Kufer niezapominajek

Agnieszka Wojciechowicz

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Jolanta Chrostowska-Sufa

chrostowska.sufa@gmail.com

Okładka: Małgorzata Szymszon

haxi69@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-62041-51-0

Wydanie I

Warszawa, styczeń 2012

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Spis treści

Od redakcji:

1.

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

Od redakcji:

Agnieszka Wojciechowicz — jest pedagogiem i bibliotekarzem.

Dotychczasowe publikacje:

Artykuł „Biblioteka moich marzeń” – „Bibliotekarz” 2009, nr 5

Artykuł „Sztuka samorealizacji” – „Pryzmat” (pismo informacyjne Politechniki Wrocławskiej), październik 2009, nr 232

„Pasowanie na czytelnika w bibliotece. Scenariusz lekcji bibliotecznej dla uczniów klas pierwszych” – „Poradnik Bibliotekarza” 2010, nr 1

„Piszemy opowiadanie i tworzymy reklamę. Konspekt lekcji do wykorzystania na zastępstwie w klasach IV-VI” – „Poradnik Bibliotekarza” 2010, nr 9

„Świat zaklęty w barwach. Scenariusz działania kulturalnego” — „Biblioteka w Szkole” 2011, nr 11

„Kufer niezapominajek” — historia o piętnastoletniej dziewczynie o imieniu Camille (nazywanej też Kamilą). Powieść zaczyna się od wyjazdu Kamili wraz z rodziną i dziadkami nad morze. Dziewczyna ma nadzieję odkryć jakiś „skarb”, skrywaną tajemnicę, rozwiązać zagadkę, niekoniecznie dotyczącą jej samej. W trakcie pobytu nad morzem poznaje hrabinę Elzę Rosenhofmeier, która nie jest postacią realną. Odegra ona istotną rolę w odkrywaniu przez Kamilę tajemniczego skarbu. Niespodziewanie podczas powrotu z wakacji główna bohaterka uczestniczy w wypadku, w którym giną jej rodzice i dziadek. Od tej pory spotyka na swojej drodze ludzi, którzy pomagają jej w rozwikłaniu zagadki życia. Wśród nich pojawia się też pan Marcel. Kamila dowiaduje się, czym jest „Lumen”, poznaje przesłanie, którym chciała się z nią podzielić jej mama. Podczas pobytu we Francji babcia podarowuje Kamili kufer, który należał niegdyś do matki dziewczyny. Kufer ma dać Camille odpowiedzi na nurtujące ją pytania i pomóc w rozwikłaniu tajemnicy...

Książka przeznaczona dla dzieci i młodzieży w wieku 13-16 lat.

1.

Camille to ja. Mówią na mnie również Kamila. Pewnie ciekawi was, dlaczego mam tak na imię? Otóż takie samo imię nosiła ulubiona rzeźbiarka mamy — Camille Claudel. Nie wiem, czy to na jej cześć, czy po prostu mama ma słabość do tego imienia.

Z pamiętnika mamy dowiedziałam się, że na niedzielnym obiedzie, zorganizowanym z okazji mojego pojawienia się na świecie, zjawiła się cała rodzina — oczywiście moja mama Edyta z moim tatą Maxem, rodzice taty, czyli babcia Anna i dziadek Stanisław, ojciec babci i mama dziadka, brat babci Ani z żoną i dzieckiem, rodzice mamy oraz babcia Barbara i dziadek Marek, mama babci i ojciec dziadka, siostra dziadka, która jest osobą samotną z wyboru, i starszy brat dziadka Marka z żoną. Zostałam przywitana na świecie z pełnymi honorami, należnymi długo wyczekiwanemu noworodkowi.

Z opowieści rodziców dowiedziałam się, że mój pierwszy rok życia minął niepostrzeżenie. Wszystko układało się idealnie. Mama pierwsze lata mojego życia spędziła ze mną w domu. To dlatego, że znalazła się w komfortowej sytuacji, ponieważ razem z tatą prowadziła rodzinną firmę, którą założył jeszcze dziadek Stanisław — ojciec mojego taty. Jednak w odpowiednim czasie przepisał ją na tatę, na którego zawsze mógł liczyć. Rodzice mamy mieszkali na stałe we Francji, ale bardzo często przyjeżdżali do Polski. Część swojego dzieciństwa i kilka lat studiów mama spędziła we Francji. Rodzice taty mieszkali w tym samym mieście co moi rodzice. Tworzyli — podobnie jak drudzy dziadkowie — niesamowite małżeństwo. Ona z Podhala, a on znad morza. Magiczna mieszanka wybuchowa. To, jak poznali się moi rodzice, było — jak by to powiedzieć — niepowtarzalne. Mama była właśnie w trakcie podróży do Francji, a tatko wracał z rocznego stażu z Brukseli. Jakimś cudem ich drogi spotkały się we Frankfurcie nad Menem. Mówi się, że osoba, której ktoś uratował życie, powinna poślubić swojego wybawiciela. Spełniło się to w przypadku moich rodziców. To właśnie mój dzielny tato uratował życie pewnej pięknej młodej kobiecie — mojej mamie, która jadła obiad w jednej z uroczych frankfurckich restauracyjek. W pewnym momencie zaczęła się krztusić. Tatko, który zresztą siedział niedaleko tajemniczej nieznajomej, nie zastanawiał się długo i zwinnym gestem uwolnił mamę od dławiącego ją kawałka mięsa wieprzowego. Ona z wdzięcznością popatrzyła na przystojnego bruneta. Jak inaczej miała spoglądać, skoro w końcu dosłownie uratował jej życie! Obydwoje nie mieli ochoty kontynuować posiłku. W sumie to logiczne. Być może się domyślacie, że zarówno mama, jak i tatko na jeden dzień zmienili swoje plany... A później był ślub...

2

— Córciu, spakowana już jesteś? — zapytała mama akurat momencie, kiedy szukałam w internecie wiadomości na temat wyciągu w Tatrach.

— Taaak, po części jestem — odpowiedziałam mimowolnie.

— Proszę, odłóż to wyszukiwanie i zajmij się pakowaniem. Później powiesz, że czegoś nie wzięłaś i początek urlopu minie nam na poszukiwaniach brakujących rzeczy w pobliskich sklepach. A poza tym jedziemy nad morze, a nie w góry. Dziadkowie są już spakowani, a ty ciągle jeszcze nie — ponaglała mnie mama.

Widzę już, jak się te wakacje zapowiadają. Jadę ja, jadą rodzice i dziadkowie, rodzice taty. Drudzy dziadkowie, rodzice mamy, mają we Francji jakieś sprawy i nie mogą jechać. Nie powiem, lubię te rodzinne wakacje, nawet bardzo, kiedy wszyscy w siódemkę wyjeżdżamy na dwa lub trzy tygodnie. Ale ja mam już piętnaście lat i jestem dorosła. Wiem, że będzie ciągle „nie idź tam, bo tam jest błoto”, „czemu nie pójdziesz pobawić się lub porozmawiać z innymi dziećmi” i tak dalej. Wiem, że to wszystko z miłości, a także dlatego, że jestem jedynaczką. Nie mam pretensji ani o to, że jestem jedynaczką, ani o to, że tak się o mnie troszczą. To bardzo miłe i słodkie, ale chciałabym czasami móc samej decydować o tym, co jest dla mnie najlepsze. Rodzice mówią, żebym cieszyła się dzieciństwem, bo na poważne decyzje przyjdzie jeszcze pora. Pewnie mają rację, ale na takie przemyślenia mam jeszcze czas. Na razie postanowiłam wyjechać na wakacje i świetnie się bawić. Korzystać na maksa ze słońca i wody.

Bardzo lubię podróżować. Mogę wtedy patrzeć na mijane domy, drzewa, samochody. Większość dorosłych ludzi i nieco starszej ode mnie młodzieży mówi, że podróż kojarzy im się z poznawaniem siebie, zaglądaniem w głąb swojej duszy. Czy ja wiem, czy dotyczy to także i mnie? Możliwe, że tak, o ile to dobrze rozumiem. Ale faktycznie podróże kształcą. Jeśli to kształcenie dotyczy poznawania nowych ludzi, kultur, historii, to tak, uważam, że podróże pomagają się rozwijać. Nie chcę wychodzić na mądralę, ale rzeczywiście jeśli podróż kojarzy się z przemijaniem, zmiennością, to tym samym z rozwojem człowieka. Podczas podroży mamy czas na przemyślenia, dowiadujemy się nowych rzeczy o sobie, o których wcześniej często nie wiedzieliśmy.

Oki, koniec z tym filozofowaniem. Będzie na to jeszcze czas. Lubię podróżować pociągiem i samochodem. Fajnie jest tak obserwować ludzi, ich zachowanie. My podróżujemy autem, tam gdzie się da oczywiście. To znaczy każda rodzina podróżuje swoim. Całe tylne siedzenie jest dla mnie. Często w czasie postoju przesiadam się do samochodu dziadków. W końcu zawsze to jakieś urozmaicenie. Samolotem leciałam może ze dwa razy. Nie zaraziłam się hobby taty, czyli lotnictwem, nie znam się na samolotach, lecz musiało coś pozostać po tych zainteresowaniach, bo nie boję się latać — tak jak on — i bardzo to lubię, zwłaszcza samolotem turystycznym dla czterech, pięciu osób.

Tym razem także przesiadłam się do auta dziadków.

Pensjonat, w którym się zatrzymaliśmy, był prawie nad samym morzem. Z okien balkonu widać było niebieskie, rozciągające się aż po horyzont morze. Rodzice zamówili trzypokojowy apartament z łazienką i aneksem kuchennym. Hurra! W końcu miałam swój pokój. Zawsze spałam albo z rodzicami, albo z dziadkami, jednymi lub drugimi. Tym razem miałam najmniejszy z pokoi, ale swój, z małym tarasem. Widok zapierał dech w mojej młodej piersi. Morska bryza budziła mnie każdego poranka i mówiła dobranoc każdej nocy.

To, że chcę mieć oddzielny pokój, nie znaczy wcale, że coś ukrywam przed rodziną, lecz mam już tyle lat, że mogę i muszę być sama w pokoju. Mam takich rodziców, szczególnie mamę, że to rozumie. Nie jest zrzędliwa, choć nieraz zdarza jej się gadać i gadać. Ogólnie mam spoko rodziców.

Rodzice tradycyjnie zamówili dla nas obiady. Do tego pensjonatu jeździmy prawie co roku. Babcia mówi, że jest to miejsce z tradycjami, że zachowało „ducha morza wieku XIX”, a rodzice uważają, iż jest to miejsce kultowe. Nie wnikam, co się kryje pod tym określeniem. Może kiedyś będzie mi dane samej dostąpić natchnienia, żeby poszukać odpowiedzi.

Przyjechaliśmy około godziny 20.00. Po załatwieniu formalności rozeszliśmy się do swoich pokoi. Już nie daję nikomu buzi na pożegnanie, bo wyrosłam z tego, ale prześcigamy się w mówieniu sobie dobranoc. To jedna z naszych tradycji rodzinnych. Każdy, leżąc w swoim łóżku, mówi wszystkim dobranoc, zwracając się do każdego innym tonem głosu, szybko, wolno, jak chce. Później stopniowo się wyciszamy i zasypiamy. Tato się śmieje trochę z tego i mówi, że moglibyśmy już skończyć, ale my z mamą kultywujemy tę tradycję. Została wymyślona przez mamę i przeze mnie. Są jeszcze w naszej rodzinie inne zwyczaje przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Byłam tak zmęczona, że prawie zaraz po wymianie serdeczności przed snem zasnęłam. Ciekawe, co przyniesie nowy dzień?

Obudziły mnie promienie porannego słońca. Podeszłam z wolna do okna. Otworzyłam je i zaczęłam wdychać świeże morskie powietrze. Wyszłam na balkon bez lęku, że się zaraz zarwie. Mimo lat, które liczy sobie pensjonat, łącznie z remontami, sam budynek trzyma się całkiem dobrze. Poza tym nie ważę aż tak dużo. Nie wyglądam jak szczypior ani truskawka w bitej śmietanie, ale bardziej jak szparag w beszamelu. To ostatnie znam z kolorowych czasopism kulinarnych.

Przeszłam się do łazienki, żeby potem mi nikt jej nie zajął. Zarówno rodzice, jak i dziadkowie smacznie spali. Dziadkowie mówią, że jestem rezolutna. Postanowiłam to wykorzystać i wymknęłam się cicho do sklepu. Chciałam im zrobić niespodziankę i kupić świeże bułeczki na śniadanie. Szybko zorientowałam się, gdzie jest godny polecenia sklep. Zakupiłam co trzeba i wkrótce byłam z powrotem. Na szczęście rodzinka jeszcze spała. Zakradłam się do kuchni i zaczęłam szykować pyszne śniadanko. Nie miałam wiele pieniędzy, wiec kupiłam podstawowe produkty. Miałam już doświadczenie w szykowaniu posiłków. Nauczyłam się tego w domu i na wycieczkach szkolnych. Zawsze garnęłam się do takich zajęć.

Ciekawe, co będziemy dziś robić? Przede wszystkim zamierzam się kąpać w morzu. Gdy się tym nacieszę, zacznę poszukiwać stosownych do mojego wieku wrażeń. Będę chciała wydębić od babci kilka tajemnic na temat tego miejsca, miasta i pensjonatu. Może wydarzyło się tu coś magicznego, strasznego, tajemniczego?

Jak przypuszczałam, rodzice i dziadkowie byli mile zaskoczeni śniadaniem. Żartowali sobie i mówili: „Kto nam będzie robił takie śniadania, kiedy wyprowadzisz się z domu?”. Nie tak szybko. Na razie żyję dniem dzisiejszym i nie zamierzam niczego zmieniać. Dopiero po liceum zdecyduję, czy będę chciała studiować w innym mieście, czy może pojadę na misję do Afryki albo jako wolontariuszka uczyć czytać arabskie kobiety. Na razie skupiłam się na tym, żeby jak najszybciej poczuć pod stopami ciepły i miękki piasek i dać się ponieść morskim falom.

Na plaży było niewiele osób. Wszyscy rozłożyliśmy się na piasku. Obok nas ulokowała się sześcioosobowa rodzina — babcia, dziadek, rodzice i trójka dzieci, chłopak mniej więcej w moim wieku, dziewczynka, wyglądająca na siedem lat, oraz — tak na oko sądząc — dwuletni brzdąc.

— Camille, ten chłopak cały czas ci się przygląda. Może zagadnęłabyś go, co? Wygląda na sympatycznego. A ty, widzę, że się nudzisz — zaproponował tato.

Pozostała trójka mu wtórowała.

— Nie, dziękuję. Skąd wam przyszło do głowy, że się nudzę? Poza tym mam lepsze rzeczy do roboty — odpowiedziałam.

Po części zmyślałam, bo co można robić na plaży oprócz opalania się i pływania w morzu. Przyszła mi na myśl jeszcze jedna rzecz i jak na złość babcia odczytała jakimś cudem moje myśli, bo powiedziała:

— Skarbie, a może zagrasz z tym młodzieńcem w badmintona?

Kurczę, skąd wiedziała? To moja ulubiona gra i nie chwaląc się, idzie mi całkiem nieźle.

— Kochani, pozwolicie, że sama zadecyduję, co będę robić? — odparowałam.

W tym momencie wstałam i skierowałam się ku morzu. Kątem oka zobaczyłam, że koleś pilnie mnie obserwuje spod oka. Zignorowałam go i wskoczyłam do wody jak syrena. Chcę w tym miejscu coś uściślić. Nie mam chłopaka i jakoś nie wyrywam sobie z tego powodu włosów na głowie, jak niektóre moje koleżanki. Nie jestem pięknością. Z biologii wiem, że cały czas się rozwijam i nie wyglądam niekiedy wyjściowo. Chłopaki z mojej szkoły nie garną się do mnie jak do Mariolki. Staram się być sobą, chociaż gdy łazimy z dziewczynami po centrum miasta i widzimy te laski w naszym wieku, zadbane, wycacane, i porównujemy je ze sobą, to faktycznie trudno u nas znaleźć coś, na czym można by oko zawiesić. Ale przecież nie wygląd się liczy, chociaż połowa baranów w tym wieku, a i nawet później, zdaje się temu przeczyć. Zresztą na wyglądzie opiera się cały świat. Jesteś piękny, to drzwi stoją przed tobą otworem. A inteligencja, mądrość życiowa, o której usłyszałam w rozmowie mamy ze znajomą, idą w odstawkę? Postanowiłyśmy z dziewczynami postawić na pilność i naukę. Z drugiej strony nie chcemy być tylko kujonkami. Ważna jest rozwaga. Mówię jak stara maleńka. Jednak taka jest prawda. Nie możemy się pogodzić z tym, jak traktują nas chłopcy, i założyłyśmy stowarzyszenie pod wezwaniem „liczy się wnętrze”. W związku z tym jesteśmy „babki” zaangażowane w różne szkolne i pozaszkolne zadania.

Eeeh, ta morska woda... Szkoda, że nie wzięłam ze sobą materaca. Jutro nie zapomnę go zabrać. Położę się, a morze będzie mnie gnało przed siebie. A potem wyłowią mnie rybacy, bo jakiś wygłodniały rekin będzie ostrzył zęby na moje udka. No nie, rodzice rozmawiają z tymi po prawej. Ja im dam swatanie.

— Kochanie — zawołała mama. — Umówiliśmy się z państwem Ferkosz na wieczorny spacer po molo. Mają być jakieś występy lokalnych zespołów. Może się wybierzesz z nami? O, przepraszam państwa, to moja córka Camille.

Mama przedstawiła nas sobie i znów wszyscy zaczęli się witać, tym razem ze mną. I ON, Michał. Myślałam, że jest niższy. Pozory mylą, jak mówią. Wymieniliśmy zdawkowe słowa. Nic nieznaczące. Ja myślałam już o obiedzie, a ten wyskakuje z jakimiś filozofiami na temat morza i zwierząt w nim mieszkających. Chyba się zawstydził chłopak, a przecież jest starszy ode mnie o dwa lata. On jest górą. To ja jestem ta niepozorna z pryszczami.

Zbyłam całe towarzystwo i czym prędzej pobiegłam do pokoju, żeby się przebrać. Okazało się, że oni mieszkają w pensjonacie obok. Uff, odetchnęłam, że nie będę musiała się wysilać i zmuszać do rozmowy podczas posiłków. W tym ich pensjonacie podobno straszy. No nic, będę zmuszona się tam pojawiać, jeśli chcę rozwiązać tę zagadkę. Przecież postanowiłyśmy z dziewczynami, że w tym roku dokonamy czegoś nadzwyczajnego, najlepiej w wakacje. To początek lipca, a mnie się już szykuje niezła przygoda — zamiana w Sherlocka Holmesa. Nasza paczka, razem ze mną, składa się z sześciu dziewczyn. Nie dopuszczamy nikogo do naszego stowarzyszenia, ale postanowiłyśmy sobie, że będziemy się zajmować nowymi uczniami, pomagać im się zaaklimatyzować w szkole i gdy mają trudności w nauce. Nie jesteśmy lizusami, ale robimy to z dobrej woli i bezinteresownie. Same kiedyś byłyśmy w podobnej sytuacji i wiemy, jak to jest czuć się samotnym w nowym środowisku, szczególnie wśród młodzieży. Nie rządzimy w klasie. Tym zajmują się trzy „aniołki Charliego”. Powinny się nazywać „diablątka Charliego”. Są zarozumiałe, ale przy tym śliczne. Fajnie się ubierają i chłopcy tylko z nimi chcą się wymieniać prezentami, tańczyć, chodzić dokarmiać zwierzęta. Na tym się kończy zasięg ich oddziaływania. Nauka została przez nie zepchnięta na boczny tor. Tak naprawdę w naszej klasie nie ma grupy kujonów. Nie licząc czterech chłopaków, którzy zawsze wszystko wiedzą i faktycznie nauka idzie im świetnie. Zapomniałabym, są też dwie dziewczyny, które mieszkają w jakimś ośrodku wychowawczym i przychodzą do nas na lekcje. Strasznie się różnią od reszty. Są odważne, często aż za bardzo. Nikogo ani niczego się nie boją, palą na każdej przerwie, klną jak szewcy. Ale są za to bardzo samodzielne. Dużo przeszły, wobec tego mają większe doświadczenie niż my. Ciężko im dogodzić. Niektórzy się ich boją, a inni w ogóle nie zwracają na nie uwagi. Większość w klasie stara się im nie podpaść. Są starsze od nas. Nauczyciele nie zawsze sobie z nimi radzą. Jedynie matematyk i polonistka nie dają sobie w kaszę dmuchać i na ich przedmiotach Anka i Kaśka są spokojne i zdyscyplinowane.

Dziś jest przepyszny obiad. Zapiekane na oliwie warzywa z makaronem i sałata z sosem czosnkowym. Mniam. Przy stole byłam pierwsza. Kiedy rodzice z babcią i dziadkiem dotarli na obiad, pochłonęłam wszystko, co miałam na talerzu. Na dokładkę nie mogę się skusić, bo jednak muszę dbać o linię, chociaż się nie głodzę, jak Eliza z naszej paczki. Ale ona ma bulimię, do czego sama się przyznała, bo nie była w stanie tego dłużej ukrywać. Od razu została powołana w naszej paczce grupa wsparcia. Niestety zdarza się, że Eliza się objada i wymiotuje, a na drugi dzień nie przychodzi do szkoły. Z reguły jednak nie opuszcza lekcji. Nigdy nie zdarzyło jej się to w szkole. Raz tylko na wyciecze, ale nikomu nie powiedziała, a my wtedy jeszcze nie wiedziałyśmy, co jest. Myślałyśmy, że czymś się zatruła. Eliza chodzi z rodzicami do lekarza i na jakieś regularne spotkania z psychologiem czy kimś takim. Ale i tak przez rok udawało jej się to ukrywać. Nie wiem, dlaczego nagle zaczęła to robić. Może dlatego, że jej rodzice podjęli wtedy decyzję o separacji? Fajna dziewczyna z tej naszej Elizy. Gdyby tak się zastanowić, to każdą z nas życie w jakiś sposób doświadczyło. Tylko nie mnie... Jakoś po kolei coś się wydarzało w życiu każdej z nas. Dziwne, że u mnie nic się nie dzieje. Śmiejemy się z dziewczynami, że może faktycznie jestem jakimś cudownym dzieckiem. W ramach naszej grupy wsparcia, pomagamy sobie nawzajem; są to głównie porady uczuciowe, rozwiązywanie problemów szkolnych i ogólnie przyjacielskie pocieszanie. I tak w naszej paczce mamy się kim opiekować.

Nadszedł wieczór i tym samym moja randka z Michałem. Na spacer wybraliśmy się wszyscy, czyli jego rodzice, rodzeństwo i dziadkowie oraz ja, moi rodzice i moi dziadkowie. Nie chciałam wyglądać na niewychowaną, więc szłam z nim bardziej z tyłu. Większość czasu on nawijał. Ja słuchałam albo udawałam, że słucham. Trzeba było dojść do molo, gdzie różni artyści prezentowali swoje umiejętności. Natomiast koło molo była ustawiona duża scena, wokół której było pełno ludzi, a na scenie rozgrzewał się jakiś zespół. Myślę sobie: „Zaraz zaczną grać i nie będę musiała się zmuszać do rozmowy”. Wiem, że to nie w porządku, bo być może facet jest fajny. Powinno mi to imponować, bo w końcu zainteresował się mną chłopak z liceum. Poza tym łączy nas to, że nasze rodzinne domy są blisko siebie, na południu Polski, niedaleko Bielska-Białej. Dzieli nas około osiemdziesięciu kilometrów. Z tego, co mówił, dowiedziałam się, że nie ma zbyt różowego życia. Z forsą bywa różnie. Jego najmłodszy braciszek ciężko choruje na raka. Opowiadał mi co nieco o tej chorobie, o swojej szkole, o swoich zainteresowaniach. Tak jak ja lubi malować i projektować. Podobno świetnie pływa na desce surfingowej, czego ja o sobie nie mogę powiedzieć. Nie jestem urodzonym sportowcem. Moją ulubioną grą jest badminton. Lubię też pływać, ale za to nie lubię gry w piłkę, pod żadną postacią.

Umówiliśmy się, że jeśli jeszcze nie wyjedzie, poduczy mnie pływania na desce, a ja jego nauczę gry w badmintona.

Potem zrobiło się już głośno. Zespoły zmieniały się jeden po drugim. Było całkiem fajnie. Przestałam się naburmuszać, a zaczęłam być sobą. Wyszło to wszystkim na dobre. Michał zobowiązał się, że mnie odprowadzi. Nasze rodzinki zmyły się wcześniej, a my zostaliśmy prawie do końca.

3

Rano obudził mnie śpiew ptaków. Dzień rozpoczął się deszczowo. Na niebie wisiały szare chmury. No ładnie, ledwo zaczął się tydzień nad upragnionym morzem, a już zepsuła się pogoda. Coś trzeba wymyślić, żeby nie zapuścić korzeni. Coś dziwnie mnie ciągnęło do tego chłopaka. Okazało się jednak, że pojechał z rodzicami i z brzdącem do pobliskiego sanatorium. Nie zmartwiłam się zbytnio, bo w końcu będę miała czas rozejrzeć się po okolicy i trochę powęszyć.

Kiedy wychodziłam z pensjonatu, z okna wyglądali mama i dziadek, machając mi na pożegnanie. To kolejna nasza rodzinna tradycja, przekazywana z pokolenia na pokolenie. Polega ona na tym, że każdemu, kto wychodzi z domu, reszta domowników macha ręką przez okno na pożegnanie. Należy obrócić się kilka razy, najlepiej tak ze trzy — cztery. Jednak tym razem miałam dziwne przeczucie, odpowiadając na gest mamy i dziadka. Nie wiem tylko dlaczego.

Pensjonat, w którym się zatrzymaliśmy, był usytuowany na wzniesieniu, prawie nad samym morzem. Obok był pensjonat Michała, w którym podobno straszy. Nasz budynek był ustawiony jakby w szeregu. Wzdłuż linii brzegowej na wyższych bądź niższych wzniesieniach usytuowane były rożne mniejsze i większe pensjonaty i hotele, wszystkie po remoncie. Babcia mówi, że zostały odrestaurowane i zachowały ducha czasu, i że kryją wiele tajemnic w swoich murach. Słowem — do wyboru, do koloru. Dziś postanowiłam zwiedzić hotele po prawej stronie od naszego. Ciekawa byłam, jak daleko się ciągną. Przecież muszą gdzieś się skończyć. Na początku szłam dość raźnie. Minęłam pensjonat Michała, kolejny, który wyglądał jak z filmu o rodzinie Adamsów, następnie mały pałacyk. Podobny widziałam w książce od geografii z podpisem „osiemnastowieczny pałacyk hrabiego Fosenchochlera”. Szłam i szłam. Nawet nie czułam, jak czas leci, bo zafascynowana byłam tymi pensjonatami i morzem. To cudowne iść po piasku, wdychać morską bryzę i patrzeć na śliczne budowle. Myślę, że w przyszłości chciałabym być historykiem sztuki. Za każdym razem kiedy jestem u dziadków we Francji, godzinami przeglądam albumy ze sztuką. W szkole co prawda mamy zajęcia ze sztuki, ale bardziej plastyczne, a ja chciałabym się dowiadywać czegoś więcej o malarzach, rzeźbiarzach, architektach; jakie mieli życie, jakie tajemnice chowali w swoich pędzlach i płótnach. Kiedy w końcu ocknęłam się z tego spacerowego snu, spojrzałam na zegarek i nie mogłam uwierzyć, że była już 15.00, a przecież dopiero tak niedawno wyszłam z domu. Na dodatek niczego ciekawego nie odkryłam, nie dowiedziałam się niczego nowego, a jeszcze do tego nie zdążyłam zwiedzić szeregu hoteli po lewej stronie. W tym momencie z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk dzwonka telefonu. Jak przystało na rasową nastolatkę, byłam szczęśliwą posiadaczką ekstratelefonu. Ekstra to on był głównie dla mnie, ponieważ słucham muzyki i teledysków w telefonie, i to prawie w każdym miejscu. Teraz jednak chciałam się wsłuchać w głosy dochodzące od morza i przynoszone przez wiatr wieści z pobliskiego lasu.

— Słucham? — powiedziałam przemiłym głosem do słuchawki.

Po drugiej stronie odezwała się mama.

— Skarbie, gdzie ty się podziewasz? Myśleliśmy, że zaraz wrócisz, i poprosiliśmy, żeby obiad wydali ci później, a my pojechaliśmy do miasta. Wracaj już. Wrócimy niedługo — z troską wypowiedziała mama.

Oczywiście zapewniłam ją, że wkrótce wrócę. Tylko jak. Na piechotę za bardzo mi się nie chce, a stopem boję się jechać. Ale zaraz przypomniałam sobie, że jeździ tędy kolejka turystyczna. Na szczęście co chwilę mijali mnie jacyś ludzie, wobec tego skorzystałam z okazji i zapytałam, skąd ta kolejka jedzie i czy zawiezie mnie kawałek za nasz pensjonat, żebym mogła mieć z głowy zwiedzanie tamtej strony. Na szczęście hotele już się skończyły. Popędziłam do najbliższego przystanku. Czekając na kolejkę, poczytałam sobie ogłoszenia. Wszystkie były w stylu „sprzedam rolki — nowe”, „sprzedam suknię ślubną”, „remonty — tanio” i tym podobne. Kątem oka zauważyłam, że przygląda mi się jakaś starsza pani. Pomyślałam, że jej kogoś przypominam i pewnie dlatego tak mnie obserwuje. Postanowiłam wsiąść do innego niż ona wagonika. A może kobieta czeka na inny kurs? Weszłam przednimi drzwiami, ponieważ musiałam kupić bilet. Ludzi było dosyć dużo. Usytuowałam się w kącie i patrzyłam przez okno na piękny popołudniowy krajobraz. Obrazy przesuwały się przed moimi oczami jak w kalejdoskopie. W miarę upływu czasu ludzi w kolejce ubywało. Skorzystałam z okazji i usiadłam. Nie zwróciłam nawet uwagi, że przede mną siedzi ta starsza kobieta. Nie wyglądała na bezdomną lub jakąś dwustuletnią czarownicę. Była to gustownie ubrana i zadbana starsza pani. Pomyślałam sobie, że chciałabym wyglądać jak ona, kiedy będę w jej wieku. W tym momencie ONA, jakby odczytała moje myśli, obejrzała się.

— Dziecko moje, mój wygląd to zasługa zdrowego trybu życia, dbania o siebie — powiedziała kobieta i w tym momencie wstrzymała oddech — i... eliksiru.

Chyba zauważyła moją minę, albowiem odrzekła:

— Wiem, co myślisz. Że pewnie mam problemy psychiczne. Jednak zapewniam cię, że nie musisz się bać. Nie jestem też szarlatanką, choć z czarownicą mogłoby mnie coś łączyć.

— Ale ja... — nie zdążyłam odpowiedzieć.

Kobieta dokończyła zdanie za mnie:

— Wiem, co teraz powiesz, że wcale tak nie uważasz. Jednak gdybyś tak uważała, ja się nie obrażę i nie rzucę na ciebie uroku. Wielu ludzi, rozmawiając ze mną, zastanawia się, jak to się dzieje, że odczytuję ich myśli. Pewnie i ty chciałabyś to wiedzieć?

—- Chciałabym, ale nie jestem wścibska — odpowiedziałam.

— Oj, dziecko moje, gdybyś tylko wiedziała...

— Ale co? Proszę dokończyć — próbowałam namówić kobietę.

— Pamiętaj, że przyjdzie odpowiedni czas, kiedy poznasz tajemnicę. Zapamiętaj na przyszłość takie moje zdanie: „Ludzie dojrzewają do decyzji albo decyzje do ludzi”.

— Dziękuję za rady, ale nie opowiedziała mi pani, skąd ma ten dar, jak to się dzieje, kim pani jest? — dopytywałam się jak dziecko, które za wszelką cenę chce dostać odpowiedź na wiele pytań.

— Wiem, że chcesz rozwiązać zagadkę związaną z pewnym budynkiem znajdującym się obok twojego pensjonatu, ale żeby to pragnienie cię nie zmyliło. Nie tego będziesz w rzeczywistości pragnąć. Musisz odkryć prawdziwą tajemnicę, która tkwi w głębi twojego serca i umysłu. Człowiek musi uczyć się dokonywać wyborów i rozpoznawać rzeczy warte poznania — objaśniła kobieta.

— Ale... — otworzyłam usta.

— Nie dopuść, żeby cokolwiek cię zmyliło. Poznanie prawdziwej tajemnicy jest przed tobą. Pamiętaj moje słowa, dziecię moje — rzuciła, wysiadając z kolejki.

Próbowałam dostrzec, w którą stronę poszła, jednak turyści i wielkie drzewo przeszkodzili mi w tym. Co za dziwne zdarzenie. Czemu zawsze czepiają się mnie takie dziwne osoby? Zagapiłam się i pojechałam na pętlę. Na szczęście kierowca pokierował mnie, dokąd mam iść. Jedno było dla mnie pocieszające — że będę wracać znów brzegiem. Jednak tym razem drugą, lewą stroną.

Przyznam, że pensjonaty położone po tej stronie były równie okazałe i ładne. Zachęcały do wynajmowania w nich pokoi. Na zegarku nie mogło być innej godziny jak 18:00. Mama będzie zła. Obiad pewnie przepadł, lecz w tej sytuacji nie miałam ochoty na posiłek. Pewnie wszyscy się martwili. I miałam rację, trochę mi się oberwało, nawet od babci i dziadka. Musiałam ponieść konsekwencje swojego spóźnienia, pójść do stołówki i wytłumaczyć się. Obiad jeszcze czekał. Pani kucharka była tak miła, że podgrzała mi go na nowo. Pomogłam jej trochę posprzątać. Przy okazji porozmawiałam z nią o okolicznych mieszkańcach, mając nadzieję, że wspomni o zagadkowej kobiecie.

— Jest jeszcze pewna kobieta, ale... — zaczęła.

— Proszę dokończyć, ale co? — ciągnęłam ją za język.

— Nikt ci nie mówił, że jesteś do niej podoba? Wiele osób ją zna, ale jak przez mgłę. Camille, proszę, uważaj na siebie. Ja w takie gusła nie wierzę, a to, co mi opowiedziałaś, wydaje się dziwne. Masz u mnie jak w banku, że nic nikomu nie powiem o tym zdarzeniu. Dokończymy rozmowę następnym razem. No, zmykaj, jest już późno.

— Dziękuję jeszcze raz, pani Kasiu. Trzymam za słowo. Dobranoc.

— Dobranoc, Camille.

Kiedy wróciłam do apartamentu, wszyscy smacznie spali. Wobec tego po wieczornej toalecie i ja poszłam spać. Postanowiłam, że muszę porozmawiać z dziadkami. To mądrzy ludzie i na pewno mi coś podpowiedzą.