odprysków Lodu. Oczywiście generał się zgodził. Ludzie, których zabito w obozie, byli rdzeniem operacji. Ktoś celowo zaciera tropy.

— Czy ciała nosiły ślady tortur?

— Widzę, że inkwizytor mądrze wybrał. — Głos Vezira był zimny i pozbawiony emocji. — Bardzo subtelne i wyszukane. Głównie alchemia i trochę igieł. Zabójca pewnie wycisnął z ofiar odpowiednie informacje, dopiero później upozorował wypadki. Cios był podwójny, bo Khaleda też owładnął zew Lodu.

— O czym Arcykapłan nie wie — dokończył Milten.

— I lepiej, żeby tak pozostało. Znaleźliśmy zabójcę — dodał niby mimochodem adiutant.

Kleryk uważnie przyjrzał się kapitanowi.

— To nikt z was ani z Sacrum, prawda?

— Tak. — Vezir skrzyżował ręce na piersiach. — Nerejczyk to też nie jest.

— Czy na ramieniu nosi znak Centaura? — Tym pytaniem Milten wyraźnie zaskoczył Vezira.

— Zaczynasz mnie intrygować, chłopcze. Skąd te przypuszczenia?

— Mam dziwne przeczucie, że za tym wszystkim kryje się coś więcej niż tylko zew Lodu. Do niedawna byłem pewien, że wszyscy buntownicy z Centaura zostali zabici, ukrzyżowani bądź trafili do Paszczeli Skazańców. Od wczoraj wiem, że w samym obozie Drugiej Armii jest ich co najmniej kilkoro. Do tego większość z nich to przyboczna straż adiutanta generała, jego najbardziej zaufani ludzie. Kolejnym Centaurem jest inkwizytor, który przez Patriarchę został skazany na śmierć. Ten sam inkwizytor stał się prawą ręką Arcykapłana Sacrum w Nereji, który notabene nigdy nie ukrywał, że nadszedł czas na zmiany…

— Tak, Arcykapłan próbuje zbudować potęgę, która zdołałaby obalić kolosa na glinianych nogach, jakim stało się Sacrum na Starym Kontynencie. Ale żeby zostać nowym Patriarchą kongregacji, trzeba czegoś więcej niż tylko udany podbój nowych ziem.

— Czarny Lód — powtórzył Milten. Kleryk miał coraz więcej szacunku do tego na pozór prostego żołnierza. Kim naprawdę był adiutant i do czego dążył?

— Zabójca także należał do Centaura, niestety Wąska nie miała wyboru, musiała szybko się go pozbyć.

— To był błąd, ten człowiek mógł sporo powiedzieć. — Milten był wyraźnie zawiedziony.

— Gdyby tego nie zrobiła, to ominęłaby mnie przyjemność tej konwersacji.

Kleryk spojrzał pytająco na kapitana.

— Czekał przy wyjściu z wozowni, kiedy rozmawiałeś z dziwką. — Milten odruchowo przełknął ślinę. Zabójca musiał być dobry, bo kleryk nic nie zauważył. — Na szczęście poleciłem Wąskiej, żeby nie spuszczała cię z oka. Moi ludzie dwukrotnie ocalili ci skórę, sacronito. Nie sądzisz, że nadszedł najwyższy czas, aby spłacić dług?

— Dlaczego mówisz mi to wszystko? Raczej nie po to, by po ostatnim słowie posłać mnie do piachu. Do czego potrzebujesz kogoś tak mało znaczącego jak ja?

— Jesteś zbyt skromny, chłopcze. Stoi przede mną osobisty wysłannik Inkwizytora Nereji, a zdaje się, że ta sama osoba przewodzi Radzie Kapturowej. — Tym razem Milten poczuł na plecach nieprzyjemny dreszcz. Adiutant wiedział zdecydowanie zbyt dużo, zdaje się, że Khaled nie miał przed nim tajemnic. — Bo widzisz, chłopcze. Rada i ja mamy zbieżne cele. Wszystkim nam nie jest w smak obecne oblicze Sacrum. Warto połączyć siły w tej nierównej walce, nieprawdaż?

Kleryk przez chwilę się zawahał. Rozum podpowiadał, żeby zaprzeczyć i udać idiotę. Wiedział jednak, że będzie to tylko pusty gest. Vezir i tak już go przejrzał.

— Mogę przedstawić w odpowiednim świetle twoją hojną propozycję, kapitanie — odpowiedział opanowanym tonem.

— Dlatego właśnie zdecydowałem, że będziesz żyć. Za kilka dni wymarsz, do tego czasu muszę poznać odpowiedź inkwizytora. Także w kwestii Lodu.

— Oczywiście — zapewnił odrobinę zbyt skwapliwie, czym wywołał uśmiech na twarzy adiutanta.

— Przede mną nie musisz grać, chłopcze. Powiedziałem ci tylko to, co powinieneś wiedzieć, jestem pewien, że inkwizytor czyni podobnie. Wiedza to bardzo zdradliwa kochanka. — Vezir na chwilę zamilkł. — Jest w tobie coś, co mówi mi, że dokonałem słusznej decyzji. A przede wszystkim masz głowę na karku. Ciało zabójcy wysłałem do Khaleda z pozdrowieniami od ciebie. O przychylność generała nie musisz się obawiać, Rada też będzie zadowolona. Osiągnąłeś swój cel, chłopcze. Co do identyfikacji mocodawcy mordercy Khaled otrzymał informację, że właśnie ruszyłeś w pogoń tropem, który pozostawił. Dlatego musiałeś wyjechać bez pożegnania.

Milten pokornie skinął głową.

— Wąska zostanie z tobą, nie chciałbym, żeby przydarzyło ci się jakieś nieszczęście. Wytłumacz, proszę, inkwizytorowi, że to bardzo ważny gwarant naszej przyszłej współpracy. Dziewczyna będzie miała na wszystko oko.

Tak, to było aż nazbyt oczywiste. Wąska uderzy, jeżeli zwietrzy zdradę. Z drugiej strony, jeżeli dziewczynie spadnie choć włos z głowy, Rada Kapturowa przysporzy sobie bardzo niebezpiecznego wroga, osobę, która rzeczywiście dowodzi Druga Armią.

— Będzie jak zechcesz, kapitanie — odparł Milten i oddał adiutantowi głęboki pokłon.

— Dowiesz się, dla kogo pracował zabójca i jaki cel ma nasz tajemniczy nieznajomy. Zapewne chodzi o Lód, dlatego tym bardziej musimy poznać każdego gracza, który rości sobie prawa do spuścizny po Starożytnych.

Milten skinął głową i odwrócił się do wyjścia.

— Jeszcze jedno, kleryku. — Głos Vezira zatrzymał go w miejscu. — Nie ufaj Kirze, nie tylko ty jej płacisz. Dorzucę też coś od siebie. Wkrótce wyruszy z Arkain oddział dowodzony przez komtura Wolfa. Razem z nimi podąży Esteban. Chyba wiesz, czego będą szukać, a skoro inkwizytor bierze udział w eskapadzie, to muszą być blisko celu. Zdaje się, że osada, do której zdążają, zwie się Nadzieją.

— Dziękuję, kapitanie — odparł krótko sacronita i wyszedł z namiotu.

* * *

Szybko zwijał tobołek. Dobytek miał skromny, jednak dla niego był bezcenny. Oprawiony w cielęcą skórę Dziewięcioksiąg — święty almanach każdego sacronity, podszywana żelazną plecionką bluza, drewniany różaniec i sztylety z czarnej stali. Nie miał czasu do stracenia, jeszcze dzisiaj będzie musiał porozmawiać z inkwizytorem. Wiązał sakwę, gdy rozległo się delikatne pukanie.

— Masz niezłe wyczucie dramatyzmu — powiedział do wślizgującej się do pokoju Kiry. — Mam dla ciebie bardzo delikatne zadanie — rzucił ladacznicy pękatą sakiewkę.

— Cała zamieniam się w słuch.

— Wkrótce wyruszy z Arkain oddział paladynów dowodzony przez komtura Wolfa. Będzie im towarzyszył inkwizytor Drugiej Armii, Esteban. Ich cel to osada zwana Nadzieją. Chciałbym, żebyś wyruszyła tam niezwłocznie. Kiedy paladyni już dotrą do osady, musisz zbliżyć się do Wolfa. Dowiedz się, ile możesz, o tym, co ich tam sprowadza, a będziesz pławić się w złocie.

— Taki jest mój cel, kochanieńki. Kto wie, może po tej akcji nie będę już musiała więcej pracować?

— Kto wie? — odparł kleryk i szybko wyszedł z pokoju.

W końcu martwi nie potrzebują pieniędzy — ale tego nie powiedział na głos.

Kiedy wyszedł z karczmy z zaułku wyłoniła się szczupła kobieta. Wąska uśmiechnęła się rozbrajająco i bezczelnie wzięła kleryka pod ramię. Gra o Czarny Lód właśnie się rozpoczęła, a graczy nadal przybywało. Nawet bogowie nie byliby w stanie przewidzieć rezultatu tego rozdania.

Spis treści

Od redakcji:

Czarny Lód

Droga wojownika

Miłość i krew

Nadzieja

Ogień i Lód

Pożoga

Prawda życia

Smoczy zew