- eseje (4)
- języki obce (3)
- poezja (9)
- poradniki (19)
- proza (54)
- filozofia (4)
- marketing (2)
- kultura (5)
- pedagogika (4)
- zarządzanie (7)
- technika (2)
- dzieci (10)
- pisanie (7)
- religia (2)
- AUDIOBOOKI (29)
- miłość i seks (8)
- KURSY (15)
- bajki (3)
- Satyra i humor (2)
- Gra erotic dreams (2)
- Czytam (4)
- dramat (1)
- polityka (2)
- reportaż (1)
- lektury za złotówkę (34)
- podróże (1)
- popularyzacja nauki (1)

zobacz
Grzegorz Majkrzak
Grzegorz
Majkrzak to urodzony w 25.04. 1984 roku warszawski poeta i prozaik.
Jego twórczość literacka to nieustająca filozoficzna kontemplacja.
W
roku 2002 udanie debiutował na polskim rynku tomikiem poezji Wyznanie spod Troi. Jednak wymierny sukces i rozpoznawalność przyniósł mu dopiero opublikowany w 2007 roku zbiór wierszy Drewniany chłopiec.
Wtedy to autor nawiązał współpracę z Fundacją Jolanty Kwaśniewskiej Porozumienie bez barier.
Część dochodów ze sprzedaży tamtej publikacji przeznaczona została na charytatywną działalność fundacji Pani Prezydentowej.
Prócz literatury prawdziwą pasją Autora jest kino. Najbardziej ceni twórczość Martina Scorsese, Stevena Spielberga, Franka Capry oraz Francisa Forda Coppoli.
Na temat tomiku Drewniany chłopiec można poczytać na stronie: IDEPENDENT oraz WIRTUALNEJ POLSKI.
Od autora:
Kiedy stajemy się dojrzali, odpowiedzialni, dorośli? Czy dziecięcy
duch z czasem umiera w każdym z nas? Wiele razy zadawałem sobie te
pytania. Sądzę, że gdzieś w głębi duszy nadal jestem dzieckiem. Często
myślami wracam do dni, które przeminęły, gdy troskliwy dotyk matczynej
ręki władał całym moim światem. Gdy jesteśmy mali, świat wydaje się nam
bezpieczny, ciepły, prosty. Z upływem czasu ten poukładany i bezpieczny
świat pęka niczym bańka mydlana.
Jestem przekonany, że wówczas każdemu z nas potrzeba chwili głębokiej
refleksji. Najlepszą towarzyszką zadumy nad rzeczywistością może być
właśnie poezja. Daje nam ona możliwość odbycia wycieczki w głąb siebie
i częstokroć sprawia, że świat nabiera nagle całkiem nowych barw.
Poezja, jak żadna inna forma sztuki, pozwala nam na stawianie pytań
dotyczących sensu życia. Jest w niej miejsce na proste, dziecięce, acz
nie dziecinne pytania.
Poeta czasem jest - jak dziecko - bezbronny wobec otaczającego go
świata. Myślę, że wystarczy chwila refleksji, by móc oswoić ową
nieprzyjazną rzeczywistość. Wszak współczesny świat jest pełen
drewnianych dziewcząt i chłopców, w których iskierka poezji potrafi
tchnąć nowe życie...













