666

Skruszyć mury czasu

Marek Tarnowicz

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Katarzyna Czapiewska

kaczapiewska@gmail.com

Okładka: autorska Marek Tarnowicz

marekt77@wp.pl

ISBN: 978-83-65227-31-7

Wydanie I

Warszawa, 16 maja 2016

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Spis treści

Gdzieś w przeszłości

Stany Zjednoczone. Biały Dom.

Laboratorium fizyki jądrowej Politechniki Wrocławskiej.

Podziemia Agencji Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych.

Ku przestrodze naukowcom z różnych dziedzin,

aby do czegoś podobnego nie doszło

Gdzieś w przeszłości

Wizzzzzśśght. Po tym dźwięku zapanowały kompletne ciemności.

— Cholera, znowu padło zasilanie — panującą ciszę przerwały arabskie słowa.

— Mylisz się, Achmed. Tym razem jesteśmy na miejscu — odpowiedział mu głos w tym samym języku.

— Skąd ta pewność?

— Patrzyłem na liczniki, zanim komputer wyłączył prąd.

— Uwierzę, jak zobaczę. Nikt nigdy tu nie trafił. A poza tym nie wiadomo, czy były dobrze wyskalowane.

— Daj mi chwilę. Uruchomię ponownie reaktor. Zaraz sprawdzimy.

Słychać było pstrykanie przełącznikami, w które wkradał się odgłos odciąganych klamer. Zaraz potem ciche „pstryk”. Towarzysz podróży Achmeda, Mustafa, patrzył zdumiony na płomyk z zapalniczki, rozświetlający ciasną przestrzeń.

— Faktycznie, same zera. — wskazał na ożywającą aparaturę.

— Zgaś ją, do cholery, bo zużyjesz cały tlen. Musimy się stąd jak najszybciej wydostać.

— Dobra, dobra. O co ten hałas? — Posłusznie zgasił płomyk.

— Poczekaj jeszcze minutkę, zaraz będzie jasno.

Z tyłu kapsuły słychać było szum pomp chłodzących miniaturowy reaktor atomowy.

Mustafa zmienił pozycję jeszcze kilku przełączników i uruchomił oświetlenie awaryjne, zasilane z niepotrzebnych już akumulatorów.

— Sprawdź otoczenie. Kamery już działają — poprosił kolegę, a sam wrócił do klawiatury komputera.

— Tak, jak przewidzieli, wylądowaliśmy na jakiejś stałej powierzchni czegoś — Achmed raportował z obserwacji. — To chyba jest jakaś polana.

— Świetnie. Włącz resztę i obserwuj dalej. Zaraz kończę.

Upłynęło ponownie trochę czasu.

— Nic się nie dzieje. Ptaki znowu zaczęły swoje trele.

— Dzięki. To co, wysiadamy?

Mustafa wpisał komendę do komputera i obaj usłyszeli odgłos pracujących siłowników. Nad ich głowami część obudowy odjechała w tył i zobaczyli błękitne niebo. Powiew świeżego powietrza na moment ich otumanił.

— Otwieram przedni zasobnik. Bierzemy się do roboty — komenderuje.

Ponowny odgłos siłowników rozproszył śpiewy ptaków. Achmed wyszedł na zewnątrz, zrobił parę skłonów, przeciągnął zastałe mięśnie i ścięgna. Podszedł do drugiego otwartego włazu i zaczął powolne wypakowywanie zawartości na trawę. Kilka minut później dołączył do niego drugi pasażer dziwnego pojazdu. Razem bez zbędnych słów szybko sobie poradzili z bagażem. Po przeglądzie stanu posiadania wypakowanego bagażu z poszczególnych elementów złożyli wózek na dużych i szerokich kołach. Kolejno, jak na ćwiczeniach, zapakowali pozostałe rzeczy do jego pojemnego wnętrza. Mustafa dołożył do zawartości stalowy, cylindryczny pojemnik.

— Uważaj z tym świństwem — poprosił Achmed.

— Spokojnie, nie denerwuj się. Pręty paliwowe są odpowiednio zabezpieczone. Nic nam nie grozi. Proponuję mały odpoczynek połączony z posiłkiem i w drogę. Co ty na to?

— Pewnie.

Naukowiec ekspedycji, czyli Mustafa, wyjął z kieszeni elektroniczne urządzenie. Przez chwilę je oglądał. Wreszcie otworzył je. Ukazał się wyświetlacz elektronicznej mapy.

— Musimy poczekać na noc, aby określić dokładne położenie. Na początek idziemy na północ. Prawdopodobnie za parę godzin dotrzemy do rzeki, a wtedy będzie nam łatwiej — powiedział.

— Wiem. Pamiętam ze szkolenia.

Wypakowanych rzeczy było bardzo dużo. Zanim dotrą do rzeki, będą porządnie zmęczeni. Na polanie zaległa nagła cisza. Z początku nie zwracali uwagi na zmianę. Jednak po kilku sekundach Achmed, będąc bardziej myśliwym i żołnierzem niż naukowcem, podniósł niespokojnie głowę. Omiótł oczami przestrzeń pomiędzy drzewami. Wyprostował sylwetkę. Obrócił ciało wolno wokół osi, kładąc rękę na kolbie pistoletu w kaburze, przytroczonej do uda.

— Co jest? — padło pytanie.

— Coś się zbliża. Ptaki umilkły.

Mustafa sięgnął po karabin oparty o wózek. Robił to wolno, zbyt wolno. Na polanę spomiędzy krzaków ostrożnie wyszedł wielki jaguar. Żaden z nich nic nie mówił. Obaj zamarli w bezruchu. Olbrzymi kot patrzył na nich spod przymrużonych ślepi i groźnie mruczał. Weszli na jego teren łowiecki, więc byli intruzami. A z intruzami trzeba walczyć o swoje prawa. Wreszcie ruszył wolno i nagle bez ostrzeżenia zaczął sadzić ogromnymi susami w ich stronę. Na trzy metry od Achmeda wybił się w powietrze i jak pocisk spadł na niego. Mężczyzna miał już w ręce pistolet i strzelił. Kula rozrywająca przebiła czaszkę drapieżnika, a ta eksplodowała. Jego zwłoki spadły pół metra od niedoszłej ofiary.

— Uff — z ulgą wypuścił powietrze zamurowany kompan.

— No, to by było na tyle. — Achmed schował do kabury pistolet.

Obszedł wielkiego kota, chwycił go za tylne łapy i odciągnął od kapsuły na skraj lasu. Wystrzał wystraszył ptaki. Przez jakiś czas krążyły niespokojnie w powietrzu, aż usiadły z powrotem na gałęziach, rozpoczynając ponownie swoje trele jak gdyby nigdy nic. Dwuosobowa załoga zakończyła pakowanie. Przygotowani do wyruszenia w drogę, przeglądali otoczenie, zastanawiając się, czy aby zabrali wszystko i umieścili na swoim miejscu.

— Teraz możemy jechać. — Achmed wyjął z kieszeni niewielki pojemniczek.

— Właśnie sprawdzam spis. — Szef wyprawy uniósł do góry elektroniczny notatnik.

— No dobrze. — Myśliwy usiadł obok wózka i spoglądał w stronę zabitego kota. — Szkoda, że nie mamy więcej czasu, miałbym niezłe futro.

Minęło parę minut.

— W porządku, wszystko jest na swoim miejscu — poinformował go przełożony.

Sięgnął więc po leżący na trawie pojemniczek i wstał. Podszedł do kapsuły, zdjął osłonę z jego górnej części. Wyciągnął rękę przed siebie, przyciskając główkę rozpylacza. Mgiełka preparatu osiadała na powierzchni wehikułu, pokrywając go cienką warstwą.

— Za dwieście lat nic z niego nie pozostanie — odparł z zadumą, pryskając nim do wnętrza. — Zostanie za to ślad po nas. Pora zacząć nawracać niewiernych. No nie? — Spojrzał pocieszająco na towarzysza. — Skończone. — Wrzucił pojemniczek do środka.

Wrócił do wózka. Sięgnął po specjalne skórzane pasy i zakładając uprząż na siebie, zaczepił ją o wózek. Mustafa zrobił to samo. Wzięli do rąk maczety.

— Cii … — Achmed wziął do ręki karabin od kolegi. — Ktoś nas podchodzi.

Dał znak, aby kompan przylgnął płasko do ziemi. Sam zaś przykucnął pomiędzy kołem wozu a jego burtą, odbezpieczając broń. Dookoła panowała cisza, chociaż niektóre ptaki śpiewały nadal.

— Złudzenie — zachował spokój jego kompan.

— Nie. Ktoś tu jest — szepnął.

Nadal tkwili w bezruchu. Minęło kilkanaście sekund. Nie wiadomo skąd, wyleciały trzy krótkie oszczepy, grzęznąc w ziemi koło nich.

— Cholera, tubylcy — niepotrzebnie wyjaśniał Achmed. — Mamy jakieś świecidełka?

— Aha. — Mustafa sięgnął do kieszeni i wyjął błyszczące koraliki, jakieś dzwoneczki i wyciągnął rękę w jego stronę.

— Świetnie.

Achmed odłożył karabin i wychylając ciało, wziął je. Wzniósł prezenty do góry. Potrząsając nimi, wstawał bardzo wolno. Podszedł do wbitej broni i położył zawartość dłoni obok niej, na ziemi.

— Dobra, ruszamy. Jeżeli mnie nie zabili, to może jeszcze trochę pożyjemy.

Obaj pod czujnym okiem niewidocznych myśliwych ruszyli wolno w ustalonym kierunku. Odpoczywając co dwie godziny, przed zmierzchem dotarli do rzeki.

— Nadal za nami idą? — zapytał Mustafa.

— Tak. Trzymają się jednak dosyć daleko od nas. Chyba będziemy mogli spokojnie przenocować. Po takim czasie nie sądzę, aby nam zbytnio zagrażali. Teraz pozostało sprawdzić, czy jest to właściwa rzeka — odparł.

— Musimy poczekać na gwiazdy. Przecież wiesz.

— Wiem… wiem.

Mimo ogromnego zmęczenia wyładowali zawartość wózka dookoła na trawę. Sam pojazd rozebrali na części i dodając elementy z wyposażenia, zbudowali katamaran. Pływaki były zrobione z kevlaru, toteż napompowane balony były praktycznie nie do przebicia. Z pojemników, w których przywieźli różne rzeczy, zrobili zbiorniki na tlen i wodór. Na specjalnej płetwie opuszczanej do wody zamontowali turbinę wodną, zasilaną tą wybuchową mieszanką. Połączyli całość rurkami, umieszczając po drodze masę zaworów i zabezpieczeń. Na koniec Mustafa uruchomił ponownie ich miniaturowy reaktor atomowy. Po zamontowaniu końcówek przewodów elektrycznych w jeszcze jednym pojemniku napełnił go wodą i uruchomił. Ciche buczenie oznajmiło, że będą mieli prąd stały. Zepchnęli ich nowy środek transportu na wodę. Teraz ich pojazd, mając sporą prędkość, poniesie członków wyprawy coraz bliżej celu. Przywiązali tratwę dwoma linami do drzew i cały swój dobytek przenieśli na jej pokład. Gdy ukończyli swoją pracę, była już głęboka noc. Wypłynęli na środek nurtu.

— Sprawdź nasze położenie i idź spać. Ja będę pierwszy trzymał wachtę — powiedział Achmed.

— W porządku — odparł zmęczony Mustafa.

Gwiaździsta noc nasuwała różne myśli. Mustafa wyjął sprawnie działające urządzenie. Po włączeniu wybrał z menu opcję, kierując obiektyw miniaturowej kamery w niebo. Po kilku sekundach sprawdził wynik pracy komputera.

— Okej, jesteśmy w dobrym miejscu. Płyń dalej w dół rzeki. Sprawdzę tylko, jak wszystko działa, i idę spać.

Podszedł po chwiejnym pokładzie do panelu sterującego. Spojrzał na wskaźniki, wcisnął parę przycisków. Zasysana z rzeki woda ulegała pod wpływem prądu rozkładowi na tlen i wodór. Poszczególne składniki przepompowywane były do odrębnych zbiorników, a stamtąd wędrowały do turbiny zalanej wodą. Tam ulegały połączeniu i wytwarzając strumień, dawały katamaranowi dużą prędkość podróżną. Teraz jednak nie mogli użyć silnika z dwóch powodów. Zbyt mała ilość paliwa uległaby szybkiemu wyczerpaniu, a ponadto nocą można wpaść na nieprzewidziane przeszkody. W końcu Mustafa położył się spać. Zrobili zmianę, płynąc nieustannie. Pozostało kilka godzin do świtu. Niewyspani zjedli posiłek.

— Koszmar — narzekał Achmed.

— Mamy przed sobą przynajmniej dwa dni drogi, zdążysz się wyspać, aż do bólu — pocieszył go naukowiec. — Pora przyspieszyć — dodał.

Podszedł do zespołu napędowego i sprawdził kolejno poszczególne jego elementy. Na koniec przekręcił dwa zawory, dopuszczając tlen i wodór do silnika. Płetwa zadrżała i ich statkiem szarpnęło do przodu. Z miejsca, w którym stał, słyszał miarowe buczenie dochodzące spod wody. Odczekał chwilę, a następnie zaczął zwiększać dopływ poszczególnych składników, aż osiągnęli prędkość około dwudziestu węzłów. To na początek musiało wystarczyć. Pracujący katalizator na bieżąco uzupełniał zużywane paliwo.

— A teraz możemy kolejno wypoczywać. Jak chcesz, to idź spać pierwszy — zaproponował po zakończeniu pracy.

— Obudź mnie, jak będziesz miał dosyć — poprosił Achmed.

Płynęli dosyć szybko. Mustafa oglądał dziewiczą dżunglę, schodzącą nad sam brzeg rzeki. Słońce stało już wysoko, kiedy wypłynęli na wody zatoki Campeche. Pogoda dopisywała w dalszym ciągu, więc obrali kurs prosto na przylądek Sable. Fala była niewielka, więc pozwolili sobie na przyspieszenie do pięćdziesięciu węzłów. To były ich maksymalne możliwości.

Zablokowali ster według wskazań kompasu i leżeli wygodnie za wiatrochronem.

— Za jakieś trzydzieści sześć godzin będziemy na miejscu — Mustafa podsumował obliczenia.

— Taaak — westchnął Achmed. — Później kilka kilometrów lądem.

Płynęli przed siebie. Monotonię przerywały tylko zabiegi naprowadzające łódkę przy korektach kursu. Obaj przysnęli, gdyż niemalże skoczyli na równe nogi, kiedy dotarły do nich dźwięki wystrzałów armatnich.

— Co to jest, do cholery? — zaklął Achmed, patrząc na olbrzymie statki niecałe dwa kilometry od nich.

Wokół tych olbrzymów uwijały się mniejsze i większe, z pirackimi flagami na masztach. Sceneria przypominała pole bitwy, jak z filmu kostiumowego. Ładne widoki przerwał im świst pocisku i fontanna wody kilkanaście metrów od nich.

— Strzelają do nas! — krzyknął Mustafa.

Kolejny pocisk z rufowego działa olbrzymiej karaweli śmignął w ich stronę.

— Wzięli nas za piratów — ocenił Achmed. — To dobrze.

— Dlaczego dobrze? Przecież tamci chcą ich złupić.

— Ci na tych dużych to kto to?

— Hiszpanie. Zaraz zresztą sprawdzę ich banderę. — Mustafa wyjął lornetkę.— Miałem rację. To hiszpańska Złota Flota.

— Aaa... Piraci chcą złupić Hiszpanów? To ci od inkwizycji?

Kolejny pocisk spadł w wodę niedaleko nich.

— Musimy zmienić kurs. — Mustafa odblokował ster, odbijając w bok od miejsca bitwy. — Tak, to ci sami. Dlaczego pytasz?

— Zaraz zobaczysz.

Achmed odpiął pasy, przytrzymujące futerał z karabinem, otworzył go i wyjął poszczególne elementy, po czym złożył je w jedną całość. Założył celownik optyczny połączony z celownikiem laserowym. Jeszcze tylko załadował pocisk i broń była gotowa.

— Co chcesz zrobić?

— Zaraz im pomogę.

— Komu i w czym?

— Jak to komu? Piratom. Ha, ha, ha.

Wybrał oficera dowodzącego na najbliższym nich statku. Patrząc przez celownik, widział czerwoną plamkę laserowego celownika na jego ciele i ostrożnie, wczuwając się w ruchy katamaranu, nacisnął spust. Pocisk specjalnej amunicji trafił w pancerz Hiszpana tuż obok serca, robiąc w nim otwór. Wśród huku armat i muszkietów dowódca padł na pokład. Chwilę trwało zamieszanie na mostku. Podbiegł do niego medyk. Oglądnął go, po czym kazał zabrać zabitego pod pokład.

— Przestań — powiedział chłodno Mustafa. — Szkoda amunicji, a przebiegu bitwy i tak nie zmienisz. Te kolosy to galeony. Zabierają na pokład setki ludzi.

— Jest duży, to fakt. Może i masz rację.

Odłożył zatem broń. Uśmiechnął się jednak. Był z siebie zadowolony, że dołożył coś od siebie w przebiegu tej bitwy. Minęło kilka minut. Zostawili za sobą ładny i barwny obrazek.

— Szkoda, że nie będziemy mogli opowiedzieć o tym komukolwiek — westchnął Achmed.

— Oj, szkoda — zawtórował mu drugi.

Po dwóch dobach od momentu przybycia tutaj minęli przylądek Hatteras i wpłynęli do zatoki. Pięć godzin po wschodzie słońca przybili do brzegu. Rozłożyli łódź i ponownie zrobili z niej wózek. Po przeładunku nie zostawili po sobie żadnych śladów. Pociągnęli ładunek w głąb lądu. Przed nimi ostatni etap podróży i zadanie do wykonania. Z tym nie będzie problemu, skoro dotarli aż tutaj. Wieczorem byli na miejscu. Niestrudzony Mustafa wyjął urządzenie nawigacyjne i skierował jego obiektyw w niebo. Mimo małej ilości gwiazd zobaczył precyzyjne współrzędne na ekranie. Szyb powinni jednak kopać bardziej na północny wschód. Wyłączył urządzenie i przeszedł kilkadziesiąt metrów w tamtym kierunku. Uruchomił je ponownie i rozpoczął całą procedurę od początku. Tym razem był bardzo blisko. Postanowił jednak poczekać do północy, aby gwiazdy ustawiły się na swoich miejscach.

— Teraz ja będę pierwszy czuwał do północy — zakomunikował Achmedowi. — Ty idź spać.

— Jak sobie chcesz. Tylko mnie obudź, jak będziesz robił pomiary.

— Nie ma takiej potrzeby — uspokoił go.

— No to weź karabin i załóż gogle. Tu jest pewnie pełno drapieżników. Pamiętasz tamtego jaguara?

— Dobrze — odparł niechętnie, nie lubił za bardzo broni.

Zapadła cisza. Przed północą z karabinem zawieszonym na ramieniu poszedł w ostatnio wybrane miejsce. Wyjął urządzenie i ustawił odliczanie czasu. Skierował obiektyw w niebo. Dokładnie o godzinie 0.00 miał współrzędne środka szybu. Wyjął z kieszeni mały cylinder. Położył go na ziemi i wcisnął jedyny guzik, będący na nim. Usłyszał ciche „puf”, gdy urządzenie zagłębiło się w grunt. „Reszta może poczekać do rana” — zadecydował. Wrócił na teren prowizorycznego obozu. Posiedział jeszcze godzinę i obudził śpiącego. Zluzowali siebie nawzajem jeszcze raz i już był świt. Krótka toaleta, potem posiłek i do pracy. Minęło kilka godzin.

— Musimy tak głęboko kopać? — zawołał z dołu Achmed.

— Niestety. Pomieszczenia sięgają głębokości ponad czterdziestu metrów. My musimy zejść o co najmniej dziesięć metrów niżej. Dobrze, że mieliśmy te ładunki kumulacyjne. Inaczej dopiero byłoby wesoło.

— Mam tego dosyć — skarżył się dalej Achmed, ładując do wiadra kolejną porcję ziemi. — Przecież to niewolnicza praca. Może kogoś do niej zaprzęgniemy?

— A widziałeś gdzieś tu jakiegoś człowieka?

— No nie, ale …

— Kop, do cholery. Mamy zbyt mały margines błędu czasowego. Zaraz cię zmienię.

— Mamy za sobą dopiero trzy dni — zaoponował ten na dole.

— To już trzy dni.

— Zostały jeszcze dwa.

— A jeżeli nie, to co?

— No dobra, ale mnie zmienisz?

— Przecież powiedziałem.

Dwanaście godzin później.

— Już myślałem, że nie skończymy. — Mimo brudu i zmęczenia zadowolony Achmed usiadł na krawędzi dużego i głębokiego szybu.

— Ale się udało. Zasypanie pójdzie łatwiej i szybciej. Resztę zrobi za nas natura.

— Dobrze, że mieliśmy piły i blisko drzewa na zrobienie zabezpieczenia.

— Jeszcze tylko trzeba będzie to rozebrać i spalić.

— Aha. Ale będą mieli miny, jak to rąbnie. Ha, ha, ha — zaśmiał się Achmed.

— Dobra, opuszczamy. Ja schodzę pierwszy. Muszę wszystko połączyć i uruchomić.

— Tylko uważaj i nie pomyl kabelków.

— Bez obaw. Zacznę od razu rozbierać szalunek. Odbieraj deski.

*